Rust zoeken

ElsIk zit momenteel in een aardig emotioneel hectische tijd, ruim een week geleden belde mijn zwager dat bekend was wanneer hij euthanasie krijgt en dat is aanstaande vrijdag al.

Heb er nog steeds moeite mee moet ik zeggen, ik snap het van hem helemaal, het is uitzichtloos en hij ligt 23 uur per dag naar een wit plafond te kijken, als ie op is heeft ie pijn en geen enkele kans op maar enige verbetering, alleen achteruitgang. Hij wil niet meer.

Alleen het blijft vreemd, weten wanneer iemand gaat sterven, heb het ook nog nooit in de naaste omgeving meegemaakt.
Er moet natuurlijk een crematie/begrafenis geregeld worden en daar was ik een tijdje geleden al mee begonnen met offertes omdat hij gecremeerd wilde worden.
Inmiddels was het iedere keer als ik bij hem kwam wat anders en afgelopen vrijdag toen ik weer bij hem was zei hij dat hij toch in zijn woonplaats begraven wilde worden.
Bovendien wilde hij nog een keer met een rolstoeltaxi naar zijn woonplaats toe en of ik dat maar even wilde regelen.

Nou wil ik veel voor hem doen en als dit zijn laatste wens is natuurlijk zeker maar als ik dat vrijdag laat pas hoor en dan wordt het weekend zijn de mogelijkheden beperkt.
Maar het lukte me vandaag toch voor woensdag een rolstoeltaxi te regelen en door te geven hoe laat hij dan klaar moest zijn.
Een uur later werd ik gebeld, hij wilde niet meer, ik dacht echt dat ik even ontplofte helemaal, had het opeens gehad met alles. Maar goed taxi weer afgezegd en wel de begrafenis in zijn woonplaats nog geregeld.

Eenden Had het echt even nodig om er uit te gaan dus gaan fietsen in het Loetbos en ik moet zeggen dat ik daar tegenwoordig zo heerlijk rustig van word. Lekker stil en heerlijk een heel eind gefietst, het was prachtig zonnig weer. Puur genieten dus.  Hier en daar nog wat foto’s gemaakt.
Was weer helemaal rustig toen ik thuiskwam, dat had ik even nodig gehad.

 

De wet van Murphy ….

De wet van Murphy stelt dat wat er mis kan gaan ook mis zal gaan en even had ik vanmorgen het idee dat het “zo’n” dag was.

Ik wilde vandaag naar Zandvoort naar mijn zwager en dacht de eerste 10 km naar het busstation ga ik op de fiets maar halverwege stopte mijn elektrische gedeelte er mee en hoewel ik ook wel zonder kan fietsen is dat wel heel zwaar trappen dus besloot ik maar om terug te gaan en de bus een uur later te nemen.bus arriva

Thuis de auto gepakt en naar het busstation gegaan, daar aangekomen geen plaatsje voor mijn auto dus ergens in de wijk in de buurt geparkeerd maar dat kostte wel veel meer tijd.
Ik zag de bus wegrijden vanaf het station dus ik dacht, sjips die heb ik ook weer gemist, ik was inmiddels al een uur later dus dan zou het wel heel erg laat worden.

Maar die bus kwam mijn kant op en ik dacht, steek gewoon mijn hand op misschien kan ik nog instappen, dat hangt meestal af van de chauffeur en zijn humeur. Deze mijnheer stopte en vroeg of ik nog meewilde. Ja zei ik graag en ik stapte gauw in.
De wet van Murphy was doorbroken, een meevallertje. Lekker in de trein zitten genieten van het uitzicht, ik zag overal nog mooie velden met kleurige bloemen richting Zandvoort.

Zwager was heel blij dat ik gekomen was met een tas vol boodschappen en lekkere dingen voor hem. Een maand geleden was ik voor het laatst geweest op zijn verjaardag en daarna was er nog een vriend even langs geweest toen hij op zijn motor aan het rijden wastreinnnnnnnnn en verder had hij niemand gezien. Ik vind het echt triest voor hem. Qua tijd zou ik best iedere week naar hem toe kunnen gaan maar het kost me gewoon teveel en dat is eigenlijk wel jammer.
Ga de volgende keer toch wat eerder want je zou daar maar liggen.
Ik merk ook dat hij achteruit gaat, krijgt last van doorligplekken en zijn spasmen waren ook weer erger geworden en hij heeft daardoor constant pijn.
Het zal nog wel een aantal weken en misschien maanden duren voordat de procedure van euthanasie afgerond is vertelde hij maar hij ziet er gewoon naar uit.

Ik merk de laatste paar keren ook wel dat hij echt geen zin meer heeft, het hoeft voor hem niet meer.
Als ik naar huis ga blijft het bezoek aan hem en het zien van al die andere mensen die daar wonen nog wel een tijdje door mijn hoofd spelen.
En opnieuw neem ik me voor als ik eens een keer niet mijn dag heb daar aan te denken want er is gewoon niets belangrijker voor mijn gevoel dan gezond zijn.