Van Pierre naar Piet ….

pierreIn 2002 ging mijn overbuurman met de vut en begon hij in zijn schuur achter het huis met beeldhouwen, gewoon autodidactisch begon bij met blokken gasbeton figuratieve en abstracte kunst te maken. Ik had zelf nog een aantal stukken in de schuur staan over van een verbouwing die hij meenam. En niet zonder succes, ben geen kunstkenner maar het zag er best leuk uit eigenlijk meteen al.

Piet van der Velden begon zijn carrière als beeldhouwer in 2002 nadat hij zijn werkzame leden inruilde voor de VUT. “Eigenlijk bij toeval”, vertelt hij. “Een buurman had na een verbouwing een paar gasbetonblokken over en vroeg of ik ze wilde hebben.” Piet was van plan ze in de tuin te zetten met een plantje erop, maar kreeg ineens het idee er iets anders van te maken. Met een verfkrabber en een houtvijl ging hij aan de slag en zo ontstond zijn eerste beeld. Er volgden er meer en een expositie in zijn achtertuin voor een paar vriendinnen van zijn vrouw leerde hem dat mensen zijn werk waardeerden. Een stimulans om verder te gaan in andere, vaak hardere steensoorten, waaruit hij inmiddels talloze kunstwerken hakte. Tijdens exposities in binnen- en buitenland toonden ook kunstkenners belangstelling voor zijn creaties. Regelmatig verkoopt hij bij zo’n gelegenheid één of meerdere objecten.

De eerste tentoonstelling die hij gaf in zijn tuin met nog twee andere kunstenaars was helemaal in Franse stijl en hij noemde zich Pierre du Champ een naam met een knipoog verwijzend naar zijn naam Piet van der Velden.
Hij ging zich verder ontwikkelen, ging workshops volgen en ook de materialen werden viool2anders en de beelden steeds mooier. Hij had duidelijk talent.
Regelmatig zag ik andere beelden in zijn tuin wipte er wel eens binnen om te kijken.
Na de beginjaren ging hij gewoon gebruik maken van zijn eigen naam Piet van der Velden al bleef zijn atelier nog Atelier Pierre heten.
Hij ging heel veel exposeren met zijn beelden en ging zelf ook workshops geven bij hem thuis in zijn schuur die omgebouwd is tot atelier inmiddels.

Zomaar opeens kreeg Piet van der Velden het idee om een viool te bouwen. Niet uit hout gesneden, zoals vrijwel alle violen in de wereld, maar van steen. Dat lijkt vreemd maar dat is het niet voor Piet. Hij werkt al jaren met steen en maakt daar in het atelier achter zijn huis de mooiste beelden van. Figuratief, abstract of een combinatie daarvan.

Momenteel staat ie weer aardig in de picture met een beeld dat hij gemaakt heeft van albast. Hij kwam op het idee door zijn beeld van twee zeepaardjes van albast. Als je daar op klopt klinkt het alsof het een hol beeld is, zo’n mooie klank zit er in.
Dat inspireerde hem om een viool te gaan bouwen van albast en die is inmiddels klaar en er kan zelfs op gespeeld worden. Deze heeft ie helemaal uitgehold.
Vanmiddag zag ik een oud collega van mij bij hem vandaan komen toen ik net even buiten was. Ik maakte even een praatje en Piet zei, kom je ook even kijken Anneke dus ik ging er ook naar binnen. Zijn vrouw nodigde me meteen uit voor een kopje thee, heel gezellig. Konden we meteen de buurt weer eens even doorspreken 😉 😉 .
Heb maar niet gevraagd of ik de viool even vast mocht houden, als ik hoor hoeveel uren hij er aan gewerkt heeft, soms slapenloze nachten er van had. Ik zou hem per ongeluk laten vallen haha…. maar wel leuk hoor zo’n creatieve overbuurman.
viool1De cursieve stukjes zijn uit een interview dat mijn ex collega heeft geschreven voor de website van de Krimpenerwaardse Omroep.

Stradivarius

Een viool bouwen van steen doe je niet zomaar. Piet van der Velden wist eigenlijk niet veel van zo’n instrument, laat staan dat hij erop kon spelen. Daarom besloot hij zich te wenden tot een vioolbouwer. Hij benaderde Erik Wendrich, die in het Rotterdamse Delfshaven een atelier heeft en zich heeft toegelegd op het fabriceren van originele violen. Van hout wel te verstaan. Die vond het een fantastisch idee en leverde Piet tekeningen en foto’s van een originele Stradivarius, een viool die als voorbeeld kon dienen en onderdelen zoals de kam en de snaren. Met dat materiaal ging Piet aan de slag. Deze viool wil hij niet verkopen. Hij denkt aan exposities tijdens kunstmarkten en in musea waarin beeldende kunst centraal staat. De eerste afspraken daarvoor zijn al geboekt. Tijdens de Pinksterdagen is het werk te zien in De Timmertuin in Berkenwoude, eind augustus wordt de viool tentoongesteld tijdens een prestigieuze kunstbeurs in de Beurs van Berlage in Amsterdam en in september staat Piet in een eeuwenoud kerkje tijdens de kunstmarkt in Bathmen bij Deventer.

Netwerken….

netwerkenVanavond had ik een uitnodiging gekregen voor de krant om aanwezig te zijn bij een jaarlijkse bijeenkomst van een Stichting die de sportparken in een aantal kernen beheert.
Een presentatie en een etentje er bij dus natuurlijk had ik die uitnodiging aangenomen want ik weet dat het meestal wel een bijeenkomst is waar aardig genetwerkt kan worden.
Vertegenwoordigers van de gemeente, de stichting en andere verenigingen die gebruik maken van de terreinen.
Als ik binnenkom valt het eerste me op dat het vrouwelijke geslacht wel heel slecht vertegenwoordigd is, sterker nog er is een vrouw die de presentatie verzorgt en ik dus.
Pas later komen er nog twee vrouwen bij en zo’n 40 mannen.
Kan je nagaan dat in heel veel besturen en stichtingen de vrouwen nog steeds niet echt heel sterk vertegenwoordigd zijn.
Een aantal sprekers over wat er tot stand gekomen is het afgelopen jaar en wat er nog in de planning zit. Zat wel aan een leuke tafel met een aantal goede gesprekken, onder andere een heel opbouwend gesprek over de krant waarvoor ik werk.
Meteen een afspraak gemaakt om eens bij elkaar te gaan zitten om te kijken hoe we toch kunnen zorgen dat er wat meer sjeu komt in de krant. Het voelt aan als heel positief.
Lekker gegeten en niet gebleven bij de nazit want ik had nog een uitnodiging voor de opening van een tentoonstelling van kunstenaars. De kunstsuper, gevestigd in een leegstaande ruimte boven de Appie waar ze een maand lang exposeren, maar ook activiteiten hebben op gebied van muziek en creatieve activiteiten waar je aan mee kan doen.
Het is er heel gezellig en na een gesprek met de drie organisatoren sluit de tentoonstelling en schuif ik nog even aan met een rood wijntje bij de tafel van de organisatoren en exposanten.
Ik ken er inmiddels al aardig wat mensen van dus een mooie gelegenheid om weer even bij te praten. Heel grappig was dat ik in gesprek kom met een vrouw die in het dorp woont waar ik geboren ben. Maar ze komt uit Rotterdam en vertelt dat ze de stad vaak wel heel erg mist. De bedrijvigheid, gewoon wat de stad de stad maakt. En in het dorp waar ik woon zegt ze, het lijkt wel of al de mensen op elkaar lijken daar. Ik zeg dat ik in dat dorp geboren ben kunsthaha. Ze probeert meteen haar stelling wat minder sterk te maken en als ik wegga zegt ze nog, ik hoop niet dat je het vervelend vond wat ik zei. Nee hoor zei ik, wij zijn daar toch import en ik snap helemaal wat je bedoelt hoor. Zo grappig.
Een avond die helemaal staat in het teken van netwerken. Dat maakt toch wel dat ik mijn werk voor de krant nog steeds geweldig vind eigenlijk. Nieuwe mensen ontmoeten, leuke gesprekken, de dingen die erbij komen zoals een etentje zo nu en dan of zo’n gezellige nazit bij een expositie zoals vanavond.  I love it……….