Het rode potlood..

Idownload-1k werk al bijna 20 jaar voor de krant, in het begin vond ik het onwijs spannend om mijn eigen verhalen te lezen in de krant. Me eigenlijk niet bewust dat ook heel veel andere mensen die verhalen lazen.
Regelmatig krijg ik reacties, gelukkig de meeste positief maar ik heb ook wel een paar artikelen afgeleverd dat ik niet goed in het verhaal zat die negatieve reacties opleverden en waarvan ik achteraf dacht helemaal terecht.
Nog steeds ben ik me er niet zo bewust van dat veel mensen het lezen wat ik schrijf, denk dat het ook wel het beste is.
Natuurlijk heb ik ook in de loop der jaren aardig wat ervaring opgedaan, is het internet een mooie aanvullende informatiebron als ik bijvoorbeeld artikelen over bedrijven of instanties schrijf.
Een paar weken geleden toen ik nog helemaal niet ergens heen kon vanwege mijn arm  kreeg ik van een collega journalist (al noem ik mezelf echt nooit zo hoor, een veel te dure naam voor iemand die gewoon wat stukjes schrijft in een regiokrant) zijn artikel over een bedrijf. Met de aantekening om het niet letterlijk over te nemen en dat snapte ik ook wel.
Ik vond het echt een sport om met zijn verhaal er een heel ander verhaal van te maken waarbij natuurlijk wel de feiten gebruikt werden en dat lukte helemaal.
Het lastigste vind ik nog als mensen vragen of ze van te voren het artikel mogen lezen, het lijkt wel of er dan een soort verlamming of vrees voor het rode potlood ontstaat die gewoon van invloed is op mijn schrijven. Het lijkt wel of die artikelen altijd “stijver” en formeler zijn dan ik normaal schrijf.
Afgelopen week had ik ook weer zo’n aanvraag. Donderdag had ik nog een telefonisch onderhoud met deze bedrijfsleider en was zelf bij de opening van de zaak geweest.
En toch stelde ik het maar steeds uit om het verhaal te schrijven, heel stom want vrijdag had ik tijd zat om het wel te doen. Maar het werd vanmiddag pas om 2 downloaduur. En dan moet ik echt mezelf ook nog streng toespreken want anders had ik het misschien vanavond pas gedaan. Maar goed die man moest wel de gelegenheid krijgen natuurlijk om het even door te lezen.
Vanavond kreeg ik zijn reactie terug met de opmerking dat hij het een prima verhaal vond. Geen rode strepen. Een aanvulling die hij er nog graag bij wilde hebben, daar kon ik mee leven haha.
Het rode potlood gevoel, ik raak het gewoon niet kwijt.

Zelfvertrouwen

Het ontbreekt me nog wel eens aan zelfvertrouwen en soms is dat best lastig om mee om te gaan.
Ik schrijf nu al zo’n 18 jaar denk ik ongeveer voor de krant en als ik dat zo slecht deed zouden ze toch wel eens gezegd hebben, stop er maar mee, maar dat is nog nooit gebeurd.
Sterker nog, veel bedrijven en verenigingen zijn altijd blij als ik kom om iets te schrijven.
Toch heb ik het altijd als iemand vraagt of hij of zij mijn artikel mag lezen voordat het geplaatst wordt word ik onzeker en voel ik het alsof ik een soort examen moet doen.
Dat gebeurde vorige week ook weer, ik moest een artikel schrijven over een soort jeugdopvang voor jongeren die uit huis geplaatst waren, ik vond het best een moeilijk onderwerp. Ik had het al een week uitgesteld om te plaatsen maar het toch maar geschreven nadat ik de website en alle informatie die ik gekregen had nog eens had doorgelezen en het doorgestuurd.
Zondag kreeg ik een mailje terug dat ze het een prima verhaal vonden en alleen een kleine toevoeging wilden van hun website.
Waarom ben ik daar nou zo onzeker over vroeg ik me voor de zoveelste keer weer eens af.
Heel regelmatig krijg ik mailtjes van mensen of bedrijven waar ik wat over geschreven heb die blij zijn en goeie reacties hebben gekregen.
En ondanks dat blijft die onzekerheid.loesje
Net zoals met een vrijwilligerswerk wat ik momenteel aan het doen ben voor iemand waarbij ik bedrijven moet benaderen en afspraken maken.
Ik stel het dan uit tot ik echt moet en als ik dan bel dan heb ik soms binnen een uurtje rondbellen overal afspraken gemaakt.
Soms baal ik wel van mezelf want door die dingen uit te stellen blijven ze maar in mijn hoofd ronddraaien en belemmeren me om andere dingen te doen omdat dat stemmetje steeds zegt “Eerst die dingen afhandelen voor je wat leuks mag doen”
Soms ben ik gewoon een moeilijk mens voor mezelf en wilde ik wel dat ik eens wat makkelijker was maar blijkbaar is dat niet de aard van het beestje.
Word soms moe van mezelf.
PS. Bij het zoeken van een plaatje vond ik deze van Loesje, die is eigenlijk wel heel toepasselijk.