Familie….

Tuin 9Ook al ga je scheiden van je man dan toch nog blijven familiebanden met “de andere kant” zal ik maar zeggen.
Misschien is het minder als je kort getrouwd bent geweest en er zullen ook best gevallen zijn waarbij je blij ben van je schoonfamilie af te zijn.
Maar als je zoals ik 35 jaar getrouwd bent geweest en daarvoor nog een jaar of 3 verkering/verloving is dat toch een groot deel van mijn leven dat ik gedeeld heb ook met mijn schoonfamilie. Vandaar dat ik nog steeds met een aantal van mijn schoonfamilie goede contacten heb. Sterker nog mijn ex schoonzusje (al zie ik haar nog steeds als gewoon mijn schoonzusje) komt volgend jaar weer een week of 3 over uit Australië en dan logeren ze weer bij mij.
Dat geldt ook voor mijn zwager, iemand die een moeilijk leven had met veel drank, drugs, ellende maar ook zo’n leuke vent eigenlijk was met humor en gekke streken. Tot aan zijn dood toe (heb er al eens een aantal blogs over geschreven) heb ik zijn Tuin 7administratie gedaan en alles voor hem geregeld toen hij het zelf niet meer kon.
Hij noemde me ook altijd zijn zusje bij gebrek aan zijn eigen zussen. De ene dus in Australië en de andere die nooit meer bij hem (heb ik ook geen contact meer mee) kwam en alleen toen hij zo ziek was nog wel bij hem kwam.
Mijn zwager heeft ook een zoon die door het leven van zijn vader en zijn blowende en drinkende moeder redelijk ontspoord door het leven ging en gaat. Uit huis geplaatst nog in jeugddetentie gezeten en als hij soms nergens plaats had logeerde hij bij ons. Net als mijn zwager altijd ook wel problemen, geldgebrek. Nooit nog gewerkt terwijl hij inmiddels ook al 30 jaar is. Nadat mijn zwager overleden was werd het contact minimaal. Via de sociale media volgde ik hem nog wel en we appten nog wel met elkaar. Hij weet dat hij hier altijd welkom is maar hij zoekt het zelf ook niet op en wil ook geen hulp accepteren. Heb hem voorgesteld om hem proberen financieel weer op de rails te krijgen zoals ik ooit bij zijn vader deed maar dan moet hij wel open kaart spelen en dat wil hij niet. Ook prima dat is zijn keuze.  Hij leeft in Rotterdam zijn eigen leven met vrienden en ook nog wat familie van zijn moeders kant. Zijn eigen moeder heeft hij ook weinig steun aan. Afijn eigenlijk is hij een soort kopie van zijn vader geworden en soms ben ik zelf wel eens verbaasd dat hij het eigenlijk nog steeds zo toch weer iedere keer redt.
Maar als het nodig is helpt hij me wel zoals nu met de tegels die allemaal verplaatst moesten worden. Peter heeft nog regelmatig contact met hem en als Peter wat bijklust in tuinen haalt hij zijn neef ook op om hem daarbij te helpen.
Nu dus ook afgelopen donderdag had hij hem opgehaald uit Rotterdam en heeft hij voor mij alle tegels verplaatst zodat komende week de werkmensen daar geen last meer van zullen hebben. Als hij klaar is met de klus komt ie nog even wat drinken en praten.
Tuin1We hebben het over zijn vader die al weer bijna 6 jaar geleden overleden is. Ik heb nog een map met spullen van hem, zeg ik tegen hem. Destijds na het overlijden wilde hij niets hebben en zei tegen me, gooi alles maar weg. Maar dat had ik niet gedaan en nu maar goed ook. Kaarten die hij zijn vader stuurde toen hij uit huis was geplaatst, rijbewijs van zijn vader en nog meer van die persoonlijke dingen, hij is er nu blij mee.
We kunnen altijd best goed praten met elkaar en hij was ook de inspiratie voor dit familieblogje. Ik zei op een gegeven moment tegen hem, eigenlijk zijn we helemaal geen familie meer van elkaar.  Waarom hij me een knuffel gaf en zei, je blijft altijd mijn tante en de moeder van mijn neef. En dat is ook zo. Blood is thicker than water…..  maar soms heb je geen bloedband nodig om toch iemand in je hart te sluiten en van te houden.

Survivors……

Arondskelk (Middel)Al wil ik mijn tuin altijd toch een beetje naar mijn hand zetten zie ik altijd weer dat de natuur zich niet laat dwingen en dat maakt het eigenlijk des te leuker ook.
Zeker als ik dan opeens van die survivors zie zoals ik ze altijd noem, bloemen of planten waarvan ik dacht dat ze al lang uitgestapt waren opeens weer verschijnen alsof ze nooit weggeweest zijn.
Zoals mijn aronskelk, een jaar helemaal niet gezien, dacht die heeft de winter niet overleefd maar dit jaar was ie er opeens weer en zelfs met een bloem al weer er in.
CRosmosia 2 (Middel)Of de crocosmia die op de plaats stond waar ik mijn moestuintje gepland had. De bollen er uit gehaald en bij Peter in de tuin gepoot. Maar een bol is blijkbaar aan de dans ontsprongen en bloeit dit jaar weer volop. Hij mag van mij blijven als ie zich een beetje gedeisd houd en weer niet uitgroeit naar zo’n enorme bos als het was.
Bij mijn moeder stond in de tuin in een pot een klein appelboompje, dat had mijn broer ook gekocht. Jaren gaf ik hem water, hij ging niet dood maar er groeide ook geen appeltjes aan. Een enkele keer zag ik wel wat bloesem maar verder kwam het niet.Appels (Middel)
Nu heb ik hem twee jaar geleden bij mijn in de volle grond gezet en vorig jaar had ik een appeltje of 5. Dit jaar is het echt zo mooi, hij stond volop in bloei en nu zitten er schat ik toch wel zo’n 15 appels in en ze zijn ook nog eens heel erg lekker.
Vandaag had ik een begrafenis van mijn nicht, mijn oudste nicht van 82. Een van de vele nichten en neven die ik heb maar aan deze heb ik wel heel goede herinneringen. Vroeger als mijn moeder naar mijn oma ging dan piepte ik vaak even weg om naar haar toe te gaan. Het was daar altijd gezellig, ze woonde praktisch naast haar moeder die een drogisterij had waar we altijd van die kleine monstertjes gingen scoren.
Omdat het zulk mooi weer was ging ik op de fiets, het is een kleine 25 km fietsen naar Haastrecht dus goed te doen. Al vroeg op pad gegaan en het was prachtig en zo rustig overal nog. Mooi weer ook. Een mooi afscheid met heel veel persoonlijke inbreng van de kinderen. Een kind ontbrak, die komt met zijn gezinnetje niet meer thuis, zo zie je maar in iedere familie is er wel wat. Toch wel jammer niet op de begrafenis van je eigen moeder te zijn.
Na afloop is zo’n begrafenis meestal ook nog wel gezellig. We zaten bij elkaar aan een grote tafel wat broodjes te eten met alle nichten en neven en haalden herinneringen op.
Eigenlijk zie ik die nichten en neven alleen nog bij begrafenissen maar toch voel je op een of andere manier wel dat je een bloedband met elkaar hebt en gemeenschappelijke herinneringen aan oma en andere familieleden. Een tante hebben we nog die er ook was, zo’n leukerd, al 88 maar echt zo’n heerlijk mens.  Als ik haar zag rennen achter haar rollater deed ze me ook wel weer heel erg aan mijn moeder denken haha. En iedere keer hoor ik ook weer nieuwe verhalen.


Zo tegen de avond begon het heerlijk te regenen, een zegen voor de tuin zeg, scheelde mee ook weer werk want de tuin moest nodig bewaterd worden en dat werd nu voor me gaan. Nog veel beter ook dan wanneer ik het met de slang doe. De minikikkertjes springen aan alle kanten om me heen als ik naar buiten stap. Had er zelfs al een paar in huis die weer terug de tuin in gingen. Zo schattig. Had plannen vanavond om naar een poldertreffen te gaan. Een soort sportieve strijd van twee buurtschappen tegen elkaar met allerlei water en veldspellen. Maar had geen zin om eerst nog een eindje te fietsen en dan in de regen te gaan kijken. Wel jammer want het is altijd heel leuk en hilarisch zeker de waterspellen.   Opeens een vrije avond en dat is ook wel lekker.

Dankzij de sterke arm van de wet……

763Hoe vaak hoor je het niet dat de politie of andere hulpverleners lastig gevallen worden als ze hulp moeten verlenen. Hoorde het vanmiddag nog op de radio bij een reanimatie in een café. Twee brandweermensen wilden reanimeren en werden lastig gevallen en de politie moest er met peperspray aan te pas komen om de rust te herstellen. De man was overleden. Of dat zonder die ophef ook niet gebeurd was werd niet verteld maar het geeft wel te denken trouwens. |
Nou ja vanmiddag maakte ik op een heel positieve manier kennis met de sterke arm van de wet.
Wat was het geval. Ik kwam vanmorgen, wat vroeger dan normaal uit Apeldoorn vandaan, niet dat het wat uitmaakte want mijn eerdere trein reed niet. Dus op een randje gaan zitten van het station in Apeldoorn om een half uur extra te wachten.
Even wat drinken, ik dacht, ik zoek vast even mijn sleutels op voor straks mijn fiets en huissleutel.
Nu ben ik echt daar best heel precies in en stop ze altijd in een zijvakje van mijn kleine rugzakje. Mijn huissleutels zaten er wel in maar mijn fietssleutels kon ik niet vinden.
Had toch nog even de tijd dus allebei mijn rugzakken even leeg gekiept, alles er uit gehaald, alle vakjes gecontroleerd maar niet te vinden. Ik probeerde na te gaan hoe het ging toen ik wegging vrijdag. Tijd genoeg had ik om de bus te halen dus ook om alles goed op slot te doen, mijn fiets altijd met een extra slot aan het fietsenrek vast.
download (5)Ik kon niets anders bedenken dan dat ik ze verloren had. Nog even naar Wim gebeld of ie ze soms ergens gezien had maar ook nee. Zat eigenlijk best flink in de stress want ooit heb ik een keer per ongeluk mijn sleutels in het extra slot laten zitten, zou toch nu ook niet gedaan hebben. Ik wilde de tijd wel laten versnellen om te weten of mijn fiets er nog zou staan want als de sleutels er in waren blijven zitten nodig ik wel uit natuurlijk om hem te laten stelen en dan ben ik ook niet verzekerd, lijkt me logisch.
Dus na een paar uurtjes in de stress en eersteklas (vanwege de drukte mochten we daar zitten) gereisd te hebben kwam ik bij het busstation. Helemaal opgelucht, mijn fiets stond er nog en er zaten geen sleutels in. Even mijn fietstassen nagekeken. Als ik namelijk een fiets zou zien met sleutels er nog in zou ik die in de fietstassen gooien, maar goed ik zag niets.
Wat te doen.
Nog een keer mijn twee rugtassen alle dingen een voor een er uit gehaald,uitgeschud en in mijn fietstassen gegooid. De rugzakken op zijn kop gehouden alle vakjes nog eens in gevoeld maar nee. Niks, noppes, nada.
Dan maar mijn zus gebeld of ze mijn reservesleutel bij mij thuis op wilde halen en naar het busstation brengen want ik moest anders nog meer dan 1 ½  uur wachten op een bus naar Lekkerkerk, die rijdt zondags maar om de 2 uur.images Echt waardeloos. Nou ze waren thuis en echt binnen 20 minuten waren ze er al met sleutel. Maar geen sleutel van het extra slot, dat wist ik ook niet maar daar had ik dus geen reservesleutel meer van.
Wat te doen. Nu is de bushalte dicht bij het politiebureau dus mijn zus zei, vraag bij de politie of ze zo’n tang hebben om het slot kapot te knippen. Ik naar het politiebureau en het verhaal uitgelegd. We hebben dat wel zei die agent maar kunt u aantonen dat het uw fiets ook is en heeft u een identiteitsbewijs.  Ik vis mijn rijbewijs op en ben nog bezig om mijn verzekeringspasje met al mijn fietsgegevens op te zoeken als er een andere agente bij komt.  Bent u van de fiets zei ze, ja, zei ik. Dan is het probleem opgelost ga er maar naar toe, dat kreeg ik net te horen van een collega. Ik was helemaal verbaasd maar liep naar mijn fiets toe. Daar stonden mijn zus en zwager met twee politieagenten en een grote kniptang al gereed. Wat was het geval mijn zwager stak de weg over toen er een politiewagen aan kwam rijden. Hij had zijn hand opgestoken en ze kwamen naar hem toe en de rest laat zich raden. Ook aan deze twee dames moest ik mijn ID laten zien maar ze keken er amper op. Ze hadden best al begrepen dat het mijn fiets was.  Dus in no time was het slot doorgeknipt en met mijn reserve sleutel kon ik gaan fietsen maar niet voordat ik eerst natuurlijk mijn zus en zwager en de politie heel hartelijk bedankt had voor hun medewerking.  Ik meteen doorgefietst naar Peter om de tuin de bewateren want ze zijn op vakantie. Pff even zitten om bij te komen van alle commotie zeg terwijl de sproeier zijn werk deed.
Vanavond thuis ga ik mijn rugzakken leegmaken, wasgoed in de machine, de rest van de meestal onnodige dingen die ik altijd meesleep ook weer opgeruimd. Het kleine rugzakje is helemaal leeg. Als ik hem in mijn la wil gooien voel ik iets, een pen. Hé denk ik hoe kan dat nou. Heb alle vakjes leeggemaakt waar zit ie pen dan.  In een van de vakjes voel ik een klein gaatje, daar zal die pen doorgegaan zijn. Het zal toch niet denk ik, maar ik wil het wel weten, ik scheur de hele voering er uit en verdomd daar zitten mijn sleutels ook. IMG_4170 (Middel)Snap niet hoe ze door zo’n klein gaatje gepiept zijn maar wel blij dat ik ze heb en dus geen moeite hoef te doen om een nieuwe te regelen. (Voor de verzekering moet je altijd twee originele sleutels kunnen tonen of een nieuwe via de verzekering bestellen dan wordt het genoteerd).  Ik bel met veel schroom mijn zus om het te vertellen. “Je kan voortaan gewoon vragen of we een bakje komen doen hoor als je ons wil zien” lacht mijn zus.
De rugzak verdwijnt meteen de vuilnis in, hij begon toch al aardig te slijten ook, ooit een jaar of 10 geleden gekocht voor 2,00 bij de kringloop dus die heeft zijn geld al ruim opgebracht, heel veel gebruikt.  Eind goed al goed en dank aan zus en zwager en de politie die zo spontaan meewerkte en hielp.  Ach ja het kleeft wel een beetje aan me die dingen…… never a dull moment……

Smijten met mijn aow…..

downloadVorig jaar na mijn ziekenhuisopnames wilde ik de mensen die mij zo goed geholpen hebben een bbq aanbieden. Aan het mooie weer lag het vorig jaar niet maar op een of andere manier kregen we alle neuzen niet dezelfde kant op. Op vakantie, weg of wat dan ook. Het kwam er gewoon niet van om dat te organiseren.
Daarbij heb ik altijd gezegd ik ga mijn eerste AOW verbrassen (mijn eerste AOW was maar een weekje dus niet het volle pond voor jullie denken dat ik het geld over de balk gooi)
Eetcafe-de-Crimpenaar-3Deze combinatie vond ik wel leuk om met het hele stel uit eten te gaan en dat zijn we afgelopen vrijdag gaan doen.
Wim was er ook dit weekend, twee vrienden, zus met man, broer met vrouw, Peter Chantal en Yenthe. Dus met zijn 11en lekker uit eten met elkaar.
Een eetcafé uitgekozen waar je voor een vaste prijs kan eten, driegangenmenu à la carte en ook de drank kan je dan afkopen er bij dus. Zo wist ik van te voren al wat ik zou moeten betalen. Het moet ook wel leuk blijven natuurlijk.
Het was super leuk om te doen, kreeg van mijn schoonzusje nog een mooie bos bloemen.
Een mooi restaurant, gezellig bediening en Yenthe deed het voorbeeldig en hield het 2 1/2 uur vol samen met ons. (wel een keer een rondje gaan lopen met Peter, je kan ook niet verwachten dat een kind van 1 jaar 2 1/2 uur in een kinderstoel blijft zitten). overgooier
Een hapje ijs van oma, ik zag die oogjes helemaal glinsteren toen ze het proefde. Had wat speelgoed meegenomen wat nog van Peter was geweest, iets dat ze niet kende nog en daar vermaakte ze zich prima mee. Had afgelopen week nog leuke kleertjes voor haar gekocht. Zo’n leuk geel overgooiertje met een wit bloesje er onder zo’n schattig setje.
Eigenlijk had iedereen het wel naar de zin en vonden het wel voor herhaling vatbaar.
Dat vind ik ook hoor alleen dan mag dat keer een ander het betalen haha……

Cold Turkey

Zkerstboom_flash_360o een druk weekje al met al achter de rug maar ook wel lekker om te doen. Nog wat poetswerk, boodschappen in huis halen, alle foto’s nog zitten bewerken er zaten echt heel mooie tussen van Chantal en Peter en gisterenavond gezellig wezen klaverjassen in het café op het dorp waar ik ook werk.
Voor mij een van de gezelligste avonden van het jaar altijd traditioneel op vrijdag voor de kerstmis. Een gezellige ploeg mensen, gewoon kaarten voor de fun zonder fanatiekelingen erbij. Beetjes sjoemelen met het loten met wie je gaat kaarten het hoort er allemaal bij.
Had twee matige potjes toen in de pauze tussen 2 en 3 een goeie kaartvriend naar me toe kwam en zei, ik wil de laatste pot weer eens een keer met jou kaarten en hij kreeg het voor elkaar met een beetje sjoemelen dat we samen konden kaarten.
Het spreekwoord zegt wel eerlijk duurt het langst maar wij speelden de laatste pot de sterren van de hemel waarmee ik uiteindelijk toch nog in de top 10 eindigde, op de 8e plaats en dus in de prijzen viel.
Er lag nog een “ cols turkey” hij was niet zo gelukkig van Trump amnesty te hebben gekregen dus zal hij bij mij in de pan of oven terecht komen.
Alleen vraag ik me wel af of ie wel past in mijn oven en anders zal ie gesloopt moeten worden, dat lijkt me een leuk werkje voor Wim om te doen. Kreeg net een berichtje dat hij onderweg is voor het Kerstweekend.  Hij is zelf de dag voor kalkoenKerstmis jarig en ik eerste Kerstdag, hoe hebben we het zo uit kunnen zoeken dus het wordt een driedubbel feest en ik heb er helemaal zin in.
Van bloggen zal niet veel meer komen dus wens ik al mijn blogvrienden mooie kerstdagen, liefde, vriendschap……… maak er wat van.

Een vluggertje……..

Even nog een kort snel blogje oftewel een vluggertje……
Deze week zit bij mij aardig dichtgetimmerd met afspraken, leuke dingen, morgen de onthulling van de naam van de nieuwe veerpont tussen Krimpen aan de Lek en Kinderdijk met daarbij aansluitend een feest.  Ben heel benieuwd hoe de nieuwe pont gaat heten. De vorige heette Christina genoemd naar mijn zus die bijna 30 jaar geleden met haar man dit veerbedrijf begon.  Zijn zoon en haar stiefzoon (wat is het dan van mij een stiefneef of zo haha) heeft het bedrijf overgenomen toen haar man is overleden nu alweer 9 jaar geleden.
Afgelopen week ook veel afspraken voor de krant, verjaardagen, vandaag mijn broer 71 al weer geworden en die waren ook nog eens 45 jaar getrouwd.
Kortom heb me afgelopen week niet verveelt en morgen dus ook niet, zaterdag ga ik een dag later dan normaal naar Wim toe in Apeldoorn, heel veel zin in om hem weer te zien natuurlijk en ik blijf gewoon een dagje langer dan.
Ze geven mooi weer op, dat zal een van de eerste keren worden dat ik als ik in Apeldoorn ben goed weer heb, dat is nog niet veel voorgekomen.
Vanmiddag een half uurtje gestolen om wat paddenstoelen te fotograferen. Een voorbij rijdend echtpaar op de fiets had bijna 112 gebeld omdat ze dachten dat ik niet lekker geworden was omdat ik op mijn knieën foto’s lag/zat te maken. Nou wel goed eigenlijk natuurlijk dat ze zo reageerden maar gelukkig was er niets aan de hand……..
Ik wens iedereen een zonnig en mooi weekend toe geniet van dit toetje van moeder natuur en van mij mag het nog een poosje zo blijven.

Zit een vrouw bij de Hema

kerk_haastrechtVorige week was ik een keer bij de Hema om een bakje te doen, het was rustig, naast me kwam een mevrouw zitten die ook alleen was.
Ze begon een praatje over de MS mode die weer een herstart gemaakt heeft en zo raakten we in gesprek over kortingen, winkelen, nou ja allemaal dat soort praatjes zoals je wel vaker met iemand hebt.
Het was een leuk mens en het gesprek werd wat persoonlijker ze vertelde over haar dochter, dat ze zelf een auto immuun ziekte had en haar twee huwelijken.
En op een gegeven moment kwam het gesprek op het feit dat ze geboren en getogen was in Haastrecht.
Nu is Haastrecht de plaats waar mijn moeder geboren is en een groot deel van haar familie woonde waaronder mijn opa en oma dus daar kwamen we vroeger regelmatig.
Een van mijn tantes had daar een drogisterij waar we ook heel graag kwamen want die tante had altijd wel wat lekkers voor ons en we mochten altijd monstertjes uitzoeken van make up artikelen, kleine tubetjes tandpasta. We gingen allemaal wel met een handjevol naar huis en wie had dat nou in die tijd. Boven de deur hing nog zo’n echte oude gaper, ben eigenlijk wel benieuwd waar die ooit terecht gekomen is. Even gaan googelen en ik vond een foto van een monument op het adres waar de drogisterij gevestigd was en volgens mij nog steeds een drogisterij is gevestigd. 5ad8526ead52bd710c1ae2c487b0406ed4b9927f0ed8d94d80f706b27142544f
De mevrouw had mijn tante ook gekend en mijn neef die later de zaak overgenomen had met zijn vrouw.
Het praatje kwam ook op het “bos” dat je daar had, dat was eigenlijk een park dat hoort bij het museum Bisdom van Vliet. En waarvan ik altijd het heel bijzondere vond dat daar een grafmonument was voor de hond Nora. Dat vond ik zo raar eigenlijk.
Het woonhuis is uniek door de authentieke interieurs uit het laatste kwart van de negentiende eeuw. De sfeer wordt bepaald door de weelde en smaak van het fin de siècle. Het is de wereld van Paulina Bisdom van Vliet (1840-1923), de laatste telg van een oude regentenfamilie uit het stadje Haastrecht, bij Gouda.

Tijdreis
Het lijkt of u een andere tijd binnenstapt bij een bezoek aan het woonhuis van Paulina Bisdom van Vliet. De ontvangstsalons zijn ook vandaag de dag nog gehuld in een plechtige stilte. Het geluid van voetstappen en stemmen wordt gedempt door dikke, Deventer vloerkleden en zware, fluwelen gordijnen. U hoort alleen het rustgevende getik van één van de vele klokken.
Dit verstilde karakter van Museum Paulina Bisdom van Vliet wordt als een waardevolle kwaliteit gekoesterd. Daarom wordt er geen grote aantallen mensen tegelijk toegelaten tot het museum.
Als u rond loopt door de vertrekken van Paulina kunt u zich werkelijk voorstellen hoe het moet zijn geweest om hier te wonen. De interieurs komen dicht bij de historische werkelijkheid omdat er een authentieke woonsituatie wordt getoond zonder museale toevoegingen of veranderingen.
Het Museum
Het museum toont het in 300 jaar opgebouwde familiebezit van het geslacht Bisdom van Vliet. Maar het is vooral een heel uniek en waardevol museum als tijdsdocument van het wonen omstreeks 1900. Want het interieur is volkomen origineel gebleven met al het bijbehorende interieurtextiel, zoals vaste vloerkleden, gordijnen en deurgordijnen. Geen stoel is verplaatst en geen Chinees bord verhangen sinds het overlijden van Paulina in 1923. De sfeer van de interieurs uit de tijd van Couperus’ heldin Eline Vere wordt in Museum Paulina Bisdom van Vliet dan ook een heel tastbaar. 

vooraanzicht_tuin_1b

En zij vertelde dat ze er nog niet zo lang geleden een keer geweest was en dat ze toen het park zo klein vond, voor haar gevoel was het veel groter en ik herkende precies dat gevoel. Toen we (zij was ongeveer zo oud als ik) klein waren leek zo’n park natuurlijk veel groter en avontuurlijker dan nu. Ik vertelde haar dat mijn moeder nog bij mevrouw Paulina le Fèvre de Montigny – Bisdom van Vliet zoals ze voluit heette op de breischool had gezeten. Mevrouw de Montigny zoals mijn moeder haar altijd noemde hielp zo gezinnen met veel kinderen door wol beschikbaar te stellen waar de kinderen op de breischool van mochten breien, sokken en andere dingen voor het gezin. Zij kende ook het verhaal van de brief die 100 jaar later pas geopend mag worden en dat is in 2023. Niemand weet wat er in die brief staat.
De mevrouw vroeg hoe mijn moeder heette en waar ze gewoond had aan de Liezeweg, dicht bij het museum en dat kende ze ook wel, zelf bleek ze altijd langs de IJssel gewoond te hebben.mevrouw_235x235
En ook daar waren er herkenningspunten. Het leren zwemmen in de IJssel met opgepompte oude tractorbanden waar we heerlijk in konden drijven en peddelen.
Ze zaten we denk ik zomaar een uur gezellig te kletsen en na afloop bedankte ze me voor het leuke gesprek. “Dat heeft zo moeten zijn” zei ze en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.