Wat een familie…….

Zo een of twee keer in de week nu ik de weekenden ook “vrij” ben gaan mijn zusje en ik altijd even op stap ergens naar toe. Voor Corona en tussen de twee golven in was dat meestal een eind fietsen en onderweg of bij een restaurant wat eten en drinken, wat winkelen of zo. Gewoon van alles wat.
Nu is dat wat beperkter maar we vinden het toch nog wel fijn om dit vol te houden een paar keer per week. Vanmorgen dus ook.
We wilden niet meer naar winkels gaan met al die drukte en beperkingen vandaar dat we een mooi rondje gingen fietsen en onderweg bij mijn broer en schoonzus even wat gingen drinken.
Vandaag was het heel erg gezellig, onder het genot van een bakje koffie en thee hebben we heel wat af zitten kletsen. Ook veel over de site van ons geboortedorp waar we alle drie lid van zijn geworden.

Mijn broer kwam ook nog met oude foto´s op te proppen.
Hij wilde ook graag de foto’s die ik gescand heb allemaal van de familie wel hebben. Ga ze een keer op een stick zetten voor hem. We zaten zo te praten wanneer de digitale fotografie nu was begonnen en mijn broer had in die tijd als een van de eerste een digitale camera. Zijn vrouw vond het wel een heel dure aanschaf destijds. Hij liet het apparaat zien aan me, zo leuk een Sony en daar gingen nog floppy´s in om op te slaan. Die had hij ook nog wel maar geen apparaat meer om het te bekijken, wie heeft er nog een computer met een floppy disk dat zijn er niet veel. Maar het had me wel eens leuk gevonden om met die camera wat foto´s te maken.

Vandaag is ook Chantal jarig, dat kon ook niet zoals anders gevierd worden. Vond bij toeval op internet een leuke kaart die ik haar vandaag digitaal stuurde waar haar naam op stond, zo grappig. Gisterenavond ben ik er geweest met mijn ex en zijn vriendin, kon met hen meerijden dat was wel fijn dus. Fiets ook wel graag maar in het donker vind ik dat dan weer niet zo fijn.
Was gezellig ondanks een klein clubje maar wel alle tijd voor verhalen ook nu weer.
Zo kwam de vakantie in Reeuwijk ter sprake. Wij hadden dat jaar 3 weken prachtig weer, Peter had een vriendje mee. Ze hadden een klein bootje met bb motor en zeiltje, ze konden zwemmen, varen naar de eilandjes, vissen, zeilen. Kortom die verveelden zich nooit. Iedere avond ging ik zitten kaarten, pesten met die twee. Samen hadden ze ook nog een klein meisje uit het water gehaald. Die was op de steiger aan het spelen, denk dat ze een jaar of 3 was en in het water gevallen, ze had wel een zwemvest om maar was geschrokken en huilde zo. Peter hield haar vast en stuurde zijn vriendje om hulp te halen. De ouders bedankten “de redders” en trakteerden ze op het grootste ijsje dat ze wilden hebben.
Familie voor mij heel belangrijk, zeker in deze tijd, ze zijn er (bijna) altijd voor je en je deelt gewoon samen het verleden. En daar ben ik heel erg blij mee………

Blood is thicker than water

Ja ik hou van Engelse uitdrukkingen en spreuken, hoewel Engels op school mijn slechtste vak was heb ik het in de loop der jaren wel aardig ingehaald.
Ach natuurlijk is de Nederlandse uitdrukking ook wel mooi, het bloed kruipt waar het niet gaan kan oftewel het hemd is nader dan de rok of zo….. nou zoek maar uit welke je het mooiste vind.
Maar goed familie blijft toch altijd wel belangrijk voor mij zeker.
Daarom vind ik het nog steeds jammer dat het contact met mijn oudste zus verbroken is nadat mijn moeder was overleden. Helemaal niks te maken met de erfenis zoals ook vaak gebeurt maar een opstapelingen van ergernissen die door alle emoties van iedereen er opeens uitkwamen. Mijn zus besloot zich helemaal af te sluiten van haar broer en zussen.
En op bepaalde momenten mis ik haar best wel. Toen zij haar kleindochter kreeg stonden we samen boven het wiegje fluisterend met elkaar te praten vol ontroering hoe mooi dat allemaal was. Dat had ik ook zo graag boven het wiegje van mijn kleindochter met haar gedeeld.
Of toen Peter en Chantal gingen trouwen en zoals dat gaat het praatje dan ook gaat over trouwjurken en dat soort dingen. Ik vertelde toen dat mijn zus mijn trouwjurk had genaaid voor me.
En zo zijn er wel meer momenten dat ik haar mis.
Haar dochter heb ik de kerk ingedragen bij het dopen, dit jaar werd ze 50, nog wel een appje gestuurd maar dat was het dan. De kleinkinderen van mijn zus kwamen altijd graag bij me en andersom ook. Ik paste heel vaak op haar dochter toen ze geboren was, heel wat zaterdagavonden zaten we daar mijn ex en ik op te passen. En mijn nichtje die 16 jaar scheelt met Peter paste dan weer op Peter later en zij ook. Onze levens waren echt wel met elkaar verbonden en we wonen maar een paar straten bij elkaar vandaan, dat ook nog.
Vrijdagmiddag kwam ik haar dochter bij de supermarkt tegen en hebben we een hele tijd staan praten hoe dingen gegaan zijn. Zij heeft het er ook moeilijk mee vertelde ze, ze miste de verdere familie ook maar hoewel ze niet altijd blij is met de keuze van haar moeder heeft ze toch voor haar gekozen en dat snap ik ook wel. Ben toch wel blij dat we dit contact nog wel hebben met elkaar als we elkaar zo tegen komen. We stonden allebei zo nu en dan flink te slikken, soms met tranen in onze ogen, hoe bizar eigenlijk in een supermarkt. Dan blijft er toch nog ergens een lijntje.


Vanmiddag ging ik een bakje doen bij mijn broer en schoonzus, het was heel gezellig en het gesprek kwam ook weer op mijn zus. Ook omdat ze vandaag jarig is. Hij is er nog een aantal keren geweest bij haar geweest en de laatste keer dat hij er was vertelde hij zei ze dat ze het zo gezellig vond en dat ze gauw ook weer eens langs zou komen bij hem en daar wacht ie nog steeds op.
Mijn nichtje zei ook dat haar moeder zei dat voor iedereen de deur open staat maar dat ze zelf niet er op uit gaat om er wat aan te doen.
Het blijft heel dubbel voor mee. Aan de ene kant is het ook best rustig. Onze karakters zijn toch wel heel anders maar als ik er was, ik kwam er altijd wel een aantal keren per jaar, ondanks dat ze nooit bij mij eens terug kwam maar dat boeide me niet zo, was het altijd gezellig. Hadden we leuke gesprekken en dat mis ik dan ook wel best hoor……. ik ga er nog eens over na denken en wie weet als ik er voor de zoveelste keer daar weer voorbij fiets stap ik opeens af en bel aan en zie ik wel wat er gebeurt….
Vandaag terug fietsend naar huis bij mijn broer vandaan ben ik ook een paar keer afgestapt, wat een prachtige zonsondergang was het …… ik heb er van genoten…….


Upside down…..

Bloem 9 (Middel)Goh wat een leuk weekend was het eigenlijk en veel van die lieve en aardige dingen die gebeurden.
Gisteren kreeg ik al eerst een kaartje van mijn vrijwilligerswerk van het zorgcentrum, van we missen je en hopen dat je weer gauw mag komen hier. Alle vrijwilligers zitten natuurlijk thuis nu.
Bloem 7 (Middel)Mijn buurmeisje was jarig en we hadden allemaal filmpjes gemaakt omdat ze haar verjaardag niet kon vieren, ze is 19 geworden. ’s Avonds kwam ze even een gebakje brengen, dat is toch superleuk dat ze dat doen.
Samen met een aantal mooie ontmoetingen dat doet me dan wel heel erg goed.
Vandaag een rustige dag. Volgens mij zijn de weermensen ook wel redelijk in de war althans wel voor onze regio. Bloem 8 (Middel)Gisteren gaven ze regen en onweer op en was het bij ons een stralend zonnige dag en heb ik heel de middag in de tuin gewerkt. Voor vandaag zon en mooi weer en eigenlijk was het bijna heel de dag bewolkt, wel droog en niet heel veel wind.
Nou ja het maakte niet zoveel uit. Ben lekker gaan fietsen een heel eind…wilde eigenlijk kijken of ik al wat vlinders zag. Ken een afgelegen terrein waar heel veel wilde bloemen groeien en daar zie ik in de zomer altijd zoveel verschillende vlinders.
Bloem 10 (Middel)Maar het was nog te vroeg. Er stonden wel een aantal bloemen al en ik besloot wat te gaan “rommelen” met de camera en de onderkanten van de bloemen te fotograferen.
Gewoon leuk om te doen om het eens uit te proberen. En ik moet zeggen dat ik het resultaat ook wel aardig vond geworden. Het smaakte naar meer.Bloem 5 (Middel)
Op de terugweg bij mijn broer en schoonzusje een bakje gaan doen. Ze waren blij dat ik weer eens kwam en andersom ook dat ik ze weer eens zag en een praatje kon maken. Het mag nu weer zei ik, boven de 70 mogen weer twee mantelzorgers komen hè.  We moesten er ook wel om lachen. Heel fijn weer eens bij zitten praten.
Mijn broer is altijd wel aan het rommelen en nu was hij weer voor mensen een loods aan het leegmaken. De loods was van een vrouw die daar woont in een schitterende bungalow aan de IJssel. Ze is overleden en hij mocht daar altijd wat werken en doen en deed ook wat dingen voor die vrouw. De kinderen wonen ver weg en hadden hem gevraagd dit leeg te ruimen en wat hij kon gebruiken Bloem 4 (Middel)mocht hij hebben. Nu stond er ook nog een mooie tegelsnijder en aangezien Peter altijd bezig is met bestratingen in zijn vrije tijd zei ik, goh misschien wil Peter die wel hebben anders zou ie naar de schroot gaan als oud ijzer terwijl het nog een goed apparaat is. Ik ga meteen Peter bellen en die zou hem graag willen hebben. Hij gaat ook nog even facetimen zodat mijn broer en schoonzus ook Yenthe nog even kunnen zien. En als ze zegt die opa (mijn broer haha) moet ook nog een keer zwaaien zie ik hem smelten haha. Hoe leuk is dat toch van die kleine dingen.
Met een doos met duizendschonen en een goed gevoel ga ik weer naar huis. Een prachtig weekend……

Count my blessings…..

WonVandaag had ik van een vrijwilligersorganisatie waar ik hier en daar wat dingen voor doe een vrijwilligersochtend.
We kregen een workshop “communiceren vanuit je hart” en heel eerlijk gezegd had ik van te voren al zoiets wat zal het zijn. En inderdaad dat klopte haha. Op zich natuurlijk best leuk hoor ook wat testjes doen, iemand die je niet kent in de ogen kijken en kijken wie het langst volhoudt. Ik was naast iemand gaan zitten toen ik binnenkwam die ik niet kende, een leuke vrouw. We hadden al even met elkaar zitten praten. Met dit testje werden we er echt een beetje giebelig er van op een gegeven moment. Onder het mom van oogcontact is heel belangrijk. En tegenover gaan staan en na een paar minuten zeggen wat je intuïtie je over diegene ingaf.
Ik stond toen tegenover een vrouw die duidelijk met dit testje geen raad wist, ze keek een beetje nerveus en wist of durfde ook niets over mij te zeggen. (Wat ik dan wel weer jammer vond) Volgens mijn intuïtie vond ze die testjes doen maar niets en dat klopte dus ook wel. Ik probeerde haar een beetje op haar gemak te stellen. Tenslotte zijn we geen examen aan het doen toch.
Nou ja op zich leuk maar toch……. had er niet zo heel veel mee.
Tussendoor kregen we een high tea en was het heel gezellig. Tegenover me zat een man die ik (voor zover ik wist) niet kende. Hij sprak me met mijn naam aan en zei “Weet je niet meer wie ik ben”.  Ik piekerde er op los maar kon hem echt niet thuisbrengen. Toen hij zijn naam zei kende ik hem inderdaad nog wel van vroeger en hadden we een leuk gesprek over mijn geboortedorp waar hij nog steeds woont. Zijn vader was organist in de kerk waar wij ook altijd naar toe gingen.
Na afloop van de ochtend sta ik met nog wat mensen te wachten om even gedag te zeggen, goede wensen voor Kerstmis en het nieuwe jaar en niet onbelangrijk (haha) wachten op een attentie die we allemaal meekrijgen. Een leuk pakket met producten uit onze eigen Krimpenerwaard.
Ik sta met een vrouw te praten die ik ook ken, ze woont bij me in de straat. Haar zoon voetbalde altijd met mijn zoon, schelen zelfs maar een dag in leeftijd en ze zijn ook nog steeds bevriend met elkaar.
Drie jaar geleden werd ze oma en ze was supertrots. Wat er precies gebeurd is weet ik niet, ik hoor het verhaal maar van een kant maar ze heeft geen contact meer met haar zoon, schoondochter en kleinkind. Ik vind het echt heel triest voor haar. Ze vertelt dat ze haar kleinkind een keer zag op een fietsje in een winkelcentrum. En dat ze daarna zo verdrietig was dat ze gewoon uren heeft lopen en zitten huilen.
Het lijkt me echt verschrikkelijk.
fffAls ik thuiskom ligt de brief van het bevolkingsonderzoek op darmkanker er. Andere keren was ik er echt niet zo mee bezig maar na het gerommel van mijn darmen vorig jaar bij mijn operaties was ik gewoon zenuwachtig voor de uitslag. Hoewel ik eigenlijk helemaal geen klachten heb maar gewoon onzekerheid.
De uitslag is gelukkig goed, ze hebben niets afwijkends kunnen vinden. Ik ben enorm opgelucht.
Ik ga nog een rondje fietsen, heb bij de Hema nog een leuk gesprek met een vrouw waarbij ik jaren geleden nog een paar jaar in de huishouding gewerkt heb.
Als ik naar huis fiets voel ik me echt een gelukkig mens.  De zon schijnt en het is helder weer, wel koud. Heb gewoon een lieve schoondochter die trouwens vandaag 31 jaar geworden is. ( Zaterdag is het feestje) Een geweldige zoon, mijn lief, mijn vrienden en familie.
Zie mijn kleindochter heel vaak en behalve wat gezeur van mijn knie die steeds vervelender wordt voel ik met eigenlijk best goed gezond en kan ik nog van alles doen.
And I count my blessings……..

Familie….

Tuin 9Ook al ga je scheiden van je man dan toch nog blijven familiebanden met “de andere kant” zal ik maar zeggen.
Misschien is het minder als je kort getrouwd bent geweest en er zullen ook best gevallen zijn waarbij je blij ben van je schoonfamilie af te zijn.
Maar als je zoals ik 35 jaar getrouwd bent geweest en daarvoor nog een jaar of 3 verkering/verloving is dat toch een groot deel van mijn leven dat ik gedeeld heb ook met mijn schoonfamilie. Vandaar dat ik nog steeds met een aantal van mijn schoonfamilie goede contacten heb. Sterker nog mijn ex schoonzusje (al zie ik haar nog steeds als gewoon mijn schoonzusje) komt volgend jaar weer een week of 3 over uit Australië en dan logeren ze weer bij mij.
Dat geldt ook voor mijn zwager, iemand die een moeilijk leven had met veel drank, drugs, ellende maar ook zo’n leuke vent eigenlijk was met humor en gekke streken. Tot aan zijn dood toe (heb er al eens een aantal blogs over geschreven) heb ik zijn Tuin 7administratie gedaan en alles voor hem geregeld toen hij het zelf niet meer kon.
Hij noemde me ook altijd zijn zusje bij gebrek aan zijn eigen zussen. De ene dus in Australië en de andere die nooit meer bij hem (heb ik ook geen contact meer mee) kwam en alleen toen hij zo ziek was nog wel bij hem kwam.
Mijn zwager heeft ook een zoon die door het leven van zijn vader en zijn blowende en drinkende moeder redelijk ontspoord door het leven ging en gaat. Uit huis geplaatst nog in jeugddetentie gezeten en als hij soms nergens plaats had logeerde hij bij ons. Net als mijn zwager altijd ook wel problemen, geldgebrek. Nooit nog gewerkt terwijl hij inmiddels ook al 30 jaar is. Nadat mijn zwager overleden was werd het contact minimaal. Via de sociale media volgde ik hem nog wel en we appten nog wel met elkaar. Hij weet dat hij hier altijd welkom is maar hij zoekt het zelf ook niet op en wil ook geen hulp accepteren. Heb hem voorgesteld om hem proberen financieel weer op de rails te krijgen zoals ik ooit bij zijn vader deed maar dan moet hij wel open kaart spelen en dat wil hij niet. Ook prima dat is zijn keuze.  Hij leeft in Rotterdam zijn eigen leven met vrienden en ook nog wat familie van zijn moeders kant. Zijn eigen moeder heeft hij ook weinig steun aan. Afijn eigenlijk is hij een soort kopie van zijn vader geworden en soms ben ik zelf wel eens verbaasd dat hij het eigenlijk nog steeds zo toch weer iedere keer redt.
Maar als het nodig is helpt hij me wel zoals nu met de tegels die allemaal verplaatst moesten worden. Peter heeft nog regelmatig contact met hem en als Peter wat bijklust in tuinen haalt hij zijn neef ook op om hem daarbij te helpen.
Nu dus ook afgelopen donderdag had hij hem opgehaald uit Rotterdam en heeft hij voor mij alle tegels verplaatst zodat komende week de werkmensen daar geen last meer van zullen hebben. Als hij klaar is met de klus komt ie nog even wat drinken en praten.
Tuin1We hebben het over zijn vader die al weer bijna 6 jaar geleden overleden is. Ik heb nog een map met spullen van hem, zeg ik tegen hem. Destijds na het overlijden wilde hij niets hebben en zei tegen me, gooi alles maar weg. Maar dat had ik niet gedaan en nu maar goed ook. Kaarten die hij zijn vader stuurde toen hij uit huis was geplaatst, rijbewijs van zijn vader en nog meer van die persoonlijke dingen, hij is er nu blij mee.
We kunnen altijd best goed praten met elkaar en hij was ook de inspiratie voor dit familieblogje. Ik zei op een gegeven moment tegen hem, eigenlijk zijn we helemaal geen familie meer van elkaar.  Waarom hij me een knuffel gaf en zei, je blijft altijd mijn tante en de moeder van mijn neef. En dat is ook zo. Blood is thicker than water…..  maar soms heb je geen bloedband nodig om toch iemand in je hart te sluiten en van te houden.

Survivors……

Arondskelk (Middel)Al wil ik mijn tuin altijd toch een beetje naar mijn hand zetten zie ik altijd weer dat de natuur zich niet laat dwingen en dat maakt het eigenlijk des te leuker ook.
Zeker als ik dan opeens van die survivors zie zoals ik ze altijd noem, bloemen of planten waarvan ik dacht dat ze al lang uitgestapt waren opeens weer verschijnen alsof ze nooit weggeweest zijn.
Zoals mijn aronskelk, een jaar helemaal niet gezien, dacht die heeft de winter niet overleefd maar dit jaar was ie er opeens weer en zelfs met een bloem al weer er in.
CRosmosia 2 (Middel)Of de crocosmia die op de plaats stond waar ik mijn moestuintje gepland had. De bollen er uit gehaald en bij Peter in de tuin gepoot. Maar een bol is blijkbaar aan de dans ontsprongen en bloeit dit jaar weer volop. Hij mag van mij blijven als ie zich een beetje gedeisd houd en weer niet uitgroeit naar zo’n enorme bos als het was.
Bij mijn moeder stond in de tuin in een pot een klein appelboompje, dat had mijn broer ook gekocht. Jaren gaf ik hem water, hij ging niet dood maar er groeide ook geen appeltjes aan. Een enkele keer zag ik wel wat bloesem maar verder kwam het niet.Appels (Middel)
Nu heb ik hem twee jaar geleden bij mijn in de volle grond gezet en vorig jaar had ik een appeltje of 5. Dit jaar is het echt zo mooi, hij stond volop in bloei en nu zitten er schat ik toch wel zo’n 15 appels in en ze zijn ook nog eens heel erg lekker.
Vandaag had ik een begrafenis van mijn nicht, mijn oudste nicht van 82. Een van de vele nichten en neven die ik heb maar aan deze heb ik wel heel goede herinneringen. Vroeger als mijn moeder naar mijn oma ging dan piepte ik vaak even weg om naar haar toe te gaan. Het was daar altijd gezellig, ze woonde praktisch naast haar moeder die een drogisterij had waar we altijd van die kleine monstertjes gingen scoren.
Omdat het zulk mooi weer was ging ik op de fiets, het is een kleine 25 km fietsen naar Haastrecht dus goed te doen. Al vroeg op pad gegaan en het was prachtig en zo rustig overal nog. Mooi weer ook. Een mooi afscheid met heel veel persoonlijke inbreng van de kinderen. Een kind ontbrak, die komt met zijn gezinnetje niet meer thuis, zo zie je maar in iedere familie is er wel wat. Toch wel jammer niet op de begrafenis van je eigen moeder te zijn.
Na afloop is zo’n begrafenis meestal ook nog wel gezellig. We zaten bij elkaar aan een grote tafel wat broodjes te eten met alle nichten en neven en haalden herinneringen op.
Eigenlijk zie ik die nichten en neven alleen nog bij begrafenissen maar toch voel je op een of andere manier wel dat je een bloedband met elkaar hebt en gemeenschappelijke herinneringen aan oma en andere familieleden. Een tante hebben we nog die er ook was, zo’n leukerd, al 88 maar echt zo’n heerlijk mens.  Als ik haar zag rennen achter haar rollater deed ze me ook wel weer heel erg aan mijn moeder denken haha. En iedere keer hoor ik ook weer nieuwe verhalen.


Zo tegen de avond begon het heerlijk te regenen, een zegen voor de tuin zeg, scheelde mee ook weer werk want de tuin moest nodig bewaterd worden en dat werd nu voor me gaan. Nog veel beter ook dan wanneer ik het met de slang doe. De minikikkertjes springen aan alle kanten om me heen als ik naar buiten stap. Had er zelfs al een paar in huis die weer terug de tuin in gingen. Zo schattig. Had plannen vanavond om naar een poldertreffen te gaan. Een soort sportieve strijd van twee buurtschappen tegen elkaar met allerlei water en veldspellen. Maar had geen zin om eerst nog een eindje te fietsen en dan in de regen te gaan kijken. Wel jammer want het is altijd heel leuk en hilarisch zeker de waterspellen.   Opeens een vrije avond en dat is ook wel lekker.

Dankzij de sterke arm van de wet……

763Hoe vaak hoor je het niet dat de politie of andere hulpverleners lastig gevallen worden als ze hulp moeten verlenen. Hoorde het vanmiddag nog op de radio bij een reanimatie in een café. Twee brandweermensen wilden reanimeren en werden lastig gevallen en de politie moest er met peperspray aan te pas komen om de rust te herstellen. De man was overleden. Of dat zonder die ophef ook niet gebeurd was werd niet verteld maar het geeft wel te denken trouwens. |
Nou ja vanmiddag maakte ik op een heel positieve manier kennis met de sterke arm van de wet.
Wat was het geval. Ik kwam vanmorgen, wat vroeger dan normaal uit Apeldoorn vandaan, niet dat het wat uitmaakte want mijn eerdere trein reed niet. Dus op een randje gaan zitten van het station in Apeldoorn om een half uur extra te wachten.
Even wat drinken, ik dacht, ik zoek vast even mijn sleutels op voor straks mijn fiets en huissleutel.
Nu ben ik echt daar best heel precies in en stop ze altijd in een zijvakje van mijn kleine rugzakje. Mijn huissleutels zaten er wel in maar mijn fietssleutels kon ik niet vinden.
Had toch nog even de tijd dus allebei mijn rugzakken even leeg gekiept, alles er uit gehaald, alle vakjes gecontroleerd maar niet te vinden. Ik probeerde na te gaan hoe het ging toen ik wegging vrijdag. Tijd genoeg had ik om de bus te halen dus ook om alles goed op slot te doen, mijn fiets altijd met een extra slot aan het fietsenrek vast.
download (5)Ik kon niets anders bedenken dan dat ik ze verloren had. Nog even naar Wim gebeld of ie ze soms ergens gezien had maar ook nee. Zat eigenlijk best flink in de stress want ooit heb ik een keer per ongeluk mijn sleutels in het extra slot laten zitten, zou toch nu ook niet gedaan hebben. Ik wilde de tijd wel laten versnellen om te weten of mijn fiets er nog zou staan want als de sleutels er in waren blijven zitten nodig ik wel uit natuurlijk om hem te laten stelen en dan ben ik ook niet verzekerd, lijkt me logisch.
Dus na een paar uurtjes in de stress en eersteklas (vanwege de drukte mochten we daar zitten) gereisd te hebben kwam ik bij het busstation. Helemaal opgelucht, mijn fiets stond er nog en er zaten geen sleutels in. Even mijn fietstassen nagekeken. Als ik namelijk een fiets zou zien met sleutels er nog in zou ik die in de fietstassen gooien, maar goed ik zag niets.
Wat te doen.
Nog een keer mijn twee rugtassen alle dingen een voor een er uit gehaald,uitgeschud en in mijn fietstassen gegooid. De rugzakken op zijn kop gehouden alle vakjes nog eens in gevoeld maar nee. Niks, noppes, nada.
Dan maar mijn zus gebeld of ze mijn reservesleutel bij mij thuis op wilde halen en naar het busstation brengen want ik moest anders nog meer dan 1 ½  uur wachten op een bus naar Lekkerkerk, die rijdt zondags maar om de 2 uur.images Echt waardeloos. Nou ze waren thuis en echt binnen 20 minuten waren ze er al met sleutel. Maar geen sleutel van het extra slot, dat wist ik ook niet maar daar had ik dus geen reservesleutel meer van.
Wat te doen. Nu is de bushalte dicht bij het politiebureau dus mijn zus zei, vraag bij de politie of ze zo’n tang hebben om het slot kapot te knippen. Ik naar het politiebureau en het verhaal uitgelegd. We hebben dat wel zei die agent maar kunt u aantonen dat het uw fiets ook is en heeft u een identiteitsbewijs.  Ik vis mijn rijbewijs op en ben nog bezig om mijn verzekeringspasje met al mijn fietsgegevens op te zoeken als er een andere agente bij komt.  Bent u van de fiets zei ze, ja, zei ik. Dan is het probleem opgelost ga er maar naar toe, dat kreeg ik net te horen van een collega. Ik was helemaal verbaasd maar liep naar mijn fiets toe. Daar stonden mijn zus en zwager met twee politieagenten en een grote kniptang al gereed. Wat was het geval mijn zwager stak de weg over toen er een politiewagen aan kwam rijden. Hij had zijn hand opgestoken en ze kwamen naar hem toe en de rest laat zich raden. Ook aan deze twee dames moest ik mijn ID laten zien maar ze keken er amper op. Ze hadden best al begrepen dat het mijn fiets was.  Dus in no time was het slot doorgeknipt en met mijn reserve sleutel kon ik gaan fietsen maar niet voordat ik eerst natuurlijk mijn zus en zwager en de politie heel hartelijk bedankt had voor hun medewerking.  Ik meteen doorgefietst naar Peter om de tuin de bewateren want ze zijn op vakantie. Pff even zitten om bij te komen van alle commotie zeg terwijl de sproeier zijn werk deed.
Vanavond thuis ga ik mijn rugzakken leegmaken, wasgoed in de machine, de rest van de meestal onnodige dingen die ik altijd meesleep ook weer opgeruimd. Het kleine rugzakje is helemaal leeg. Als ik hem in mijn la wil gooien voel ik iets, een pen. Hé denk ik hoe kan dat nou. Heb alle vakjes leeggemaakt waar zit ie pen dan.  In een van de vakjes voel ik een klein gaatje, daar zal die pen doorgegaan zijn. Het zal toch niet denk ik, maar ik wil het wel weten, ik scheur de hele voering er uit en verdomd daar zitten mijn sleutels ook. IMG_4170 (Middel)Snap niet hoe ze door zo’n klein gaatje gepiept zijn maar wel blij dat ik ze heb en dus geen moeite hoef te doen om een nieuwe te regelen. (Voor de verzekering moet je altijd twee originele sleutels kunnen tonen of een nieuwe via de verzekering bestellen dan wordt het genoteerd).  Ik bel met veel schroom mijn zus om het te vertellen. “Je kan voortaan gewoon vragen of we een bakje komen doen hoor als je ons wil zien” lacht mijn zus.
De rugzak verdwijnt meteen de vuilnis in, hij begon toch al aardig te slijten ook, ooit een jaar of 10 geleden gekocht voor 2,00 bij de kringloop dus die heeft zijn geld al ruim opgebracht, heel veel gebruikt.  Eind goed al goed en dank aan zus en zwager en de politie die zo spontaan meewerkte en hielp.  Ach ja het kleeft wel een beetje aan me die dingen…… never a dull moment……

Smijten met mijn aow…..

downloadVorig jaar na mijn ziekenhuisopnames wilde ik de mensen die mij zo goed geholpen hebben een bbq aanbieden. Aan het mooie weer lag het vorig jaar niet maar op een of andere manier kregen we alle neuzen niet dezelfde kant op. Op vakantie, weg of wat dan ook. Het kwam er gewoon niet van om dat te organiseren.
Daarbij heb ik altijd gezegd ik ga mijn eerste AOW verbrassen (mijn eerste AOW was maar een weekje dus niet het volle pond voor jullie denken dat ik het geld over de balk gooi)
Eetcafe-de-Crimpenaar-3Deze combinatie vond ik wel leuk om met het hele stel uit eten te gaan en dat zijn we afgelopen vrijdag gaan doen.
Wim was er ook dit weekend, twee vrienden, zus met man, broer met vrouw, Peter Chantal en Yenthe. Dus met zijn 11en lekker uit eten met elkaar.
Een eetcafé uitgekozen waar je voor een vaste prijs kan eten, driegangenmenu à la carte en ook de drank kan je dan afkopen er bij dus. Zo wist ik van te voren al wat ik zou moeten betalen. Het moet ook wel leuk blijven natuurlijk.
Het was super leuk om te doen, kreeg van mijn schoonzusje nog een mooie bos bloemen.
Een mooi restaurant, gezellig bediening en Yenthe deed het voorbeeldig en hield het 2 1/2 uur vol samen met ons. (wel een keer een rondje gaan lopen met Peter, je kan ook niet verwachten dat een kind van 1 jaar 2 1/2 uur in een kinderstoel blijft zitten). overgooier
Een hapje ijs van oma, ik zag die oogjes helemaal glinsteren toen ze het proefde. Had wat speelgoed meegenomen wat nog van Peter was geweest, iets dat ze niet kende nog en daar vermaakte ze zich prima mee. Had afgelopen week nog leuke kleertjes voor haar gekocht. Zo’n leuk geel overgooiertje met een wit bloesje er onder zo’n schattig setje.
Eigenlijk had iedereen het wel naar de zin en vonden het wel voor herhaling vatbaar.
Dat vind ik ook hoor alleen dan mag dat keer een ander het betalen haha……

Cold Turkey

Zkerstboom_flash_360o een druk weekje al met al achter de rug maar ook wel lekker om te doen. Nog wat poetswerk, boodschappen in huis halen, alle foto’s nog zitten bewerken er zaten echt heel mooie tussen van Chantal en Peter en gisterenavond gezellig wezen klaverjassen in het café op het dorp waar ik ook werk.
Voor mij een van de gezelligste avonden van het jaar altijd traditioneel op vrijdag voor de kerstmis. Een gezellige ploeg mensen, gewoon kaarten voor de fun zonder fanatiekelingen erbij. Beetjes sjoemelen met het loten met wie je gaat kaarten het hoort er allemaal bij.
Had twee matige potjes toen in de pauze tussen 2 en 3 een goeie kaartvriend naar me toe kwam en zei, ik wil de laatste pot weer eens een keer met jou kaarten en hij kreeg het voor elkaar met een beetje sjoemelen dat we samen konden kaarten.
Het spreekwoord zegt wel eerlijk duurt het langst maar wij speelden de laatste pot de sterren van de hemel waarmee ik uiteindelijk toch nog in de top 10 eindigde, op de 8e plaats en dus in de prijzen viel.
Er lag nog een “ cols turkey” hij was niet zo gelukkig van Trump amnesty te hebben gekregen dus zal hij bij mij in de pan of oven terecht komen.
Alleen vraag ik me wel af of ie wel past in mijn oven en anders zal ie gesloopt moeten worden, dat lijkt me een leuk werkje voor Wim om te doen. Kreeg net een berichtje dat hij onderweg is voor het Kerstweekend.  Hij is zelf de dag voor kalkoenKerstmis jarig en ik eerste Kerstdag, hoe hebben we het zo uit kunnen zoeken dus het wordt een driedubbel feest en ik heb er helemaal zin in.
Van bloggen zal niet veel meer komen dus wens ik al mijn blogvrienden mooie kerstdagen, liefde, vriendschap……… maak er wat van.

Een vluggertje……..

Even nog een kort snel blogje oftewel een vluggertje……
Deze week zit bij mij aardig dichtgetimmerd met afspraken, leuke dingen, morgen de onthulling van de naam van de nieuwe veerpont tussen Krimpen aan de Lek en Kinderdijk met daarbij aansluitend een feest.  Ben heel benieuwd hoe de nieuwe pont gaat heten. De vorige heette Christina genoemd naar mijn zus die bijna 30 jaar geleden met haar man dit veerbedrijf begon.  Zijn zoon en haar stiefzoon (wat is het dan van mij een stiefneef of zo haha) heeft het bedrijf overgenomen toen haar man is overleden nu alweer 9 jaar geleden.
Afgelopen week ook veel afspraken voor de krant, verjaardagen, vandaag mijn broer 71 al weer geworden en die waren ook nog eens 45 jaar getrouwd.
Kortom heb me afgelopen week niet verveelt en morgen dus ook niet, zaterdag ga ik een dag later dan normaal naar Wim toe in Apeldoorn, heel veel zin in om hem weer te zien natuurlijk en ik blijf gewoon een dagje langer dan.
Ze geven mooi weer op, dat zal een van de eerste keren worden dat ik als ik in Apeldoorn ben goed weer heb, dat is nog niet veel voorgekomen.
Vanmiddag een half uurtje gestolen om wat paddenstoelen te fotograferen. Een voorbij rijdend echtpaar op de fiets had bijna 112 gebeld omdat ze dachten dat ik niet lekker geworden was omdat ik op mijn knieën foto’s lag/zat te maken. Nou wel goed eigenlijk natuurlijk dat ze zo reageerden maar gelukkig was er niets aan de hand……..
Ik wens iedereen een zonnig en mooi weekend toe geniet van dit toetje van moeder natuur en van mij mag het nog een poosje zo blijven.