I miss my dishwasher ;)

Vannacht om 4 uur ging de wekker want om half 5 zouden mijn gasten Nettie en Bruce opgehaald worden door mijn exgenoot die ze naar Schiphol zou brengen. Daarvandaan gaan ze nog twee weken cruisen in Noorwegen en dan vliegen ze vanuit Engeland weer terug naar Australië.
Even een kopje koffie nog voor ze gemaakt terwijl zij de laatste dingen in hun koffers deden en keken of ze niets vergeten waren.
Nog even samen koffie/thee zitten drinken en daarna vertrokken ze weer.
Gisterenavond kreeg ik een heel lieve kaart met een meer dan royaal bedrag erin voor het gebruik van mijn huis en alle dingen die mensen gebruiken in een huis en ook mijn telefoon. Zelf konden ze met hun telefoon hier niet bellen en ik heb altijd veel beltegoed over dus konden ze daar goed gebruik van maken. 
Ze zijn al diverse keren de jaren dat ze samen zijn, denk zo’n 12 jaar of zo, in Nederland geweest maar deze keer vonden ze dat het de fijnste keer geweest was. Zoveel mensen gezien nog met heel vriendelijke reacties allemaal en zich zo welkom gevoeld. Sommige die Nettie 50 jaar niet meer gezien hadden. Bruce zei zelfs vannacht toen ze weggingen “Ik wil eigenlijk niet weg, wil nog wel een poosje hier blijven”.
En dat vond ik toch wel een compliment, heb best veel zitten mopperen hier op mijn blog maar blijkbaar hebben zij daar niet veel van meegekregen want ze hadden het naar hun zeggen heel fijn in mijn huis gevonden. En daar ben ik toch ook wel blij om, had ook niet gewild dat ze  met een vervelend gevoel dat ze teveel waren weg waren gegaan.
En onverwacht had ik ook een vrij weekend, eigenlijk zou Wim vandaag komen maar het openbaar vervoer staakte dus dan is het niet te doen om vanuit Gouda naar mij toe te komen en aanstaande maandag weer, dus ook geen kans om terug te gaan. Wel jammer had me er helemaal op verheugd, boodschappen in huis gehaald voor het eten. Nou is dat niet zo erg, heb een vriezer natuurlijk en hij komt dan volgende week. Maar toch gek zo opeens. Kreeg afgelopen week van mijn werkgever een zomer cadeau, twee cadeau bordjes van een restaurant, een van 50 en een van 20 euro.  Een mooi cadeau en had bedacht dan gaan we lekker daar zitten eten morgen op het terras dat bij het restaurant hoort. Nou ja dan maar een weekje uitstellen volgens mij blijft het mooie weer nog wel een tijdje aanhouden.
Vannacht toen Bruce en Nettie vertrokken was ik klaarwakker en ik dacht meteen maar even mijn eigen bed verschonen en daar in duiken, weer in mijn eigen kamer te zijn, languit in een tweepersoonsbed en ik sliep zo weer.  Beetje kinderachtig ik weet het maar het voelde wel lekker aan.
Vandaag was er bij ons in het Loetbos een food en kunstfestival “Proef de Krimpenerwaard”, waar we eigenlijk samen naar toe zouden gaan.  Met allerlei producten van bedrijven uit de Krimpenerwaard die je daar kon kopen. Ze deden goede zaken, het was onwijs druk en heel erg gezellig. Gewoon zitten in het gras, op strobalen. Er werd geschilderd waren optredens en lange rijen bij de eet- en drinkkramen. Wat foto’s lopen maken, nog veel bekenden tegen gekomen, hier en daar staan praten, een ijsje gekocht. Had geen zin om voor een broodje hamburger of een pannenkoek een half uur in de rij te gaan staan dus gewoon thuis maar weer gegeten.
Mis ik ze dan niet, nou ja ik mis Bruce wel, I miss my dishwasher zoals hij zichzelf altijd noemde. Heb drie weken geen kopje af hoeven te wassen. Alles stond iedere keer weer schoon in de kast…….. 

Een avontuurlijke reis……

Overal zijn verhalen van mensen die je tegenkomt.  Zo werd ik twee weken geleden opgebeld door een mevrouw die zei “Anneke, dit is echt iets voor de krant maar je moet wel meteen komen want morgen zijn deze mensen weer vertrokken”
Zulke dingen maken mij altijd nieuwsgierig dus ging ik meteen op pad en kwam een heel avontuurlijk stel tegen.
Eigenlijk meerden Suzi en Lars Simonsen, met hun twee kinderen reizend in hun trimara Kajaks, alleen even af bij het strandje van het huis onder de lichtmast in ons dorp om te vragen of er ergens in de buurt een camping of haven was waar ze konden overnachten. Maar ze kregen er meteen een warm onthaal en een plaats om te overnachten aangeboden op het grasveldje achter het huis van dzeilene familie. “Ons huis heet niet voor niets Plexzat”, lacht de vrouw des huizes. Ze vonden het ook heel leuk dat dit gezin hier een nachtje kampeerde. Suzi en Lars wonen in Denemarken en zijn een avontuurlijke reis aan het maken van Denemarken naar Turkije samen met hun twee kinderen Liva en Tiuri van 5 en 7 jaar oud. Suzi is Nederlandse en Lars is een Deen. Het is niet de eerste reis die dit echtpaar met hun kinderen aan het maken is. In Denemarken hadden ze tot voor kort een camping waar ze in de winter 5 maanden vrij waren. En in die maanden gingen ze op reis met hun kinderen onder andere door Australië fietsend, bagpackend door Zuid Amerika, skiënd in Canada en Amerika. Toen de camping bij een sportcomplex gevoegd werd waren ze hun werk en hun huis kwijt en dat vonden ze het juiste moment om een langere reis te gaan maken. In Denemarken is wel een leerplicht maar geen schoolplicht dus kunnen de kinderen onderweg hun schoolwerk maken. In Australië waren ze geïnspireerd geraakt door het varen met trimara Kajaks en gingen daar mee trainen. Het eerste plan was om te varen van Denemarken naar Nederland maar de uitdaging werd groter, ze willen nu tot de grens van Europa dus naar Istanboel en de planning is om daar nog een jaar en drie maanden over te gaan doen. Het eerste deel van het plan hebben ze gehad, zeilend van Denemarken naar Nederland. “Prachtig was het” vertelden Lars en Suzie “toen we Nederland in kwamen zeilen hadden we de wind in ons rug, stroom mee en een zonnige dag zodat we met zo’n 10 knopen per uur konden varen”. Het Kielerkanaal, een van de druks bevaren kanalen ter wereld tussen de Oostzee en de Noordzee was heel zwaar om te passeren. En op de Waddenzee zijn we op een zandbank gestrand, de kinderen waren toen bij opa en oma maar wij moesten noodgedwongen daar een paar uur overnachten voordat we weer verder konden. Het verrassende van zo reizen is dat je nooit weet waar je terecht komt of wie je ontmoet, zoals toen we door Utrecht kwamen op een mooie dag en we veel leuke reacties van mensen kregen die daar op terrasjes zaten. Of zoals vanmiddag hier  toen de kinderen aan het zwemmen waren bij het strandje en kinderen die een feestje hadden ook Liva en Tiuri trakteerden op een ijsje. We hebben ook eigenlijk nooit problemen met het vinden van een overblijfplaats want mensen zijn nieuwsgierig en de twee trimaran Kajaks trekken veel bekijks”. Verhalen genoeg zijn er te vertellen en dat is ook wat Lars en Suzi na afloop van deze reis willen gaan doen. Een boek schrijven en lezingen gaan geven hierover. Zo willen ze proberen weer geld te verdienen voor hun volgende avontuur. De kajaks zijn uitgerust met alle moderne navigatie systemen, radioverbindingen en satellietverbindingen die ze in hun beider zwemvesten hebben. Er wordt een verslag van de reis gemaakt en via www.lifeisgoodfollowus.com kan het gezin gevolgd worden op hun reis naar Turkije.