FF weer ’t kleine zusje

gebreid rokje.jpgMijn zus(je) en ik schelen bijna drie jaar. Zij werd geboren voordat er een dokter of verpleegster bij was bij ongeveer min 16 graden in de strenge winter van 1956. De IJssel waar wij dichtbij woonden lag stijf dichtgevroren. Mijn vader was er ook niet die stond aan de dijk de zuster op te wachten zoals dat toen ging dus mijn moeder stond/lag er alleen voor.
Ze was licht onderkoeld toen de dokter kwam en hij riep alleen maar heet water, kruiken, warm maken. Of het er iets mee te maken heeft weet ik niet maar ze was de eerste jaren vaak ziek, werd een of twee keer geopereerd aan haar oren en lag de eerste paar jaren veel in het ziekenhuis. En weet nog dat ze zo vaak lag te huilen van de pijn.
Daardoor had ze best een angst voor alles wat een witte jas had opgebouwd, niet zo gek natuurlijk want als die kwamen was het toch meestal om iets te onderzoeken of zo.
Zodra ze uit haar wiegje was gegroeid kwam ze bij mij in bed te liggen en jarenlang hebben we samen in een bed geslapen. Ik weet het nog precies, zij moest altijd met haar voeten tussen mijn benen liggen anders kon ze niet slapen. Het was gewoon vreemd toen ik een bed voor mij alleen kreeg. Op een gegeven moment moest ze onder de hoogtezon om wat weerstand te krijgen en dan moest ik mee want alleen durfde ze niet. Toen ik op een gegeven moment geopereerd moest worden aan mijn amandelen zei de huisarts geef die kleine ook meteen maar mee want alleen wordt het toch niets met haar.
Dus eigenlijk wist ik nooit beter, ik deed vaak dingen met mijn kleine zusje. Ook op school, ze durfde niet alleen “de klassen rond” om te trakteren dus ging ik mee.
Nou ja natuurlijk veranderde die dingen later wel en zij is gewoon een zeer zelfstandige vrouw geworden. In haar tienertijd woonde ze zo’n 5 of 6 jaar bij ons op kamers op een etage die wij toen over hadden.
Het is dus niet zo verwonderlijk dat we altijd samen een heel goede band gehad hebben en nog hebben.Tineke2
Toch toen haar man overleed een aantal jaren geleden was ik net werkeloos en gescheiden dus kon ik haar helpen. Bellen voor haar dingen regelen met naamswijzigingen afijn alle dingen die je tegenkomt als iemand overlijdt en die zij niet kon in die tijd.
Afgelopen woensdag moest ze naar de tandarts, ze had het al heel lang uitgesteld, boven had ze al lang een gebit en nu moest ook de onderkant er verder aan geloven, de laatste tanden en twee kiezen moesten getrokken worden.
Haar huidige man had een biljartwedstrijd en hij had wel thuis willen blijven maar ik had gezegd, ik ga wel mee joh. Morele steun, verder kan ik ook niets doen natuurlijk.
Nou ja woensdag, het regende dat het goot toch op de fiets gegaan tot mijn hemd toe nat geregend maar had droge kleding meegenomen en wij samen naar de tandarts.
Met een nieuw gebitje kwam ze de behandelkamer uit, ze kon nog niet veel zeggen en we gingen naar haar huis. Het is net weer als vroeger zei ik, met mijn kleine zusje mee.
Ze moest er wel om lachen, ze heeft wel een tijd gehad als ik het wel eens tegen iemand vertelde over toen zij klein was, zij het helemaal niet leuk meer vond dus dat deed ik eigenlijk nooit meer. In ieder geval niet waar zij bij was. Waarom ook zo gingen de dingen nou eenmaal vroeger, ook al was het voor mij ook niet altijd leuk ook. Ik zie het ook op jeugdfoto’s, altijd wij samen. Zij was best bang voor veel dingen. Nu zei ze zelf ook hoor, ik zou gewoon zomaar weer weglopen als ik alleen was. Denk dat als je jong zo vaak met dokters te maken hebt dat het er best inhakt.
Maar goed, ik bleef nog een tijdje bij haar thuis even een bakje en een praatje, beetje eenzijdig want zelf nog ze nog niet veel praten natuurlijk en toen ze verder geen last meer had van gekke dingen zoals bloedingen of zo ging ik weer naar huis.
En of het kwam doordat ik zo natgeregend was, ik weet het niet maar donderdagochtend kwam ik kniezend en niezend op. Snotverkouden, heel de winter nergens nog last van gehad en nu wordt het mooi weer begin ik te snotteren.
Vandaag even een rondje gaan fietsen met zusje, het ging weer beter, ze kan nog slecht eten en het is nog geen feestje zoals ze het zelf noemt maar dat heeft gewoon even tijd nodig natuurlijk.
ddMijn planning was om vanmiddag wat bakken klaar te maken en te zaaien maar ik was gewoon moe en dacht, even een half uurtje op de bank dan ga ik beginnen. Ik zocht de zaadjes die ik kon poten vast op en zette ze klaar.
Drie en een half uur later werd ik wakker, de middag was voorbij, ik zal het wel even nodig gehad hebben. Nou ja morgen hopelijk voel ik me wat beter, nieuwe dag nieuwe kansen en hopelijk wat minder snotterig dan vandaag.