Laatste blogje 2017

vuurwerkeJa vanavond maar even mijn laatste blogje van dit toch wel enerverende jaar voor mij, morgen reis ik af naar Apeldoorn voor de jaarwisseling bij Wim en daar heb ik heel veel zin in.
Veel mooie dingen beleefd dit jaar maar wel dingen die mijn emoties zo nu en dan best in een soort rollercoaster brachten.
Zoals met de zwangerschap natuurlijk van Peter en Chantal, zo ontzettend verrast en blij toen ik hoorde oma te worden en gelukkig voor deze oma duurt een zwangerschap negen maanden en wist ik het al heel vroeg dus flink de tijd om er aan te wennen. ūüėČ ūüôā
Maar de laatste weken worden voor mij wel heel erg spannend en er zijn best momenten geweest dat ik het er best moeilijk mee had.  (Zoals vanavond weer toen ze doorgestuurd werden naar het ziekenhuis door de verloskundige voor een extra controle. Gelukkig was alles in orde.)
Het afgelopen jaar opvallend veel uitnodigingen gekregen voor etentjes, recepties en ook cadeautjes voor de krant, alsof ze wisten dat het stopte en me zo een mooi afscheid wilden geven.
Gisteren donderdag mijn eerste donderdag dat ik dus niet hoefde te werken voor de krant en het voelde zo lekker relaxed aan als dat blijft zal ik er niet veel moeite mee hebben om het afgesloten te hebben.
9203-de-ooievaar-het-symbool-van-de-geboorte (2)Maar ook wel een bijzonder punt natuurlijk dit werk kwijtraken.
De fijne vriendschap met mijn vriendin die ook een moeilijk jaar had doordat haar zoon kanker kreeg en overleed terwijl ze hem niet meer zag.
Mijn zus en zwager die me zo’n prachtig cadeau gaven in de vorm van een nieuwe e-bike en ook onze mooie uitjes en fietstochten samen en niet onbelangrijk de goeie gesprekken.
Het “gevecht” met de gemeente dat me heel wat negatieve energie gekost heeft maar ook een goed gevoel dat ik doorgegaan ben en mijn gelijk (en geld) gekregen heb.
Twee bijzonder mooie vakanties gehad, een met mijn zus en voor het eerst met Wim op vakantie geweest, hoe leuk was dat op Terschelling, voor herhaling vatbaar.
En last but not least mijn vriendschap met Wim die zich dit jaar verdiept heeft en we hebben het nog steeds zo heerlijk samen dus laten we maar doorgaan zo…….
Mijn trouwe blogvrienden die zo vaak even een opbeurend woord gaven of meeleefden.
Een aantal blogvrienden die het ook niet makkelijk hadden dit jaar, dan mag ik zelf helemaal niet klagen hoor. Die door ziekte van henzelf of partner het moeilijk hadden en hebben en dan toch vaak nog zulke lieve reacties achterlieten. Dank daarvoor allemaal. Nou ja dat waren toch wel de belangrijkste dingen dit jaar.

Voor al mijn blogvrienden een mooie jaarwisseling en een heel mooi en gezond nieuw jaar gewenst…. Dat alle dromen uit moge komen………

Op naar een spetterend 2018 dus……¬†

 Happy-New-Year

Hiep hiep hoera al weer 30 jaar

img_0879Eigenlijk best ieder jaar weer een rare week¬† en een mengeling van emoties ook van twee kinderen die qua geboortedata zo dicht bij elkaar zitten. Sterker nog toen we samen met de gynaecoloog een datum vast gingen stellen om onze zoon “te halen” stelde hij 8 oktober voor de geboortedatum van Angela.¬†Ik vond dat zo¬†moeilijk en zei dat ook dus zo kwamen we uit op de¬†10e oktober, later kon niet want dan ging hij op vakantie. De geweldige Dr. Pijpers van het Erasmus MC. Weet niet of die man ooit een lintje gekregen heeft maar van mij zou hij het direct krijgen. Zoals die man mij (ons) tot steun was tijdens de zwangerschap en bevalling is echt niet te beschrijven.¬†Peter werd een maand eerder gehaald omdat in twee van mijn eerdere zwangerschappen het steeds fout ging in de laatste twee weken en dan het kindje overleed. Had img_0880eigenlijk best een snelle bevalling half 8¬†moest ik in het ziekenhuis zijn en om half 12 werd hij geboren.
Maar voor Peter was het nog te vroeg, de eerste dag bleef hij nog in het ziekenhuis waar ik ook was al moest hij wel meteen in de couveuse en mocht hij niet op mijn kamer blijven (later hoorde ik door mijn voorgeschiedenis wilden ze hem niet meteen weghalen bij me) maar de volgende dag tijdens het bezoekuur kwam de dokter mijn man halen om met spoed met Peter met een ambulance met loeiende sirenes naar het Sofia Kinderziekenhuis te brengen. Daar zat ik met veel bezoek, cadeautjes uit te pakken die ik wel meteen in de vuilnisbak wilde gooien bang dat ik opnieuw een kind zou verliezen. Het enige wat ik nog had was een polaroid foto van Peter die een zuster nog snel had gemaakt en weer een leeg bedje.
De volgende dag mocht ik van het Erasmus naar het Sofia waar Peter op de intensive care lag. Als een baby van ruim 5 pond dus gewicht genoeg tussen al die premature baby’s. De verpleegkundiimg_0882gen vertelden dat ze altijd schrokken als hij begon te huilen. Dat klonk zo hard en die kleine ukjes die piepen alleen nog maar. Aangesloten aan allemaal slangen toeters en bellen. En daar liep die dokter die toen ik stond te huilen naar me toekwam en zei “Hij redt het wel” . Wat iemand soms met 4 woorden van betekenis kan zijn op zo’n moment.
Na een week mocht hij naar de volgende fase, het ging eigenlijk best goed met hem. Ik had me al snel laten ontslaan uit het ziekenhuis want wat had ik daar nog te zoeken. Kon beter gewoon vanuit huis naar het ziekenhuis gaan om op bezoek te gaan en dat deden we dagelijks vele uren.
Na bijna 3 weken mocht hij naar huis wat een feest was dat en na een maand of drie was er niets meer van zijn eventuele achterstand te merken en gelukkig geen schade ondervonden van zijn te vroege geboorte.
Nu is ie al weer 30 jaar ongelooflijk eigenlijk. ¬†Bijna een jaar een baan naar zijn zin, een huis gekocht, een geweldige vriendin (lees schoondochter ūüėČ ) . En er zal heus nog wel eens wat op hun pad komen ook. Maar momenteel lacht de toekomst hen tegemoet.
Voor mij veel om dankbaar voor te zijn en ook enorm van te genieten, mee te delen in dit geluk en blij zijn met mijn geweldige zoon Peter¬†Johannes Bastiaan Jan, ja we deden het niet voor minder qua namen haha…… Dus vandaag¬†is het feest…….30 jaar en dat gaan we zeker vieren.

img_0712

Het wonder van geboorte……..

IMG_3388Een beetje lentegevoel, ze gaven mooi weer op, dat viel vanmorgen nog wel aardig tegen hoor toen we op de fiets stapten. Ik had een aantal dingen waar ik naartoe moest voor de krant en mijn zus had gevraagd of ik het leuk vond als ze een keer mee ging.
Dat is voor mij altijd een beetje dubbel, aan de ene kant natuurlijk heel gezellig, aan de Koeandere kant lijkt het me voor haar soms niet zo leuk dat ik toch met bepaalde mensen moet praten en foto’s gaan nemen.
Kalven8Maar vandaag was het dus wel leuk, we gingen eerst naar de lammetjes dagen op een zorg/biologische boerderij waar de koeien nog ouderwets in een dikke laag hooi staan, los lopen en nog horens hebben.
Moet wel zeggen dat toen ik er binnen kwam dat ik dacht, getver wat ziet het er hier vies uit, de laatste tijd eigenlijk alleen in moderne stallen geweest waar de koeien geschoren, gewassen en onthoornd worden. Voor beide is misschien wel wat te zeggen.Kalven4
Deze dag was georganiseerd door het Zuid-Hollands Landschap, een organisatie in onze provincie die zich actief richt op aankoop, ontwikkeling en beheer van lokale natuurgebieden.
En deze boer werkt volgens de natuurrichtlijnen hiervan.
En terwijl we binnenkwamen en bij de lammetjes gingen kijken, ik mijn camera in orde maakte hoorde ik opeens zeggen, er is een koe aan het kalven.
Kalven1We gingen kijken en inderdaad, een koe was aan het kalven, zij was onrustig door al de mensen erbij en de boer kon niet meer bij haar in de buurt komen om te helpen met het trekken aan de touwtjes.  De kop en de pootjes waren er al uit. Heel voorzichtig probeerde de boer toch weer in de buurt te komen en dat lukte zodat hij even kon helpen om het kalf geboren te laten worden. Echt een prachtig gezicht. (Jammer dat de andere koeien er soms voorstonden haha want ze beviel gewoon midden tussen de andere koeien die soms nieuwsgierig kwamen kijken). Houtzagen
Meteen ging moeder het kalfje schoonlikken, naast me stond een mevrouw van het Zuid-Hollands Landschap en ik hoorde haar afspreken om even de stal in te gaan om foto’s te maken.
Dat wilde ik ook natuurlijk dus stelde ik me snel voor en zei dat ik van de krant was en ja hoor, ik mocht zelfs eerder dan die mevrouw omdat ze zei, deze boer verdient voor zijn werk wel wat aandacht van de pers, gaat u maar eerst.Lammetje
In laarzen maat 47 geloof ik die tot mijn knie√ęn kwamen ik over het hek gekropen door de stal gelopen door hoge hopen hooi en stront zal ik maar gewoon zeggen naar de koe toe die net moeder geworden was. Echt zo’n fantastisch gezicht zeg, had het echt wel eens vaker gezien een kalfje geboren zien worden maar het blijft toch een prachtig gezicht, een wonder en het ultieme lentegevoel wel.
Daarna weer verder gaan fietsen naar nog een rommelmarkt, ergens lunchen, kunstenaars die in het streekmuseum aan het werk waren, naar mijn moeder.
Kortom een kleine 40 km gefietst vandaag, SChilderenhet weer werd steeds beter, de wind niet die bleef hard. En mijn fiets die het prima deed hoor maar er zit blijkbaar een andere accu op dan ik heb want de laatste 10 km moest ik het doen zonder trapondersteuning en natuurlijk precies tegen de wind in. Maar ook dat kon de pret en het leuke van deze dag niet voor mij wegnemen, dan maar 10 minuten later thuis.
Ik heb het heel goed naar mijn zin gehad en mijn zus ook, zo kom ik nog eens ergens anders zei ze en dat is ook wel zo. Voor mij is het wel gewoon iedere keer weer ergens anders naar toe te gaan dus misschien zal ze nog wel eens meegaan als mijn persoonlijke assistente haha.

Het wonder van de geboorte

Weet onderweg fietsend heel veel nestjes te zitten van meerkoeten en had zo’n beetje uitgerekend dat dit weekend toch wel veel van die schattige¬†jonkies uit het ei moesten komen.
Maar dat ik er bijna getuige van was had ik niet op gerekend maar het was een prachtig gezicht, de nog natte jonkies en nog een ei dat nog uit moest komen en de zorgzame moeder die de jongeborenen nog even in het nest wilde houden tot ze helemaal klaar was.
Prachtig om zittend in het gras aan de overkant van de sloot dit te mogen zien.

meerkoet3meerkoet2meerkoet1

Een raar verhaal ………..

kerstkindKerstavond was ik uitgenodigd bij mijn zus om te komen eten en die uitnodiging had ik aangenomen. Het was heel gezellig en we hebben lekker gegeten.

Op een gegeven moment kwam het praatje op mijn verjaardag de volgende dag en opeens begint mijn zwager te vertellen dat mijn vader ooit tegen hem gezegd zou hebben dat toen ik geboren werd mijn moeder vroeg aan de dokter “het is wel een kerstkindje he” omdat ze dat zo graag wilde.

En de dokter had gezegd, ja hoor, het is een kerstkindje en volgens mijn zwager zette hij mijn uur van geboorte iets later zodat ik op eerste Kerstdag geboren zou zijn en mijn moeder blij met een kerstkindje.

Ik vond het een heel raar verhaal dat ik ook nog nooit eerder van wie dan ook gehoord heb.
Weet ook niet of mijn zwager het verzonnen heeft of dat mijn vader dat echt verteld heeft, kan me er niet veel bij voorstellen omdat die twee niet echt “dik” met elkaar waren en zou mijn vader dit verhaal dan tegen hem verteld hebben.

Mijn twijfels waren groot maar toch het gekke is, het blijft me wel bij, ben ik nu wel of niet een kerstkindje of ben ik gewoon 24 december eigenlijk geboren.
Nou ja, ik ben dan in goed gezelschap zal ik maar zeggen want Jezus is ook echt niet op 25 december geboren dat is ook een datum die gewoon ergens geprikt is volgens mij.

Je moet het niet met je moeder er over hebben hoor, zei mijn zwager. Waarom zegt hij dat, bang dat zijn verhaal ontkend wordt? Dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan hoewel de vraag me eigenlijk wel zo nu en dan op mijn lippen brandt.
Weet ook niet wat ik er mee overhoop haal om het nu nog aan mijn bijna 98 jarige moeder te vragen, eigenlijk verandert het ook niets. Ik blijf gewoon op 25 december jarig.
Hoewel, ik heb me altijd een beetje bijzonder gevoeld als kerstkindje, het ook altijd heel leuk gevonden en zijn verhaal heeft toch iets van dat magische voor mij weggehaald en eigenlijk vind ik dat best jammer en had ie wat mij betreft zijn mond mogen houden.

plaatje internet.