Een goed gesprek…..

Eigenlijk dacht ik het in het leven momenteel wel aardig voor elkaar te hebben. Heb de laatste jaren geleerd om over van alles te praten en ook over te schrijven, vroeger was ik echt iemand die van alles oppotte en zo had ik nu toch wel het gevoel dat alles wat er gebeurd is een plekkie had.
Tot ik afgelopen zaterdag opeens iets verdrietigs te horen kreeg waarvan mijn hele wereld weer helemaal op zijn kop stond en ik opeens weer terug bij af leek te zijn.
Met de nadrukkelijke wens om er niet over te praten met wie dan ook (behalve Wim maar voor hem staat het toch veel verder af dat is logisch) en ik begreep waarom dat was en natuurlijk hou ik me daar aan. En mijn blog is ook openbaar al heb ik het niemand in mijn kring de naam gegeven maar goed je zal net zien dat iemand in mijn omgeving het per ongeluk leest.
Het is gewoon moeilijk als je ergens vol van bent, het me gewoon persoonlijk ook ontzettend raakt,  ik er niet kan en mag over praten of schrijven en dat viel me best zwaar.
Zeker als ik met mijn zus op stap ben, wij hebben eigenlijk nooit geen geheimen voor elkaar en ik zag dat ze wel wat aan mij merkte en dat is dan best rot eigenlijk.
Dus gisteren toch maar een afspraak gemaakt met de huisarts, tenslotte heeft zij een beroepsgeheim en kan ik daar wel dingen vertellen, mijn verhaal even kwijt en daarom ook maar een dubbele afspraak gemaakt. Weet niet hoelang er normaal voor een “klant” staat trouwens hoor.
Mijn huisarts is een vrouw en zij kent me denk ik nu een jaar of 15 of zo en ik ben geen vaste klant, het was al weer een jaar geleden dat ik er voor het laatst was en dat is gewoon een goed teken natuurlijk.
Ik vertelde haar wat me dwarszat en ze nam echt alle tijd voor me, keek in mijn geschiedenis van wat er nog bewaard is gebleven, draaide alles voor me uit zodat ik het op mijn gemak thuis nog een door kon lezen.
Het is echt een geweldig mens, het deed me onwijs goed om even mijn hart te luchten al zullen de patiënten die na mij kwamen er niet zo blij mee zijn geweest want ben meer dan een half uur binnen geweest.
Wat kan een gesprek toch veel goed doen en ik voelde me best opgelucht. Het verdriet gaat er niet weg mee maar ze snapte in ieder geval wel wat er in mij omging.
En langzamerhand begint het ook wel weer te zakken, ik ben maar gaan doen wat mij altijd geholpen heeft werken.
Dus mijn laatste flinke klus begonnen, de bijkeuken opknappen. Het prachtige weer doet voor mij ook wel veel goed hoor, gewoon de deur open zetten als ik aan het klussen ben en tussendoor een bakje in het zonnetje buiten drinken.
En eindelijk weer volop zon na zo’n grijze week zoals vorige week.  Het is nog een aardig klusje maar heb ook al wel veel gedaan.
Volgende week ga ik weer verder, morgen maar even mijn huis een beetje opruimen want het vrijdag komt mijn lief weer en dat kan ik wel even goed gebruiken een luisterend oor en een dikke knuffel.

Blogdilemma

BlogdilemmaToen ik zo’n jaar of 8 geleden begon met bloggen was dat echt om dingen van me af te schrijven, soms ook heel persoonlijke dingen, mee te doen met schrijfuitdagingen vond ik heel leuk en zo leerde ik wat andere bloggers kennen die ik ging volgen en vice versa.
Ik koos er destijds voor om anoniem te bloggen voor zover dat natuurlijk anoniem is maar in ieder geval vertelde ik niemand in mijn directe omgeving over mijn blogs. Wel eens dat ik blogs schreef maar niet onder welke naam en waar dus.
Een aantal jaren bleef het redelijk anoniem allemaal dus alleen het laatste jaar zijn er toch steeds meer mensen in mijn directe omgeving bijgekomen die mijn blog gevonden hebben.
Natuurlijk omdat ik zelf ook wel regelmatig over mijn blog praat, ik vind het nog steeds heel leuk om te doen of als ik iemand van mijn blog ontmoet had of zo kwam het wel ter sprake met vrienden of familie.
Ook via het interview in Nestor, een blad dat uitgedeeld werd aaaop de 50 plus beurs, hadden een aantal mensen uit mijn dorp mijn blog blijkbaar gelezen en werd ik er over aangesproken.
En dat was nou juist wat ik had willen voorkomen.
Vrijdag was ik bij de Hema en vertelde een van de koffiedames dat ze mijn blog gelezen had, een van haar collega’s had mijn blog ontdekt en de link doorgegeven.
Ik was er niet blij mee en dat is nog voorzichtig uitgedrukt en dat zorgt er wel voor dat op een of andere manier ook mijn bloganimo een beetje gedaald is.
Iedere dag bloggen komt er ook momenteel niet meer van. Gewoon omdat ik er toch op een of andere manier een beetje rekening mee hou dat bekenden het lezen en dan voorzichtiger ben geworden met dingen er in te schrijven waarover ik eigenlijk wel wil schrijven. En niet dat ik nu zulke grote geheimen schrijf in mijn blog maar toch………..
Dus heb ik een beetje een blogdilemma.
Of ik gooi het helemaal open en publiceer het ook via FB maar dan weetgeheim ik dat er nog meer mensen me hier op aan zullen spreken. Voor mijn gevoel wordt het dan een soort FB maar iets uitgebreider maar ook oppervlakkiger.
Of ik ga een ander blog maken met een nieuwe naam, maar dat vind ik weer een hoop gedoe eigenlijk om dat te doen……..
Zie hier mijn dilemma wat ik zal gaan doen. Het houdt me niet wakker maar wel bezig hoe ik het aan zal gaan pakken……

Het geheim van de barbecue

bbc1Jarenlang heb ik eigenlijk zelden of nooit gebarbecued behalve een keer per jaar met Paulien, mijn oud collega en medeblogger. (heel gezellig en tot nu toe altijd mooi weer gehad)
Dit jaar is het al de vierde keer vandaag dat ik in de tuin heb zitten barbecueën. De eerste keer met een heel groep van het Jeugdwerk, vorige week zondag met Paulien en maandag daarna onverwacht en spontaan bij het maken van mijn nieuwe dak.
Vandaag had ik mijn zus en a.s. man en haar kleinkinderen die bij haar logeren uitgenodigd om te komen eten.
Al een paar keer was ik als de kleinkinderen daar te logeren zijn bij hen wezen eten of samen uit eten geweest en nu ze mooi weer opgaven had ik gevraagd of ze zin hadden om hier te komen en dat hadden ze dus wel.
De kleinkinderen van mijn zus ken ik heel goed omdat ik natuurlijk jaren altijd mijn zus gereden heb en meeging naar verjaardagen en als de kinderen daar logeerden gingen we altijd ergens met zijn allen naar toe.
Nu zij een vriend heeft, waar de kleinkinderen ook heel goed mee op kunnen schieten gelukkig, is dat wat minder geworden. Maar het is niet uit het oog uit het hart want ik ga ook nog altijd naar de verjaardagen en als ze daar zijn wip ik altijd wel even aan.
Vooral Mark, de kleinzoon, en ik zijn vanaf het begin al dikke maatjes. Vanavond ook weer gekke dingen doen, daar is ie altijd wel voor in,  zoals mijn zwager laten schrikken met mijn heks die gaat bewegen en gekke geluiden maken als ik in mijn handen klap. Ooit gekocht op vakantie in Praag op de markt.
Toen we bijna klaar waren met eten, prachtig weer trouwens, was heel gezellig, lag er nog een stukje stokbrood.
Heel serieus zei ik, kennen jullie eigenlijk wel het geheim van mijn barbecues. Nee dat kenden ze niet. Wie het laatste stukje stokbrood opeet vertel ik het zei ik. Er werd geaarzeld maar ze waren toch wel nieuwsgierig naar mijn geheim. Nou delen jullie het dan zei ik tegen de kleinkinderen en dat deden ze.  Geheim bbqNu vertellen dan……
Nou zei ik, mijn geheim is altijd dat diegene die het laatste stukje brood opeet de afwas mag doen.  Hahaha, ze keken me aan alsof ik gek geworden was.
Nee hoor zei ik, laat maar lekker staan, zoveel is het niet wat borden en schalen, viel best mee.
Maar terwijl we alles naar binnen brachten was mijn zwager al begonnen met de afwas geholpen door de kleinkinderen die af gingen drogen en waren we allemaal tegelijk klaar en konden we nog even gezellig met elkaar in de tuin wat samen drinken.