Ehh…… ja precies

download (3)Ach soms heb ik dat opeens dat ik niet op een woord kan komen zoals afgelopen week dat ik een leuk  gesprek had bij de Hema met een jonge vrouw die daar, met een dochtertje in de leeftijd van Yenthe, een bakje zat te doen.
Ik vroeg hoe oud haar dochtertje was en zo kwam het gesprek dus op verschillen in kinderen in die leeftijd. Ik vertelde dat ik een kleindochter van dezelfde leeftijd had.
Ze vroeg of ze al een beetje liep, haar dochtertje maakte nog helemaal geen plannen in die richting, trok zich ook nog helemaal niet zelf op maar kon wel al een aantal woordjes weer zeggen. Yenthe loop al wel rond de tafel en soms staat ze opeens los maar die brabbelt wel wat maar nog niet echt heel duidelijke woordjes.
Ze maakte zich geen zorgen had zelf 5 jaar in de kinderopvang gewerkt en daar genoeg verschillen in kinderen gezien. De een is sneller met dit en de andere met dat.
Afijn op een gegeven moment wilde ik iets vertellen over een interview dat ik een keer had met een kinderfysiotherapeut waarbij ik na afloop het idee kreeg trouwens dat er aan ieder kind wat mankeert. Althans zo kwam het in mijn ogen een beetje over en dat zei ik ook tegen die fystiotherapeute. Is dat niet een beetje overbetutteling. (Heb het niet over echt ernstige achterstanden in de ontwikkeling natuurlijk, prima dat het snel opgemerkt en behandeld wordt)
En tijdens dat gesprek bij de Hema kon ik opeens niet op het woord fysiotherapeut komen, hoe stom is dat dan toch. Voelde me opeens zo’n oen. Natuurlijk 1 minuut later wist ik het wel weer maar toch…… dan hapert opeens zo’n gesprek. En dan denk ik pff is dit het begin van de aftakeling. ūüėČ
Mijn geheugen daarentegen van gebeurtenissen en wanneer die waren is volgens mij aardig goed ontwikkeld, ge√ęrfd van mijn moeder die had ook zo’n olifantengeheugen.
Vanmorgen was ik met mijn zusje even op pad en we hadden het zo over onze familie in Friesland en dat ik daar echt dit jaar eens een keer naar toe wil gaan. Ik haalde herinneringen op dat we daar samen geweest waren toen mijn oom en tante destijds 50 jaar getrouwd waren.¬† Het was in een weekend, mijn oom en tante waren nogal van de kerk dus “moesten”¬† we met hen mee naar de kerk.¬† Het lag me nog helder in mijn geheugen dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in had maar goed, iedownload (4)dereen ging dus maar meegegaan. Zij was er van overtuigd dat het niet om een bruiloft ging maar om een begrafenis van mijn oom. Maar ik wist zeker dat dit niet zo was omdat ik jaren later na die datum waar wij het over hadden nog op bezoek geweest was bij die oom en tante.¬† En pas daarna is die oom overleden waar we dus ook wel op de begrafenis waren geweest.
Vanavond even in mijn digitale geheugen gekeken (dagboek) en inderdaad het klopte zoals ik het gezegd had. Ik weet zeker dat ze verwacht had dat ik meteen thuis het op zou zoeken en haar een appje sturen maar heb dat niet gedaan.  Komt nog wel een keer als we elkaar weer zien.
Zo zie je zo’n digitaal geheugen in de vorm van een dagboek komt zo nu en dan nog wel eens van pas.

115 uit 117

Na mijn scheiding, nu al weer bijna 11 jaar geleden….pfff waar blijft de tijd begon ik met wat dingetjes te bewaren die voor mij herinneringen waren. Herinneringen aan waar ik geweest was in de vorm van souvenirs, liefst zo kitscherig mogelijk.
Maar bijvoorbeeld ook versierselen van cadeautjes die ik kreeg, een van mijn vriendinnen is daar zo goed in, zonde om ze weer weg te gooien.

Collage 1 (Middel)
Soms vond ik ook wel eens dingen die ik mooi vond en bewaarde zoals een knalrood hartje, een keer een vlindertje als speldje.
Of herinneringen aan iemand, bij het weggooien van alle negatieven van mijn broer een stripje bewaard.  Bedankjes na huwelijken. De chocolade munt die ik kreeg toen ik een keer voorgedragen was door mijn exgenoot als mantelzorger van het jaar.
Ook als ik op tentoonstelling was, vaak voor de krant, dan kwam daar wel eens een herinnering mee of op braderie√ęn waar ik wel eens zo’n hebbedingetje kreeg wat ik dan leuk vond. En er zijn ook een aantal dingen bij die ik gekocht heb zoals een mini glazen kerststalletje en twee mooie beeldje van lezende kinderen.
Herinneringen aan alle dates die ik gehad heb. Het snoepje bij een eerste etentje met een vriend, een doosje van een luchtje, goh eigenlijk heb ik van alles dates wel iets gekregen en bewaard.
Zo kreeg ik een keer een doos met theezakjes waarvan ik van een zakje een bootje vouwde haha. Tenslotte moet het wel allemaal klein zijn en in mijn kastjes passen.
Ik begon in de lege vakken van de CD kast nadat de helft er uit verdwenen was. Ziet er best gezellig uit. Een aantal kleine haakjes er naast gedraaid waar bijvoorbeeld de sleutelhangers hangen.
Daarna kwamen er twee kleine open kastjes boven mijn bank te hangen. In de keuken een magnetisch bord waar voornamelijk spreuken ophangen die ik ook ooit ergens zelf kocht of kreeg zoals een gedichtje van Lenjef. (Ja hij hangt er nog steeds hoor).
En een paar jaar geleden zag ik op een rommelmarkt zo’n leuke letterbak. Ik kocht hem en gaf hem een kleurtje en daarna werd ie ook al aardig gevuld. Die kreeg een mooi plaatsje toen mijn bijkeuken opgeknapt was.
Nu is alles nog niet vol hoor, er kan nog best meer bij ik hou gewoon van die frutsels.
Een paar weken geleden kwam ik mijn kamer inlopen en zag op mijn schemerlampjes toch wel wat spinnenwebben hangen. Op een of andere manier zijn lampen altijd wel een soort stiefkindjes van me als het op schoonmaken aankomt.
Toen dacht ik, goh dan zullen die kastjes ook wel weer eens aan een stofbeurt toe zijn en dat klopte en dat is een understatement.
Ik had ook het idee al eens een keer gehad om ze allemaal op de foto te zetten en dat maakte het duffe schoonmaakwerk meteen wat leuker. Ik rangschikte ze ook weer allemaal een beetje.

Collage 2 (Middel)
Inmiddels zijn het 117 voorwerpen waarbij ik het kompasje als sleutelhanger dat ik afgelopen zaterdag kreeg bij de havendagen in Alblasserdam nog niet meegerekend heb.
Afijn bij het bewerken van de foto’s wilde ik ook een naam aan de foto’s geven en ik dacht opeens. Kijken of ik nog weet waar en met wie ik alles gehad/gevonden/gekocht heb.
En van de 117 wist ik nog bij 115 met wie en waar, niet precies het juiste jaar (als ik ooit nog heel veel zin krijg kan ik dat nog toevoegen uit mijn dagboek vandaan voor een groot deel) en dat vond ik toch wel een goede score eigenlijk.
Natuurlijk zijn er ook nog een aantal dingen zoals schelpjes die ik wel eens meenam met een strandwandeling of dennenappels of andere nootjes en dingen uit het bos, dat weet ik echt niet meer welk schelpje ik waar opgeraapt heb.
Voor mij is het echt een leuke verzameling zo, van nul of gene waarde maar elk gevuld vakje of haakje is een verhaal waard………¬† Heb er even, nou ja even, ben er een hele avond mee bezig geweest, een collage van gemaakt…… om een beeld te geven…..

 

 

Mijn dagboek……..

Jgeheugeneetje wat kan een mens zich toch soms vergissen en blijken dingen die ik mezelf herinner helemaal niet te kloppen met de feiten.
Zoals bijvoorbeeld met mijn dagboek, ik heb altijd gedacht dat ik dat van mijn vriendinnetje gekregen had toen ik 13 werd en dan zou ik die jaar precies 50 jaar dagboek hebben en daar wilde ik een blogje over schrijven en zat zo even te kijken in mijn eerste dagboek.
En wat bleek dat is pas in 1967 geweest en ik heb het niet van mijn vriendin gehad maar voor Sinterklaas.
Nou ja dan toch nog maar even over mijn dagboek,al is het dan nog geen 50 jaar,  want in de loop der jaren is dat toch wel een belangrijk iets voor me geworden. Dingen van me afschrijven.
Ik zal zo even terug te lezen in mijn eerste schrijfsels en waar gingen die over, ja waar gaan dingen over als je 15 jaar bent. Jongens en school….. veel meer was er niet in te lezen haha.
En nu ? Nu schrijf ik nog regelmatig over mannen in mijn leven in mijn dagboek en ik weet dat er zijn die dat best graag eens zouden willen lezen wat ik er over schrijf.
Maar mijn dagboek is van mij, daar mag niemand in lezen.
Inmiddels staan er al heel wat woorden in mijn dagboeken tot nu toe staat de teller op bijna 4.000.000 woorden (zag ik toevallig, dat ga ik wel halen dit jaar nog) .
Niets iets om in een dag uit te lezen.
De eerste jaren werd er niet zoveel geschreven. Eigenlijk begon ik pas echt te schrijven zoals ik dat dan noem dingen die me raken toen ik wat ouder werd en laatste jaren schrijf ik toch wel veel in mijn dagboek. Ik vind het prettig om even dingen op te schrijven even mijn diepste gevoelens, gedachten, dingen op papier te zetten.
Eigenlijk is het heel vaak mijn vriend, troost, plezier en weet ik wat geweest in moeilijke maar ook in mooie tijden.
Heel dierbaar is voor mij het aparte dagboek dat ik bijgehouden heb over mijn dochtertje. Onbetaalbaar nu omdat ook daar herinneringen met me op de loop gaan soms. En hoewel ik er zelden of nooit in lees in mijn dagboeken vind ik het prettig om ze te hebben.
Jarenlang had ik ook een kopie er van bij mijn vriendin voor het geval, brand of weet ik veel en ik dingen kwijt zou raken.
De eerste jaren waren natuurlijk allemaal gewoon met de hand geschreven dagboeken maar toen de computer kwam heb ik al mijn dagboeken gedigitaliseerd. Een klus waar ik zo’n 5 jaar over gedaan heb denk ik. Niet alleen omdat het veel tijd in beslag nam maar alle herinneringen kwam ook weer boven en beleefd en soms had ik dan even dat ik gewoon moest stoppen. Maar ik heb ze ook wel op papier uitgedraaid en in mappen gedaan.
De eerste jaren gingen er wel drie jaren in een map momenteel heb ik er drie voor een jaar nodig omdat ik ook mijn blogs er in zet.
Het enige waar ik spijt van heb dat ik de allereerste dagboekjes, die met slotje rood geruit, weggedaan heb toen ik alles gedigitaliseerd had. Of de keer dat ik in het ziekenhuis lag en geopereerd was en bijkwam uit de narcose en als eerste aan de verpleegster vroeg, mag ik pen en papier en ging schrijven. Een normaal mens vraagt dan wat te drinken of zo haha.
Ook heb ik bij gebrek aan papier in het ziekenhuis een keer mijn dagboek geschreven op van die papieren maandverbandzakjes. Een mens wordt creatief bij gebrek aan ander papier.
Mijn allereerste dagboeken zijn ook voor een deel in het Frans geschreven omdat ik het vermoeden had dat mijn broer ze las en die kende geen Frans. Of ik ze nu nog kan lezen haha kom er vast wel uit maar wel grappig natuurlijk. Of het dubbele dagboek dat ik had waar ik inschreef wat ik gedaan had (en ook tegen mijn moeder zei) en goed vindbaar was voor mijn moeder. Maar mijn echte dagboek dat ik diep verstopt had waarin stond wat ik echt gedaan had en waar ik echt geweest was (met jongens op stap op de brommer op zondag naar de disco).
Zo zou ik nog heel wat verhalen over mijn dagboeken kunnen vertellen.
Inmiddels staan er in mijn Dagboekenboeken/logeer/dagboek kamer 60 mappen met al mijn dagboeken en ik mag hopen dat er nog heel veel bij zullen komen want schrijven in mijn dagboek is echt iets waar ik niet zonder kan.