Rijkdom en geluk

scanenwinSoms vang ik dingen, gesprekken op waarvan ik denk is dit nu echt zo.
Gisteren een echtpaar met een dochter in de Hema. Een ouder echtpaar schat zo in de 80. De man is nog kwiek, de vrouw zit in een rolstoel. Ze is niet dement maar ze kan amper praten en met moeite begrijpt ze dingen. Ik vermoed dat ze iets van een hersenbloeding heeft gehad.
In het winkelcentrum waar deze Hema is hebben ze momenteel een actie dat je als je iets koopt een bon krijgt die je kan scannen. De hoofdprijs is een auto en er zijn nog meer prijzen.
Als de man voorbij loopt om even een boodschap te doen terwijl de dochter bij de moeder blijft laat hij zijn lot vallen. De dochter zegt “raap maar op, je weet nooit waar je geluk ligt”.
Dan denk ik, is dat geluk, een auto winnen. Natuurlijk snap best hoe het bedoeld is maar het echte geluk is als je gezond bent en dat zullen hun wel beter weten als een ander. En natuurlijk ga ik mijn eigen bonnen ook scannen. wat dacht je dan…… heb weer gereden dus ik wil die auto wel winnen. (haha)
Gisterenmiddag weer zitten spitten in de tuin om wortels te verwijderen. Pff wat een klus, ik zit in allerlei standen om er bij te kunnen en voel spieren waar ik nog nooit het bestaan van vermoed heb. Als ik naar het toilet ga en ik draai om door te trekken (door te drukken klinkt zo stom)  voel ik een stekende pijn in mijn rug. oeps denk ik nee toch. Heb al eerder van die rugpijn gehad maar het valt mee. Als ik weer rechtop ga staan trekt het weer weg. Voor alle zekerheid smeer ik het toch maar even in met tijgerbalsem. Cartoon-spierpijn
Maar hoe zit het dan met die rijkdom…… ?
Voor mij was dat gisteren overduidelijk. Mooi weer, heel de middag werken in de tuin. Tussendoor wat tomaatjes snoepen, bakje thee. En een overheerlijk appel uit mijn boompje plukken. Heb er nog 15 te gaan en geniet van elke appel, wat zijn ze lekker en ongelooflijk gaaf voor onbespoten of onbehandelde appels. Geen plekje er aan heb ik nog ontdekt.
Voor het eten pluk ik, denk ik, de laatste bonen. Dat dacht ik al eerder maar inmiddels heb ik er al weer drie maaltjes van afgehaald. Dus wie weet als het nog even dit weer blijft komen er nog meer.
Vanmorgen at ik mijn boterhammetjes met kaas en komkommers uit mijn kas en morgen staat er sla met van alles uit de tuin op het menu.
Dat is voor mij rijkdom, zo’n rijke oogst dit jaar daar wordt ik blij van en daar heb ik dan graag het werk voor over. En daar geniet ik ongelooflijk van.

Oogst 9 september 2018

Dit jaar……

41247514_23842974263560772_6821959073227866112_n.pngDe laatste dag van het jaar en eigenlijk de laatste week kijk ik toch wel regelmatig terug op dit jaar. Een heel bijzonder jaar werd het voor mij in veel opzichten.
Het belangrijkste natuurlijk 23 januari dat mijn kleindochter Yenthe werd geboren. Een zo blije maar ook zo emotionele gebeurtenis en de blijdschap dat ze gezond was, een prachtige baby en nu al weer zo’n geweldig leuk kleinkind, al weer bijna  lopend waar ik het hele jaar al zo van genoten heb.
De zo moeilijke beslissing om niet op te gaan passen, achteraf een heel goede beslissing maar hoe graag was ik wel een oppasoma geweest maar het is goed zo. De rollercoaster waarin ik terecht kwam door al mijn eigen herinneringen aan mijn eigen “meisjes” die zo sterk terug kwamen.
Ik ben de tuinoma geworden die ook een bijdrage levert aan dit jonge gezinnetje door regelmatig de tuin bij te werken. En ik stel me zo voor volgend jaar dan loopt die kleine uk al achter me aan om oma te helpen in de tuin.
Wim en Ik.jpgTwee keer geopereerd, best heftig allemaal, me nog nooit zo beroerd gevoeld dat weekend dat het helemaal mis ging. Maar ook zo mooi om te ervaren dat Wim echt een maatje voor me is in goede en slechte tijden.
Blij dat het allemaal weer achter de rug is en ik me weer helemaal gezond voel. Iets om zo dankbaar voor te zijn.
Zo’n geweldige zomer beleefd dit jaar, zowel hier als in Apeldoorn zo genoten van dat mooie weer en de weekenden samen met Wim.  Veel gewandeld en gefietst in de natuur, wat dat betreft en nog veel meer zitten we zo op een lijn. Hij voegt zoveel moois toe aan mijn leven.
Dit jaar ook vaak gekozen voor mezelf, de dingen doen die ik leuk vind zoals gaan fotograferen. De polder, de natuur ingaan voor mij puur genieten.
Officieel met pensioen gegaan, aow-er geworden. Zo opgelucht van de gemeente af te zijn. (Al moest ik deze laatste maand gewoon weer drie keer bellen omdat ze me niet uitbetaald hadden, ze leren het ook nooit maar het is weer goed gekomen).
Kortom een jaar dat alles in zich had, diepe emoties, liefde, verdriet alles zoals het leven is…….
Voor iedereen voor 2019 vooral gezondheid (toch het allerbelangrijkste) liefde en een mooi jaar gewenst……. en heb het goed…….

Anneke-designstyle-cartoon-m.png

Wie het witje niet eert is het oranjetipje niet weerd……

Ja hoor ik pas de spreekwoorden gewoon lekker aan maar ik zal het uitleggen wat deze betekent.


Zaterdag ging in fietsen met Wim en ik zag voor het eerst weer een oranjetipje vliegen wel de camera bij me maar eigenlijk op weg ergens naar toe en niet gestopt. Een pracht vlindertje. Voor wie wil weten wat een oranjetipje is kijk op vlindernet: http://www.vlindernet.nl/vlindersoort_biologie.php?vlinderid=1028&vq=
Vandaag heerlijk zo’n niks hoeft dag dus even een boodschap gaan doen en terug door een natuurgebied gefietst om te kijken of ik er soms weer zag. En ja hoor op een gegeven moment zag ik er een. Maar voordat ik afgestapt was ie niet meer te zien.
Het kan niet altijd meezitten dacht ik, even daarvoor was ik al getuige geweest van de balts van twee futen. Veel zitten er al te broeden maar deze laatbl(r)oeiers maakten elkaar nog het hof.
Ik was het Loetbos verder ingelopen naar een rustiger gedeelte maar behalve een mijnheer die ik helemaal niet aan had horen komen en opeens achter me liep, zag ik niet heel veel en al geen oranjetipjes.
IMG_1838 (2) (Medium)Wel zag ik een aantal witjes vliegen en toen dacht ik dus wie de witjes niet eert is de oranjetipjes niet weerd. De witjes komen veel vaker voor maar toch nam ik er een paar op de foto even onder het mom van, toch nog een vlinder gefotografeerd vandaag, je moet ook wel eens tevreden zijn Anna.
Nog een stuk gelopen te hebben ging ik terug naar mijn fiets en daar zat een oranjetipje op het koolzaad dat nu volop in bloei staat. Ik kon een paar mooie foto’s maken en daarna vloog ie naar een fluitenkruid en ging daarop zitten met ingeklapte vleugels. Ook aan de buitenkant ziet ie er mooi uit, net een blaadje dat in de plant hangt. Een mooi geval van mimicry.
Hij blijft er een hele tijd zitten zodat ik gemakkelijk kan fotograferen, zelfs nog mijn lens verwisselen en een blaadje dat hinderlijk voor me in de weg zit weghalen, nog steeds blijft ie zitten en dan heb ik gewoon mazzel en dus is het waar “als je het witje wel eert ben je een oranjetipje weerd”.   😉 😉

 

Met de helm geboren

Zo de kinderen zijn meteen voortvarend van slag gegaan in hun huis, zelf ben ik alleen nog maar even wezen kijken en heb er nog niets gedaan maar ik ga mijn schade deze week wel inhalen. Dit weekend was Wim er en kwam het er niet van. We zijn er wel even wezen kijken in hun huis, helemaal kleddernat geregend, beetje verkeerd gepland.
Op een gegeven moment zaten we naar een of ander programma te kijken waarin een buffeljong geboren werd, de vruchtzak werd snel open gemaakt en binnen een paar minuten stond het beestje op zijn benen.
En zo kwam eigenlijk het praatje op geboortes en vertelde ik dat ik met de helm op geboren ben.
Die mensen hebben altijd geluk zei Wim, dat had hij wel eens gehoord. (nou dat praatje gaat voor mij dus echt niet op ) Maar er worden mensen die met de helm geboren zijn nog meer dingen toegedicht. Onder andere dat ze paranormaal begaafd zijn.
Nu wil ik mezelf niet paranormaal begaafd noemen maar ik heb toch wel eens dingen meegemaakt die voor mij normaal zijn maar als ik het aan andere vertelt ze toch wel raar opkijken.
Een voorbeeld. Ooit kreeg ik van een vriendin nog geld. Het was zaterdag en ik moest wat kleine boodschappen doen dus ik dacht, ik ga even wat geld pinnen. Ik stond bij de pinautomaat en dacht, dat hoeft niet, ik kom haar zo tegen en dan geeft ze me dat geld.
Ik pinde niet, liep het winkelcentrum op, kwam de hoek om en daar kwam ze aanlopen en ze zei meteen, wacht even je krijgt nog geld van me. Zal het je meteen even geven.
En zo zijn er nog wel meer dingen die voor mij gewoon erbij horen, misschien zijn mijn zintuigen gewoon wat meer alert denk ik dan maar. Heb er wel een tijdje moeite mee gehad maar momenteel niet meer. Het hoort gewoon bij mezelf.
Het grappige is wel dat ik op de site van Ab de Verteller las dat kinderen die met de helm op geboren worden twee kruinen in hun haar hebben. En als ik weer eens bij een vreemde kapper kom krijg ik dat altijd te horen. Dat vond ik wel bijzonder dan haha.
Maar goed ik zei zo dat er heel zelden ook wel een kind in de vruchtzak geboren wordt compleet nog ingepakt. Hij had er nog nooit van gehoord en zei kinderen zitten toch niet in een zak in de baarmoeder. Tja een zak klinkt ook wel een beetje vreemd maar het is wel zo natuurlijk. We hebben allemaal in een vruchtzak gezeten die op een gegeven moment knapt als het te krap daarbinnen wordt en dan komt de geboorte op gang.
Nou ja een beetje googelen vanmiddag leverde wel wat leuke verhalen op over zowel het geboren zijn met de helm op als het geboren worden compleet in de vruchtzak.
http://www.abedeverteller.nl/met-de-helm-op-geboren/ en https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/buitenland/fascinerende-video-baby-vruchtzak-geboren.

 

Twee minuten verschil…..

Zonsopkomst (Medium)Als ik ga fietsen en ik heb geen vaste plannen of afspraken kies ik meestal verschillende routes en welke route ik dan kies en waar ik heen fiets hangt meestal af van verschillende factoren. Zoals ik ben al op de dijk dus rijd ik langs de Lek een stuk, of ik moet ergens een kaart posten en neem een andere route. Ook het weer heeft daar invloed op en zelfs het verkeer. Meeuwenlek6 (Medium)Als ik moet wachten pak ik een ander fietspad.
Zo ga ik meestal op pad en ik denk er regelmatig over na of iets “zo heeft moeten zijn”.
Als ik dan iets moois onderweg tegenkom om foto’s van te maken denk ik wel eens, zie je nou daarom nam je vandaag deze weg.
En of dit nou echt gewoon willekeur of iets anders is, ik weet het soms gewoon niet
Waarom gebeuren dingen en hoe hebben we daar invloed op om is het allemaal een MeeuwenLek1 (Medium)vooropgesteld plan waar we gewoon inpassen en kunnen we niet anders.
Ik had het vanmorgen, was dus inderdaad op de dijk, prachtig weer, begon al met een mooie zonsopkomst waardoor mijn dag al goed begon.
Na het werken ging ik een stuk fietsen langs de Lek, ik zag een heleboel meeuwen zitten lekker ook in het zonnetje een beetje te poetsen, pakte mijn camera en nam wat foto’s. GanzenLek2 (Medium)
Daarna fietste ik verder en zag bij de rietkragen in een kom verschillende soorten ganzen zitten zoals brandganzen, grauwe ganzen en nijlganzen. Ze zitten lekker te poetsen in het zonnetje en altijd zijn er een paar die niet poetsen maar opletten. Een mooie gezicht en weer neem ik wat foto’s ervan.
Ik fiets verder en kom bij een afslag, mijn voornemen was een bepaalde route te nemen via een mooi water waar ook vaak eenden, smienten en andere overwinteraars zitten maar op het laatst pak ik toch een andere weg.
GanzenLek (Medium)Als ik bijna aan het einde van de weg kom is daar een afslag vanaf de provinciale weg naar de weg waarop in fiets.
Een vrachtwagen komt er aanrijden en ik schrik me drie keer in de rondte als net voor hem een jongeman in een golfje met een rotvaart over de linkerbaan mijn richting opkomt.
Gelukkig kan ik nog net stoppen en instinctief mijn vinger even naar mijn Ganzenlekbrandganzengrauweganzen (Medium)voorhoofd wijzen, de chauffeur in de vrachtwagen zie ik met zijn hoofd schudden en verbijsterd kijken om zoveel idiotie van zo’n jong. (En dat zeg ik dan nog netjes, dacht wel iets anders).
Pas een paar meter verder lijkt het wel tot me door te dringen dat ik daar goed weggekomen ben en krijg ik even de kriebels. Twee minuten eerder, misschien zelfs een minuut eerder en hij had me geraakt.GanzenLekgrauwe,nijl,brandgzanzen (Medium) Een extra foto of nog even staan kijken. Precies die ene minuut dat ik de weg nog even overstak om in de Eendenkooi te kijken of er veel vogels zaten.
Wat of wie bepaalt zoiets of is het gewoon mazzel, geluk of mijn tijd nog niet zoals mijn moeder altijd zei als er iets gebeurde. Het zal je tijd nog wel niet zijn….. Ik weet het niet, het is geen obsessie voor me hoor maar soms denk ik er wel eens aan……