Genen

Al weer een flink aantal jarelezenn geleden¬†( ūüėČ )¬†kwamen 23 chromosomen van mijn vader en 23 chromosomen van mijn moeder samen en met die 46 chromosomen moest ik het dus gaan doen. ¬†Twee x chromosomen bepaalden dat ik een meisje werd. Die chromosomen zijn ook de dragers van de erfelijke eigenschappen en heb ik van beide een portie meegekregen.
Toen ik jong was heb ik daar nooit over nagedacht moet ik zeggen. Natuurlijk herkende ik best een aantal dingen die ik deelde met mijn vader, zoals de liefde voor de natuur, het buiten zijn. Kijken naar onweer buiten of lekker in het gras liggen en kijken naar de wolken. En zijn humor en het plezier dat hij duidelijk in het leven had altijd. Het drinken van thee.
De laatste jaren herkende ik ook wel veel eigenschappen die ik mezelf ook wel toedicht¬†bij mijn moeder.Vooral de liefde voor schrijven en dingen bewaren en dan heb ik het niet over materi√ęle dingen maar zoals ik vanmiddag ontdekte toen ik een doos met spullen door ging zitten spitten dingen zoals berichtjes uit de krant, kaarten met een bijzondere boodschap of tekst. En niet te vergeten haar dagboek dat ze een jaar of 10 geleden opeens begon. Maar ook van langer geleden verhalen en gedichten die ze opschreef in een kladblok.
En hoewel ichromosomenk best ook blij ben met een aantal materi√ęle zaken die uit haar huis gekomen zijn, vind ik toch die papieren voor mij in ieder geval veel¬†waardevoller.
Het vertelt ook de geschiedenis van mijn familie, zoals dat berichtje in de krant van een oom die aangereden is door een auto en overleed. Of de berichtjes die denk ik uit een kerkblad kwamen waarin familiegebeurtenissen te lezen zijn. En alle rouwadvertenties.
Ben zo blij dat ik gezegd heb dat ik niet zomaar alles weg wilde doen.
Wat me daarbij ook opvalt bij mijn moeder is haar taalgebruik. Woorden praktisch zonder fouten geschreven in goed leesbare zinnen.  Ze had toch maar 7 jaar lagere school en mocht niet doorleren hoewel het hoofd van de school dat kwam vragen bij mijn opa en oma omdat mijn moeder zo goed kon leren. Maar er was geen sprake van, ze moest gaan werken.
Ze heeft altijd veel gelezen en op de vrouwenvereniging waar ze op zat was ze ook secretaresse en schreef ze de jaarverslagen en maakten ze de notulen, die ook nog bewaard zijn. Denk dat ze zichzelf zo verder ontwikkeld heeft in de loop der jaren.
Toen ik van de week voor haar servieskast stond wist ik datschrijven we nog een eigenschap deelden met elkaar namelijk regelmatig iets kapot laten vallen. Het was echt een allegaartje aan serviesgoed dat daar stond. En tot ik pas een nieuw servies kocht was dat bij mij ook het geval wel. Haha echt grappig om die dingen te ontdekken.
Een aantal dingen wist ik natuurlijk wel maar toch, een mooie ontdekkingstocht om zo door haar spulletjes heen te gaan die haar zo dierbaar waren. Ik zal niet alles bewaren maar een doosje met een aantal voorbeelden zeker wel.

Dezelfde genen….

Vnachtponorige week zaterdag was ik bij mijn moeder en ze vertelde dat een van de dames van de zorg gezegd had dat het niet meer gaat met haar nachthemd. Ze krijgt het zelf niet meer over haar hoofd en als ze het uit moet trekken stikt ze zowat zolang als dat ze er over doet. Daarom moest ze maar voortaan een bloesje aan in bed.
Maar als je weet dat mijn moeder zich ’s avonds al uit gaat kleden op haar gemak en dan in haar nachtpon in de kamer gaat zitten wachten tot de zorg komt die haar dan nog wast dan is zo’n bloesje natuurlijk niks om zo nog mee in de kamer te zitten. ¬†Bovendien vind ik het ook niks om iemand in een bloesje te laten slapen.
Dus ik zei, ik neem wel een paar nachtponnen mee en kijk of ik de voorkant gewoon open kan maken (zo gebeurd natuurlijk met een schaar ;)) en er dan knopen op zetten zodat ze het zo zelf open en dicht kan doen zonder dat getob over haar hoofd.
Gisteren was ik er mee aan de slag gegaan, maar het is gewoon lastige stof om te naaien en zeker om er dan ook nog een fatsoenlijk boordje van te maken, laat staan al die knoopschatten. Na twee uur worstelen had ik het wel bekeken en ging ik even googelen of er niet kant en klaar dit soort nachtponnen te koop zijn.
Kon niet echt iets goeds vinden. Nu hebben wij op ons dorp een winkel waar ze echt van alles verkopen en heel veel op het gebied van nachtkleding en ondergoed. Zeker ook voor ouderen. Dus daar naar binnen gestapt en ja hoor, ze hadden ze gewoon op voorraad.
Eentje meegenomen en thuis korter gemaakt gisterenavond en vandaag naar mijn moeder gebracht.
Ze was zo ontzettend blij er mee. Gisteren was er namelijk een andere mevrouw van de zorg geweest en toen ze zei dat ze haar nachtpon niet aan wilde luisterde ze niet en had de verzorgster hem gewoon over haar hoofd gegooid en aangetrokken.
Mijn moeder vertelde dat ze zo boos was geworden en later in bed had liggen huilen omdat ze niet wist hoe ze hem dan ’s morgens weer uit moet krijgen.
Maar opeens herken ik mijn genen toen ze verder vertelde dat ze gewoon een schaar gepakt had en de voorkant open geknipt had.
Goed gedaan zei ik, dat zou ik ook gedaan hebben. Je hebt helemaal gelijk, je hoeft echt niet alles te pikken hoor.  Maar goed toen ging ze al weer lopen denken wat ze de komende nacht moest natuurlijk.
Ik had verteld dat ik de andere nachtponnen meegenomen had maar dat was haar blijkbaar ontgaan en ze was in de kast gaan zoeken. Ze wist dat ze op de bovenste plank lagen en was op een stoel geklommen.
Ik zei, ben je nou helemaal gek geworden voor zo’n rot nachtpon, straks breek je je nek, je gaat toch niet meer op een stoel klimmen.
Maar stiekem dacht ik wel, pff dat komt me toch wel heel bekend voor hoor.
Ik zei wel dat ze dat echt niet meer mocht doen en hoop dan maar dat ze daar naar luistert.
Thuis ben ik meteen nog maar een nachtpon er bij gaan kopen want een is wel krap natuurlijk.
Wel vroeg ik me af waarom die zorg niet eerder een briefje had neergelegd dat dit genenzo’n probleem voor mijn moeder werd. Dan hadden we eerder op zoek kunnen gaan.
Ik weet dat de zorg die ’s morgens en ’s avonds komt haar ook de nachtpon aan en uit kunnen en willen trekken. Maar ze doet dat nog zo graag zelf op haar eigen manier en daar is ook wat voor te zeggen natuurlijk. Ze heeft al zoveel stukjes zelfstandigheid in moeten leveren en dit zou er ook weer een zijn. ¬†Blij dat ze dit nu nog een tijdje kan houden zo.

Het zit in de genen

genenGisterenavond dacht ik opeens, ik ga mijn nicht eens een keer bellen. Dat zijn van die dingen die ik me al vaak voorneem en even zoveel keren komt het er niet van.
Maar gisteren dus wel. Ik heb heel veel neven en nichten maar er zijn er maar een paar waar ik nog zo nu en dan contact mee heb.
En mijn nicht uit Friesland is er een van. We zijn genoemd naar dezelfde oma en haar vader en mijn vader (die broers waren) leken sprekend op elkaar.
Daarom hebben we ook wel hier en daar dezelfde genen en zo kwamen we er gisteren in ons gesprek er achter dat we best veel overeenkomsten met elkaar hebben.
Zo heeft zij na het overlijden van haar ouders een heel herinneringsboek gemaakt waarin alle¬†familieleden met foto’s en verhalen.
Ze is daar heel lang mee bezig geweest en ik ga er zeker het komende jaar een keer naar toe om het te bekijken. Dat zijn namelijk dingen die ik ook zo leuk vind.
Ik vertelde haar dat ik nog alle kerstkaarten heb die ik ook gekregen heb van mensen.
En zij vertelde dat zij die ook nog had, weliswaar zij in schoendozen en ik in mijn dagboeken toegevoegd maar toch.
Dezelfde interesses en dat blijkt ook wel omdat die klik met haar er vanaf het begin er was.
Wat vreemd eigenlijk dat ik met haar veel meer heb dan bijvoorbeeld zelfs met mijn oudste zus terwijl wij toch meer genen gemeen hebben zou je zo denken.
familieVanavond was ik toevallig bij de dochter van mijn oudste zus.
Zij heeft een relatie met een Poolse man.
We zitten zo te praten en dan zegt haar man. Hebben jullie wel dezelfde vader je zus en jij. Jullie zitten zover uit elkaar en hij spreidt zijn armen zover als ie kan. Nou als een relatief vreemde dat al zegt zal het ook wel waar zijn.
Eigenlijk is dat altijd al zo geweest, we zijn gewoon zo anders, op zich ook geen probleem maar wel raar eigenlijk dat ik bij een nicht die ik weinig of nooit zie meteen de verwantschap voel en bij mijn zus niet.

Plaatjes internet