Hebberig….. zonder schuldgevoel

Ik word er altijd een beetje hebberig van, van dit weer dan wil ik van alles tegelijk gaan doen. Fietsen, fotograferen, in de tuin werken, ergens gaan wandelen….. nou ja kortom allemaal van die dingen die ik momenteel zo leuk vind om te doen.
Het klinkt misschien een beetje overdreven maar sinds ik AOW heb voel ik me gewoon vrijer dan daarvoor. Dan had ik altijd nog het idee, beetje schuldgevoel dat ik eigenlijk wat zou moeten doen voor mijn uitkering. Vrijwilligerswerk of iets voor iemand doen.
En nu heb ik zoiets, ik ga lekker gewoon doen wat ik leuk vind om te doen.
Heb jarenlang naast mijn ex in de auto gezeten dat ik al die mensen lekker zag fietsen buiten en dacht, hier zitten we weer in die hete auto. Mijn ex had niets met fietsen en natuurlijk fietste ik wel als hij was werken, dan had ik geen auto.
Maar juist in het weekend leek me het zo leuk om samen te gaan fietsen maar dat zat er niet in.
En nu voelt het wel eens zo aan alsof ik het nog voor al die keren dat ik liever gefietst had iets in het halen heb. Misschien dat ik daarom nu ook zo gretig ben.
Ik fietste ook veel toen mijn moeder nog leefde naar haar toe maar dan was het echt heen en weer fietsen, meestal tegen de avond pas weer thuis.
Niet dat ik blij ben dat mijn moeder er niet meer is en ik heb het altijd echt met veel liefde gedaan, heb het ook nog heel lang gemist dat zorgen voor iemand die het ook zo waardeerde en altijd blij was als ik kwam.
Maar nu het is zoals het is merk ik dat ik zelf ook andere dingen ga doen. Veel vaker van mijn fiets afstap. Ergens een natuurgebied in ga lopen, kijken, genieten en fotograferen.
Soms urenlang, met niemand rekening te hoeven houden.  Zo heerlijk vind ik dat. De grenzen ook verleg en steeds verder ga. Vanmorgen had ik ook weer iets geks, ging even met mijn zus naar Rotjeknor fietsen, meer om het fietsen dan echt te gaan winkelen. Onderweg zag ik al weer een dode zwaan liggen. Zal jullie het dit keer besparen. Vond het toch wel apart eigenlijk. Heb wel eens een jaar gehad dat ik overal koeien in de sloot zag. Hoop dat dit wel de laatste dode zwaan geweest is.


Dan zag ik liever dit jonge haasje dat de sloot over kwam zwemmen en zich zo verstopte voor me. Zijn moeder had hem vast geleerd, stil liggen, oren plat en niet bewegen. Dus daar had ie goed naar geluisterd. Ik kon hem bijna aanraken….. heel bijzonder, je zag dat zijn vacht nog nat was.  Gauw een foto genomen en weer verder gegaan.

Ik snap er geen (rode) biet van….

IMG_3931Gisteren kwam ik in de loop van de middag weer thuis, gevoelsmatig nog een uur vroeger natuurlijk want thuis stond alles nog op wintertijd.
Ik kon meteen aan de bak want mijn pomp in de vijver “dreef” en was bijna aan het droogdraaien omdat ie vol zat met algen. Dus eerst maar eens goed schoongemaakt en heel wat alg uit de vijver verwijderd. Dat kan nu nog straks als die kleine dikkopjes weer rondzwemmen is het haast niet mogelijk zonder er een aantal te laten sneuvelen. En hoewel er altijd meer dan genoeg komen wil ik dat nou ook weer niet.
Meteen maar doorgegaan met wat in de tuin werken, het was prachtig weer en een oostenwind dan is het in mijn tuin die op het westen ligt heerlijk. Ik wilde nog wat dingen zaaien zoals de penen en had nog pootuitjes die ook de grond in moesten. De tuinbonen die al mooi op beginnen te komen heb ik nog aangevuld op de plaatsen waar er niets opkomt. Er had daar een kat lekker zitten klauwen in mijn tuin (en de rest)  geeft die boon eens ongelijk dat ie daar niet wil groeien.  Als laatste wilde ik nog mijn rode bieten of zoals ik het altijd noem kroten zaaien. Ik had het zakje bij de penen en de uien gelegd maar tegen de tijd dat ik er aan toe was zag ik hem nergens meer. Opnieuw in mijn doos met zaadjes gekeken ook niet, gekeken of ie soms ergens naar toe gewaaid was op de straat maar nee hoor, ook niet de vijver ingewaaid. Gewoon nergens meer te vinden. Ik snapte er echt geen (rode) biet van. Nou ja koop een dezer dagen wel een nieuw zakje zaad.
Vandaag ook heel de dag in de tuin aan het werk geweest. Had voor mijn huis twee nieuwe plantenhangers gekocht van bamboe, mijn oude bakken moesten leeg en weg.
Best grote en hoge bakken en veel grond er in. Kletsnat en loeizwaar maar per emmer  er uit gehaald, naar achteren gedragen en in de tuin uitgestrooid, was nog goede grond. Onkruid tussen de tegels uithalen, alles opvegen, daarna nog schoonspuiten. De nieuwe bakken ophangen, gaten boren in de muur, leuk werkje om te doen. Achter in de tuin had ik ook nog een stuk schutting staan dat niet goed vaststond. Afgelopen week had ik aan de achterbuurman gevraagd of ik hem aan zijn schuur (die de achterkant van mijn tuin vormt) vast mocht maken en een gaatje  boren, dat vond ie goed. Had nu toch mijn boor en alle dingen zoals pluggen en schroeven opgezocht.
Eigenlijk wilde ik ook nog gaan fietsen en was ik met mezelf steeds aan het discussiëren, doorgaan in de tuin of gaan fietsen. Maar het was vandaag prachtig weer bij ons (voor en achter het huis scheelde wel bijna een jas) en mijn ik die zei, doorgaan in de tuin won. Al mijn ramen meteen gezeemd buiten. Nog wat slaplantjes uitgepoot.
downloadZo heerlijk aan het werk geweest. De oude bakken, een met een gat er in, had ik voor aan bij de weg gezet, een bordje er op “gratis mee te nemen”. Ik dacht wie weet wil iemand ze nog wel hebben. Kan ze altijd nog in elkaar timmeren en in de container doen. Maar binnen een uur belde een man heel netjes aan en vroeg of hij ze mee mocht nemen. Daar kwam ik gemakkelijk vanaf dus.
Nu nog inzetbakken kopen voor in de nieuwe rekken en plantjes natuurlijk, wil graag bloeiende planten waar insecten en vlinders op af komen. Ga nog even kijken wat ik er dan het beste in kan doen. Mijn kussens van het zoldertje in de bijkeuken gehaald en lekker nog een uurtje liggen “zonnen” op mijn stretcher, ik viel meteen in slaap. Zo heerlijk is dat de eerste keer in de tuin slapen.  Een productief dagje met een voldaan gevoel na afloop. Heel de dag in de tuin gewerkt, overal gelopen en gedaan en nog steeds mijn kroten niet gevonden, blijft toch een raadsel waar die gebleven zijn.

Oma’s hoekje….

Herfst Loetbos 4Ken je dat een stukje straat of tuin waar altijd de blaadjes of vuil naar toe waait. Ik heb het thuis en bij Chantal en Peter is er ook zo’n hoekje.
Ik noem het altijd “Oma’s hoekje” omdat mijn moeder in haar tuin eveneens zo’n hoekje had en altijd bezig was om dat hoekje schoon te maken. En heel vaak had ze het er over.
December is toch wel een beetje sentimentele tijd voor me hoor, niet alleen voor mij denk voor veel mensen.
Bij het versieren van de kerstboom denk ik dan ook nog altijd aan de tijd dat we bij mijn moeder de kerstboom op gingen zetten mijn zus en ik. Een kerstcd opzetten en dan ging dat bibberende stemmetje meezingen. Zo ontroerend.
Nu worden er weer nieuwe herinneringen gemaakt dat is het mooie van het leven ook.
De kleine Yenthe die haar ogen uitkijkt naar de kerstboom en de lichtjes overal.
Vandaag was Chantal mijn schoondochter jarig maar die had een aantal weken geleden al een feestje gehad dus vierde het verder niet.
Wel waren zij en Peter vandaag vrij. Ik had ze even geappt om te feliciteren en bood haar nog aan om de buitenboel nog een keer te doen voor haar voor de kerst.
Gisteren was ik er ook al ( ben zo’n bofkont deze week, al voor de vierde keer bij mijn kleindochter ) de zon scheen, hiep hoera maar de zon op de ramen liet wel zien dat ze wel een wasbeurtje konden gebruiken.
Je mag ook vandaag wel komen hoor appte Chantal terug en aangezien ik verder geen plannen had op de fiets gestapt.  Het was heerlijk weer, beetje vriezend, ijs in de sloten hier en daar maar weinig wind dus mooi om even de buitenboel te doen. Peter was aan het klussen in zijn garage met een vriend. Chantal was toen Yenthe sliep lekker binnen aan het werk en ik dus de buitenboel.

Een aparte verjaardag vieren zo maar wel leuk natuurlijk en het was heel erg gezellig zo onverwacht lekker even theeën nog.
Terug naar huis zat ik nog na te genieten toen ik voor me de ondergaande zon de prachtigste kleuren zag geven in de ramen van de huizen.
Ik stapte af en maakte wat foto’s, stukje verder fietsen, weer afstappen en gewoon blijven staan, kijken, genieten, foto’s maken.  Een boer kwam van het land en stapte van zijn tractor af en zei “Mooi he Anneke” en ik kon dat alleen maar beamen.
Samen bleven we staan kijken tot de zon onder was, hoe gelukkig kan een mens, althans dit mens zich dan voelen……

Goed voor body and soul

De laatste weken ontzettend druk bezig geweest voor mensen, met mensen, hard gewerkt maar ook wel leuke dingen natuurlijk.
Zoals gisteren het was echt hard aanpoten, niks geen gezellig even napraten hoor, gewoon werken en die twee feestvierders lagen nog lekker op bed.
Niet zo gek natuurlijk na zo’n feest. Ik had de keuze om gisteren te werken of vandaag, hun maakte het niet zoveel uit. Ik koos voor gisteren en dat was achteraf een goede keuze. Sowieso dan was ik er maar weer vanaf en vandaag was het een prachtige dag. Blauwe lucht, zon,nog een kort maar heftig buitje…..kortom weer om op de pedalen te gaan.
Gisteren zusje geappt of ze meeging, ik moest nog een trui terugbrengen op de Oosterhof maar ze was flink verkouden dus sloeg een keertje over.
Vanmorgen kon ik lekker rustig aan doen en dat was maar goed ook want ik was net beneden of ik voelde mijn rug zeer doen en dacht, nee he, niet nu. Ik had al bedacht nu zusje niet meegaat, ga ik wel naar de Oosterhof maar meteen daarna toch nog een keer  kijken in de Heemtuin of er nog wat is te zien aan paddenstoelen. Maar vooral vind ik het daar zo zalig om te wandelen, gewoon een poosje te zijn. Even verder niets…..
Toch maar gaan bewegen vanmorgen een beetje, dacht vooral niet stil gaan zitten, dus de ballen in de kerstboom gehangen die ik gisteren tussen de bedrijven door ook nog neergezet had en alles van de zonder gehaald wat ik wilde hebben. En dat hielp wel, gewoon rustig aan doen, kost natuurlijk weinig kracht om wat balletjes en slingers op te hangen. Had zaterdag een mooi klein boompje uit wezen zoeken en vond een mooi vol boompje. Helemaal mijn zin.
Gelukkig zakte de pijn een beetje weg en ging ik toch maar fietsen. De trui teruggebracht en even een bakje gedaan bij de Hema. Verder nergens gewinkeld, wilde gewoon lekker eens een keer naar buiten zonder die grauwe en grijze luchten. Had bedacht dat als ik terugkomend van de Oosterhof halverwege ergens een zijweg in zou slaan ik wel in de buurt uit zou komen van die Heemtuin.
Nu ben ik natuurlijk verre van postduif maar wonderen bestaan nog, ik had al een eindje gefietst en zag nog weinig herkenpunten dus vroeg ik twee meisjes die daar stonden de weg en verdraaid, een brugje over en ik was waar ik zijn moest.
Heerlijk heb echt meer dan 2 uur lopen wandelen en fotograferen daar. Had een vuilniszak meegenomen om op de zitten. Niet dat het veel hielp hoor ;).
Paddenstoelen hebben een voordeel en een nadeel. Het voordeel is dat ze niet weg vliegen een nadeel dat ze zo verrekt dicht bij de grond staan de meeste dan.
Echt dit was zo goed voor me, goed voor body and soul….. wat een prachtige dag en nog een voltreffer vond ik zelf ook toen ik op een van de foto’s van de paddenstoelen een insect zag dat net zijn voelsprieten boven de paddenstoel uitstak.pado insect 1 (Middel) Dat moet je gewoon een keer treffen want geloof me dat had ik echt niet gezien toen ik half liggend en hangend de foto’s maakte.   Als ik morgen weer pijn in mijn rug heb weet ik tenminste wel waar het vandaan komt. Maar er waren nog genoeg paddenstoelen wel heel veel kleintjes te zien.
Thuis kerstmuziekje op, kerstboom aan, open haardje aan, kaarsjes, warme chocolademelk en straks erwtensoep eten.
Deze dag had ik echt even nodig en tel hem dan ook driedubbel…….. puur genieten.

O heerlijk zwijmelen even…..

a1f5fd725a45f37c8a9e0205d09c6a7cJa soms gooi ik er ff een kort zwijmelblogje tegenaan.
Gisteren werd ik gebeld door Peter of ik wat in mijn agenda had vanmorgen en dat had ik dus wel. Ik had een vriend beloofd om wat te gaan klussen bij hem.
Maar wat is er vroeg ik. Het bleek dat de oppasoma ziek was en hij daarom wel thuis ging werken vanmorgen maar met een dreumes van 10 maanden op ontdekkingstocht door het huis gaat dat niet zo gemakkelijk. Of ik misschien wilde komen.
Nou dat liet ik me geen tweede keer zeggen, meteen even die vriend appen of ik i.p.v. vanmorgen vanmiddag kon komen en dat was helemaal geen probleem voor hem.
Al vroeg op de fiets vanmorgen, best nog koud maar wat mooi om die polder wakker te zien worden.
En daarna was het alleen maar genieten. Yenthe was goed uitgeslapen en stond al heerlijk te dansen in de box. We lieten haar nog even zitten want ze was zo zoet. Even opwarmen en een bakje thee en daarna werd het spelen met haar, voorlezen, zingen, fruithapje geven, luier verschonen, kortom alles wat er bijkomt maar zo ontzettend leuk om te doen.
Aan het eind van de ochtend viel ze toen ze op schoot zat ook nog zomaar ineens in slaap, even een powernapje had ze nodig.
gluhweinPeter kon lekker doorwerken zo, hoe leuk was dat om te doen. Chantal had haar ook nog het pakje aangedaan dat ik voor Yenthe gekocht had, al weer een paar maanden geleden.
Het paste nu precies, een blauw jurkje met een tule rokje er aan en een goudkleurige opdruk met The Pretty One, met een legging er onder. Staat zo ontzettend leuk, echt zo’n tutje al weer…… overmorgen al weer 10 maanden.  imagesAch laat ik maar ophouden anders blijf ik zwijmelen.
Natuurlijk viel het vanmiddag even tegen dat ik nog moest gaan klussen maar toch gedaan, morgen nog een poosje verder heb het nog niet afgekregen.
Een flinke dag van huis zo, vanavond nog een lekker glas glühwein en dan mijn mandje in want morgen is het weer vroeg (klus)dag……ook weer zin om te gaan doen.

 

Ondanks of juist daarom ??

10409067_10152469550838008_8519951723546083157_nVandaag was weer zo’n dag, 14 november en 33 jaar geleden beviel ik van Hannah, ze leefde niet. De bevalling was een rampeplan, halverwege werd ik helemaal weggespoten en werd zij letterlijk “gehaald”.
Gisterenavond zat het helemaal in mijn systeem maar vanmorgen in eerste instantie dacht ik er helemaal niet aan.
Tot ik ging zwemmen met mijn vriendin die zei dat haar overleden zoon morgen jarig zou zijn geweest en hij zou 60 jaar geworden zijn, hij overleed vorig jaar december.
Pas toen kwam het weer in mijn gedachten. En dat heeft voor mij niets te maken met dat ik haar vergeten ben maar ik ervaar zelf wel dat data voor mij niet altijd matchen met het gevoel of de emoties als ik er aan terugdenk.
Sterker nog ik weet bijvoorbeeld heel weinig data van overlijden van mijn familieleden, geboorte data wel maar al die overlijdensdata zitten helemaal niet zo in mijn systeem. Natuurlijk wel van mijn eigen kinderen maar zelfs van mijn moeder, vader en broer zal ik diep na moeten denken of zelfs nakijken op welke datum ze overleden zijn.
Maar goed mijn vriendin was natuurlijk heel verdrietig daarover, had er nog zo’n moeite mee (logisch) en zij kwam met haar verhaal tijdens het zwemmen. Heel veel meer dan aanhoren kon ik op dat moment toch niet, een dikke knuffel geven helpt dan wel.
Vanmiddag opnieuw naar Krimpen gegaan en nu op de fiets om bij Chantal en Peter in de tuin bladeren op te gaan ruimen. 40c64122-7f59-4f14-b894-4599718bd084Het gaat nu heel hard met de bladeren en zij hebben veel bomen en de buren ook dus ook veel bladeren. Gisteren stuurde Peter een appje met een foto. Hij vroeg niks maar ik kan tussen de regels door lezen en begreep de hint.
Ik vind het heerlijk werk om te doen en ben graag in hun tuin bezig. En natuurlijk meteen Yenthe weer even zien.
Een volle container, lege grasvelden, straten en een goed gevoel.
Inmiddels is Yenthe ook opgekomen en als ik nog buiten bezig ben zit ze in haar kinderstoel bij het raam te kijken. Ze vindt het prachtig dat ik zwaai naar haar en me achter het muurtje verstopt, kiekeboe is van alle tijden. Ik zie haar helemaal schaterlachen..heerlijk hoor.
Als ik naar binnen ga staat er al een kopje thee voor me klaar. Yenthe heeft ook haar hapje op en Chantal geeft ze aan mij.
Maar ja, zij wil echt niet meer op schoot zitten hoor, ze wil bewegen, bezig zijn dus neem ik haar mee naar haar speelhoekje dat ze voor haar gemaakt hebben. We gaan boekjes lezen, vormpjes in een emmer doen en er ook weer uithalen. Echt zo leuk om met haar te spelen. Chantal ook blij, die heeft even haar handen vrij om de ovenschotel die op het menu staat voor ’s avonds klaar te maken verder.  En voor Yenthe ook leuk anders wordt ze even in de box geparkeerd, waar ze trouwens ook graag zelf zit te spelen.
Als Peter thuis komt is ze door het dolle heen, echt papa of mama zegt ze nog niet maar het komt er al dicht in de buurt. Kortom ik geniet zo enorm van die kleine uk. Ik vind ook dat Peter en Chantal het best goed doen. Naar het strenge toe maar ze ook een flink stuk vrijheid gevend. Denk wel zoals wij het zelf ook gedaan hebben. Ze gaat overal zelf al staan, stapjes langs de tafel,  ook zelf weer zitten en kruipt de hele kamer door, zo schattig. Oké genoeg er over. Paddoo mini nEn dat bedoelde ik dus met mijn titel van dit blogje. Ondanks dat het de geboorte/overlijdensdag van Hannah is toch een geweldige dag voor me. Of misschien juist daarom, zo’n cadeautje zo voelt het toch wel aan dat we toch gekregen hebben met deze kleindochter. Het maakt het leven zoveel mooier……  en dat voelt goed aan.  Deze foto van twee paddo’s maakte ik gisteren, vind het zo’n liefie… Alsof de ene de andere beschermt…..

 

Heeft u haast ???

Vandaag, echt zo’n prachtige dag, echt zo’n cadeautje van moeder natuur en dan blijft mijn fiets echt niet op zijn plekkie binnen staan maar ga ik op de pedalen. Mijn zusje had nog wel gevraagd of ik met haar meeging naar een open dag van een cultureel centrum maar had geen zin om daar binnen te gaan zitten of lopen. Bovendien was ik gisteren wezen kaarten in ’t café en dat was heel gezellig dus zo half 2 pas thuis en dan wil ik gewoon niet ’s morgens al weer iets afspreken.
Zat nog te twijfelen waar ik heen zou gaan, ik vind het zo mooi om in Kinderdijk te fietsen, weer Kinderdijk, ach ja waarom zou ik mezelf niet iets gunnen waar ik zo van geniet.
Ik besloot om het veerpontje in ons dorp te laten bepalen of ik het wel of niet zou doen, als ie aan deze kant lag ging ik er mee over en anders koos ik een andere route.
Het pontje lag voor, had het hek al gesloten maar de schipper maakte het toch nog even open voor me. |
Op de pont trof ik een stel uit de straat waar ik vroeger woonde, een mooie gelegenheid om even bij te kletsen.
Kinderdijk is niet alleen mooi vanwege zijn molens maar het is ook gewoon een prachtig natuurgebied dus ben ik vandaag verder gegaan dan de drukte van de toeristen. Die luchten met wolken spiegelend in het water….super mooi.
Helaas was mijn accu van mijn fototoestel leeg dus moest ik me “behelpen” met mijn I-Phone om wat foto’s te maken. Bij een molen was het blijkbaar feest want hij was versierd met vlaggen. Zo grappig zag ik op de waslijn een lange onderbroek en nog meer ouderwets ondergoed hangen. Denk gewoon dat ze dat voor de toeristen doen hoor, kan me niet voorstellen dat iemand en zeker met dit weer nog zo’n lange onderbroek draagt.
Op het terras met uitzicht op de molens heb ik het gauw gezien want het stikt er van de wespen. Gauw mijn kopje thee gedronken en weer verder gegaan.
Bij de veerpont op de terugweg sta ik naast een wielrenner, een wat oudere man, schat hem wel van mijn leeftijd.  De pont ligt aan de overkant en ik hoor de man zeggen. Kom op boot.  Dus ik kan het niet laten om te zeggen, heeft u haast met dit mooie weer. Of moet u de trein nog halen.
Hij antwoordde nee, ik heb geen haast en de trein ga ik nooit meer inzitten. Dus ik zeg, ja soms is niet alles op de fiets aan te rijden.
Ik heb vandaag al 95 km gefietst vertelt de man, ik kom uit Amersfoort en vond het wel mooi om vandaag een rondje Kinderdijk te doen. Weinig wind.
We hebben een leuk gesprek over treinen, fietsen en als we aan de overkant zijn wensen we elkaar een goede reis toen. Wat leuk zulke ontmoetingen.
Na een koffie met tosti bij de Hema zonder wespen ga ik nog even een paar boodschappen doen en neem naar huis de langere route door een natuurgebied.
Bij het kanoverhuurcentrum stop ik en koop er een ijsje.40573094_10155792119343008_7481350150753878016_n Op het terras zitten goede kennissen van me en zo zitten we met een leuk groepje gezellig wat te kletsen over tuinieren en dat soort dingen. Ik tref er nog een verwante ziel, de vrouw van de beheerder van het kanocentrum, zo leuk.
Eenmaal weer thuis ga ik denk bijna voor het eerst van dit jaar op mijn stretcher in het zonnetje liggen. Zo genieten van de zon, het tijdschrift dat ik gepakt had blijft op de grond liggen en ik val een een heel ontspannen slaap.
Zo’n dag, zulk weer en dan afsluiten met een heerlijke salade voor 80% uit eigen tuin met verse muntthee en buiten eten………….. ik tel hem driedubbel deze dag……