Op bezoek bij een leeftijdsgenoot….

Zoals ik gisteren al schreef ging ik met mijn zus naar Madurodam. Voor mij was het een jaar of 15 geleden dat ik er nog geweest was, destijds met familie uit Australië. Waarna ik zei, zo nu heb je meteen heel Nederland gezien. ;)…
Ik wist niets eigenlijk over het onstaan van mijn leeftijdsgenoot want ja, Madurodam is net zo oud als ik dus van 1952.  Toch leuk en in goed gezelschap (daar bedoel ik mezelf niet mee natuurlijk) want ook de Donald Duck kwam toen voor het eerst uit. Niet dat dit hier iets mee te maken heeft natuurlijk…..;)
Een paar weetjes:
– Madurodam is opgericht als oorlogsmonument en fondswerver voor het goede doel. Nog steeds wordt de winst geschonken aan goede doelen.
-Prinses Beatrix was de eerste burgemeester.  Zij is nu beschermvrouwe
– Madurodam heeft een college van Burgemeester en wethouders dat uit kinderen bestaat.
– Modurodam is de kleinste officiële stad van Nederland.
– Vernoemd is naar George Maduro, een oorlogsheld en zijn ouders gaven het startkapitaal er voor.
Dit staat er over Maduro in Wiki:

George John Lionel Maduro werd geboren op Curaçao als enige zoon van de Sefardisch-Joodse Joshua Maduro en Rebecca LevyIn. 1926 werd hij naar Den Haag gestuurd, waar hij naar de 5de en 6de klas van de lagere school ging en daarna naar het gymnasium. In 1934 ging hij in Leiden rechten studeren. Bij Koninklijk Besluit nummer 30 van 21 november 1939 werd Maduro benoemd tot reserve-tweede luitenant bij de Cavalerie.
Rol in de Tweede Wereldoorlog
Tijdens de meidagen van 1940 was hij in Den Haag gelegerd als reserveofficier bij de Huzaren. Onder zijn leiding werd de door de Duitsers bezette Villa Leeuwenbergh bij Leidschendam veroverd, en werden Duitse parachutisten krijgsgevangen gemaakt. Toen het Nederlandse leger had gecapituleerd, werd Maduro als krijgsgevangene opgesloten. Hij was even op vrije voeten, maar hij werd weer opgepakt en opgesloten in de gevangenis van Scheveningen (Oranjehotel). Toen hij na een half jaar werd vrijgelaten, hadden de Duitsers voor Joden het dragen van de Jodenster verplicht gesteld. Maduro weigerde de Jodenster te dragen en dook onder bij onder meer jonkvrouw Christine Wttewaall van Stoetwegen. Voor het huis aan de Frederik Hendriklaan 111, een van zijn onderduikadressen, ligt nu een Stolperstein
In september 1943 vertrok hij met Oncko Wttewaall van Stoetwegen naar België om vanuit daar naar Spanje te reizen. Onderweg werden zij verraden en hij werd opnieuw opgepakt, ditmaal door de Gestapo. In de gevangenis van Saarbrücken ondernam hij twee pogingen om te ontsnappen met Oncko. De eerste keer mislukte door het uitgraven van gevangenen. De tweede keer doordat ze bij de poort gepakt werden. Later werd hij overgebracht naar het concentratiekamp Dachau. Vlak voor de bevrijding van het kamp door Amerikaanse troepen, overleed Maduro op 28-jarige leeftijd.
Onderscheidingen
Op 9 mei 1946 werd Maduro postuum de Ridder 4e klasse der Militaire Willems-Orde toegekend, omdat hij zich tijdens de Meidagen heeft onderscheiden met een persoonlijk geleide aanval op een Duitse stelling bij Villa Leeuwenbergh (tegenwoordig Buitengoed Dorrepaal) in Leidschendam. Hij is de enige Nederlander van Antilliaanse afkomst die deze onderscheiding heeft ontvangen. In 2016 werden de bijbehorende versierselen aan zijn familie overhandigd.
Madurodam
Na de Tweede Wereldoorlog hebben de ouders van George Maduro het startkapitaal beschikbaar gesteld voor een miniatuurstad, Madurodam geheten, die in 1952 in Den Haag werd geopend. Madurodam wordt door de familie beschouwd als monument voor hun enige zoon. Sinds 1993 is in Madurodam bij de entree een schaalmodel van het geboortehuis van Maduro te zien. Het echte huis, in Palladianistische stijl, dateert uit 1895.
Naast de maquette van het huis is een plaquette bevestigd, met de tekst: In hem eert Nederland zijn oorlogshelden uit de strijd 1940-1945. Ook van Villa Leeuwenbergh bevindt zich een maquette in Madurodam.
Over zijn leven werd in 2002 een documentaire gemaakt door Alfred Edelstein (1957) en Frits van Veenendaal met daarin een exclusief interview met koningin Beatrix die tot haar inhuldiging in 1980 de eerste burgemeester van Madurodam is geweest. Deze film getiteld ‘Madurodam, monument met een glimlach’ is uitgezonden door de AVRO-televisie.

Net zoals bij mezelf zag ik wel dat ook Madurodam hier en daar wat rimpeltjes (slijtage) begint te krijgen hier en daar op de gebouwen. Wel zag ik weer nieuwe dingen zoals Armin van Buuren, Beeld en Geluid en vast nog meer.
Heel eerlijk ik was er eigenlijk best snel uitgekeken en zou er zelf niet zoveel geld voor over hebben. Zag wel dat er veel voor kinderen vanaf een jaar of 5/6 schat ik te doen was vooral in het havengebied. Daarnaast vind ik het natuurlijk knap hoe mooi al die gebouwen op schaal gemaakt zijn en vooral ook het groen er om heen op grootte is aangepast.


Het mooiste vond ik dus wel de diverse geschiedenislessen (zo noem ik het maar) die gegeven werden.  Over de ontdekkingsreizigers, de tachtig jarige oorlog. Met visuele beelden en voorstellingen. Dat vond ik heel boeiend en mooi gedaan. Echt de moeite wel waard.
Nou ja ik heb toch een leuke dag gehad met mijn zus en daar ging het toch ook wel om en ja er volgt nog een blogje over want natuurlijk kwam ik er ook wel weer grappige dingen tegen.

Mijn dagboek……..

Jgeheugeneetje wat kan een mens zich toch soms vergissen en blijken dingen die ik mezelf herinner helemaal niet te kloppen met de feiten.
Zoals bijvoorbeeld met mijn dagboek, ik heb altijd gedacht dat ik dat van mijn vriendinnetje gekregen had toen ik 13 werd en dan zou ik die jaar precies 50 jaar dagboek hebben en daar wilde ik een blogje over schrijven en zat zo even te kijken in mijn eerste dagboek.
En wat bleek dat is pas in 1967 geweest en ik heb het niet van mijn vriendin gehad maar voor Sinterklaas.
Nou ja dan toch nog maar even over mijn dagboek,al is het dan nog geen 50 jaar,  want in de loop der jaren is dat toch wel een belangrijk iets voor me geworden. Dingen van me afschrijven.
Ik zal zo even terug te lezen in mijn eerste schrijfsels en waar gingen die over, ja waar gaan dingen over als je 15 jaar bent. Jongens en school….. veel meer was er niet in te lezen haha.
En nu ? Nu schrijf ik nog regelmatig over mannen in mijn leven in mijn dagboek en ik weet dat er zijn die dat best graag eens zouden willen lezen wat ik er over schrijf.
Maar mijn dagboek is van mij, daar mag niemand in lezen.
Inmiddels staan er al heel wat woorden in mijn dagboeken tot nu toe staat de teller op bijna 4.000.000 woorden (zag ik toevallig, dat ga ik wel halen dit jaar nog) .
Niets iets om in een dag uit te lezen.
De eerste jaren werd er niet zoveel geschreven. Eigenlijk begon ik pas echt te schrijven zoals ik dat dan noem dingen die me raken toen ik wat ouder werd en laatste jaren schrijf ik toch wel veel in mijn dagboek. Ik vind het prettig om even dingen op te schrijven even mijn diepste gevoelens, gedachten, dingen op papier te zetten.
Eigenlijk is het heel vaak mijn vriend, troost, plezier en weet ik wat geweest in moeilijke maar ook in mooie tijden.
Heel dierbaar is voor mij het aparte dagboek dat ik bijgehouden heb over mijn dochtertje. Onbetaalbaar nu omdat ook daar herinneringen met me op de loop gaan soms. En hoewel ik er zelden of nooit in lees in mijn dagboeken vind ik het prettig om ze te hebben.
Jarenlang had ik ook een kopie er van bij mijn vriendin voor het geval, brand of weet ik veel en ik dingen kwijt zou raken.
De eerste jaren waren natuurlijk allemaal gewoon met de hand geschreven dagboeken maar toen de computer kwam heb ik al mijn dagboeken gedigitaliseerd. Een klus waar ik zo’n 5 jaar over gedaan heb denk ik. Niet alleen omdat het veel tijd in beslag nam maar alle herinneringen kwam ook weer boven en beleefd en soms had ik dan even dat ik gewoon moest stoppen. Maar ik heb ze ook wel op papier uitgedraaid en in mappen gedaan.
De eerste jaren gingen er wel drie jaren in een map momenteel heb ik er drie voor een jaar nodig omdat ik ook mijn blogs er in zet.
Het enige waar ik spijt van heb dat ik de allereerste dagboekjes, die met slotje rood geruit, weggedaan heb toen ik alles gedigitaliseerd had. Of de keer dat ik in het ziekenhuis lag en geopereerd was en bijkwam uit de narcose en als eerste aan de verpleegster vroeg, mag ik pen en papier en ging schrijven. Een normaal mens vraagt dan wat te drinken of zo haha.
Ook heb ik bij gebrek aan papier in het ziekenhuis een keer mijn dagboek geschreven op van die papieren maandverbandzakjes. Een mens wordt creatief bij gebrek aan ander papier.
Mijn allereerste dagboeken zijn ook voor een deel in het Frans geschreven omdat ik het vermoeden had dat mijn broer ze las en die kende geen Frans. Of ik ze nu nog kan lezen haha kom er vast wel uit maar wel grappig natuurlijk. Of het dubbele dagboek dat ik had waar ik inschreef wat ik gedaan had (en ook tegen mijn moeder zei) en goed vindbaar was voor mijn moeder. Maar mijn echte dagboek dat ik diep verstopt had waarin stond wat ik echt gedaan had en waar ik echt geweest was (met jongens op stap op de brommer op zondag naar de disco).
Zo zou ik nog heel wat verhalen over mijn dagboeken kunnen vertellen.
Inmiddels staan er in mijn Dagboekenboeken/logeer/dagboek kamer 60 mappen met al mijn dagboeken en ik mag hopen dat er nog heel veel bij zullen komen want schrijven in mijn dagboek is echt iets waar ik niet zonder kan.

 

Verhalen

Een schrijfopdracht van Plato. Een verhaal van precies 300 woorden waarin het opdrachtwoord niet genoemd mag worden. Dit keer het woord  VERHALEN.
Meer verhalen op http://platoonline.wordpress.com/2013/10/30/we-300-november-2013/

Ieder mens heeft zijn eigen dingen, zijn eigen geschiedenis en ik moet zeggen daar mag ik graag naar luisteren, soms wordt het bewust tegen me verteld en ook regelmatig zuig ik ze op als een spons van mensen die me er ongevraagd deelgenoot van maken zoals in een restaurant of trein.
Soms mooi, soms verdrietig maar voor mij altijd boeiend.

Vroeger in de oudheid was het overbrengen van deze geschiedenissen heel belangrijk en werden de ervaringen ’s avonds met elkaar gedeeld. En zoals dat met dit soort dingen gaat werd daar soms iets van weggelaten en een eigen ding of idee weer aan toegevoegd. Tenslotte heeft iedereen en beleeft iedereen zijn of haar eigen geschiedenis.

Zo werden al deze gebeurtenissen van generatie op generatie doorverteld en later op schrift gesteld.
Ik weet nog wel dat vroeger thuis mijn ouders regelmatig ergens gingen buurten bij mensen, volgens mij was daar ook nog een speciale naam voor die me even ontschoten is. Op deze avonden spraken mensen met elkaar, lieten ze elkaar meeleven met wat er zoal in hun leven gebeurde.
Ik stel me ook zo voor dat er anekdotes verteld werden die misschien al jaren in families circuleerden.

Als ik voor mijn werk iemand moet interviewen krijg ik naast hetgeen waar ik voor kom meestal ook nog een aantal persoonlijke ontboezemingen te horen. Ik noem dat altijd het kapperseffect, daar schijnen mensen ook hun hele hebben en houwen soms tijdens het knippen te delen.

Mijn allermooiste herinnering is aan een man die bij ons de begraafplaats onderhield en afscheid ging nemen. Hoe die man met zoveel liefde en respect sprak over hoe hij dode bloemen verwijderde, omgewaaide dingen weer overeind zette. Kortom buiten zijn werk nog zoveel extra deed, dat zal ik nooit vergeten en wordt door mij heel vaak doorverteld.