Koud hè

Voetbal 5 (Small)Ik ga de donkere dagen voor de kerstmis maar veranderen in drukke dagen voor de kerstmis want momenteel lijkt het wel of iedereen nog even wat wil organiseren aan het einde van het jaar en dat resulteert in veel uitnodigingen en een aantal daarvan ook met eten erbij.
Nou ja niet echt verkeerd natuurlijk. Gisteren een leuke bijeenkomst waar ik zowel voor de krant als voor het Jeugdwerk uitgenodigd was omdat wij een terrein van deze Stichting huren voor het Huttendorp.
Altijd een leuke bijeenkomst om gedachtes uit te wisselen, ideeën op te doen, dus zoals het tegenwoordig heet te netwerken en daarbij een heerlijk buffet met onder andere warme hachee daarbij, was echt heerlijk hoor.  Het leuke was dat ook iedereen steeds ergens anders aanschoof zodat je de kans kreeg met verschillende mensen een praatje aan te knopen. Dan afloop nog naar het café gegaan om te gaan klaverjassen, onwijs gezellig was het, leuke ploeg mensen veel gelachen, dat moet ik eens vaker doen. Ben soms veel te streng voor mezelf.  Wel koud vannacht toen ik naar huis fietste om een uur of half 2, beetje oppassen hier en daar was het ook best glad.
Druppen bevroren 2 (Small)Vandaag idem dito, mistig koud maar zo mooi om een rondje te gaan fietsen, bevroren bomen een zonnetje er bij zou het nog mooier gemaakt hebben maar die liet het helemaal afweten.
Peter komt nog langs om een aantal zakken met bladeren uit zijn tuin te brengen die ik opgeruimd heb (hierover later) en hij vertelt dat hij in mijn geboortedorp gaat voetballen vanmiddag.
Kreeg meteen het idee om weer eens een keer te gaan kijken, gebeurt eigenlijk zelden of nooit meer en dit weer is nou ook niet het ideale weer om op een voetbalveld te staan maar toch maar gedaan.
Het was echt koud maar op een of andere manier genoot ik er onwijs van, sowieso was ik praktisch de enige die aan het fietsen was in de polder haha. Het was onwijs druk in het winkelcentrum, de economie draaide op volle toeren, ik heb er niet aan meebetaald behalve een bakje koffie bij de Hema maar zag wel veel mensen met veel tassen vol slepen.
Bij de voetbal was het wel leuk, kwam nog wat oude bekende tegen, zoonlief was helemaal verrast dat ik gekomen was en ben een helft gebleven toen vond ik het wel genoeg, mijn tenen waren ongeveer bevroren. Had geen zin om entree te betalen voor dat korte poosje dus misbruik gemaakt van mijn werk door te zeggen dat ik een foto voor de krant kwam maken. Nu ben ik wel verplicht natuurlijk om er een op te sturen anders zal ik misschien alsnog moeten betalen. 😉  De terugweg naar huis viel me wel wat tegen, wind tegen, de mist werd steeds dikker en heb maar de snelste route langs de Provinciale weg genomen. Ach eigenlijk viel het ook allemaal wel mee achteraf natuurlijk. En thuis krijg je dan zo’n lekker gevoel zoals ik dat nog ken van vroeger van een middag schaatsen en dan weer binnen komen. Warme chocolademelk van je moeder krijgen, het eerst warm hebben en dan opeens begin je te rillen en lijk je niet meer warm te worden. Kortom het is winter tenslotte.

Mijn vogeltjes in de tuin geef ik gauw wat eten, zag dat het bakje helemaal leeg was. Een kauw zit er bovenop te kijken en ik zie hem denken, hoe kom ik ook bij die zaadjes met mijn grote kop, het lukt hem dus niet. Hij zal zich tevreden moeten stellen met wat de kleintjes op de grond morsen en dat is precies mijn bedoeling. Dat die kauwen niet met twee happen mijn vogelhuisje leeg hebben. De musjes gebruiken de dauwdruppels op een plant om in te badderen en van te drinken.
Op het hoekje van de blokhut hangt een spinnenweg met daaraan een aantal ijspegels, maak nog gauw even een paar foto’s……. .
Morgen is het weer over maar toch even gevoeld aan het wintergevoel……

De escape room

euromast1-smallSoms zijn dingen te persoonlijk om op mijn blog te vermelden zoals ik gisteren te horen kreeg waar ik heel erg verdrietig van werd.
Het kwam dus mooi uit dat we gisterenavond een uitje hadden van het jeugdwerk zodat ik mijn gedachten even kon verzetten met een clubje ongeregeld maar zulke betrokken en mooie mensen. Ieder anders met eigen kwaliteiten en toch met elkaar de groep die ieder jaar weer een Huttendorp organiseert waar ik nog steeds veel plezier aan beleef.
Een aantal van ons organiseert ieder jaar het uitje en dat bracht ons de afgelopen jaren al bij vele activiteiten. Karten, skiën, laser gamen, paintballen, boerengolf, bowlingen zelfs in een grote houten klomp gevaren en zo kan ik nog wel ff doorgaan.
Het is een gemêleerde groep maar de meeste zijn toch nog wel jong en die hebben zo hun eigen ideeën om vaak wel iets actiefs te doen gecombineerd met een etentje er bij.
Ik zeg altijd van te voren dat ze met mij geen rekening hoeven te houden qua activiteiten, als ik het niet meer verantwoord voor mezelf vind om aan mee te doen ga ik ze wel op de foto zetten. kinderwerk-1-4-smallEn eten met elkaar kan altijd.
Dit jaar hadden de organisatoren gekozen voor de escape room. Ik had er wel van gehoord maar nog nooit gedaan eigenlijk. En veel van het team ook niet.
Dus wij naar Rotterdam, onder de Euromast in de Parkhaven met uitzicht op het water op een boot die omgebouwd was tot restaurant en onderin waren de escape kamers gemaakt met de naam “De Zwarte Zwaan”.
Eerst met elkaar gegeten, heel gezellig, weer wat bijgepraat met elkaar en daarna was het dus tijd voor de escape room. Heel wat hilariteit was er al geweest want de link van escape room naar darkroom was heel snel al gelegd.
Maar goed wij gingen met een groep naar de machinekamer, helemaal onderin de boot.
Daar moesten we proberen om met elkaar binnen een uur allerlei codes te vinden en daarmee kluizen, koffers en andere afgesloten dingen open te krijgen. In al die zaken zaten vlaggen en daarmee moesten we de code vinden om uit de escape room te komen.
Ik vond het hartstikke leuk om te doen en we konden goed samenwerken zodat we al vrij snel heel wat sloten hadden ontcijferd en geopend en wat vlaggen hadden gevonden.
rotterdam-4-smallAlleen in welke volgorde die vlaggen moesten zijn kwamen we nog niet zo snel uit. De andere gingen er vanuit dat de volgorde van het vinden van de vlaggen bepalend was maar ik vond dat gek want niet iedereen vindt toch in dezelfde volgorde alle codes en dus vlaggen. Maar ga met 5 cijfers eens mogelijkheden maken, onbegonnen werk.
We konden twee hints krijgen en een hint was kijk naar de kapstok. En nadat een van onze medewerkers in zijn enthousiasme een haak van de kapstok had gesloopt haha bleek de clou weer door een ander gegeven te worden. De vlaggen hadden allemaal verschillende lengtes. Dus snel de vlaggen van klein naar groot opgehangen en de code ingetoetst en Yes dat bleek inderdaad de goede code te zijn en waren we net binnen het uur ontsnapt.
escapeZou dat niet gelukt zijn zou er een torpedo op de Euromast aan gestuurd worden nou dat hadden wij toch maar mooi voorkomen natuurlijk haha.  Het was echt heel leuk om te doen hoor en zeker toen de andere groep er niet in geslaagd was om op tijd klaar te zijn was deze overwinning nog dubbel leuk zo.
Zo rond twaalf uur waren we allemaal klaar en kon er weer een escape beginnen. Er was inmiddels een lekker pak sneeuw gevallen en onderweg sneeuwde het ook nog flink. Niet echt prettig om in te rijden. Ik reed met Peter mee maar een van die meiden had nog niet zo lang haar rijbewijs en die zaten met drie meiden in de auto.  escape-annekeToen we langs hun auto reden stonden ze er alle drie naast dus wij dachten dat er iets aan de hand was maar nee hoor, ze stonden gewoon even wat foto’s te maken in de sneeuw. Zo zie je de jeugd maakt zich daar minder druk om dan ik dat doe en dat is maar gelukkig ook.
Peter moest nog een van het team wegbrengen naar Bergambacht en ik ben even met het meegereden. Door het sneeuwen slecht zich en er werd dan ook langzaam gereden maar we kwamen allemaal weer gezond en wel thuis.
Een echt leuke avond zo met elkaar die ik wel even kon gebruiken.

 

Het is glllaaadddd…..Boem

images4pjh5ok9Vanmorgen had ik al vroeg bij mijn zus afgesproken, het was koud buiten op de fiets maar de weg waar ik op reed was goed gestrooid en goed begaanbaar al waren de randjes zag ik wel aardig bevroren.
Toen ik bij mijn zus het woonerf opreed zag ik het meteen al, hartstikke glad, oppassen dacht ik, zachtjes en voorzichtig rijden. Ik reed in tempo laagste standje maar nam wel de binnenbocht en ja hoor precies komt daar een auto aan, kom daar zelden of nooit verkeer tegen,  om de auto mis te houden rem ik en draai aan mijn stuur en ja hoor daar ging ik weer…. kwam gelukkig niet zo onwijs raar of hard terecht hoewel mijn enkel wel flink geraakt was.
Opgestaan, de berijder(ster) van de auto stopte wel maar stapt niet eens uit om te kijken of ik iets had, dat snap ik dan niet helemaal. Het was echt wel mijn eigen fout maar je kijkt toch wel of je iemand kan helpen. Nou ja opgestaan en naar mijn zus gegaan en toen ging het wel weer.
images08by0uoeAl is inmiddels mijn enkel aardig blauw geworden en pijnlijk maar goed, niets gebroken in ieder geval en later weer gewoon gaan fietsen met mijn zus en naar huis. Dit keer wel op de gestrooide wegen, bovendien scheen het zonnetje volop dus waar geen schaduw was, was het allemaal wel ontdooid.
Peter belt nog even op en ik vertel van mijn valpartij. Waarom kom je de auto niet halen zegt hij, hij staat er altijd en ik rij altijd met de auto van de zaak, hij werkt dichtbij mijn huis. Je moet echt goed uitkijken hoor zegt ie, straks lig je een keer ergens midden in de polder, je bent alleen.  Ik denk opeens aan mijn moeder en dat ze dingen gewoon niet meer vertelde, ik snap het ineens. Zal ik zo’n apparaat voor je regelen dat ze je kunnen vinden als je valt zegt ie. En meteen komt er een verhaal van een man die de accu van zijn boot op ging halen en daar gevallen was en half in het water helemaal onderkoeld gevonden werd en het ternauwernood gered heeft. Tja zeg ik Peter ik kan ook de trap afvallen in huis, dan kan ik daar ook een paar dagen liggen voordat iemand me vind.  Dat is nou eenmaal het risico als je alleen woont.  Ik snap zijn bezorgdheid maar ik ga daar niet naar leven, dan heb ik geen leven meer.
Het weekend ga ik naar Apeldoorn en ze geven niet echt mooi weer op, gladdigheid en kans op ijzel en ik zat al te denken hoe gaat het daar met die leenfiets, heb toch al zo’n hekel aan een terugtraprem fiets. En ik ga altijd het eerste eind zo’n km of 10 fietsen maar als het echt glad ik morgen zal ik dat niet doen heb ik plechtig beloofd haha anders mocht ik het weekend niet weg. Moet ik je wegbrengen zei hij, maar dat hoeft niet, ik kan ook gewoon op de bus stappen. Ach meestal wordt de soep niet zo heet gegeten als ie opgediend wordt.
Maar Wim belde vanmiddag al dat ik geen fiets hoefde te huren omdat we wel zouden gaan lopen. Nou beter dan, hij komt me ophalen onaamloosp het station dus heb ik ondersteuning haha.
Nu maar hopen dat mijn enkel vannacht niet op gaat zetten en ik morgen goed kan lopen want het is nog best een eindje lopen naar zijn huis. Stevige laarzen aantrekken. Maar dat zal wel goed komen verder. En ik heb er wel weer zin in een weekendje weg…….