21-12-12

mayaEen magische datum en wat een verhalen had iedereen er over,of je nou of facebook keek, televisie of radio aanzette er werd over gesproken.

Al eerder zijn er mensen geweest die het einde der dagen aankondigden maar deze keer werd het naar mijn gevoel veel serieuzer toch wel genomen ook en hield het veel mensen bezig en eigenlijk mij ook.

En grappen er over maken zoals veel mensen deden kon ik niet, was niet bang er voor maar zou er ook niet de gek mee willen steken, soms zou ik wel zo makkelijk willen zijn als die grappenmakers en het leven wat relaxer willen benaderen zonder zoveel na te denken over deze dingen.

Somsplaneten denk ik ook wel dat mensen dat weer zoeken het mystieke, het onverklaarbare in deze consumptie wereld die je juist in deze tijd weer zo goed kan zien.

Voor mij is 21 december sowieso een moeilijk datum omdat het de sterfdag van mijn dochtertje is en eigenlijk toen dus voor mij 31 jaar geleden de wereld al een beetje verging.

Toen ik vanmorgen opkwam en gedoucht had ging ik opeens bijna onderuit, snel aangekleed en rustig naar beneden gegaan maar bij het openen van de gordijnen hetzelfde zo’n duizeling dat ik bijna onderuit ging en dat voelt niet prettig als je alleen in huis bent.
Even mijn zusje gebeld en die kwam naar me toe, ik durfde amper meer van de bank op te staan. Je belt de dokter maar zei ze dus ik de dokter gebeld en ik mocht even langskomen over een half uurtje.

duizeligZij ging vast naar haar auto maar kwam al gauw weer terug, haar auto was aangereden door een busje dat de bocht te kort nam dus eerst formulieren invullen en daarna ging ze even mee naar de dokter.

Zij deed allerlei testen maar volgens haar zat het in mijn hersenpan allemaal wel goed (toch blij om even te horen van iemand die er voor gestudeerd heeft) maar was mijn evenwichtsorgaan van slag waardoor mijn ogen al iets anders zien dan mijn hersens registreren . En door het zittend of liggend weer op te roepen die duizelingen kon dat weer in balans komen. Een stuk opgeluchter ging ik naar huis en mijn zus ook weer naar haar werk waar ze vandaan even gekomen was.

Pfff ik kwam weer thuis en op de mat lagen een stapel kaarten en brieven, het leek wel op ze opgespaard waren.
Lieve wensen maar ook een onbekende envelop die ik maar als eerste opendeed.
Een afwijzing op een baan die ik gewoon zo ontzettend graag gehad had. Het bijhouden van dossiers van mensen die financieel in de problemen zitten, iets wat me op het lijf geschreven zou zijn en ook nog redelijk dicht in de buurt.

Ik baalde meteen weer als een stekker, had het wel verwacht maar als je het zwart op wit ziet staan is het toch weer vervelend (en dat is een understatement).

Nou ja toch nog lichtpuntjes op deze dag ? JADCF 1.0

Het is de kortste dag van het jaar dus we gaan lekker weer optellen, ik kan niet wachten tot ik weer het eerste sneeuwklokje zie verschijnen…..