Het impulsen boek

Wat een grijze dag vandaag. Heb nog hier en daar gezocht naar een tijdje dat het droog zou zijn om nog een rondje te fietsen maar kon geen inspiratie vinden om toch nog op de schrijven-delenpedalen te gaan. Het bleef gewoon heel de dag regenen en grijs zijn.
Een mooie dag om verder te gaan met opruimen van dingen.
Vandaag eerst mijn dagboek afgerond, uitgedraaid, bewaar ook altijd een papieren versie naast mijn digitale versie.
Daar stop ik ook van alles in, entree bewijzen, kaarten, papieren van uitjes, bonnetjes van uit eten gaan (niet ieder Hema bonnetje hoor).  Kopieer mijn blogs er naar toe.
Allemaal van dat soort dingen. Dus nu ook al mijn kerstkaarten.
Heb daarvoor allerlei mapjes gevonden de meeste bij de kringloop waar de kaarten zo in kunnen en dan in de mappen.
Begin het jaar ook altijd starten met een nieuw Dagboek. Kies altijd door de data een nieuw lettertype, leuk om te doen.
Jarenlang begon mijn dagboek met een foto van de Nieuwjaarsduik maar sinds ik drie jaar al Oud en Nieuw in Apeldoorn heb gevierd kom ik daar niet meer. Wel een beetje jammer was altijd zo’n leuke gelegenheid om veel mensen te ontmoeten, Nieuwjaar te wensen onder het genot van een bakje erwtensoep of hete punch. Foto’s maken natuurlijk blijft altijd leuk als die helden, zoals ik ze noem,  het koude Lekwater induiken.
Peter komt onverwacht nog even langs, hij heeft een feestje bij een vriend van hem die een paar huizen verder op bij mij in de straat woont. Gezellig.
Ik kom ook mijn impulsenboek tegen.
Toen ik net gescheiden was bijna al weer 12 jaar geleden was ik begonnen om zonder na te denken al mijn gevoelens mooi of niet mooi op de schrijven in een oud poëzie album dat ik ooit eens gekocht had.  Van diep verdrietig tot eindeloos opgelucht op te schrijven in een soort dichtvorm zonder dat het hoefde te rijmen.gg (2).jpeg
Precies zoals ik me toen voelde. Soms deep down en soms sky hight. Iets daartussen leek toen niet te bestaan.
Vanavond heb ik het uit zitten tikken om het ook toe te voegen aan mijn dagboeken uit die tijd. Heb er ongeveer 14 maanden in geschreven tot ik een vaste baan kreeg, mijn leven weer aardig op de rit was.
Ik ben weer even terug in die tijd en dan ben ik best trots op mezelf dat ik het toch destijds na 35 jaar huwelijk in mijn uppie zo gered heb. Met ups en veel downs.. toch gekomen waar ik nu ben.
Goed om het even uit te tikken, de bladzijden er uit te scheuren en te vernietigen en dat dit boek voorgoed te sluiten.

Memory kastje 8

Zondag is het weer moederdag. Voor mij echt geen verplicht nummer hoor. Natuurlijk vind ik het leuk als Peter met gezin langskomt, heel leuk zelfs maar of dat nou precies op moederdag is of een andere dag maakt mij echt niet uit hoor. Flesje Peter gemaakt in groep 1 of 2 cadeautje moederdag
Het leukste van moederdag vond ik toch altijd die tijd dat ze met een pakje uit school kwamen dat dan ergens verstopt moest worden want ik mocht dat niet zien natuurlijk.
Volgens mij vond Peter het soms nog spannender en moeilijker vol te houden om niet uit te pakken dan ikzelf.
Maar toch hoe leuk was dat altijd zo’n presentje, iets zelf gemaakt. Heb ze niet allemaal bewaard maar deze staat wel in mijn memory kastje. Ik denk dat hij het maakte in groep 1 of 2. Een beschilderd flesje waar destijds bloemetjes in stonden.
Dat bekkie als je zo’n cadeautje dan uitpakte, in bed natuurlijk met een ontbijtje er bij.
Nu was mijn ex niet zo creatief en ook niet iemand die graag ’s morgens vroeg opkwam dus gebeurde het ook wel eens dat hij zelf in bed bleef liggen en de avond er voor al een eitje had gekookt en thee in een thermosfles klaar zette. Peter naar beneden stuurde die dan zelf de rest mocht doen.
Tja wat dat betreft… Maar goed de keer dat Peter het voor het eerste helemaal zelf ging doen, dat zachtgekookte nog helemaal glibberige ei dat ik manmoedig opat en zei er zo blij mee te zijn. Waar blijft de tijd.
De mooiste herinnering aan moederdag toen Peter al volwassen was is van de keer dat hij dus niet thuis was met moederdag.  Ik was toen al gescheiden maar hij had nog wel zijn eigen kamer bij mij.
Hij was op vakantie en ik dacht daar heeft ie dit jaar echt geen erg in hoor, ook niet erg natuurlijk.
’s Middags werd er gebeld, het was prachtig weer en ik zat in de tuin. Mam, zei Peter, wil je even voor me kijken boven op mijn kamer in mijn papieren. Ik moet even iets weten.
Ik liep met de telefoon in mijn handen naar boven en zei, waar liggen die papieren dan.
Ik denk dat ik ze op mijn bed heb laten liggen, zei hij. Ik keek maar zag niets liggen.
Niet onder het dekbed misschien?  Ik sloeg het dekbed op en daar lag een vaas die ik toen we een keer aan het winkelen waren had aangewezen dat ik die zo mooi vond.
Fijne moederdag mam, zei hij. Ik had echt de tranen in mijn ogen, zo leuk was dat, dat vergeet ik nooit.

Musiceren

Een WE300 verhaal van Plato. Schrijf een verhaal van 300 woorden met een thema, dit keer Musiceren. Meer verhalen op https://platoonline.wordpress.com/

Een waargebeurd verhaal. IMG_0765
Honderd keer vertelde zij het verhaal aan haar kleinzoon over haar man (zijn opa) die altijd speelde op zijn mondharmonica. Ook voor de kinderen speelde hij altijd en toen zijn gezondheid achteruit ging, zijn geest hem in de steek ging laten speelde hij nog steeds op zijn mondharmonica.
En toen jij klein was, gaat ze verder, kreeg jij ook een mondharmonica en zat je op zijn schoot samen met hem te spelen.
De kleinzoon luistert met zijn vriendin voor de zoveelste keer naar haar verhaal, stiekem neemt hij het verhaal een keer op met zijn telefoon en dat wordt een dierbare herinnering.
Hij was nog klein toen zijn opa overleed maar dit is ergens nog in zijn hoofd blijven zitten maar het kan ook natuurlijk doordat hij het verhaal zo vaak heeft horen vertellen.
Samen spelen op de mondharmonica.
Het huis van oma wordt leeggehaald. Mijn zoon komt naar me toe om een aantal spullen op te halen en we laden het in de auto.
Mijn broer is ook aanwezig en is bezig met de foto’s en fotolijsten die nog in laden liggen.
Foto’s die ooit ergens stonden maar weer vervangen zijn door nieuwere foto’s.
Hier zegt hij tegen mijn zoon, een foto van jou met je opa dat jullie aan het spelen zijn op de mondharmonica’s.
En terwijl ik eigenlijk denk daar zal ie wel niets mee hoeven pakt ie het op alsof het een kostbaar iets is en neemt het mee naar zijn huis.
De foto die past bij het verhaal dat zijn oma hem zo vaak verteld heeft.
Als ik de volgende dag iets wil appen zie ik dat hij deze foto op zijn profiel gezet heeft en heel eerlijk moet ik zeggen dat ik even moest slikken toen ik het zag. Zo mooi.

Verzamelen……

rekje2Veel mensen verzamelen iets, dat zag ik pas wel op de 50 + beurs en soms zijn dat de vreemdste dingen zoals ik daar zag dekseltjes van melkcupjes. Hoe komt iemand daarbij dat vind ik dan wel leuk om te horen.
Deze mevrouw was aangestoken door een vriendin die ook verzamelde en lid geworden van een verzamelaarclub. Al die mensen keken dan ook uit voor andere verzamelaars van hun club als ze iets voor hen tegenkwamen.
Zo ver ga ik dus niet maar ik heb ook wel een bescheiden verzameling van aandenkens als ik ergens geweest ben. Dan koop ik een klein dingetje, mag vreselijk kitscherig zijn, maar soms zijn het ook heel leuk dingen. En probeer altijd wel iets origineels te kopen zodat ik niet met allemaal vingerhoedjes zit of magneetjes die je in de souvenirwinkels altijd wel ziet liggen.
Doordat mijn CD kast voor de helft was gereduceerd na de scheiding had ik een aantal vakjes over om het in te zetten.
Eigenlijk vertelt ieder voorwerp een eigen verhaal en brengt een herinnering.
En ook wel niet gekochte dingen zoals een aantal schelpen dit ik meenam toen ik bij mijn vriendin was die toen aan het strand een weekje logeerde. Of dat snoepje wat ik meenam toen ik voor de eerste keer met een vriend ergens ging eten.
Zo wordt het inmiddels toch al een aardige verzameling dus toen ik vorige week een paar leuke rekjes zag afgeprijsd voor maar 2,49 kocht ik er twee en hing ik ze aan de muur.
Mijn “mooiste” of dierbaarste herinneringen zette ik in die twee rekjes neer zodat de andere kastjes weer wat ruimte kregRekje1en. Nu kan ik nog even doorgaan gaan want ik vind het gewoon heel erg leuk.
Heb inmiddels alles wel op de foto gezet met daarbij wat het is en wanneer het was want op een gegeven moment zou ik toch wel dingen kunnen gaan vergeten.
Ach het zijn geen 20.000 melkcup dekseltjes maar ik vind het gewoon leuk en heb er lol in.