Ik weet, ik vergeet…..

Heb je dat ook wel dat je op de radio een plaat hoort en denkt wie was die zanger nou ook al weer. Of je weer niet op een naam kan komen van iemand die je normaliter zo naar voren kan brengen. En dan opeens soms een aardige tijd later pang daar komt ie opeens te voorschijn. Bij mij meestal als ik er niet meer aan zit te denken of het probeer te bedenken hoe het nou was. Het levert ook wel beweging op als ik boven iets breng en denk dan kan ik dat even mee terug brengen meteen, eenmaal boven mijn bed af ga halen, nog wat dingen opruim, kortom een uur bezig ben en dan beneden komen en datgene weer vergeten zijn. Weer een extra rondje traplopen goed voor de conditie zullen we maar zeggen dan.
Die ontspanning zorgt er blijkbaar voor dat mijn harde schijf het opeens weer tevoorschijn tovert. Ik weet nog toen mijn zoon heel klein was en dan heb ik het over een jaar of 2 – 3 dat hij echt een bijzonder geheugen had zeker voor details. Ik verbaasde me regelmatig wat hij allemaal wist te zeggen. Een voorbeeld, een vriendin had een zoontje die precies een jaar jonger was dan hij was en financieel ook niet breed dus alles waar uitgegroeid was ging daar naar toe. Een keer zaten we foto’s te bekijken waar dat jochie opstond met zijn schoenen aan en hij zei , mama Quinten heeft P.J. zijn schoenen aan. En zo zou ik er nog wel meer kunnen bedenken. Ik zie het nu op deze leeftijd bij mijn kleindochter ook weer. Als ik iets verander heb in huis ziet ze het meteen of mist ze dingen die er niet meer zijn. Zoals vorig jaar dat ik het kersthondje weggedaan had en ze op Nieuwjaarsdag vroeg waar het hondje was gebleven.

En zo verbaas ik me weer over dat zulke jonge kinderen zo’n sterk geheugen hebben.
Als ze naar school gaan wordt dat ook wel minder.
Gisteren op de fiets zat ik daar zo over na te denken en opeens kreeg ik een Eureka moment en kon opeens alles verklaren.
Kijk als je klein bent doe je wel veel indrukken op maar je harde schijf zeg maar is nog redelijk leeg en dus werkt je innerlijke computer heel snel. Hij is nog lekker nieuw.
En hoe ouder je wordt, hoe voller die schijf komt te zitten en dan duurt het gewoon wat langer voordat de kennis opgehaald is. Eigenlijk is het zo logisch als wat. Vandaar natuurlijk dat je later opeens de naam of wat je even niet kon vinden zo gauw kwijt was.
Ik denk dat ik hierover maar een proefschrift ga schrijven want wetenschappers heb ik hier nog nooit zo over gehoord. Het lijkt misschien te simpel maar juist de simpele dingen hebben vaak het meeste impact toch. Kijk maar naar het wiel…… wij weten niet beter maar degene die dat uitvond zorgde wel voor een revolutie toch…..

De mens heeft het wiel ontwikkeld om het verplaatsen van voorwerpen, en later het transport in het algemeen, te vereenvoudigen. Het is een van de weinige elementaire uitvindingen die zuiver menselijk zijn. Vuur en elektriciteit bijvoorbeeld heeft de mens niet uitgevonden maar zelf leren maken en gebruiken.

Wie weet zit er voor mij in de toekomst met mijn proefschrift ook wel een grote prijs in het verschiet en krijgt een methode of zo mijn naam. Als we dan over dit praten dat we zeggen, o ja joh dat is het Annekeeffect (ja daar moet dan wel een streepje tussen natuurlijk ander klinkt het wel heel gek ). Dus het Anneke-effect. Beter.
Ach natuurlijk is dit hele verhaal fictief maar toch…… als ik er goed over nadenk, ehh ff denken, ja dan zit er best een kern van waarheid in.

Schuldig voelen…….

Over sommige dingen hou ik altijd een soort schuldgevoel en hoewel ik verstandelijk weet dat dit helemaal niet nodig is en ook niet zo was blijft het toch altijd bij mij als een soort zeer plekkie wat soms opeens weer open gekrabbeld wordt.
Zoals vandaag, de dag dat ons derde dochtertje Hannah geboren/overleden is al weer 36 jaar geleden.
Toen ik van haar zwanger was, was het een moeilijke tijd. We waren blij dat ik weer zwanger was maar we besloten ook in die tijd om onze winkel te verkopen om meer rust te creëren in ons leven.
We hadden een koper gevonden de overbuurman maar dat betekende ook dat we zouden moeten verhuizen, alle zaken af moesten ronden zakelijk.
Kortom een heel drukke tijd en ook heel spannende tijd voor ons na twee kinderen die we verloren hadden en nog een miskraam niet echt een ontspannen zwangerschap.
Ik was onder strenge controle in het Erasmus MC maar ondanks dat voelde ik op een dag toch geen leven meer.
Met een vriendin die daar werkte reed ik ’s morgens mee en al snel bleek dat het opnieuw niet goed was en de baby was overleden. Hans kwam zo snel mogelijk en daarna werd de bevalling opgewekt, het ging niet goed en op een gegeven moment bleek het helemaal niet goed te gaan en werd ik onder narcose gebracht, Hans werd weggestuurd waarna Hannah letterlijk werd gehaald. Ik wist er niets van maar Hans vertelde dat hij me zo had horen gillen. Een traumatische ervaring voor ons beide. Weer bij bewustzijn stond ik er op mijn kind te zien en een verpleegkundige haalde haar en ik zag haar bijna nog helemaal verdoofd een klein stukje van haar gezichtje, verder helemaal gewikkeld in een omslagdoek. Heb er verder geen herinneringen meer aan. Hans ging ook haar alleen begraven.
Na 5 dagen was ik weer thuis en de volgende dag al weer in de winkel bezig om te buurman in te werken.
Achteraf denk ik wel eens gekkenwerk geweest natuurlijk maar het kon niet anders, hij moest ook alles te weten komen over de inkopen en dat soort dingen, zaken die ik deed.
En net thuis kregen we ook te horen dat we een nieuw huis kregen zodat ook nog eens alles ingepakt moest worden.
We hadden het enorm druk tijd om over alles na te denken, laat staan te treuren was er totaal niet. Soms leek het ook of het minder erg was dan de eerste keer dat we ons eerste kindje verloren. Alsof een kind verliezen zou wennen. Alsof zij minder gewenst was en niets was minder waar. Maar dat gevoel haar tekort gedaan te hebben blijft mijn hele leven gelukkig wel op de achtergrond maar soms ook weer opduiken bij me.
Verstandelijk weet ik dus dat het niet hoeft maar gevoelsmatig is dat wel zo.
Vandaag moest ik er echt weer heel erg aan denken om haar geboorte/sterfdag. Vanavond heb ik een kaarsje voor haar aangestoken en de houder weerkaatst door de spiegelingen heel veel kaarsjes en ik weet, ze was net zo welkom geweest als de andere kinderen………..

A day to remember……

Eigenlijk was het heel gek voor mezelf om te ervaren dit jaar dat ik totaal geen erg er in had dat het gisteren 17 juni was terwijl het toch voor mij een datum is die in mijn geheugen is gegrifd.
De dag dat ik voor de eerste keer moeder werd 43 jaar geleden en Sanne werd geboren en niet mocht leven.
Gisterenmorgen zag ik op FB een herinnering die ik er eens opzette en eigenlijk schrok ik een beetje en dacht, dat je daar niet aan gedacht hebt.
Het kan gebeuren, voelde me niet schuldig, nou ja een klein beetje wel eigenlijk. Het excuus voor mezelf was wel dat met alle dagen vrij, het mooie weer, veel weg, ik niet altijd zo datumvast ben. Gewoon maar niet te lang bij stilstaan.
Het rare was wel dat ik de afgelopen week juist wel heel veel gedacht heb aan die eerste bevalling, ook na het gesprek met mijn voormalige huisarts en daarop volgend nog een gesprek met mijn buurvrouw er over.
Heel de dag was ze wel in mijn gedachten gisteren, ook dat dingen toen zo heel anders gingen dan tegenwoordig. Gelukkig is er veel veranderd. En ik weet het verlies blijft net zo groot als je kindje niet leeft maar geen afscheid hebben kunnen nemen, haar niet hebben mogen zien dat blijft altijd knagen.
En soms stel ik me dan ook wel voor hoe het zou zijn geweest als ik nu een 43 jarige dochter had gehad.
Het is zo gelopen en ze verdient het haar nog steeds te herinneren. Dus lieve Sanne, je was zo welkom. Drie en veertig jaar geleden werd ik jouw moeder, helaas mocht je niet leven.
Toch leef je nog altijd in mijn hart………..

Het verleden herleeft….

Het zal de leeftijd zijn, de tijd van het jaar maar ik vind het zo leuk als ik foto’s van vroeger van mijn geboortedorp tegen kom en deze week werd ik echt getrakteerd.
Een B.()-er oftewel een bekende Ouderkerker was overleden. Hij had samen met zijn broer destijds een winkel in het dorp. De een deed in fietsen en de andere in elektrische apparaten.
Daarnaast zaten ze ook in de winkeliersvereniging, hij was bij de brandweer en nog meer van dat soort dingen. Ze waren bijzonder betrokken bij het dorp.
Op het gemeentehuis werkte ik ook jaren samen met een van de dochters.
EN hij maakte van veel gebeurtenissen ook foto’s of eigenlijk dia’s maar na zijn overlijden bleek dat hij al die dia’s had laten digitaliseren.
Ruim 300 dia’s.
Zijn zoon plaatste een aantal van die foto’s op een FB pagina en daar kreeg hij zoveel positieve en leuke reacties op. Mooie verhalen kwamen los, steeds meer mensen werden volger van deze pagina en volgens mij doken ook een aantal in de oude schoenendozen met foto’s dat resulteerde in het feit dat ook deze mensen foto’s gingen plaatsen.
Ik vind het echt ontzettend leuk.

De zoon met de 300 gescande dia’s wilde wel de mensen die geïnteresseerd waren de foto’s toesturen en ik stuurde hem ook een mailtje. Via We Transfer kreeg ik ze binnen. Kwam zoveel bekenden van vroeger tegen. Soms diep nadenken hoe heette die ook al weer.
Inmiddels heeft hij de foto’s al weer aan 100 mensen verstuurd, super dat hij dat allemaal wil doen. Zag ook de gymnastiekvereniging met de meiden in de witte jurkjes paraderen, jammer genoeg was het niet mijn groep die op de foto stond maar herinnerde het me nog precies dat we dan met elkaar op het voetbalveld een uitvoering gaven. Braderieën waar we later zelf ook nog op gestaan hebben met onze winkel.
Of een van de burgemeesters die om half 9 met zijn horloge in zijn handen in het kantoor zat om te kijken wie er te laat was. Juffrouw (was nog niet getrouwd) M we beginnen hier om half 9. Ik weet nog dat ik bij de gemeente ging werken als eerste vrouwelijke ambtenaar op het secretarie (speciaal in de raadsvergadering was er over gesproken of dat wel kon een vrouw werken met allemaal mannen maar ik had daar een gouden tijd). De eerste keer dat ik daar ging werken ging ik 10 minuten te vroeg. De gemeentebode liet me binnen maar voordat de eerstvolgende binnenkwam was het zeker 10 over half 9 en zo druppelden ze binnen tot 9 uur aan toe. Op den duur pas je je dan ook aan natuurlijk vandaar dat die burgemeester daar ging zitten. (Niet dat het hielp hoor).

Foto’s met verhalen van mensen er bij. Foto’s van de kerk waar wij naar toe gingen maar nu van de binnenkant. Ik speelde er ook vaak omdat ik bevriend was met de dochter van de koster. Domineetje op de preekstoel, stiekem bij het orgel naar boven gaan kijken dat niet mocht of verstoppertje tussen de kerkbanken. En telde iedere week wel een keer alle glas-in-lood ramen tijdens de preek. Volgens mij komt daar mijn teltik vandaan. De kerk is inmiddels een woonhuis geworden al heel lang, vind het nog wel steeds jammer dat ze de torenspits weggehaald hebben alsof ie geamputeerd is.
Zelf ben ik ook mijn dagboek ingedoken want er was destijds een blaadje dat uitgegeven werd door de Winkeliersvereniging waarin iedere maand een oude foto werd geplaatst met een beschrijving er bij.
Ik wist dat ik die destijds uitgeknipt had en in mijn dagboek geplakt. Blijkbaar vond ik het toen ook al leuk die dingen.

Ben nu bezig die foto’s te fotograferen en dan ook op de site te plaatsen. Daarnaast had ik ook nog een aantal oude krantenartikelen over zaken die in de gemeente gebeurden.
Doordat ik op het gemeentehuis werkte zat ik dicht bij het vuur ook zal ik maar zeggen.
Kwam ook nog bonnen tegen van de oliecrisis. Die bonnen gaven wij toen als gemeente uit.
Er zit nog een ontheffing bij van mijn ex omdat hij destijds op een taxi werkte.
Leuk ook om dat weer even terug te zien allemaal, kortom ik geniet er van die oude beelden en verhalen weer eens te horen en te zien.


Oma’s hoekje….

Garage achterkant (Middel) (1)Iedere tuin heeft het wel een oma’s hoekje zoals ik het altijd noem. Een plekje in de tuin waar altijd het vuil zich op een of andere manier verzamelt. Natuurlijk komt dat door hoe de wind is en in zo’n beschut hoekje hopen dan de bladeren en het vuil zich op. Mijn moeder had zo’n plekje in de tuin en iedere keer als ik kwam zei ze, wil je dat even daar voor me wegvegen.
Hoe kom ik daar nou opeens op?  Vanmorgen ging ik nog een paar uurtjes in de tuin werken bij mijn zoon. Was er al redelijk op tijd want het beloofde weer warm te worden, zeg maar plakkend heet te worden. Kan er normaal best aardig tegen maar dit wat broeierige weer is ook niet zo mijn ding hoor.
Maar had een klein klusje in de schaduw en dat vind ik dan ook wel leuk om te doen even. Vorig jaar heb ik de voorkant en zijkant van de garage geschuurd en geverfd nu moet de achterkant nog. Eerst al het onkruid dat daar voor groeide weggehaald vandaag. De rest komt wel als het wat minder warm is. Tafel en stoelen (Middel)
Eerst nog met mijn schoondochter een bakje gedaan, Pretty was op de opvang en zij was vrij van haar werk maar had met een vriendin afgesproken. Ook wel weer eens leuk zo’n gesprek zonder mijn kleindochter (al had ik ze natuurlijk wel graag even willen zien haha).
We zaten buiten in het hoekje dat ook zo’n oma’s hoekje is. Ook daar waaien altijd de bladeren naar toe.
Maar het is ook dubbel oma’s hoekje eigenlijk. Toen mijn moeder overleden was had ze nog een prachtig tuinset, haast nieuwe kussens, vier verstelbare goede stoelen en een tuintafel.  Niemand wilde ze hebben, had ze zelf ook niet nodig maar wist wel dat mijn zoon en schoondochter bezig waren met een huis en zei dat ik het set wel meenam. Een half jaar heeft het in mijn schuur gestaan om daarna te verhuizen naar hun tuin. Daar staat het nu nog steeds. Alleen de tafels hebben we omgewisseld, ik had een grote vierkante tafel en mijn moeder een kleinere ronde tafel. Bij mij past zo’n ronde tafel beter terwijl zij blij waren met zo’n grote rechthoekige tafel. Bord (Middel) (2)En ik vind dat zo leuk en denk nog vaak, wat zou mijn moeder dat leuk gevonden hebben, dat was ook wat ze wilde dat andere mensen weer plezier van haar spullen zouden hebben. En dat is gelukt hoor. Mijn achtertuin  is nu betegeld met haar tegels en iedereen vind het zo mooi geworden. Ze passen ook zo goed bij mijn toch wat oudere huis.
Natuurlijk konden we niet alles kwijt, ging een deel naar de stort, een groot deel naar de kringloop maar zelfs ook Wim heeft nog een staafmixer van mijn moeder, mijn vriendin heeft twee bloementafeltjes. En zo zijn er nog meer dingen goed terecht gekomen. En daar kan ik van genieten. Vooral als ik dan het bord zie dat zij daarboven gehangen hebben met het opschrift ” Mijn favoriete plekje in de zon”….. Hoe mooi is dat toch.

Moederdag….

Sticker tekeningVandaag moederdag, wel een bijzondere dag en vanmorgen was ik wel een beetje weemoedig er van. Heel veel herinneringen kwamen boven, aan mijn moeder, toen mijn zoon klein was, ontbijtjes op bed, de andere kinderen en dat mag ook wel op deze dag.
Beetje raar weer ook, vanmorgen nog onverwacht warm, ook wel een beetje broeierig.
Soms weet je ook niet wat je aan moet trekken aan kleding.
Had het ook niet verwacht dus de plannen maar even omgegooid en een poosje in de tuin gaan werken. En de tuin ook eens goed gesproeid want jeetje wat is alles ook droog zeg.
Vanmiddag kwamen mijn kinderen en kleinkind wat een geluk zeg….
Had de doos met stickers en een boekje klaargezet voor Pretty en had ook nog een spelletje voor haar gekocht. Dat vond ze leuk maar ze ging ook meteen mijn huis doorlopen en wees alle dingen aan die ergens stonden en waar ze de vorige keer ook mee mocht spelen. Een klein boekje uit de kast, een paar poppetjes en een eendje. De duplo blokken die ik deze keer niet gepakt had haha. Nou ja natuurlijk ging ik ze even halen voor haar. Zo grappig, ze was echt niets vergeten.
Kreeg ook nog een mooie bak met planten voor buiten op tafel. Kortom zo geweldig leuk toch. Het deed me meer dan goed. De stickertekening kreeg een mooi plaatsje op het magneetbord.
Vandaag verder een vrije dag genomen, niet gefietst en niet gewandeld maar toen zij weer naar huis waren gewoon drie uur achter elkaar liggen slapen op de bank. ….Count my blessings……. wat een mooie dag.
Bloemen

Wie wat bewaart….

Anneke BabyfitiTja mijn moeder was niet van het bewaren, het is dat ik zelf nog wat dingen voor mezelf “gered” heb anders had ik helemaal niets van vroeger gehad denk ik zomaar.
Zij vertelde de laatste jaren nog wel steeds het verhaal van het gedicht dat over mij geschreven was.
Hoe was het verhaal.
Nadat ik geboren was kreeg mijn moeder last van borstontsteking, heel ernstig zelfs en zij kwam in het ziekenhuis terecht. Zij had hele hoge koorts en was dus goed ziek, vertelde dat het bed stond te schudden.
Ik was zo ongeveer een maand oud en ging dus mee naar het ziekenhuis omdat ik ondanks die borstontsteking toch dronk bij mijn moeder. Dat scheen ook beter te zijn anders ging dat ook nog doorwerken als dat stil kwam te staan.
Mijn oudste broer en zus gingen naar mijn oma toe en mijn jongste broer naar een boer in de omgeving. Mijn vader voelde zich zo ongelukkig dat hij zijn hele gezin kwijt was.
Afijn ik was op de zaal met andere vrouwen behoorlijk populair (hoe kan het ook anders hè) want niemand had daar een baby er bij en dan nog zo’n schatje met van die blonde krulletjes……;) 😉 waarvan helaas geen foto’s alleen van horen zeggen. De oudste foto van mezelf is denk toen ik al een jaar was of zelfs ouder.
Maar goed op een gegeven moment ging het beter met mijn moeder. Ze mocht weer op en ging zelf naar het toilet en ze had mij even op haar bed gelegd. Weglopen deed ik nog niet.
Toen ze terug kwam was ik verdwenen. Mijn moeder vroeg “heeft de zuster haar al opgehaald? ”  Zo ging dat nog er waren aparte babyzalen.  Maar er werd alleen maar gelachen door de andere vrouwen.
Een van de vrouwen had mij namelijk gepakt en “verstopt”. Ze had ook een gedicht gemaakt over mij waarin volgens mijn moeder stond dat ze het zo leuk vonden dat ik daar was bij al die vrouwen op de zaal (die natuurlijk hun eigen kinderen misten).
Mijn moeder vertelde dat ze het zo jammer vond dat ze dit gedicht niet bewaard had. En ik had dat natuurlijk ook leuk gevonden.
Anneke, Mart, Kees en JannieNa ruim drie weken, net voorbij de watersnoodramp mocht ze weer naar huis met mij. Ook de andere kinderen kwamen weer thuis. Mijn jongste broer ( 1 ½  jaar oud) wilde niets weten van mijn moeder, hij had het goed naar zijn zin gehad bij die boer. Hij zag er welvarend uit toen hij thuis kwam. Daar was ze heel verdrietig van maar natuurlijk was hij zo ook weer gewend.
Zelf heb ik wat schooldingen van de middelbare school bewaard, een paar poppen en dat is het wel. Zelf heb ik van Peter mappen vol knutseldingen, van de voetbal, schooldingen en het goede speelgoed zoals Lego en wat andere dingen nog. Kortom van alles bewaard dan kan ie zelf bepalen wat ie er mee gaat doen….. want wie wat bewaart die heeft wat.

Een pop met een verhaal….

Pop 1Vorige week bij het opruimen van de zolder kwam ik die doos weer tegen. Natuurlijk wist ik wel wat daar in zat namelijk een pop of eigenlijk De Pop, de pop met een verhaal.
Geen speelpop maar een soort sierpop gekleed als majorette. In de tijd dat ik hem kreeg waren er wel mensen die dit soort poppen spaarden.
Afijn hoe kwam ik aan die pop.
Ik ga even 39 jaar terug in de tijd.
Mijn moeder zat op een soort handwerkclub, heel gezellig en ze sloeg geen week over.
De mooiste borduurwerken, kussens, tafelkleden, servetten, schortjes en nog meer kwamen uit haar ijverige handen.
Hier en daar in de familie circuleren nog steeds een aantal dingen van haar hand, heb ook nog lang zo’n schortje gehad. Maar goed een keer per jaar werd er een verkoopmiddag gegeven want er werd meer gemaakt dan verdeeld kon worden in de familie. En bij die verkoopmiddag was een verloting en mijn moeder won die pop. Ze vond hem prachtig maar ze wist er ook meteen een bestemming voor.
Deze pop was voor Angela zei ze, toen denk ik een half jaar oud of zo, voor als ze wat ouder zou zijn.
Dat is er nooit van gekomen omdat Angela toen overleed en die pop bleef bij mijn moeder.
PopEen aantal jaren voordat ze overleed kreeg ik de pop mee. Hij was voor Angela zei ze, jij mag die pop hebben.
Heel eerlijk, ik vond hem echt niet mooi maar kon hem niet weigeren en nam hem mee.
Twee keer verhuisde ik en hij ging mee, belandde op de zolder waar die pop nu nog steeds in haar doos zit.
Een paar keer heb ik haar al weg willen doen maar ik kon het niet, nu weer niet over mijn hart verkrijgen. Had haar al aan de rand van de zolder gezet en daarna toch weer terug.
Alsof ik iets kostbaars weg zou doen. Zij blijft dus gewoon op de zolder, zal haar bij de jaarlijkse schoonmaakbeurt weer aan de kant zetten, even bekijken en uit haar doos halen. Denken aan hoe lief mijn moeder het bedoelde om hem aan Angela te willen geven en weer terug doen in haar doos tot de volgende schoonmaaksessie.

Ieder leven een verhaal…..

page_2Vorig jaar was ik al samen met iemand van een vrijwilligersorganisatie voor ouderen die allerlei activiteiten organiseren aan de praat geweest om iets te doen met levensboeken schrijven.
Daarvoor ging ik even “buurten” bij een andere gemeente waar al zo’n groep actief was.
Echt leuk en ik was meteen enthousiast.
Niet om zelf voor iemand een levensboek te schrijven maar wel om mensen te gaan helpen/begeleiden die zo’n boek willen gaan schrijven voor anderen.
Ging nog een keer naar een workshop door een journalist die ook zelf een aantal levensboeken had geschreven.
Daarnaast had ik nog een aantal documenten gekregen wat betreft het organiseren en het regelen van gelden er voor waar ik me in had verdiept.
Kortom was er best aardig mee bezig geweest en ook enthousiast om mee te gaan doen.
Vorige week werd ik gemaild of ik nog zin had om het nu echt op te gaan pakken en vanmorgen had ik een gesprek er over.
Deze week nog even alles weer boven gehaald, ingelezen en doorgenomen want het was zowel bij haar als bij mij wel een beetje weggezakt weer.
We zijn er eigenlijk uitgekomen om eerst een combinatie te maken van mensen die hun verhaal graag willen vertellen en vrijwilligers die daar verslag van gaan maken.
Of het dan echt een boek wordt hangt ook af van hoe dingen zich zullen ontwikkelen.
Vorig jaar was ik gespreksleider bij een middag met als thema “Oud worden, hoe doe je dat”  . Heel leuk om te doen en er waren daar een aantal mensen die hier nog een boekenvervolg aan willen geven. Dat was er ook nog niet van gekomen.
Op deze manier willen we dus samen dit op poten gaan zetten, heb er echt veel zin in en hoop dat het lukt om mensen bij elkaar te krijgen. Het zullen 6 bijeenkomsten worden waarbij iedere keer een ander thema aan bod zal komen.
Vooraf ga ik om nog meer handvaten te krijgen zoals het er nu naar uitziet een cursus “levensboek schrijven” volgen. Lijkt me super leuk om te doen en echt mijn ding. Bovendien vind ik het leuk weer wat in mijn eigen dorp te doen. Momenteel ben ik toch wel veel uit mijn eigen dorp, ook leuk, maar wil toch in mijn eigen dorp ook wel weer eens wat doen. (Hoewel vanmorgen na het gesprek even een bakje bij de Hema en daar telde ik zo 7 mensen uit mijn eigen dorp haha ben niet de enige dus) Denk ook dat ik onbewust na mijn “krantentijd” een beetje afstand nam mijn mijn eigen dorp omdat mensen er toch altijd weer over begonnen in de vorm van “jammer hé en mis je het niet” . Nee ik mis het helemaal niet meer, het is een mooie tijd geweest, heb het 20 jaar gedaan en nu weer tijd voor nieuwe uitdagingen en dingen. En dit lijkt me zo’n nieuwe ervaring en heb er heel veel zin in.

Hij zoekt het maar uit dan…..

opruimenOp mijn vorige blogje over het opruimen van de zolder en het bewaren van spullen kreeg ik verschillende reacties. Altijd leuk natuurlijk.
Ook een reactie van “wil je je kinderen daar mee opzadelen als je er niet meer zou zijn”.
En eigenlijk wil ik daar volmondig JA op zeggen. Laat mijn zoon het dan maar allemaal lekker uitzoeken.
Heb best een paar dingen opgeschreven en hoop dat ie veel weg zal geven aan mensen die het goed kunnen gebruiken of naar de kringloop e.d.
Dat weet ie wel van me maar laat ie een grote container komen en gooit ie alles er in, dat is dan zijn ding.
Zo nu en dan heb ik best een opruimmanie, paar maanden geleden echt dozen met boeken weggedaan en de schuur is ook aardig uitgedund.
Maar ik geniet ook zo van de dingen die ik heb dat zijn mijn dingen en ik heb daar plezier van.
Een aantal dozen met oude spulletjes open ik zo nu en dan, zoals met dit weer dat je meer binnen zit en dan komen herinneringen terug en gelukkig de meeste met veel plezier zoals mijn schooltijd of vroeger thuis. Zoals ik vanmiddag nog een map met spullen in een andere map gedaan heb omdat het een beetje begon uit te scheuren. Het waren tekeningen en dingen die Peter maakte op school. Zo leuk om dat weer eens te zien.
Of net zoals ik deze week weer een kersthoutje (weet niet hoe ik het anders moet noemen) dat hij zelf gemaakt had van triplex uitgezaagd met een figuurzaag en geverfd. Ik kan dat echt niet weggooien.
Zelf bewaar ik gewoon zulke goede herinneringen aan de opruimacties toen mijn broer overleden was en later mijn zwager en mijn moeder waarbij de huizen leeggemaakt moesten worden.
Mijn moeder had in een kast allemaal schoendozen staan waar van alles inzat. Kaarten die ze had gekregen. Maar ook allerlei frutseltjes. En ik zag haar gerimpelde handen de dozen beetpakken als ze weer eens wat zocht. En probeerde maar niet de dozen in een andere volgorde terug te zetten want dat mocht zeker niet.
Ik ben ongeveer 3 weken iedere dag in haar huis bezig geweest om alles op te ruimen. Mijn jongste zus ging net na haar overlijden op vakantie, mijn oudste broer had een zware operatie gehad en mijn oudste zus had overal afstand van gedaan.  Vandaar dat ik daar heel veel en met ontzettend veel plezier gedaan heb. En soms de verrassende dingen die je tegenkomt. Zoals bij mijn zwager die in het huis van mijn schoonouders was gaan wonen kwam ik bij het opruimen nog dingen van hen tegen waaronder tussen potjes met oude schroeven in de schuur nog zelfs een pot vol met guldenmunten zeg maar.download (2) Inmiddels ook niet meer in te leveren maar dat is weer een ander verhaal.
Kortom wat ik hiermee zeggen wil is dat ik denk dat het voor nabestaanden ook goed is om op je gemak alles op te ruimen, helend voor lichaam en geest was het echt voor mij trouwens. En met de laatste keer de deuren daar op slot doen en de sleutels inleveren bij de woningbouw sloot ik ook echt tijdperken af met een goed gevoel.