Hij zoekt het maar uit dan…..

opruimenOp mijn vorige blogje over het opruimen van de zolder en het bewaren van spullen kreeg ik verschillende reacties. Altijd leuk natuurlijk.
Ook een reactie van “wil je je kinderen daar mee opzadelen als je er niet meer zou zijn”.
En eigenlijk wil ik daar volmondig JA op zeggen. Laat mijn zoon het dan maar allemaal lekker uitzoeken.
Heb best een paar dingen opgeschreven en hoop dat ie veel weg zal geven aan mensen die het goed kunnen gebruiken of naar de kringloop e.d.
Dat weet ie wel van me maar laat ie een grote container komen en gooit ie alles er in, dat is dan zijn ding.
Zo nu en dan heb ik best een opruimmanie, paar maanden geleden echt dozen met boeken weggedaan en de schuur is ook aardig uitgedund.
Maar ik geniet ook zo van de dingen die ik heb dat zijn mijn dingen en ik heb daar plezier van.
Een aantal dozen met oude spulletjes open ik zo nu en dan, zoals met dit weer dat je meer binnen zit en dan komen herinneringen terug en gelukkig de meeste met veel plezier zoals mijn schooltijd of vroeger thuis. Zoals ik vanmiddag nog een map met spullen in een andere map gedaan heb omdat het een beetje begon uit te scheuren. Het waren tekeningen en dingen die Peter maakte op school. Zo leuk om dat weer eens te zien.
Of net zoals ik deze week weer een kersthoutje (weet niet hoe ik het anders moet noemen) dat hij zelf gemaakt had van triplex uitgezaagd met een figuurzaag en geverfd. Ik kan dat echt niet weggooien.
Zelf bewaar ik gewoon zulke goede herinneringen aan de opruimacties toen mijn broer overleden was en later mijn zwager en mijn moeder waarbij de huizen leeggemaakt moesten worden.
Mijn moeder had in een kast allemaal schoendozen staan waar van alles inzat. Kaarten die ze had gekregen. Maar ook allerlei frutseltjes. En ik zag haar gerimpelde handen de dozen beetpakken als ze weer eens wat zocht. En probeerde maar niet de dozen in een andere volgorde terug te zetten want dat mocht zeker niet.
Ik ben ongeveer 3 weken iedere dag in haar huis bezig geweest om alles op te ruimen. Mijn jongste zus ging net na haar overlijden op vakantie, mijn oudste broer had een zware operatie gehad en mijn oudste zus had overal afstand van gedaan.  Vandaar dat ik daar heel veel en met ontzettend veel plezier gedaan heb. En soms de verrassende dingen die je tegenkomt. Zoals bij mijn zwager die in het huis van mijn schoonouders was gaan wonen kwam ik bij het opruimen nog dingen van hen tegen waaronder tussen potjes met oude schroeven in de schuur nog zelfs een pot vol met guldenmunten zeg maar.download (2) Inmiddels ook niet meer in te leveren maar dat is weer een ander verhaal.
Kortom wat ik hiermee zeggen wil is dat ik denk dat het voor nabestaanden ook goed is om op je gemak alles op te ruimen, helend voor lichaam en geest was het echt voor mij trouwens. En met de laatste keer de deuren daar op slot doen en de sleutels inleveren bij de woningbouw sloot ik ook echt tijdperken af met een goed gevoel.

Vaderdag…….

Papa en ikVandaag is het vaderdag, tja dat is al echt een hele tijd geleden dat er door mij wat aan die dag gedaan werd. Op de radio hoor ik allerlei reacties op Vaderdag, er kunnen songs  aangevraagd worden. In de winkels en reclames werd je er ook helemaal mee overspoeld.
Toch gaan die dingen als je er zoals ik niets meer mee van doen hebt toch wel langs me heen.
Sinds ex en Peter de deur uit zijn gegaan en mijn vader die al heel lang geleden overleden is. Op, ja dat was dus wel heel bizar eigenlijk, Vaderdag en dit jaar valt Vaderdag precies weer op deze datum 16 juni. Het is dat mijn zus het deze week zei hoor anders had ik er helemaal niet zo bij stil gestaan. Ik ben niet zo sterk in het onthouden van overlijdensdata. Zelfs bij mijn moeder en broer moet ik altijd nadenken of nakijken soms om die te onthouden.
Maar mijn vader overleed precies een dag voor de datum dat ooit onze eerste dochter geboren werd, een datum die wel geëtst is in mijn geheugen, dus die datum van mijn vader onthoud ik dan weer wel.
Vandaag is het al weer 28 jaar geleden dat mijn vader overleed en morgen al weer 41 jaar geleden dat ons eerste dochtertje Sanne geboren werd en we wisten dat ze al was overleden.
Waar blijft de tijd en wat heeft die tijd ook weer mooie dingen gebracht. Zoals deze week dat die kleine Yenthe bij me in de tuin loopt te scharrelen. Ze vandaag op het bed bij haar vader zat en hem een cadeautje voor Vaderdag gaf.  Dat blijven toch altijd bijzondere dingen zeker als die kids nog zo klein zijn. Straks weer de zelfgemaakte knutsels van school komen. De tijd heelt alle wonden luidt het spreekwoord. En het klopt voor een groot deel wel, het heden haalt het in met weer nieuwe mooie dingen waar ik ook mag van genieten en dat doe ik ook. Misschien wel dubbel op juist omdat ik ook weet hoe het anders kan zijn.Sanne (2)
Daarom is ook deze Vaderdag voor mij een speciale en blije dag met mooie herinneringen aan mijn eigen vader… zien dat mijn zoon echt zo’n leuke papa voor Yenthe is…..  en ik dat allemaal mee mag beleven door er bij te zijn, via fotootjes op de app of facetime bellen. Dat maakt mij een dankbaar mens. En vanmiddag op mijn mooie fietstocht kwam ik langs het kerkhof en al ga ik niet vaak, vandaag ben ik toch even afgestapt en wezen kijken bij hem (en natuurlijk mijn moeder en broer) en dat gaf me een goed gevoel op deze Vaderdag.

Op een mooie Pinksterdag…..

pinksteren-465x300Eigenlijk is Pinksteren, voor mij althans, zoiets van ja wat is het eigenlijk. Natuurlijk weet ik na twee Christelijke scholen en 20 jaar naar de kerk echt wel waar het Pinksterfeest voor staat maar toch vroeger thuis ook altijd al het was toch wel wat minder “Christelijk” dan Kerstmis of Pasen. Er mocht meer zo gingen we vroeger altijd op 2e Pinksterdag naar de autocross op de fiets. Dat zou met Pasen of Kerstmis niet mogen dus.
Dit weekend had ik dat ook en zeker vandaag, was eigenlijk gewoon verbaasd dat de Hema niet open was haha…. wel een gemiste kans voor ze trouwens vond ik. Tegenwoordig zijn ze zo nu en dan wel op zondag al open. Niet dat er dan veel aan is hoor, er zijn in het winkelcentrum waar ik kom maar een paar winkels open en het is er dan een dooie boel.
Maar tweede Pinksterdag is het in Krimpen Bloemenmarkt, dan komen echt honderden mensen naar die markt toe om bloemetjes te kopen te kijken en als je dan ergens naar het toilet kan en een bakje doen zou het best lopen denk ik.
Vanmorgen was ik ook op de fiets gestapt om naar de bloemetjesmarkt te gaan, niet dat ik wat nodig had maar ik vind het kijken sowieso al leuk om te doen. Bovendien had Wim nog gevraagd om te kijken naar zaadjes voor een Spaanse peper plant.
Het was heerlijk weer om lekker te lopen snuffelen, zag best veel mooie planten maar ik ben best prijsbewust en zie dan wel dat veel planten gewoon duurder zijn dan in het tuincentrum waar ik meestal kom. Toch laat ik me verleiden om twee planten te kopen, meer zou ook niet kunnen want ik wilde ook nog even een paar boodschappen doen.
Een fiets is een goede rem om te veel te kopen dus. Nog steeds iedere tweede Pinksterdag mis ik mijn broer. Wij gingen altijd samen naar de bloemenmarkt. Ik haalde hem op met de auto. In die tijd had ik nog een voortuin met planten en nog geen moestuin dus veel meer bloemen en planten in mijn tuin.
We deden dan een rondje, brachten ze naar de auto, die snijdenden plastic tasjes aan je handen want je auto in de buurt parkeren lukte meestal niet. Dan gingen we tussendoor even een bakje doen bij een restaurant daar en gingen we nog voor een tweede ronde. Het waren altijd leuke ochtenden, vaak kochten we dezelfde planten of we deelden ze (meestal bieden ze aan 3 of 4 voor zoveel) . En dan ’s middags als het weer het toeliet pinksteren__largealles gaan poten in de tuin. Vandaag had ik het weer dat ik aan hem moest denken, moest zelfs nog even rekenen hoelang geleden hij al weer overleden is, al weer 8 jaar geleden, wat vliegt de tijd zeg. Gek dat zulke dingen op deze dag altijd terug komen maar het mag hoor, word er echt niet verdrietig van maar herinner me gewoon die leuke dingen die we samen deden, onze gedeelde liefde voor het tuinieren. Altijd als ik daar kwam een rondje tuin, in het kasje kijken dat ik nu heb. Sweet memories.
Vanmiddag ook heerlijk in de tuin gewerkt, het was prachtig weer, een paar druppels regen tussendoor maar die kwamen amper op de grond. Een mooie tweede Pinksterdag.
Plaatjes www.

Mooie herinneringen….

Schrijven-vanuit-je-hartVandaag had ik weer eens een interview voor de krant van het zorgcentrum, het is geen dagtaak, het blad verschijnt 4x per jaar en dan doe ik 1 of 2 interviews per keer maar toch vond ik het wel weer leuk om te doen.
En deze keer was het zeker erg leuk.
Een mevrouw van 97 jaar oud, bijzonder goed bij de pinken qua hoofd. Wel slecht ter been maar zich goed kunnen redden nog steeds en zelfstandig wonend in een appartement.
Zij woont een jaar of 14 in Duitsland en was voor een sentimentel journey een weekje woonachtig in het zorgcentrum.
Hier in de omgeving altijd gewoond en opgegroeid hoopte ze nog weer wat oude contacten te vinden en dat lukte blijkbaar wel goed want ik was er al voor de derde keer (ze was vergeten telefoon aan laten sluiten en had geen mobieltje) voordat ze een keer thuis was.
In het zorgcentrum zelf had ze nog twee mensen gevonden die ongeveer even oud als zij zijn en daar was ze ook een praatje gaan maken.
In deze omgeving woonden ook nog twee zussen van haar ook al dik in de 90 inmiddels die ze zelden meer ziet.
Veertien jaar geleden emigreerde ze naar Duitsland met haar man omdat hun enige dochter daar woonde met hun kleinkinderen en inmiddels ook achterkleinkinderen, haar man overleed 2 jaar daarna onverwacht.
Ze vertelde haar verhaal over het wonen daar, hoe ze het vond, wat soms best moeilijk is zoals vijf maanden per jaar min of meer ingesneeuwd zitten.
Uit haar verhaal blijkt dat ze zich hier even in een warm bad voelt en als ik haar vraagt wat ze het meest mist in Duitsland hoeft ze niet na te denken.
“De Lek” , de rivier waar ze zo’n 26 jaar aan gewoond heeft. Vrienden hadden haar opgehaald een paar dagen geleden en waren met haar gaan rijden van Lekkerkerk tot aan Vianen, daar overgevaren en aan de andere kant teruggereden. Ze had er zo van genoten.
CroppedImage636347-stakeholder-interview-600Ze is heel gelukkig met haar kind/schoonzoon en kleinkinderen maar zoals ik wel meer gehoord heb van emigranten, die zeker niet terug zouden willen, het heimwee blijft toch altijd doorklinken.
En ik voelde ook wel verwantschap toen ze vertelde in de oorlog dat haar ouders een elektriciteitszaak hadden en zij haar vader ging helpen met draden trekken, apparaten repareren……natuurlijk doordat er geen mannen meer te vinden waren voor dit werk in die tijd. Maar ik deed het liever van een jurk naaien vertelde ze en dat snapte ik helemaal. Een mooi mens….een mooie ontmoeting…..

Ehh…… ja precies

download (3)Ach soms heb ik dat opeens dat ik niet op een woord kan komen zoals afgelopen week dat ik een leuk  gesprek had bij de Hema met een jonge vrouw die daar, met een dochtertje in de leeftijd van Yenthe, een bakje zat te doen.
Ik vroeg hoe oud haar dochtertje was en zo kwam het gesprek dus op verschillen in kinderen in die leeftijd. Ik vertelde dat ik een kleindochter van dezelfde leeftijd had.
Ze vroeg of ze al een beetje liep, haar dochtertje maakte nog helemaal geen plannen in die richting, trok zich ook nog helemaal niet zelf op maar kon wel al een aantal woordjes weer zeggen. Yenthe loop al wel rond de tafel en soms staat ze opeens los maar die brabbelt wel wat maar nog niet echt heel duidelijke woordjes.
Ze maakte zich geen zorgen had zelf 5 jaar in de kinderopvang gewerkt en daar genoeg verschillen in kinderen gezien. De een is sneller met dit en de andere met dat.
Afijn op een gegeven moment wilde ik iets vertellen over een interview dat ik een keer had met een kinderfysiotherapeut waarbij ik na afloop het idee kreeg trouwens dat er aan ieder kind wat mankeert. Althans zo kwam het in mijn ogen een beetje over en dat zei ik ook tegen die fystiotherapeute. Is dat niet een beetje overbetutteling. (Heb het niet over echt ernstige achterstanden in de ontwikkeling natuurlijk, prima dat het snel opgemerkt en behandeld wordt)
En tijdens dat gesprek bij de Hema kon ik opeens niet op het woord fysiotherapeut komen, hoe stom is dat dan toch. Voelde me opeens zo’n oen. Natuurlijk 1 minuut later wist ik het wel weer maar toch…… dan hapert opeens zo’n gesprek. En dan denk ik pff is dit het begin van de aftakeling. 😉
Mijn geheugen daarentegen van gebeurtenissen en wanneer die waren is volgens mij aardig goed ontwikkeld, geërfd van mijn moeder die had ook zo’n olifantengeheugen.
Vanmorgen was ik met mijn zusje even op pad en we hadden het zo over onze familie in Friesland en dat ik daar echt dit jaar eens een keer naar toe wil gaan. Ik haalde herinneringen op dat we daar samen geweest waren toen mijn oom en tante destijds 50 jaar getrouwd waren.  Het was in een weekend, mijn oom en tante waren nogal van de kerk dus “moesten”  we met hen mee naar de kerk.  Het lag me nog helder in mijn geheugen dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in had maar goed, iedownload (4)dereen ging dus maar meegegaan. Zij was er van overtuigd dat het niet om een bruiloft ging maar om een begrafenis van mijn oom. Maar ik wist zeker dat dit niet zo was omdat ik jaren later na die datum waar wij het over hadden nog op bezoek geweest was bij die oom en tante.  En pas daarna is die oom overleden waar we dus ook wel op de begrafenis waren geweest.
Vanavond even in mijn digitale geheugen gekeken (dagboek) en inderdaad het klopte zoals ik het gezegd had. Ik weet zeker dat ze verwacht had dat ik meteen thuis het op zou zoeken en haar een appje sturen maar heb dat niet gedaan.  Komt nog wel een keer als we elkaar weer zien.
Zo zie je zo’n digitaal geheugen in de vorm van een dagboek komt zo nu en dan nog wel eens van pas.

Oma’s hoekje….

Herfst Loetbos 4Ken je dat een stukje straat of tuin waar altijd de blaadjes of vuil naar toe waait. Ik heb het thuis en bij Chantal en Peter is er ook zo’n hoekje.
Ik noem het altijd “Oma’s hoekje” omdat mijn moeder in haar tuin eveneens zo’n hoekje had en altijd bezig was om dat hoekje schoon te maken. En heel vaak had ze het er over.
December is toch wel een beetje sentimentele tijd voor me hoor, niet alleen voor mij denk voor veel mensen.
Bij het versieren van de kerstboom denk ik dan ook nog altijd aan de tijd dat we bij mijn moeder de kerstboom op gingen zetten mijn zus en ik. Een kerstcd opzetten en dan ging dat bibberende stemmetje meezingen. Zo ontroerend.
Nu worden er weer nieuwe herinneringen gemaakt dat is het mooie van het leven ook.
De kleine Yenthe die haar ogen uitkijkt naar de kerstboom en de lichtjes overal.
Vandaag was Chantal mijn schoondochter jarig maar die had een aantal weken geleden al een feestje gehad dus vierde het verder niet.
Wel waren zij en Peter vandaag vrij. Ik had ze even geappt om te feliciteren en bood haar nog aan om de buitenboel nog een keer te doen voor haar voor de kerst.
Gisteren was ik er ook al ( ben zo’n bofkont deze week, al voor de vierde keer bij mijn kleindochter ) de zon scheen, hiep hoera maar de zon op de ramen liet wel zien dat ze wel een wasbeurtje konden gebruiken.
Je mag ook vandaag wel komen hoor appte Chantal terug en aangezien ik verder geen plannen had op de fiets gestapt.  Het was heerlijk weer, beetje vriezend, ijs in de sloten hier en daar maar weinig wind dus mooi om even de buitenboel te doen. Peter was aan het klussen in zijn garage met een vriend. Chantal was toen Yenthe sliep lekker binnen aan het werk en ik dus de buitenboel.

Een aparte verjaardag vieren zo maar wel leuk natuurlijk en het was heel erg gezellig zo onverwacht lekker even theeën nog.
Terug naar huis zat ik nog na te genieten toen ik voor me de ondergaande zon de prachtigste kleuren zag geven in de ramen van de huizen.
Ik stapte af en maakte wat foto’s, stukje verder fietsen, weer afstappen en gewoon blijven staan, kijken, genieten, foto’s maken.  Een boer kwam van het land en stapte van zijn tractor af en zei “Mooi he Anneke” en ik kon dat alleen maar beamen.
Samen bleven we staan kijken tot de zon onder was, hoe gelukkig kan een mens, althans dit mens zich dan voelen……

In de foto’s……..

Artiesten (Groot)

Ik zit momenteel een beetje in de foto’s. Voor mijn werkgever die binnenkort 50 jaar wordt ben ik bezig om een fotoboek te maken. Hij organiseert al 10 jaar een feestweek hier in het dorp en ik heb vanaf het begin altijd foto’s gemaakt van de evenementen en de artiesten natuurlijk. Deze feestweek is echt zijn ding en ik weet toch niet wat ik anders kan geven dus vandaag gestart er mee. Zo leuk om te doen maar er gaat wel een hoop tijd in zitten. Heb nu vier jaar gedaan dus nog zes te gaan. Wat een verschillende artiesten heb ik inmiddels al op de foto gezet.
Een andere fotomissie is het inscannen van de foto’s van Angela. Heb de laatste maanden al een paar keer een gesprek gehad met Erica de vriendin van mijn exgenoot Hans ook over Angela. Bij de scheiding heb ik alle fotoboeken gehouden, behalve Hans zijn jeugdfoto’s, dat vond Hans prima en heb altijd gezegd als ie ze in wil kijken of een poosje hebben dat hij ze op kan komen halen.
Dat heeft ie nooit gedaan maar nu is Erica bezig om in hun huis een hoekje in te richten met foto’s van haar en zijn kinderen en daar hoort Angela natuurlijk ook bij. Dus vroeg ze of ik wat digitale foto’s voor haar had. 46 fotosessie Arie
Nu had ik die amper heb er ooit een paar wel ingescand en eigenlijk wilde ik de foto’s toch wel eens digitaal maken. Vind ook wel dat Hans daar ook gewoon recht op heeft als vader.  Dat is eigenlijk nog een grotere klus om te doen maar wel leuk en iedere foto vertelt weer een eigen verhaal en het voelt ook gewoon goed aan om het te doen. Ik word er ook helemaal niet verdrietig van, integendeel eigenlijk.
En met dit herfstweer mooie klusjes om te doen (al ben ik vanmiddag nog wel lekker een uurtje letterlijk uit wezen waaien in de polder) .
Even een stapje naar mijn lezen momenteel weer. Ooit las ik eens een science fiction boek dat enorm veel indruk op me had gemaakt. Maar ben altijd slecht met namen van schrijvers en titels. Weet nog wel dat ik het wel twee of drie keer opgehaald had uit de bibliotheek om te lezen.
Bij het inscannen van de foto’s van Angela was er een bij waar ik met haar in bed lig en ik zie dat er ook een boek bij mijn kussen ligt. Ook toen las ik altijd nog in bed en ik dacht, het zal toch niet dat boek zijn, dat zou wel heel erg toevallig zijn.
Ik vergroot de foto en ongelooflijk het is precies dat boek In de nadagen van Brian Aldiss. En dit lees ik over de inhoud. De mensheid (en ook de meeste zoogdieren) zijn onvruchtbaar geworden als gevolg van straling door atoomtesten in de ruimte. Na verloop van tijd is de Aarde een wereld van oude mensen en het worden er steeds minder…
We volgen de twee laatstgeborenen, Algy alias Grijsbaard en zijn vrouw Martha, op een soort queeste stroomafwaarts langs de Theems, door een welhaast tot de Middeleeuwen vervallen Engeland. En we gaan terug door de tijd naar Grijsbaards jeugd, steeds dichter bij het Grote Ongeluk…41 slapen bij mam a
Het wordt te koop aangeboden op internet voor 2, 00 ex verzendkosten dus ik ga hem bestellen, wil hem gewoon nog een keer lezen.
Denk hoe kan het dat precies dat boek op die foto staat, las in die tijd zoveel boeken maar goed wel leuk natuurlijk dat ik nu wel de titel en schrijver ken.
De eerste weken hoef ik me dus niet te vervelen, hoeft allemaal ook niet in een keer klaar alleen dat fotoboek wel voor 2 december want dan is het grote feest…..helemaal weer zin in.