Oma’s hoekje….

Garage achterkant (Middel) (1)Iedere tuin heeft het wel een oma’s hoekje zoals ik het altijd noem. Een plekje in de tuin waar altijd het vuil zich op een of andere manier verzamelt. Natuurlijk komt dat door hoe de wind is en in zo’n beschut hoekje hopen dan de bladeren en het vuil zich op. Mijn moeder had zo’n plekje in de tuin en iedere keer als ik kwam zei ze, wil je dat even daar voor me wegvegen.
Hoe kom ik daar nou opeens op?  Vanmorgen ging ik nog een paar uurtjes in de tuin werken bij Peter. Was er al redelijk op tijd want het beloofde weer warm te worden, zeg maar plakkend heet te worden. Kan er normaal best aardig tegen maar dit wat broeierige weer is ook niet zo mijn ding hoor.
Maar had een klein klusje in de schaduw en dat vind ik dan ook wel leuk om te doen even. Vorig jaar heb ik de voorkant en zijkant van de garage geschuurd en geverfd nu moet de achterkant nog. Eerst al het onkruid dat daar voor groeide weggehaald vandaag. De rest komt wel als het wat minder warm is. Tafel en stoelen (Middel)
Eerst nog met Chantal een bakje gedaan, Yenthe was op de opvang en Chantal was vrij van haar werk maar had met een vriendin afgesproken. Ook wel weer eens leuk zo’n gesprek zonder Yenthe (al had ik ze natuurlijk wel graag even willen zien haha).
We zaten buiten in het hoekje dat ook zo’n oma’s hoekje is. Ook daar waaien altijd de bladeren naar toe.
Maar het is ook dubbel oma’s hoekje eigenlijk. Toen mijn moeder overleden was had ze nog een prachtig tuinset, haast nieuwe kussens, vier verstelbare goede stoelen en een tuintafel.  Niemand wilde ze hebben, had ze zelf ook niet nodig maar wist wel dat Peter en Chantal bezig waren met een huis en zei dat ik het set wel meenam. Een half jaar heeft het in mijn schuur gestaan om daarna te verhuizen naar hun tuin. Daar staat het nu nog steeds. Alleen de tafels hebben we omgewisseld, ik had een grote vierkante tafel en mijn moeder een kleinere ronde tafel. Bij mij past zo’n ronde tafel beter terwijl zij blij waren met zo’n grote rechthoekige tafel. Bord (Middel) (2)En ik vind dat zo leuk en denk nog vaak, wat zou mijn moeder dat leuk gevonden hebben, dat was ook wat ze wilde dat andere mensen weer plezier van haar spullen zouden hebben. En dat is gelukt hoor. Mijn achtertuin  is nu betegeld met haar tegels en iedereen vind het zo mooi geworden. Ze passen ook zo goed bij mijn toch wat oudere huis.
Natuurlijk konden we niet alles kwijt, ging een deel naar de stort, een groot deel naar de kringloop maar zelfs ook Wim heeft nog een staafmixer van mijn moeder, mijn vriendin heeft twee bloementafeltjes. En zo zijn er nog meer dingen goed terecht gekomen. En daar kan ik van genieten. Vooral als ik dan het bord zie dat Peter en Chantal daarboven gehangen hebben met het opschrift ” Mijn favoriete plekje in de zon”….. Hoe mooi is dat toch.

Moederdag….

Sticker tekeningVandaag moederdag, wel een bijzondere dag en vanmorgen was ik wel een beetje weemoedig er van. Heel veel herinneringen kwamen boven, aan mijn moeder, toen Peter klein was, ontbijtjes op bed, de andere kinderen en dat mag ook wel op deze dag.
Beetje raar weer ook, vanmorgen nog onverwacht warm, ook wel een beetje broeierig.
Soms weet je ook niet wat je aan moet trekken aan kleding.
Had het ook niet verwacht dus de plannen maar even omgegooid en een poosje in de tuin gaan werken. En de tuin ook eens goed gesproeid want jeetje wat is alles ook droog zeg.
Vanmiddag kwamen Peter, Chantal en Yenthe wat een geluk zeg….
Had de doos met stickers en een boekje klaargezet voor Yenthe en had ook nog een spelletje voor haar gekocht. Dat vond ze leuk maar ze ging ook meteen mijn huis doorlopen en wees alle dingen aan die ergens stonden en waar ze de vorige keer ook mee mocht spelen. Een klein boekje uit de kast, een paar poppetjes en een eendje. De duplo blokken die ik deze keer niet gepakt had haha. Nou ja natuurlijk ging ik ze even halen voor haar. Zo grappig, ze was echt niets vergeten.
Kreeg ook nog een mooie bak met planten voor buiten op tafel. Kortom zo geweldig leuk toch. Het deed me meer dan goed. De stickertekening kreeg een mooi plaatsje op het magneetbord.
Vandaag verder een vrije dag genomen, niet gefietst en niet gewandeld maar toen Peter, Chantal en Yenthe weer naar huis waren gewoon drie uur achter elkaar liggen slapen op de bank. ….Count my blessings……. wat een mooie dag.
Bloemen

Wie wat bewaart….

Anneke BabyfitiTja mijn moeder was niet van het bewaren, het is dat ik zelf nog wat dingen voor mezelf “gered” heb anders had ik helemaal niets van vroeger gehad denk ik zomaar.
Zij vertelde de laatste jaren nog wel steeds het verhaal van het gedicht dat over mij geschreven was.
Hoe was het verhaal.
Nadat ik geboren was kreeg mijn moeder last van borstontsteking, heel ernstig zelfs en zij kwam in het ziekenhuis terecht. Zij had hele hoge koorts en was dus goed ziek, vertelde dat het bed stond te schudden.
Ik was zo ongeveer een maand oud en ging dus mee naar het ziekenhuis omdat ik ondanks die borstontsteking toch dronk bij mijn moeder. Dat scheen ook beter te zijn anders ging dat ook nog doorwerken als dat stil kwam te staan.
Mijn oudste broer en zus gingen naar mijn oma toe en mijn jongste broer naar een boer in de omgeving. Mijn vader voelde zich zo ongelukkig dat hij zijn hele gezin kwijt was.
Afijn ik was op de zaal met andere vrouwen behoorlijk populair (hoe kan het ook anders hè) want niemand had daar een baby er bij en dan nog zo’n schatje met van die blonde krulletjes……;) 😉 waarvan helaas geen foto’s alleen van horen zeggen. De oudste foto van mezelf is denk toen ik al een jaar was of zelfs ouder.
Maar goed op een gegeven moment ging het beter met mijn moeder. Ze mocht weer op en ging zelf naar het toilet en ze had mij even op haar bed gelegd. Weglopen deed ik nog niet.
Toen ze terug kwam was ik verdwenen. Mijn moeder vroeg “heeft de zuster haar al opgehaald? ”  Zo ging dat nog er waren aparte babyzalen.  Maar er werd alleen maar gelachen door de andere vrouwen.
Een van de vrouwen had mij namelijk gepakt en “verstopt”. Ze had ook een gedicht gemaakt over mij waarin volgens mijn moeder stond dat ze het zo leuk vonden dat ik daar was bij al die vrouwen op de zaal (die natuurlijk hun eigen kinderen misten).
Mijn moeder vertelde dat ze het zo jammer vond dat ze dit gedicht niet bewaard had. En ik had dat natuurlijk ook leuk gevonden.
Anneke, Mart, Kees en JannieNa ruim drie weken, net voorbij de watersnoodramp mocht ze weer naar huis met mij. Ook de andere kinderen kwamen weer thuis. Mijn jongste broer ( 1 ½  jaar oud) wilde niets weten van mijn moeder, hij had het goed naar zijn zin gehad bij die boer. Hij zag er welvarend uit toen hij thuis kwam. Daar was ze heel verdrietig van maar natuurlijk was hij zo ook weer gewend.
Zelf heb ik wat schooldingen van de middelbare school bewaard, een paar poppen en dat is het wel. Zelf heb ik van Peter mappen vol knutseldingen, van de voetbal, schooldingen en het goede speelgoed zoals Lego en wat andere dingen nog. Kortom van alles bewaard dan kan ie zelf bepalen wat ie er mee gaat doen….. want wie wat bewaart die heeft wat.

Een pop met een verhaal….

Pop 1Vorige week bij het opruimen van de zolder kwam ik die doos weer tegen. Natuurlijk wist ik wel wat daar in zat namelijk een pop of eigenlijk De Pop, de pop met een verhaal.
Geen speelpop maar een soort sierpop gekleed als majorette. In de tijd dat ik hem kreeg waren er wel mensen die dit soort poppen spaarden.
Afijn hoe kwam ik aan die pop.
Ik ga even 39 jaar terug in de tijd.
Mijn moeder zat op een soort handwerkclub, heel gezellig en ze sloeg geen week over.
De mooiste borduurwerken, kussens, tafelkleden, servetten, schortjes en nog meer kwamen uit haar ijverige handen.
Hier en daar in de familie circuleren nog steeds een aantal dingen van haar hand, heb ook nog lang zo’n schortje gehad. Maar goed een keer per jaar werd er een verkoopmiddag gegeven want er werd meer gemaakt dan verdeeld kon worden in de familie. En bij die verkoopmiddag was een verloting en mijn moeder won die pop. Ze vond hem prachtig maar ze wist er ook meteen een bestemming voor.
Deze pop was voor Angela zei ze, toen denk ik een half jaar oud of zo, voor als ze wat ouder zou zijn.
Dat is er nooit van gekomen omdat Angela toen overleed en die pop bleef bij mijn moeder.
PopEen aantal jaren voordat ze overleed kreeg ik de pop mee. Hij was voor Angela zei ze, jij mag die pop hebben.
Heel eerlijk, ik vond hem echt niet mooi maar kon hem niet weigeren en nam hem mee.
Twee keer verhuisde ik en hij ging mee, belandde op de zolder waar die pop nu nog steeds in haar doos zit.
Een paar keer heb ik haar al weg willen doen maar ik kon het niet, nu weer niet over mijn hart verkrijgen. Had haar al aan de rand van de zolder gezet en daarna toch weer terug.
Alsof ik iets kostbaars weg zou doen. Zij blijft dus gewoon op de zolder, zal haar bij de jaarlijkse schoonmaakbeurt weer aan de kant zetten, even bekijken en uit haar doos halen. Denken aan hoe lief mijn moeder het bedoelde om hem aan Angela te willen geven en weer terug doen in haar doos tot de volgende schoonmaaksessie.

Ieder leven een verhaal…..

page_2Vorig jaar was ik al samen met iemand van een vrijwilligersorganisatie voor ouderen die allerlei activiteiten organiseren aan de praat geweest om iets te doen met levensboeken schrijven.
Daarvoor ging ik even “buurten” bij een andere gemeente waar al zo’n groep actief was.
Echt leuk en ik was meteen enthousiast.
Niet om zelf voor iemand een levensboek te schrijven maar wel om mensen te gaan helpen/begeleiden die zo’n boek willen gaan schrijven voor anderen.
Ging nog een keer naar een workshop door een journalist die ook zelf een aantal levensboeken had geschreven.
Daarnaast had ik nog een aantal documenten gekregen wat betreft het organiseren en het regelen van gelden er voor waar ik me in had verdiept.
Kortom was er best aardig mee bezig geweest en ook enthousiast om mee te gaan doen.
Vorige week werd ik gemaild of ik nog zin had om het nu echt op te gaan pakken en vanmorgen had ik een gesprek er over.
Deze week nog even alles weer boven gehaald, ingelezen en doorgenomen want het was zowel bij haar als bij mij wel een beetje weggezakt weer.
We zijn er eigenlijk uitgekomen om eerst een combinatie te maken van mensen die hun verhaal graag willen vertellen en vrijwilligers die daar verslag van gaan maken.
Of het dan echt een boek wordt hangt ook af van hoe dingen zich zullen ontwikkelen.
Vorig jaar was ik gespreksleider bij een middag met als thema “Oud worden, hoe doe je dat”  . Heel leuk om te doen en er waren daar een aantal mensen die hier nog een boekenvervolg aan willen geven. Dat was er ook nog niet van gekomen.
Op deze manier willen we dus samen dit op poten gaan zetten, heb er echt veel zin in en hoop dat het lukt om mensen bij elkaar te krijgen. Het zullen 6 bijeenkomsten worden waarbij iedere keer een ander thema aan bod zal komen.
Vooraf ga ik om nog meer handvaten te krijgen zoals het er nu naar uitziet een cursus “levensboek schrijven” volgen. Lijkt me super leuk om te doen en echt mijn ding. Bovendien vind ik het leuk weer wat in mijn eigen dorp te doen. Momenteel ben ik toch wel veel uit mijn eigen dorp, ook leuk, maar wil toch in mijn eigen dorp ook wel weer eens wat doen. (Hoewel vanmorgen na het gesprek even een bakje bij de Hema en daar telde ik zo 7 mensen uit mijn eigen dorp haha ben niet de enige dus) Denk ook dat ik onbewust na mijn “krantentijd” een beetje afstand nam mijn mijn eigen dorp omdat mensen er toch altijd weer over begonnen in de vorm van “jammer hé en mis je het niet” . Nee ik mis het helemaal niet meer, het is een mooie tijd geweest, heb het 20 jaar gedaan en nu weer tijd voor nieuwe uitdagingen en dingen. En dit lijkt me zo’n nieuwe ervaring en heb er heel veel zin in.

Hij zoekt het maar uit dan…..

opruimenOp mijn vorige blogje over het opruimen van de zolder en het bewaren van spullen kreeg ik verschillende reacties. Altijd leuk natuurlijk.
Ook een reactie van “wil je je kinderen daar mee opzadelen als je er niet meer zou zijn”.
En eigenlijk wil ik daar volmondig JA op zeggen. Laat mijn zoon het dan maar allemaal lekker uitzoeken.
Heb best een paar dingen opgeschreven en hoop dat ie veel weg zal geven aan mensen die het goed kunnen gebruiken of naar de kringloop e.d.
Dat weet ie wel van me maar laat ie een grote container komen en gooit ie alles er in, dat is dan zijn ding.
Zo nu en dan heb ik best een opruimmanie, paar maanden geleden echt dozen met boeken weggedaan en de schuur is ook aardig uitgedund.
Maar ik geniet ook zo van de dingen die ik heb dat zijn mijn dingen en ik heb daar plezier van.
Een aantal dozen met oude spulletjes open ik zo nu en dan, zoals met dit weer dat je meer binnen zit en dan komen herinneringen terug en gelukkig de meeste met veel plezier zoals mijn schooltijd of vroeger thuis. Zoals ik vanmiddag nog een map met spullen in een andere map gedaan heb omdat het een beetje begon uit te scheuren. Het waren tekeningen en dingen die Peter maakte op school. Zo leuk om dat weer eens te zien.
Of net zoals ik deze week weer een kersthoutje (weet niet hoe ik het anders moet noemen) dat hij zelf gemaakt had van triplex uitgezaagd met een figuurzaag en geverfd. Ik kan dat echt niet weggooien.
Zelf bewaar ik gewoon zulke goede herinneringen aan de opruimacties toen mijn broer overleden was en later mijn zwager en mijn moeder waarbij de huizen leeggemaakt moesten worden.
Mijn moeder had in een kast allemaal schoendozen staan waar van alles inzat. Kaarten die ze had gekregen. Maar ook allerlei frutseltjes. En ik zag haar gerimpelde handen de dozen beetpakken als ze weer eens wat zocht. En probeerde maar niet de dozen in een andere volgorde terug te zetten want dat mocht zeker niet.
Ik ben ongeveer 3 weken iedere dag in haar huis bezig geweest om alles op te ruimen. Mijn jongste zus ging net na haar overlijden op vakantie, mijn oudste broer had een zware operatie gehad en mijn oudste zus had overal afstand van gedaan.  Vandaar dat ik daar heel veel en met ontzettend veel plezier gedaan heb. En soms de verrassende dingen die je tegenkomt. Zoals bij mijn zwager die in het huis van mijn schoonouders was gaan wonen kwam ik bij het opruimen nog dingen van hen tegen waaronder tussen potjes met oude schroeven in de schuur nog zelfs een pot vol met guldenmunten zeg maar.download (2) Inmiddels ook niet meer in te leveren maar dat is weer een ander verhaal.
Kortom wat ik hiermee zeggen wil is dat ik denk dat het voor nabestaanden ook goed is om op je gemak alles op te ruimen, helend voor lichaam en geest was het echt voor mij trouwens. En met de laatste keer de deuren daar op slot doen en de sleutels inleveren bij de woningbouw sloot ik ook echt tijdperken af met een goed gevoel.

Vaderdag…….

Papa en ikVandaag is het vaderdag, tja dat is al echt een hele tijd geleden dat er door mij wat aan die dag gedaan werd. Op de radio hoor ik allerlei reacties op Vaderdag, er kunnen songs  aangevraagd worden. In de winkels en reclames werd je er ook helemaal mee overspoeld.
Toch gaan die dingen als je er zoals ik niets meer mee van doen hebt toch wel langs me heen.
Sinds ex en Peter de deur uit zijn gegaan en mijn vader die al heel lang geleden overleden is. Op, ja dat was dus wel heel bizar eigenlijk, Vaderdag en dit jaar valt Vaderdag precies weer op deze datum 16 juni. Het is dat mijn zus het deze week zei hoor anders had ik er helemaal niet zo bij stil gestaan. Ik ben niet zo sterk in het onthouden van overlijdensdata. Zelfs bij mijn moeder en broer moet ik altijd nadenken of nakijken soms om die te onthouden.
Maar mijn vader overleed precies een dag voor de datum dat ooit onze eerste dochter geboren werd, een datum die wel geëtst is in mijn geheugen, dus die datum van mijn vader onthoud ik dan weer wel.
Vandaag is het al weer 28 jaar geleden dat mijn vader overleed en morgen al weer 41 jaar geleden dat ons eerste dochtertje Sanne geboren werd en we wisten dat ze al was overleden.
Waar blijft de tijd en wat heeft die tijd ook weer mooie dingen gebracht. Zoals deze week dat die kleine Yenthe bij me in de tuin loopt te scharrelen. Ze vandaag op het bed bij haar vader zat en hem een cadeautje voor Vaderdag gaf.  Dat blijven toch altijd bijzondere dingen zeker als die kids nog zo klein zijn. Straks weer de zelfgemaakte knutsels van school komen. De tijd heelt alle wonden luidt het spreekwoord. En het klopt voor een groot deel wel, het heden haalt het in met weer nieuwe mooie dingen waar ik ook mag van genieten en dat doe ik ook. Misschien wel dubbel op juist omdat ik ook weet hoe het anders kan zijn.Sanne (2)
Daarom is ook deze Vaderdag voor mij een speciale en blije dag met mooie herinneringen aan mijn eigen vader… zien dat mijn zoon echt zo’n leuke papa voor Yenthe is…..  en ik dat allemaal mee mag beleven door er bij te zijn, via fotootjes op de app of facetime bellen. Dat maakt mij een dankbaar mens. En vanmiddag op mijn mooie fietstocht kwam ik langs het kerkhof en al ga ik niet vaak, vandaag ben ik toch even afgestapt en wezen kijken bij hem (en natuurlijk mijn moeder en broer) en dat gaf me een goed gevoel op deze Vaderdag.

Op een mooie Pinksterdag…..

pinksteren-465x300Eigenlijk is Pinksteren, voor mij althans, zoiets van ja wat is het eigenlijk. Natuurlijk weet ik na twee Christelijke scholen en 20 jaar naar de kerk echt wel waar het Pinksterfeest voor staat maar toch vroeger thuis ook altijd al het was toch wel wat minder “Christelijk” dan Kerstmis of Pasen. Er mocht meer zo gingen we vroeger altijd op 2e Pinksterdag naar de autocross op de fiets. Dat zou met Pasen of Kerstmis niet mogen dus.
Dit weekend had ik dat ook en zeker vandaag, was eigenlijk gewoon verbaasd dat de Hema niet open was haha…. wel een gemiste kans voor ze trouwens vond ik. Tegenwoordig zijn ze zo nu en dan wel op zondag al open. Niet dat er dan veel aan is hoor, er zijn in het winkelcentrum waar ik kom maar een paar winkels open en het is er dan een dooie boel.
Maar tweede Pinksterdag is het in Krimpen Bloemenmarkt, dan komen echt honderden mensen naar die markt toe om bloemetjes te kopen te kijken en als je dan ergens naar het toilet kan en een bakje doen zou het best lopen denk ik.
Vanmorgen was ik ook op de fiets gestapt om naar de bloemetjesmarkt te gaan, niet dat ik wat nodig had maar ik vind het kijken sowieso al leuk om te doen. Bovendien had Wim nog gevraagd om te kijken naar zaadjes voor een Spaanse peper plant.
Het was heerlijk weer om lekker te lopen snuffelen, zag best veel mooie planten maar ik ben best prijsbewust en zie dan wel dat veel planten gewoon duurder zijn dan in het tuincentrum waar ik meestal kom. Toch laat ik me verleiden om twee planten te kopen, meer zou ook niet kunnen want ik wilde ook nog even een paar boodschappen doen.
Een fiets is een goede rem om te veel te kopen dus. Nog steeds iedere tweede Pinksterdag mis ik mijn broer. Wij gingen altijd samen naar de bloemenmarkt. Ik haalde hem op met de auto. In die tijd had ik nog een voortuin met planten en nog geen moestuin dus veel meer bloemen en planten in mijn tuin.
We deden dan een rondje, brachten ze naar de auto, die snijdenden plastic tasjes aan je handen want je auto in de buurt parkeren lukte meestal niet. Dan gingen we tussendoor even een bakje doen bij een restaurant daar en gingen we nog voor een tweede ronde. Het waren altijd leuke ochtenden, vaak kochten we dezelfde planten of we deelden ze (meestal bieden ze aan 3 of 4 voor zoveel) . En dan ’s middags als het weer het toeliet pinksteren__largealles gaan poten in de tuin. Vandaag had ik het weer dat ik aan hem moest denken, moest zelfs nog even rekenen hoelang geleden hij al weer overleden is, al weer 8 jaar geleden, wat vliegt de tijd zeg. Gek dat zulke dingen op deze dag altijd terug komen maar het mag hoor, word er echt niet verdrietig van maar herinner me gewoon die leuke dingen die we samen deden, onze gedeelde liefde voor het tuinieren. Altijd als ik daar kwam een rondje tuin, in het kasje kijken dat ik nu heb. Sweet memories.
Vanmiddag ook heerlijk in de tuin gewerkt, het was prachtig weer, een paar druppels regen tussendoor maar die kwamen amper op de grond. Een mooie tweede Pinksterdag.
Plaatjes www.

Mooie herinneringen….

Schrijven-vanuit-je-hartVandaag had ik weer eens een interview voor de krant van het zorgcentrum, het is geen dagtaak, het blad verschijnt 4x per jaar en dan doe ik 1 of 2 interviews per keer maar toch vond ik het wel weer leuk om te doen.
En deze keer was het zeker erg leuk.
Een mevrouw van 97 jaar oud, bijzonder goed bij de pinken qua hoofd. Wel slecht ter been maar zich goed kunnen redden nog steeds en zelfstandig wonend in een appartement.
Zij woont een jaar of 14 in Duitsland en was voor een sentimentel journey een weekje woonachtig in het zorgcentrum.
Hier in de omgeving altijd gewoond en opgegroeid hoopte ze nog weer wat oude contacten te vinden en dat lukte blijkbaar wel goed want ik was er al voor de derde keer (ze was vergeten telefoon aan laten sluiten en had geen mobieltje) voordat ze een keer thuis was.
In het zorgcentrum zelf had ze nog twee mensen gevonden die ongeveer even oud als zij zijn en daar was ze ook een praatje gaan maken.
In deze omgeving woonden ook nog twee zussen van haar ook al dik in de 90 inmiddels die ze zelden meer ziet.
Veertien jaar geleden emigreerde ze naar Duitsland met haar man omdat hun enige dochter daar woonde met hun kleinkinderen en inmiddels ook achterkleinkinderen, haar man overleed 2 jaar daarna onverwacht.
Ze vertelde haar verhaal over het wonen daar, hoe ze het vond, wat soms best moeilijk is zoals vijf maanden per jaar min of meer ingesneeuwd zitten.
Uit haar verhaal blijkt dat ze zich hier even in een warm bad voelt en als ik haar vraagt wat ze het meest mist in Duitsland hoeft ze niet na te denken.
“De Lek” , de rivier waar ze zo’n 26 jaar aan gewoond heeft. Vrienden hadden haar opgehaald een paar dagen geleden en waren met haar gaan rijden van Lekkerkerk tot aan Vianen, daar overgevaren en aan de andere kant teruggereden. Ze had er zo van genoten.
CroppedImage636347-stakeholder-interview-600Ze is heel gelukkig met haar kind/schoonzoon en kleinkinderen maar zoals ik wel meer gehoord heb van emigranten, die zeker niet terug zouden willen, het heimwee blijft toch altijd doorklinken.
En ik voelde ook wel verwantschap toen ze vertelde in de oorlog dat haar ouders een elektriciteitszaak hadden en zij haar vader ging helpen met draden trekken, apparaten repareren……natuurlijk doordat er geen mannen meer te vinden waren voor dit werk in die tijd. Maar ik deed het liever van een jurk naaien vertelde ze en dat snapte ik helemaal. Een mooi mens….een mooie ontmoeting…..

Ehh…… ja precies

download (3)Ach soms heb ik dat opeens dat ik niet op een woord kan komen zoals afgelopen week dat ik een leuk  gesprek had bij de Hema met een jonge vrouw die daar, met een dochtertje in de leeftijd van Yenthe, een bakje zat te doen.
Ik vroeg hoe oud haar dochtertje was en zo kwam het gesprek dus op verschillen in kinderen in die leeftijd. Ik vertelde dat ik een kleindochter van dezelfde leeftijd had.
Ze vroeg of ze al een beetje liep, haar dochtertje maakte nog helemaal geen plannen in die richting, trok zich ook nog helemaal niet zelf op maar kon wel al een aantal woordjes weer zeggen. Yenthe loop al wel rond de tafel en soms staat ze opeens los maar die brabbelt wel wat maar nog niet echt heel duidelijke woordjes.
Ze maakte zich geen zorgen had zelf 5 jaar in de kinderopvang gewerkt en daar genoeg verschillen in kinderen gezien. De een is sneller met dit en de andere met dat.
Afijn op een gegeven moment wilde ik iets vertellen over een interview dat ik een keer had met een kinderfysiotherapeut waarbij ik na afloop het idee kreeg trouwens dat er aan ieder kind wat mankeert. Althans zo kwam het in mijn ogen een beetje over en dat zei ik ook tegen die fystiotherapeute. Is dat niet een beetje overbetutteling. (Heb het niet over echt ernstige achterstanden in de ontwikkeling natuurlijk, prima dat het snel opgemerkt en behandeld wordt)
En tijdens dat gesprek bij de Hema kon ik opeens niet op het woord fysiotherapeut komen, hoe stom is dat dan toch. Voelde me opeens zo’n oen. Natuurlijk 1 minuut later wist ik het wel weer maar toch…… dan hapert opeens zo’n gesprek. En dan denk ik pff is dit het begin van de aftakeling. 😉
Mijn geheugen daarentegen van gebeurtenissen en wanneer die waren is volgens mij aardig goed ontwikkeld, geërfd van mijn moeder die had ook zo’n olifantengeheugen.
Vanmorgen was ik met mijn zusje even op pad en we hadden het zo over onze familie in Friesland en dat ik daar echt dit jaar eens een keer naar toe wil gaan. Ik haalde herinneringen op dat we daar samen geweest waren toen mijn oom en tante destijds 50 jaar getrouwd waren.  Het was in een weekend, mijn oom en tante waren nogal van de kerk dus “moesten”  we met hen mee naar de kerk.  Het lag me nog helder in mijn geheugen dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in had maar goed, iedownload (4)dereen ging dus maar meegegaan. Zij was er van overtuigd dat het niet om een bruiloft ging maar om een begrafenis van mijn oom. Maar ik wist zeker dat dit niet zo was omdat ik jaren later na die datum waar wij het over hadden nog op bezoek geweest was bij die oom en tante.  En pas daarna is die oom overleden waar we dus ook wel op de begrafenis waren geweest.
Vanavond even in mijn digitale geheugen gekeken (dagboek) en inderdaad het klopte zoals ik het gezegd had. Ik weet zeker dat ze verwacht had dat ik meteen thuis het op zou zoeken en haar een appje sturen maar heb dat niet gedaan.  Komt nog wel een keer als we elkaar weer zien.
Zo zie je zo’n digitaal geheugen in de vorm van een dagboek komt zo nu en dan nog wel eens van pas.