Count my blessings…..

WonVandaag had ik van een vrijwilligersorganisatie waar ik hier en daar wat dingen voor doe een vrijwilligersochtend.
We kregen een workshop “communiceren vanuit je hart” en heel eerlijk gezegd had ik van te voren al zoiets wat zal het zijn. En inderdaad dat klopte haha. Op zich natuurlijk best leuk hoor ook wat testjes doen, iemand die je niet kent in de ogen kijken en kijken wie het langst volhoudt. Ik was naast iemand gaan zitten toen ik binnenkwam die ik niet kende, een leuke vrouw. We hadden al even met elkaar zitten praten. Met dit testje werden we er echt een beetje giebelig er van op een gegeven moment. Onder het mom van oogcontact is heel belangrijk. En tegenover gaan staan en na een paar minuten zeggen wat je intuïtie je over diegene ingaf.
Ik stond toen tegenover een vrouw die duidelijk met dit testje geen raad wist, ze keek een beetje nerveus en wist of durfde ook niets over mij te zeggen. (Wat ik dan wel weer jammer vond) Volgens mijn intuïtie vond ze die testjes doen maar niets en dat klopte dus ook wel. Ik probeerde haar een beetje op haar gemak te stellen. Tenslotte zijn we geen examen aan het doen toch.
Nou ja op zich leuk maar toch……. had er niet zo heel veel mee.
Tussendoor kregen we een high tea en was het heel gezellig. Tegenover me zat een man die ik (voor zover ik wist) niet kende. Hij sprak me met mijn naam aan en zei “Weet je niet meer wie ik ben”.  Ik piekerde er op los maar kon hem echt niet thuisbrengen. Toen hij zijn naam zei kende ik hem inderdaad nog wel van vroeger en hadden we een leuk gesprek over mijn geboortedorp waar hij nog steeds woont. Zijn vader was organist in de kerk waar wij ook altijd naar toe gingen.
Na afloop van de ochtend sta ik met nog wat mensen te wachten om even gedag te zeggen, goede wensen voor Kerstmis en het nieuwe jaar en niet onbelangrijk (haha) wachten op een attentie die we allemaal meekrijgen. Een leuk pakket met producten uit onze eigen Krimpenerwaard.
Ik sta met een vrouw te praten die ik ook ken, ze woont bij me in de straat. Haar zoon voetbalde altijd met mijn zoon, schelen zelfs maar een dag in leeftijd en ze zijn ook nog steeds bevriend met elkaar.
Drie jaar geleden werd ze oma en ze was supertrots. Wat er precies gebeurd is weet ik niet, ik hoor het verhaal maar van een kant maar ze heeft geen contact meer met haar zoon, schoondochter en kleinkind. Ik vind het echt heel triest voor haar. Ze vertelt dat ze haar kleinkind een keer zag op een fietsje in een winkelcentrum. En dat ze daarna zo verdrietig was dat ze gewoon uren heeft lopen en zitten huilen.
Het lijkt me echt verschrikkelijk.
fffAls ik thuiskom ligt de brief van het bevolkingsonderzoek op darmkanker er. Andere keren was ik er echt niet zo mee bezig maar na het gerommel van mijn darmen vorig jaar bij mijn operaties was ik gewoon zenuwachtig voor de uitslag. Hoewel ik eigenlijk helemaal geen klachten heb maar gewoon onzekerheid.
De uitslag is gelukkig goed, ze hebben niets afwijkends kunnen vinden. Ik ben enorm opgelucht.
Ik ga nog een rondje fietsen, heb bij de Hema nog een leuk gesprek met een vrouw waarbij ik jaren geleden nog een paar jaar in de huishouding gewerkt heb.
Als ik naar huis fiets voel ik me echt een gelukkig mens.  De zon schijnt en het is helder weer, wel koud. Heb gewoon een lieve schoondochter die trouwens vandaag 31 jaar geworden is. ( Zaterdag is het feestje) Een geweldige zoon, mijn lief, mijn vrienden en familie.
Zie mijn kleindochter heel vaak en behalve wat gezeur van mijn knie die steeds vervelender wordt voel ik met eigenlijk best goed gezond en kan ik nog van alles doen.
And I count my blessings……..

Week van de eenzaamheid

bloemen in sloot 2Het is de week van de eenzaamheid, in veel televisie programma’s wordt er aandacht aan besteed en bij ons op het dorp was vandaag een evenement waarbij mensen voor twee euro aan konden schuiven aan een lange tafel voor een high tea om zo een praatje te hebben.

Georganiseerd door onder andere twee instanties waar in het ene complex mensen met een psychische storing wonen en in het andere mensen met een verstandelijke beperking en die mensen hadden ook alles bereid.

De bedoeling was dat mensen die eenzaam zijn daar konden komen maar meteen ook voor de bewoners iets gezelligs en dat bleek ook zo te zijn.
En ik moet zeggen de versnaperingen bestaande uit allerlei soorten zoet en hartigs zoals sandwiches zagen er heerlijk uit. (Oké heb een mini puddingbroodje op en die was heerlijk).

Vanmiddag zag ik bij de Hema een vrouw zitten, schat haar zo rond de 70 jaar, ze zat in haar eentje een kopje koffie te drinken en at er een gebakje bij. Haar gezicht stond strak en ik zag iedere keer haar mond bewegen alsof ze tegen zichzelf aan het praten was. En eigenlijk vroeg ik me dus af, zou dat nu iemand zijn die alleen is, misschien ook eenzaam is, ik weet het niet, het oogde wel zo maar je kan je daar soms heel erg in vergissen.

Misschien vond zij mij ook wel een eenzaam mens omdat ik in mijn uppie een broodje zat te eten (hopelijk niet in mezelf pratend haha hoewel dat gebeurt me ook wel eens hoor en zelfs hardop, dat zal wel horen bij veel alleen zijn ).

Ik vind het een moeilijk onderwerp, soms voel ik me ook wel alleen, maar of ik dan echt eenzaam ben, ik weet het verschil niet zo precies. Weet wel dat ik altijd wel iemand heb waar ik naar toe kan en best veel mensen ken en veel dingen doe met mensen. Maar af en toe mis ik best iemaIMG_9984nd die er speciaal voor mij is op een vanzelfsprekende manier en dan hoeft ie echt nog niet iedere avond bij me op de bank te zitten.
Wel denk ik dat veel mensen echt eenzaam zijn, die gewoon dagen niemand zien of spreken en dat lijkt me echt heel erg moeilijk.