Pure nostalgie

Vandaag naar het dorp geweest waar mijn moeder opgegroeid is namelijk Haastrecht en waar wij vaak kwamen om onze oma en andere familieleden te bezoeken.

Reden is de begrafenis van mijn tante, heel eerlijk had ik daar nooit zo veel contact mee, ook vroeger niet maar omdat onze moeder niet kon vanwege haar val gingen mijn zus en ik naar de begrafenis toe.

We gaan ruim op tijd weg en dat geeft ons de gelegenheid om nog even rond te lopen en te kijken naar al de oude plekjes waar we vroeger kwamen.
Zoals in de drogisterij van mijn tante,  altijd welkom waren we  in de oude woonkeuken achter de winkel. We kregen dan monstertjes en er was altijd wat te snoepen voor ons. Inmiddels overgegaan in andere handen maar leuk om nog even wat nostalgie te snuiven.

Of lopen langs het bos van de familie Bisdom van Vliet, tegenwoordig in onderhoud bij de gemeente, een mooi wandelpark en het museum daar tegenover.
Ik vond dat vroeger heel spannend om daar naar toe te gaan, hier bevindt zich namelijk het graf van de heer en mevrouw le Fèvre de Montigny – Bisdom van Vliet en hun hond Nora.
Ik weet nog dat ik dat zo raar vond, een hond die begraven werd en ook nog een stenen monument krijgt met haar naam er op. En altijd wilde ik dat zien als ik bij mijn oma was die daar dichtbij woonde.

Lopend over de oude haven, langs het stadhuis, kijkend naar de toenmalige grote speeltuin “De Kleine Betuwe” waarvan ik altijd zeg als ik ooit een grote prijs in een loterij win ik deze zou willen laten restaureren omdat ik daar zulke goeie herinneringen aan bewaar toen we daar gingen spelen. Hij is nu helemaal in verval maar alle authentieke speelwerken staan er nog inclusief het watervliegtuig en de midgetgolfbaan.

We drinken nog een kopje koffie/thee in een oud restaurant met uitzicht op de IJssel en daarna gaan we naar de kerk waar de herdenkingsdienst gehouden wordt.

Ook hier liggen volop herinneringen aan begrafenissen van familieleden, bruiloften en feesten en toen een neef achter de kerk woonde, daar koster was en wij in de kerk mochten spelen.

Na afloop van de begrafenis lijkt het een soort familiereünie, herinneringen worden opgehaald en mooie verhalen vertelt toen onze oma nog leefde en wij altijd met alle nichten en neven op haar verjaardag op visite kwamen.

Mijn opa en oma woonden, hoewel ze straatarm waren, nog in een relatief luxe huis twee onder een kap met best aardig wat ruimte er in. En in gedachte zie ik het huis nog precies voor me zoals het was.

Een dagje nostalgie, soms is dat gewoon even leuk omdat we ondanks dat we onze neven en nichten zelden of nooit zien op zo’n dag toch die verbondenheid voelen van onze ouders die allemaal broers en zussen waren en één gezin vormden.

Door alle verhalen hoor je soms ook weer andere dingen en wordt het plaatje van vroeger weer heel levendig en dat is gewoon ontzettend leuk, ondanks het feit dat de aanleiding hiervan dit niet was.

 

Park

De foto uitdaging van deze donderdag is:
“PARK” (Woodland, Recreation Area, Playground, Garden,…)

Doe niet altijd meer mee maar dit sprak me wel aan omdat deze foto heel veel herinneringen brengt. Een foto genomen in een parkje dicht bij mij huis waar ik altijd de hond uit ging laten.

Met mijn logeerhondje er weer iedere dag geweest, zo leuk om er weer eens te komen, in je uppie ga je daar niet zo gauw wandelen, waarom eigenlijk niet vraag ik me meteen af.

In het water was toen een boomstronk gevallen en vormde een klein bruggetje midden in het water.
In de loop van de tijd zag je het steeds verzakken, veranderen en op een gegeven moment helemaal verdwenen.

Meer foto’s op http://www.spunwithtears.com/thursday.html

Oppassen………

Gisterenavond is mijn logee gekomen. Dusty, een teckel die een weekje bij me blijft omdat zijn vrouwtje en baasje een fietstocht gaat maken met vrienden.

Dusty zie ik bijna wekelijks en hij is al een paar keer bij me geweest als ze een dagje uit moesten dus ik ken hem goed en ben ook gek op hem en hij op mij. Want als ze langs me huis lopen, vertellen ze wel eens, dan loopt hij meteen het pad naar mijn huis op.

Maar toch is het wel gek als je spulletjes de auto in gaan, hij voelde wel aan dat het anders was deze keer.
Ook zijn bazinnetje had het er moeilijk mee, ze vertrouwt er wel op dat hij bij mij in goede handen is maar toch, een nachtje is hij nog nooit weggeweest.

Van de week toen we gingen fietsen begon ze er iedere keer weer over en op een gegeven moment pakte ik haar beet en zei, ik zal goed op je kindje passen hoor, toen schoot ze in de lach.
Het is inderdaad net een jonge moeder die voor het eerst haar kindje bij de oppas brengt dus snappen doe ik het ook wel.

Zelf heb ik altijd honden gehad tot een jaar voor we gingen scheiden en we onze laatste hond in moesten laten slapen en besloten voorlopig geen hond meer te nemen. Achteraf maar gelukkig ook, hoefde we daar geen strijd om te leveren, wie de hond zou nemen. Bovendien is fulltime werken zoals ik deed ook niet te combineren met een hond.

Het lijkt wel of ik zonder na te denken automatisch weer overstap op “hond in huis”    De prullebak hoger zet, de knuffels waarvan ik weet dat hij ze graag sloopt, zet ik weg en ik let op dat de deur niet open blijft staan en had ik mijn huis al “hondveilig” gemaakt.

Het gaat goed, hij slaapt lekker in zijn eigen bench zonder te piepen, hij vindt het prima.
Vanmorgen voordat ze wegging belde mijn vriendin nog hoe het gegaan was en gerustgesteld dat hij gegeten, gedronken en goed geslapen had zonder te piepen, ging ze op weg voor een weekje vakantie.

Ik hoop dat zij het net zo goed naar haar zin heeft als ik het nu heb met Dusty,het is gewoon zo gezellig zo’n beestje om me heen, ga er dan ook lekker een weekje van genieten..