Het dierenkerkhof

Grafsteen 4 (Middel)Tijdens onze wandeling kwamen we ook een dierenbegraafplaats tegen. Nou ja Wim vond dat helemaal niks maar ik vond het wel leuk om even wat te kijken en een aantal te fotograferen al waren de opschriften op veel niet goed meer te lezen.
Zelf ben ik nooit heel sentimenteel geweest met dieren, de eerste honden die we hadden gingen toen ze dood waren gegaan mee met de Gekro (destructiebedrijf). De katten werden in de tuin begraven of ook naar de Gekro toen we geen tuin hadden.
Was best gek met mijn honden (katten iets minder) en alleen de laatste twee honden hebben we laten cremeren. Onze allerliefste hond die we 13 jaar hadden heb ik ook best verdriet van gehad. 1976 AnnekeMaar dat zat gewoon in mijn opvoeding denk ik. Konijnen werden opgegeten met de Kerstmis, mijn vader verdronk jonge katjes in een jute zak met een steen er in meteen na de geboorte en ook de honden gingen op een gegeven moment weer dood. Ja dat klinkt misschien hard en ook wel goed dat het niet meer zo gaat maar wij wisten niet beter. Terwijl de dieren bij ons thuis echt heel goed verzorgd werden en het goed hadden. Ruimte en vrijheid.
Als ik dan die opschriften las hier en daar dacht ik wel. Zo’n prinsesje dat zo alleen opgroeide in die tijd zoals Wilhelmina of Juliana kan ik me best bij voorstellen dat die heel erg gehecht waren aan hun dieren en daar liefde van kregen en aan gaven.
Onderstaande tekst er over kwam ik tegen op het www…….

In Paleispark Het Loo, ten noordoosten van In Paleispark Het Loo, ten noordoosten van kasteel Het Oude Loo,ligt een dierenbegraafplaats, waar de ‘huisdieren’ van de Oranjes rusten. De begraafplaats is op kaarten aangegeven als ‘paardenkerkhof’ maar die benaming klopt niet helemaal; er liggen behalve paarden ook honden en poezen. Het oudste graf stamt uit 1886. Grafsteen 3 (Middel)Hier ligt Baby, de eerste pony van de toen zesjarige Prinses Wilhelmina. De rust en de idyllische plek zorgen voor een gewijde sfeer. Het zijn soms ontroerende opschriften, die in de grafstenen zijn gebeiteld. Opmerkelijk zijn de graven van vijf paarden op deze begraafplaats; het jaar van overlijden is van alle paarden gelijk. Grafsteen (Middel)Het zijn de paarden van de in 1934 overleden prins Hendrik, die een passie had voor Lippizaner schimmels. Het verhaal gaat rond dat koningin Wilhelmina aan het begin van de oorlog een moeilijke beslissing heeft genomen. Om te voorkomen dat de schimmels in handen van de Duitsers kwamen, zou zij ze in mei 1940 hebben laten doden. Wat niet strookt met dit verhaal is echter dat in de grafstenen het jaar 1939 gebeiteld staat. Paardengraven kennen we al uit heel oude tijden. Bij de Grafsteen 2 (Middel)Romeinen werden paarden niet opgegeten, maar met zorg begraven na vele jaren trouwe dienst. Ook bij de Germanen was het paard heel belangrijk; het was aan de oppergod Wodan gewijd. Wodan reed door de lucht op Sleipnir, zijn paard met acht benen. Soms werd het paard van een overledene door de Germaanse priester gedood om mee te gaan in het graf. Het paard kon zijn meester dan dienen en het was tegelijk een offer aan Wodan. Soms gingen delen van het paard mee; de rest werd gegeten als dodenmaal bij de begrafenis. Dit offerritueel werd door de christelijke kerk verboden in de Vroege Middeleeuwen. Dat is in onze tijd nog merkbaar, veel mensen eten nog steeds principieel geen paardenvlees. Wel brengen hoefijzers ook in onze tijd nog geluk.
Ingezonden door: Robert de Hoop

 

Hond en baas

Even een heel anders onderwerp, hoewel ik nog met mijn hoofd helemaal in to moeder, huis, uitzoeken en opruimen zit, ben ik vandaag wel ook een stukje gaan fietsen dus. Weer gewoon gewerkt vanmorgen en gaan lunchen bij de Hema.
En dat voert me meestal ook over een aantal fietspaden door natuurgebieden waar ook veel honden uitgelaten worden.
Nu ben ik zelf meer een honden dan een kattenmens dus wat dat betreft heb ik daar niet zoveel moeite mee, zeker niet met de honden. Al ben ik ook weer niet iemand die op alle honden afloopt om ze te aaien of zo, dat zeker niet.
Met de baasjes heb ik soms wel wat meer moeite. Vroeger hadden we een dierenwinkel en daar heb ik veel ervaringAjax opgedaan met honden en baasjes omdat we daarbij ook een hondentrimsalon hadden. En daardoor weet ik, niet iedereen is geschikt om met een hond om te gaan.
Maar goed onderweg kom ik dan veel honden tegen die loslopen (mag eigenlijk niet in het broedseizoen maar goed daar heb ik niet zo’n moeite mee dus) en de reacties die mensen dan hebben als er opeens een fiets aankomt.
Nu rij ik op die fiets meestal best hard, vind dat gewoon lekker maar op de fietspaden als ik een hond zie minder ik altijd vaart zodat ik altijd kan remmen of afstappen als het nodig zou zijn.
Maar wat gebeurt en nu met hondeneigenaren, ik zie het zo vaak. Dan lopen die honden lekker in het gras te struinen, daar zou ik totaal geen last van hebben maar dan gaan ze de honden roepen.
Nou geloof me, niet alle honden hebben blijkbaar op de hondenschool gezeten dus juist dan beginnen ze opeens midden op het fietspad te lopen terwijl de baas ze probeert te roepen, gevolg, ze gaan alle kanten op behalve de goede. En voor fietsers is het dan laveren en gokken waar gaat die hond heen.
Dan zou ik wel willen zeggen, gewoon niks zeggen, laat ze lopen dan is er niets aan de hand. Maar goed om een hond aan te schaffen zijn geen diploma’s nodig en dat zorgt er wel voor dat sommige honden totaal nergens naar luisteren en dat is dan wel eens irritant.
Nog een minpuntje waar hondeneigenaren volgens mij helemaal niet bij nadenken is dat de honden graag met stokken sjouwen. Deden mijn honden ook hoor. Alleen als ze hem dan midden op het fietspad achterlaten zou het wel van een beetje meedenken getuigen als ze hem even op zouden rapen en aan de kant leggen. Want geloof me als het donker is en iemand rijdt over/tegen zo’n stok kan dat lelijke valpartijen opleveren.
Maar goed, ik blijf honden best leuk vinden nog steeds al zou het voor mij niets meer zijn, ben veel te vaak onderweg en niet thuis om een hond een goed tehuis te geven.
Op de foto mijn allerliefste, allertrouwste hond die ik ook gehad heb. Onze Riesenschnauzer Ajax…. (toen wij hem hadden mochten de oren nog gecoupeerd worden, mag nu niet meer en terecht maar ook wel dubbel want ik vind ze met gecoupeerde oren wel een mooiere kop hebben)

Komt nadenken met de jaren??

Ik ben eigenlijk best opgegroeid zonder veel sentiment naar dieren toe. Niet dat de dieren dooseendagskuikensdie wij thuis hadden niet goed verzorgd werden, integendeel, onze honden die we hadden hadden een vrij en goed leven met veel aandacht.  De katten waren bij ons toch wel veelal om de muizen te vangen. Die sliepen in de schuur en waren veel buiten. Daar werden ze ook gevoerd en hadden ze wel een warme slaapplaats. Ze kwamen ook wel eens binnen maar ’s nachts gingen ze de schuur weer in. Dat weet ik nog omdat op een of andere manier die katten altijd mijn tenen opzochten om in te bijten, hoe dat kwam, geen idee want de rest had er geen last van.
De konijnen die we hadden wisten we van te voren al dat ze net voor de Kerstmis verkocht werden en de pan ingingen. En toch gingen we altijd wel lekkere blaadjes voor ze zoeken zoals paardensla waar ze gek op waren en nog een aantal planten zoals klaver. Mijn vader slachtte ze niet zelf maar ze gingen gewoon naar iemand die de konijnen overal opkocht en zelf eten deden we ze ook niet.
Bij de slager zagen we dat de varkens en koeien via een stenen stoep naar beneden gingen naar de slachterij en als ze niet door wilden lopen kregen ze een stroomstoot van zo’n prikker. Dat weet ik dan nog wel dat ik dat wel heel zielig vond, dat ze geslacht werden weer niet eigenlijk want ja een stukje vlees in de pan was toch wel lekker.
En eigenlijk dacht ik er verder ook niet zo over na hoor, omdat wij nogal vrij woonden was dat bij alle mensen mijn omgeving ook zo en dan neem je dat toch aan tot een soort norm, zonder er veel bij na te denken.
Pas toen we een dierenwinkel kregen ging ik ook anders aankijken tegen huisdieren, verzorging en hoe mensen er mee omgingen.Ik heb daar veel gezien, geleerd en ging ook wel anders aankijken tegen bepaalde zaken. Van het verwaarlozen van dieren tot het overdreven getroetel er mee.
In die tijd verkochten we ook veel diepvries voer voor katten en honden, waaronder ook eendagskuikens. Ik weet nog dat veel mensen dat heel eng vonden als ze die pakjes ingevroren kuikentjes zagen. Zelf had ik er weinig moeite mee. Het enige wat ik eigenlijk wist van die kuikentjes dat het haantjes waren die niet nuttig waren om op te kweken en voor de eierproductie.
Vorige week zag ik een filmpje op FB over hoe het toegaat in zo’n kuikenkwekerij zal ik het maar noemen. Grote broedbakken waar de eieren uitgebroed worden en de kuikens uitgezocht. En heel eerlijk gezegd had ik met terugwerkende kracht een soort schaamtegevoel dat ik dacht. Jeetje gaat dat er zo aan toe, vond het echt een vreselijk gezicht hoe er met die kuikentjes omgegaan werd.
muizen e.d.Even snuffelen op internet leerde me dat de eendagskuikens nog steeds verkocht worden als diervoeders. Ook voor slangen en reptielen. Ook muizen, ratten, cavia’s, hamsters, konijnen die je ingevroren kan kopen als voer voor de exoten. Bizar gewoon en heel eerlijk gezegd ben ik blij geen dierenwinkel meer te hebben. Zou er nu toch wel moeite mee hebben om dat te verkopen want eigenlijk wil ik niet weten hoe het er dan toegaat op de kwekerijen waar die andere dieren gekweekt worden, zal niet veel beter zijn. Van mij mogen ze het houden van reptielen en slangen in huis gewoon verbieden hoor. Hoewel ik bij die doorgefokte honden met allerlei kwalen ook wel vraagtekens zet en dan heb ik het nog niet over zoals ik pas een artikel las katten die helemaal kaal gekweekt worden, dan hadden de baasjes ook geen haren in huis. Of kale cavia’s waarvoor ze dan weer speciale soort zakjes voor verkochten waar ze bijna heel de dag inzaten omdat ze zich niet warm konden houden.
Al die extreme onnatuurlijke dingen in mijn ogen althans snap ik echt niets van dat mensen dat nou leuk vinden en niet dat ik meteen op de barricaden zal gaan staan mag dat van mij betreft wel aan banden gelegd worden.