Een brug te ver………

Weet niet hoe ik opeens op dit onderwerp kwam, of eigenlijk weet ik het wel, heb gisteren weer een aantal foto´s gezien op een FB pagina over oude foto’s van het dorp en de mensen van het dorp waar ik geboren ben.
Daarbij waren ook een aantal foto’s van de VGLO. Dat was destijds Voortgezet Lager Onderwijs, zowel voor jongens als meisjes maar de meeste waren toch wel meisjes die er op die school zaten en het ging een beetje toe naar een soort huishoudschool. Mijn zusje zat ook op die school en ging al snel daarna werken in een winkel.
Ze had ook niet echt te ambitie om verder te leren destijds, later is ze in een keuken in een zorginstelling gaan werken en daar haalde ze wel alle papieren die er te halen waren. Ze was daar echt op haar plek.
Maar zo denkend aan mijn zus, dacht ik ook wat ze deze week tegen me zei. We gingen fietsen en zij dacht dat we eerder van de boot zouden gaan en verder gaan fietsen terwijl we iets anders afgesproken hadden. Nu had ik het niet zo erg gevonden om eerder af te stappen en verder te fietsen maar ik heb gewoon wat moeite met van die bruggen over het water en dan zouden we over de brug over de Noord moeten fietsen. Het gaat me niet eens zozeer over de hoogte maar wel over het water fietsen, het lijkt wel of dat aan me trekt of zo. Ja ieder mens heeft wel iets waar ie niet zo blij mee is.

Ik doe het wel hoor, ben in Zeeland ook over lange bruggen gefietst en de brug over de Noord heb ik ook wel eens genomen en natuurlijk de Algerabrug heel vaak en daar heb ik weinig moeite meer mee. Maar heel prettig vind ik het niet al merk ik wel hoe vaker ik het doe het ook wel wat minder eng voor me wordt. En mijn zus zei toen tegen mij “je zou toch eens daar over heen moeten zetten”, iets in die richting. Ik reageerde er niet meteen op maar dacht later wel, je hebt makkelijk praten. Zelf heeft ze last van hoogtevrees en al een paar keer heb ik daar “dramatische” dingen mee gemaakt zoals een keer in een lift in Luxemburg. Ik was nog even naar het toilet en zij was alleen vast in de lift gestapt, een glazen lift die ons van het lage gedeelte van de stad naar het hoge gedeelte bracht. Ze maakte er best een drama van in die lift zodat een van de reisgenoten zelfs haar jas over haar heen hing zodat ze niets meer zag. Ik heb haar hoogtevrees altijd best serieus genomen, hield er ook rekening mee om op roltrappen die hoog waren altijd voor haar te gaan staan of we een alternatief namen. Toch irriteerde haar dramatische manier van doen mij vaak wel. Zoals die keer in Engeland dat we bij Harrods warenhuis waren geweest met de metro er naar toe gegaan en inderdaad daar waren lange roltrappen.

Geweldig om eens te zien, natuurlijk wat te kopen al was het alleen maar om met dat tasje te kunnen lopen.😍Toen we terug zouden gaan wilde ze echt niet meer die roltrap af, alternatief was een taxi nemen en dat deden we toen maar, zij betaalde hem want ik vond dat echt zonde van mijn geld. Zo zijn er best tijdens onze uitstapjes vooral in het buitenland wel veel keren geweest dat haar hoogtevrees er voor zorgde dat ze dingen niet durfde doen. In het begin deed ik dat ook dan maar niet maar tegenwoordig ga ik wel anders mis je toch vaak een hoop leuke dingen. Zoals op Lanzarote waar we een tocht door de bergen gingen maken met een bus. Zij durfde niet mee die bergen in en ik had het echt niet willen missen. Dacht ook zal hier waarschijnlijk nooit meer komen. Wil het wel een keer zien. Maar het blijft altijd dubbel want je laat haar wel een dag alleen al vond ze dat helemaal niet erg.

Lekker lezen en bij het zwembad zitten in het resort vond ze prima.
Ach zo vinden we altijd wel een weg om het toch leuk met elkaar te hebben al dacht ik laatst wel even, hoe zou zij reageren als ik dat tegen haar zou zeggen “je zou je daar toch eens over heen moeten zetten” en eigenlijk weet ik dat wel………. dus doe ik dat maar niet.