Deal…..

2016_06_13_Telje zegeningenKen je dat, je hebt opeens zo’n nummer in je hoofd dat er niet meer uitgaat en vandaag had ik het ook. Waarschijnlijk kwam het doordat ik bij de kringloop liep van Dorcas, een christelijke instelling die met de opbrengst allerlei projecten ondersteunt.
Ik vond er een miniboekje met allemaal wel heel christelijke wensen, waar weer niks mis mee is maar ik hoefde hem niet in mijn kastje te hebben. Voor mij een beetje teveel EO. Onderweg verder fietsend dacht ik wel, hoe mooi was het vroeger eigenlijk best wel in mijn jeugd. Dat kinderlijke geloof dat er altijd iemand was die voor je zorgde en je nergens bang voor hoefde te zijn.
Ik vergeet maar gauw even de hel en verdoemenis die ook gepreekt werd en mijn gereformeerde stemmetje hoor ik nog steeds ergens in mijn achterhoofd wel eens wat zeggen. Al moet ik zeggen dat hij wel aardig verstild is de laatste jaren. Gelukkig wel.
En zo verder fietsend kwam het nummer “tel je zegeningen, tel ze een voor een, tel ze allen en vergeet er geen” opeens in mijn hoofd en dat bleef er maar zitten.
Voor het eerst koos ik weer de rustige wegen door de polder en behalve wat fietsers, wandelaars kwam ik gelukkig geen vervelende man tegen. Dat was de eerste zegening die ik maar telde vandaag.

Bijna 40 km gefietst, het was heerlijk weer en zag hier en daar al weer futen die aan het baltsen waren. (Foto’s uit archief)  Ik voelde dat de warmte van de zon ook al sterker werd.
Thuis werd er stevig doorgewerkt. Gisterenavond werd ik verrast in mijn badkamer dat ze het raam er uit gehaald hadden. Ik had dat helemaal nog niet gezien. Een zootje in mijn badkamer, getver maar ja dat hoort er bij dan. Vroeg me wel af wanneer er weer een nieuw in zou komen want volgens mij is de planning eerst alle daken, goten en dat soort dingen en daarna de ramen er pas in. Vanmorgen meteen even gaan vragen en vandaag of morgen zeiden ze. Prima geregeld. Ze hadden het binnen ook heel scheef gezaagd allemaal. Ik heb echt een heel kleine badkamer/douche en die heb ik een aantal jaren geleden mooi opgeknapt met kunststof schroten op het bovenste stukje dat niet betegeld was. Ik weet nog hoeveel gepriegel en wat een vervelend werk het was om het langs die ramen goed te krijgen. Ik vroeg dus wel of ze niet de hele boel zouden slopen want het nieuwe raam heeft een andere maat en ik ken mijn muren in die badkamer die zijn vreselijk slecht. Ze beloofden het netjes weer af te werken.
Eind van de dag belt mijn huisarts op. Ze vond toch dat thuis mijn bloeddruk wel wat te hoog was en vond het nodig medicijnen er voor te nemen. Ik vertelde mijn ervaringen met dat apparaat (heb nog steeds een zere arm, het was ook de arm die ik een paar jaar geleden gebroken had) 1193803 (2)Ik vroeg ook of ze gezien had hoe de eerste meting in de praktijk was geweest. Ze bekeek het nog een keer en zei, ja inderdaad die was wel goed.
Ik heb haar een deal voorgesteld, zij telt 5 % van de uitkomst af i.v.m witte jassen bloeddruk en ik zorg dat ik 5 kg afval en over drie maanden kom ik dan nog een keer de bloeddruk meten bij haar.  Ze was het er meteen mee eens, ze moest ook wel een beetje lachen haha. Heb best een leuke arts hoor. Deal dus…….
(wordt vervolg anders wordt het wel weer een heel lange blog)

 

Bloedlink….

1193803 (2)Vandaag al vroeg uit de veren, niks voor mij, want om net 7 uur begonnen ze al te timmeren en werken op mijn dak en dan kan ik toch niet meer slapen.
Nou ja moest er toch op tijd uit want vandaag zou ik een bloeddrukmeter mee krijgen naar huis om thuis mijn bloeddruk op te meten een aantal keren.
Een heel leuke praktijkassistente vertelde me hoe dat allemaal ging en we zaten zo even te praten over bloeddruk en de interpretatie er van. Dat er ook verschillend over gedacht wordt. Vertelde haar mijn ervaringen uit het ziekenhuis waar mijn bloeddruk gewoon goed was terwijl dat toch ook een stressvolle tijd was.
Afijn ze deed die band om en ging hem de eerste keer opmeten. Schrik niet zei ze, de eerste keer is ie altijd nog hoog. Maar dat was niet het geval, hij was gewoon goed, lager als twee weken geleden bij de huisarts.
Ook zij was wel wat verbaasd en ik dacht, als ie daar al goed is dan zal hij thuis toch zeker ook goed zijn. Had nog wat administratieve dingen te doen, wat dat betreft kwam het ook wel goed uit.
Maar wat een vervelend apparaat was het zeg, hij knelde echt heel mijn arm af en deed behoorlijk zeer en dat moest dan om de 20 minuten gebeuren. Getver, had er eigenlijk helemaal geen zin in.
En ik zat maar op de klok te kijken wanneer gaat dat ding weer beginnen. Vond het maar niks.
Bij het uitlezen bleek dat mijn bloeddruk thuis hoger was dan in de praktijk. Ik vond het niet zo gek hoor, zat al als een idioot te stressen voordat het apparaat ook maar weer begon. Voor mij is het laten meten van mijn bloeddruk echt zo’n issu geworden, zeg wel tegen mezelf stel je niet zo aan maar ik heb een dokter die graag met pillen strooit en dat wil ik gewoon niet.  Heb het er niet over als het echt heel veel te hoog is hoor maar zoals bij mij net iets te hoog denk ik wel, waarom wil die dokter zo snel pillen geven. Heb haar dat ook wel eens gezegd maar ze houden soms zo strak vast aan cijfertjes, in mijn ogen dan.
Overdrijf echt niet, heb nog steeds een soort heel moe gevoel in mijn bovenarm.
Bij de dokter vandaan ging ik meteen fietsen en ik voelde al fietsend, prachtig weer ook nog eens vandaag, zon en helder, alle spanningen uit mijn lichaam weg trekken.
Bij thuiskomst een leuk gesprek met de mannen op de steigers. Het was vandaag zoveel beter weer dan gisteren toen ze opgebouwd werden. Praatje over de tuin, het huis en wat ze allemaal nog gingen doen. Best gezellig eigenlijk. Bij de voorkant van het huis is het dak er al af en zitten er al isolatieplaten op. Morgen gaan ze de achterkant doen.

Roep wel van te voren als ik er langs wil want zo nu en dan zie ik van alles naar beneden gegooid worden haha zodat ze even stoppen. De kraan staat ook precies boven mijn huis gedraaid maar denk er maar niet al te veel aan. Voor ieder klusje een andere groep werkers. Vind het ook wel boeiend om te zien hoe het allemaal gaat en ik visualiseer al vast hoe het er straks uit zal gaan zien als het klaar is. En van de week nog ff gaan sparren met de huisarts.

Een marathon….

bloeddruk-metenVanmorgen was ik al vroeg op, had een afspraak bij de dokter voor een jaarlijkse bloeddrukmeting en dan controleren ze ook meteen andere dingen zoals cholesterol en suiker en dat soort dingen.
Het gekke is dat ik bij mijn huisarts altijd te hoge bloeddruk heb terwijl bij alle controles in het ziekenhuis was mijn bloeddruk steeds goed. Heb al die keren geen arts gehoord die zei dat hij te hoog was. Ben dan ook altijd heel gespannen als ik naar mijn eigen huisarts moet.  Weet ook niet hoe die dingen werken allemaal maar het is gewoon zo. Zit gewoon ook in mijn hoofd.
Ook nu was hij weer iets te hoog, later nog een keer meten, voor de rest was alles goed cholesterol en suiker. Heb nog wel even tegen de huisarts verteld over twee jaar geleden (kan je nagaan zo lang was ik er al niet meer geweest)  toen ik zo’n last had van die draaiduizelingen hoe ik er bij de fysiotherapeut in 10 minuten helemaal van af was.
Zij vond het echt leuk en zei dat ze zelf ook begonnen was bij patiënten met die Nep aalscholverkanteltherapie en er mensen waren die er goed baat bij hadden. Het werkt niet bij iedereen vertelde ze. Ze vertelde van een patiënt die ze thuis behandeld had. Die had een bak naast zich staan omdat ze naast duizeligheid ook steeds moest overgeven. Daar had ik dan geen last van gehad. Maar toch mooi dat zij dit nu ook doet.
Onderweg naar de huisarts kwam ik langs de fietsenmaker die me wenkt en zegt dat mijn eigen fiets weer in orde is. Hij had hem nog een paar dagen gehouden om te kijken of ie het wel goed bleef doen. Een prachtige dag vandaag en was al een paar weken van plan om een keer te gaan fietsen naar een andere kringloopwinkel en dat heb ik ook gedaan. Heerlijk langs de Lek gaan fietsen. Wat lopen snuffelen. Weer een paar miniboekjes gescoord, 10 cent per boekje. Hij is nu echt bijna helemaal vol, kunnen er niet veel meer bij maar het blijft zo leuk om zo’n vondst te vinden.
Ga heerlijk nog een eind door de polder fietsen, iedere dag dat de zon schijnt en het kan wil ik er ook volop van genieten. Niet veel gefotografeerd alleen een Nep aalscholver. Maar vond dat ze het mooie gedaan hadden. Fiets3ndMoest echt wel afstappen om te zien of hij echt was, zo voorbij fietsend leek hij aardig echt.
Net voordat ik thuis ben zie ik dat ik een marathon gefietst heb. Ik vind het grappig en maak er even een foto van. Nog even uitrijden zeg maar en thuis 44 km aftikken.
Mijn eerste fietsmarathon van dit jaar…….. laten er maar veel meer komen met zulk prachtig weer erbij. 

 

Allemaal kadogies…….

IMG_3635 (2)Als je bijna jarig ben en ook een portemonnee vol hebt van al die pasjes krijg je ook weer aanbiedingen, kortingen of cadeautjes.
Vaak heb je er weinig aan want dan moet je weer bijvoorbeeld eerst voor minimaal 50,00 iets kopen om 5,00 korting te krijgen zoals bij de ANWB en MS Mode. Dan denk ik ook, steek het lekker in je……. je weet wel wat heb je daar nou aan dat is toch geen cadeautje.
Nee dan de Hema haha, hoezo bevooroordeeld maar daar kreeg ik gisteren 2,50 korting omdat ik daar een zorgverzekering heb en vanmorgen kreeg ik een gratis tompouce in een mooi doosje voor mijn verjaardag.
Smaakte heerlijk.  Gisteren viel ik ook nog in de prijzen bij het klaverjassen in mijn stamcafé.  Eigenlijk altijd wel een van de leukste kaartavonden van het jaar.
Iedereen toch wel in een goede stemming, gezelligheid, geen “mes op tafel” mentaliteit.
Zelf had ik dit keer niet zo heel goed gekaart maar van de 36 was ik 14e geworden. Ik won daarmee nog wel een kip.
Mijn zusje die er ook was met haar man viel heel goed in de prijzen bij de verloting, ze won een gourmetstel, een rollade en een kalkoen van 3 kg.  Nu had ze al tegen haar man gezegd van te voren als we kip of kalkoen winnen dan geven we het weg of laten we het doordraaien dus de kalkoen kwam mijn kant op.  Dat wordt morgen dus slachten en braden. Bij een goede slager vandaan en beesten die een goed leven gehad hebben (voor de vega’s etc ) Kerstminiaturen-in-MergelRijk-Valkenburg
Kreeg ook nog een mailtje van het vrijwilligerswerk dat ik een kerstpakket op kan halen, begreep dat het geen eten is maar een soort code dat je iets kan bestellen, ik zie het wel maandag.
En van Wim had ik een bon gekregen voor een gratis kaartje voor Mergelland, wat was dat leuk zeg maar daar later een blogje over. Toch ook 7 euro waard. Vandaag de laatste boodschappen gedaan, had het dit jaar goed gepland, gewoon iedere keer als ik in de winkels was al wat meenemen, geen gestress, gedoe zoals je zoveel ziet momenteel. Vanmiddag reden ze me bijna van de sokken om een parkeerplaats te bemachtigen, zo druk was het overal. Dan ben ik toch maar weer blij met mijn fietsje en heb daar geen last van.Hartjes kerst
Maar het mooiste cadeautje lag vandaag in mijn brievenbus. Gisteren schreef ik over mijn oude huisarts en vandaag lag er een kaartje in de brievenbus waarin stond:
Het was eergisteren een fijn gesprek met je, mooi dat je zo van je leven kunt genieten. Ook van Margriet (zijn vrouw) een goede kerst en een gelukkig 2019.  Dat is toch superleuk……

Mensen die er toe doen……

Schreef ik in een vorig blogje nog over mijn fietsenmaker, deze week had ik echt nog een paar van die momenten dat ik dacht wat is het toch eigenlijk leuk (niet altijd maar meestal wel) om in een klein dorp te wonen waar veel mensen me dan ook nog kennen.
Zoals vanmiddag, ik was lekker wat in de tuin aan het werken toen ik mijn uitgebloeide viooltjes zag in twee bakken en dacht, laat ik meteen even naar het tuincentrum gaan, heel schuin tegenover me in de straat, om er een paar nieuwe plantjes te kopen.
Het is een tuincentrum dat alleen van april tot en met juni geopend is en deze week bleek het dus al weer de laatste week te zijn dat hij open was.
Ik zocht wat plantjes uit en ging naar binnen om af te rekenen en maakte een praatje met de eigenaar. Ken hem al heel erg lang en kom er altijd graag.
Nu had ik ooit flessen plantenmest gekocht en ook mest voor groentes en fruit en vroeg aan hem of daar nu erg veel verschil in zat. Want van die voor planten had ik nog een paar volle flessen. Daar zit geen verschil in zei hij, dat kan je ze gewoon ook geven.
Maar zei hij die planten die je voor je huis in die bakken heb staan moet je ook voeding geven, die hebben bruine randjes en dat is een gebrek aan voeding.
Dat vind ik dan zo leuk aan het dorpse, dat hij dat gewoon ziet en als hij me ziet het toch even zegt tegen me. Heb ze vanavond meteen voeding gegeven. Kijken of ze er van opknappen. Ik weet het zelf gewoon aan het feit dat ik een poosje wat minder aandacht voor mijn tuin had.
En nog een voorbeeld. Eergisteren was ik bezig in mijn voortuin, nou ja voortuin, meer voor straat want ik heb hem toen ik ging werken helemaal betegeld.
Maar ook daar komt onkruid op dus even weer aanpakken en als ik in de voortuin werk komen er altijd mensen langs die wel een praatje maken.
Zo kwam ook mijn vroeger huisarts langs, een vrouw die samen met haar man een praktijk had en die ik denk al weer zo’n 15 jaar of langer geleden gestopt zijn.
Zij hadden net als wij veel ellende met kinderen krijgen gehad, een kindje zwaar gehandicapt maar een uur geleefd, een kindje met wiegendood na drie maanden en nog ook miskramen. Maar ook nog drie gezonde zonen gekregen daarna.
Ze liep met haar kleinzoon van ik schat zo rond een jaar of 12. En ik zei, zo gezellig met je kleinzoon op stap.  Ja leuk hoor zei ze.  Geniet je ook zo van je kleinkind vroeg ze daarna aan mij, hoe oud is ze nu.  Ik zei ja, het is geweldig en ze was gisteren al weer 5 maanden oud, ze wordt nu helemaal zo leuk. 
“Was je ook zo bang” vroeg ze opeens. Touché, iemand die me precies begreep, het zelf zo ook had gevoeld. “Ik durf nog niet op te passen” zei ik tegen haar.
“Dat komt helemaal goed hoor zei ze, let maar op”.  Een ervaringsdeskundige dus en dat voelde zo lekker aan. Iemand die het zo goed weet hoe dat voelt en dat ook met je deelt.
Een klein dorp, soms ook wel het idee dat ze alles van je weten of willen weten maar soms ook zo heerlijk om daar bij te horen met zulke betrokken mensen erbij.

Ziekenhuisperikelen..

chriguZo’n jaar of 12 geleden voelde ik opeens een bultje in mijn buik, nu hou ik helemaal niet van bultjes dus ik zat al snel bij de huisarts. Een vetbultje zei ze, ga maar naar de chirurg om naar de laten kijken.
Dat deed ik en ook die constateerde een vetbult, ik kan hem weghalen zei hij maar nodig is het niet. Nou ben ik al een bangerik en als het niet nodig is om te snijden dan maar niet dus ik liet het maar zo.
Een paar jaar later kreeg ik opeens weer de kriebels van ja hij zit er nog steeds, het zou toch niet… dus weer de route huisarts chirurg en hetzelfde verhaal.
Nou ja die bult zat er dus nog steeds maar hij groeide wel, eerst zag je er niets van maar op een gegeven moment ging hij wel een beetje uitpuilen, een heel beetje.
Dus weer naar de huisarts een paar jaar geleden en die zei, ja dat is een aardige bult geworden maar ik denk dat je meer last hebt als je hem weg laat halen dan wanneer je hem laat zitten.
Nou ja ik heb ooit een buikoperatie gehad en ik weet nog hoeveel pijn ik daaraan gehad heb dus ik dacht laat maar lekker zitten.
Maar zo nu en dan zit ie toch wel aardig in de weg zeker als ik aan het tuinieren ben dan heb ik er best last van. Niet dat ie zeer doet maar het voelt dan niet lekker aan dus maar weer naar de huisarts, mijn eigen huisarts en die zei, die moet je nu echt wel weg laten halen.
Dus weer een afspraak gemaakt in het ziekenhuis en om 11 uur kon ik vanmorgen terecht.
Mijn vriendin zou rijden maar ik had de verkeerde tijd doorgegeven, dacht dat ik er om 10 uur al moest zijn dus kwart voor 10 waren we er al.
U heeft pas een afspraak om 11 uur zei de heel vriendelijke assistente. O stom zei ik, dat klopt nou dan gaan we wel even een bakje doen.
De wachtkamer zat stampvol, nu is dat niet alleen de wachtkamer voor de dokter waar ik moest zijn maar ook voor andere artsen.
Wacht maar zei die assistente, ik ga wel even bellen of je er misschien eerder tussen kan, ze belde en zei ga maar zitten hoor dan wordt je wel opgeroepen.
Ik ging nog even naar het toilet en ik zat nog niet eens toen ik al opgeroepen werd.
Nu heb ik bij een chirurg altijd wel een man in gedachte maar het was een vrouw, hoogzwanger zo te zien, een heel aardige dokter.
De bekeek de bult van alle kanten en zei dat hij inderdaad wel groot geworden was dus ze twijfelde of hij wel met plaatselijke verdoving nog weggehaald kon worden. Dus wilde ze eerst nog even een MRI scan maken om te kijken waar ie precies zat verder. Dus dat moet ik volgende week gaan doen. Maar je niet ongerust zei ze, ik twijfel er echt niet aan dat het iets anders is dan een vetbult maar ik wil wel zeker weten hoe groot ie precies is.
Dat was hetzelfde als mijn huisarts had gezegd dus ik was best gerustgesteld.
Nou ja volgende week maar voor een MRI scan een week daarna weer terug voor de uitslag.
Ik vroeg of ze zelf nog opereerde met die buik, ze vertelde dat ze nog een peuter thuis had van 2 jaar en als ze een dag thuis was ze het zwaarder had met spelen op de grond, weer opstaan e.d. dan wanneer ze opereerde. Ze was 32 weken zwanger vertelde ze maar over twee weken ging ze op zwangerschapsverlof dus zou ze die bult zelf niet weghalen maar een collega van haar.
Ik zei dat mijn schoondochter zwanger was en dat ik pas na de geboorte geopereerd wil worden maar voor die tijd komt het er toch niet van, zei ze. Dus ghz007maar even het medisch circuit in. Heb er geen last van verder, geen pijn aan dus maak met niet echt bezorgd maar op een of andere manier mag het voor mij nu wel gedaan worden. Dan ben ik er maar weer vanaf.  Had hem gewoon 12 jaar geleden weg moeten laten halen, maar goed dat is allemaal achteraf geklets en daar schiet ik ook niets meer op natuurlijk. Nog even de leuke assistente bedankt dat ze het geregeld had voor me, nog een bakje gedronken en daarna weer naar huis. We waren gewoon om 11 uur al weer thuis…… een duim omhoog voor het Groene Hart Ziekenhuis Gouda dus.

 

Een goed gesprek…..

Eigenlijk dacht ik het in het leven momenteel wel aardig voor elkaar te hebben. Heb de laatste jaren geleerd om over van alles te praten en ook over te schrijven, vroeger was ik echt iemand die van alles oppotte en zo had ik nu toch wel het gevoel dat alles wat er gebeurd is een plekkie had.
Tot ik afgelopen zaterdag opeens iets verdrietigs te horen kreeg waarvan mijn hele wereld weer helemaal op zijn kop stond en ik opeens weer terug bij af leek te zijn.
Met de nadrukkelijke wens om er niet over te praten met wie dan ook (behalve Wim maar voor hem staat het toch veel verder af dat is logisch) en ik begreep waarom dat was en natuurlijk hou ik me daar aan. En mijn blog is ook openbaar al heb ik het niemand in mijn kring de naam gegeven maar goed je zal net zien dat iemand in mijn omgeving het per ongeluk leest.
Het is gewoon moeilijk als je ergens vol van bent, het me gewoon persoonlijk ook ontzettend raakt,  ik er niet kan en mag over praten of schrijven en dat viel me best zwaar.
Zeker als ik met mijn zus op stap ben, wij hebben eigenlijk nooit geen geheimen voor elkaar en ik zag dat ze wel wat aan mij merkte en dat is dan best rot eigenlijk.
Dus gisteren toch maar een afspraak gemaakt met de huisarts, tenslotte heeft zij een beroepsgeheim en kan ik daar wel dingen vertellen, mijn verhaal even kwijt en daarom ook maar een dubbele afspraak gemaakt. Weet niet hoelang er normaal voor een “klant” staat trouwens hoor.
Mijn huisarts is een vrouw en zij kent me denk ik nu een jaar of 15 of zo en ik ben geen vaste klant, het was al weer een jaar geleden dat ik er voor het laatst was en dat is gewoon een goed teken natuurlijk.
Ik vertelde haar wat me dwarszat en ze nam echt alle tijd voor me, keek in mijn geschiedenis van wat er nog bewaard is gebleven, draaide alles voor me uit zodat ik het op mijn gemak thuis nog een door kon lezen.
Het is echt een geweldig mens, het deed me onwijs goed om even mijn hart te luchten al zullen de patiënten die na mij kwamen er niet zo blij mee zijn geweest want ben meer dan een half uur binnen geweest.
Wat kan een gesprek toch veel goed doen en ik voelde me best opgelucht. Het verdriet gaat er niet weg mee maar ze snapte in ieder geval wel wat er in mij omging.
En langzamerhand begint het ook wel weer te zakken, ik ben maar gaan doen wat mij altijd geholpen heeft werken.
Dus mijn laatste flinke klus begonnen, de bijkeuken opknappen. Het prachtige weer doet voor mij ook wel veel goed hoor, gewoon de deur open zetten als ik aan het klussen ben en tussendoor een bakje in het zonnetje buiten drinken.
En eindelijk weer volop zon na zo’n grijze week zoals vorige week.  Het is nog een aardig klusje maar heb ook al wel veel gedaan.
Volgende week ga ik weer verder, morgen maar even mijn huis een beetje opruimen want het vrijdag komt mijn lief weer en dat kan ik wel even goed gebruiken een luisterend oor en een dikke knuffel.