Van knoopje tot superaap

Knopendoos (Middel)Soms kan een blogje zomaar opeens ontstaan. Pas ruimde ik de zolder op en had voor de zoveelste keer de doos met knopen in mijn handen. Ik nam hem mee naar beneden en dacht ik breng ze naar de kringloop, iets wat ik al een paar keer eerder wilde doen en het toch weer niet deed, net zoals nu dus kon ik het nog niet.
Vanmorgen zocht ik twee knoopjes voor mijn poppenbreiwerk en dacht ik, wat een leuke knoopjes zitten er eigenlijk bij. Knoopjes (Middel)Vroeger ging het zo dat als er iets bij ons thuis versleten was of te klein geworden de knopen er af gehaald werden, de rits er uit getornd en ook nog als stofdoek of poetsdoek gebruikt de rest.
En wij mochten als kinderen spelen met de knopendoos. Kettingen er van rijgen, gebruiken als goederen in een vrachtauto of zo. Weet niet wat we er allemaal mee deden maar weet nog wel dat we het altijd leuk vonden als het mocht.
Iedere generatie heeft zijn andere speelgoed dingen natuurlijk, dat snap ik helemaal wel maar als ik bij Yenthe zie vanmiddag toen ik er was dat zoveel speelgoed bestaat uit beesten en dingen die wat zeggen met een batterij. Ziet er leuk uit maar ik vind het echt weinig creatief.
Een voorbeeld. Een nijntjepop die je dan moet verstoppen ergens en dan roept zoek me dan….. pff. Ik zette dat ding uit en ging met Yenthe verstoppertje spelen en stopte hem achter in mijn broeksband. Ze snapte echt niet waar ie was. Toen ging ik heel bewust ronddraaien en die kleine zag het meteen hoor met dat kleine vingertje die die….. veel leuker toch vind ik hoor om zo met haar bezig te zijn.
9200000075775246Of zoals vanmiddag ze had een of andere aap die begon te dansen, te zingen en te rijden op wieltjes en Peter zette hem aan en dan kwam ie naar haar toe.  Echt sorry dat ik het zeg een walgelijk lelijk plastic ding en ze was er gewoon bang van. Ze kwam naar me toe en ik pakte haar vast en troostte haar. Nee werd er gezegd ze moet leren dat ze er niet bang voor hoeft te zijn….. vond het wel wat drastisch hoor, waarom mag ze nergens bang voor zijn. Vond het ook een eng ding. Heb het maar niet gezegd natuurlijk niet. Nieuwe opvoeders nieuw speelgoed. Peter speelde ook niet meer met een tol en een hoepel toch maar ja…..
Ik denk nog met veel plezier terug aan die knopendoos, een doos vol met lege verpakkingen die ons winkeltje was, de lege zekeringen uit de meterkast die de melkflessen waren op de aanhanger achter de tractor van de jongens, het geld voor het winkeltje dat we zelf maakten door munten over te drukken en zelf biljetten te maken.
Momenteel is alles kant en klaar te koop, ziet er gelikt uit dat is zeker.
Weet nog wel in een eerder gesprek over speelgoed dat Peter zich nog zo goed herinnerde dat we samen een grote doos gingen halen in onze eend, dak open en er mee naar huis. Een deurtje er in gemaakt, schoorsteen en ramen. PeterhuisjeHij mocht hem zelf helemaal versieren, zelfs een slotje er op maken. Hij heeft er met vriendjes maandenlang mee gespeeld, ze konden er net met zijn tweeën inzitten. Of dat hij op de boot uren zoet kon zijn met steentjes, takjes, stukken karton en plakband, vooral heel veel plakband in allerlei kleuren waar hij de mooiste dingen van maakte.
En als ik dan al dat speelgoed van nu zie vind ik het best jammer en denk ik, ik doe die knopendoos toch nog maar niet weg. Wie weet vindt Yenthe het ooit ook nog wel leuk om mee te spelen…..

Vijf en veertig jaar later….

Drie Anneke trouwendagen was ik twintig jaar toen ik op 28 december 1972 in het huwelijksbootje stapte,  een bootje dat na 35 jaar huwelijk schipbreuk leed na al een aantal jaren op de reis flinke averij te hebben opgelopen.
Toch blijft de 28e december een aparte dag voor me want ik denk toch altijd wel even terug aan die tijd. Jong en onbedorven (nou ja) niet wetend eigenlijk waar ik aan begon maar we kregen een huisje aangeboden dus gingen we trouwen, dat ging in die tijd nog zo. Had nooit gedroomd van een witte jurk en trouwen eigenlijk, dat wilde ik ook niet dus ik koos voor een door mijn zus gemaakte zwart fluwelen trouwjurk, van boven geborduurd met rose roosjes want ik trouwde tenslotte met een Roos. De stoelen met slingers versierd door mijn collega’s en gratis trouwen omdat ik er werkte.  Samenwonen kwam echt niet ter sprake.
Het huisje kregen we van de gemeente aangeboden waar ik toen werkte, eigenlijk min of meer als een grap, zo van is het niets voor jullie.  Ik was toen nog maar een paar maanden 19 jaar. Zelf had ik totaal nog geen plannen of idee om te gaan trouwen maar mijn toenmalige vriend of laat ik hem maar gewoon Hans noemen had het thuis slecht naar zijn zin dus die had er wel oren naar om het huis uit te gaan.
Mijn vader zei je wacht maar tot je 20 bent dus dat deden we, er moest toch nog het een en ander aan opgeknapt worden want het was een oud huisje en dat gingen we dan ook doen. Best een leuke tijd eigenlijk en ook wel spannend zo’n eigen huisje.
Met het weinige geld dat we gespaard hadden konden we het toch inrichten met een nieuw bankstel, een eettafel met twee banken en het huisje aankleden. Het bed kregen we van mijn moeder en apparatuur van mijn schoonouders. Het was een piepklein huisje dus we hadden niet heel veel nodig en ik had natuurlijk zoals het toen ging wel gespaard voor een uitzet. Alles in oranje van Brabantia in de keuken. Oranje en groene gordijntjes voor de mini raampjes boven. Het huisje had een klein kamertje aangrenzende woonkeuken en boven alleen een zoldertje. Beneden nog een douche en toilet, een klein tuintje, geen schuur en dat was het. Wel op een dure straatnaam Kalverstraat 10 gingen we wonen.
Alles kon en mocht, we waren makkelijk alleen dat koken een ramp had nog amper ooit een aardappel gekookt en er werd wel verwacht dat ik een lekker maaltje op tafel zou zetten. Nou dat was zeker de eerste tijd geen succes en dat is een understatement.
Afijn ga niet heel mijn huwelijkse leven verder beschrijven, we hebben best mooie tijden gehad, ook veel vervelende dingen, eigenlijk waren we gewoon allebei nog te jong en Hans dacht dat hij zijn vrijgezellen leven gewoon door kon zetten. Hij had best veel charisma en had nooit gebrek aan vrouwelijke aandacht en daar genoot ie (te) goed van.
Twee buitenechtelijke relaties en alle ellende met kinderen krijgen zorgden er voor dat het gewoon niet meer ging en tien jaar geleden hakte ik de knoop door die eigenlijk al jaren aardig knelde.
Een beslissing waarvan ik nog nooit 1 seconde spijt van heb gehad en de tien jaar die ik nu alleen ben heb ik echt zoveel mooie dingen meegemaakt, ben ik weer veel meer die Anneke geworden die ik destijds was en het is prima zo.
Momenteel heb ik een betere band met vrijheidHans dan ik voor mijn gevoel ooit gehad heb, hij is gelukkig met een nieuwe vriendin waar ik goed mee op kan schieten en ik ben heel gelukkig met Wim. Mooier kan toch niet…… daarom 28 december blijft toch altijd mijn trouwdag maar nu alleen maar met de gedachtes aan de mooie momenten die er ook waren natuurlijk.