De knop om……

Bijene 1 (Middel)Gisterenavond na het fietsen ging ik wat papieren uit zitten zoeken en opruimen en opeens betrapte ik mezelf er op dat ik opeens niet meer aan pijntjes en dingen dacht en ik me een stuk rustiger voelde worden. Niet als een gestreste kip zoals de dagen er voor op de bank zat, zo van wanneer begint het weer.
Wim had al weer gebeld, wat een schat is het toch. Ik twijfelde nog of ik vandaag wel zou gaan werken en hij zei ook, misschien kan je het beter wel doen. Hommelel (Middel)Gaat het niet dan kan je altijd nog naar huis gaan toch. (Hij weet dat ik een makkelijke werkgeefster heb).
Vannacht weer heerlijk geslapen (alle nachten hoor trouwens ondanks mijn stress/paniekdingen) en vanmorgen gaan werken.
Niet dat ik niks meer voelde maar het leek wel of het een plaatsje had gekregen en dacht, oké Bloempjes tuin 5 (Middel)precies bij die beweging heb ik er last van en voel ik pijn. Ik ging me steeds beter voelen.
Weer op de fiets gestapt, het was net weer droog en heerlijk bij de Hema weer eens een keer een bakje/broodje gedaan. Een prima medicijn.
Gewoon weer dingen doen had ik blijkbaar even nodig.
Ooit in de laatste jaren van mijn huwelijk heb ik ook best vaak last gehad van paniekaanvallen, geen auto meer durven rijden, op zijn slechts alleen nog maar zo snel mogelijk naar mijn weg, het aller-kortste Hommelele (Middel)rondje met de hond doen om zo snel mogelijk weer thuis en binnen te zijn. Hyperventilatie… gewoon rottige dingen allemaal, veel stress.
Eigenlijk de laatste jaren (op soms een dipdagje) weinig last van gehad en dit overviel me best, was gewoon een rottige week zo voor mezelf. Dacht dat ik dat wel helemaal achter me gelaten had.
Destijds ben ik gaan praten met een maatschappelijk werkster die mij enorm geholpen heeft met praten en tips…. Ze deed haar naam eer aan Rietje Raatgever (niet te krap kijken hé ik weet dat raadgever met een d is maar zij heette nu eenmaal zo)
Vanmiddag voelde ik me weer zo prima dat ik meteen weer van alles wilde gaan doen maar ik dacht, ho ff draaf nou weer niet gelijk door Anna (zo noem ik mezelf altijd als ik me streng toe moet spreken). Bloempjes tuin 1 (Middel)
Vandaar dat ik maar een lekker bakje thee genomen heb, een filmpje opgezet in het kinder/flauw/leuke/ontspannende genre. Hugo echt zo’n sentimenteel verhaal maar zo heerlijk om even te zien lekker liggend onder een dekentje op de bank, zelfs zonder in slaap te vallen.
Ben best blij dat de knop blijkbaar weer een beetje omgezet is en hoop maar dat het ook zo blijft want paniek/angst is gewoon een slechte raadgever. En als ik me zo blijf voelen aankomende weekend weer naar Wim.. zo’n zin in.
Wat hommel(e)s omdat ik ze gewoon zo mooi vind, heel de dag bezig om al mijn plantjes te bezoeken……en nog belangrijker te bestuiven….

Meer dan een auto…….

Ik SONY DSCwilde nooit mijn rijbewijs halen tot bij een bedrijvenbeurs waar wij opstonden ook een autorijschoolhouder stond en mijn ex zei, ga toch ook eens je rijbewijs halen. En de rijschoolhouder bood aan dat ik een keer gratis mocht proberen of het echt niets voor me was zoals ik altijd beweerde.

Ik ging en eigenlijk ging het meteen goed en begon ik met de rijlessen, mijn theorie had ik zo en mijn rijbewijs haalde ik de derde keer. Ik weet nog hoe ongelooflijk blij ik er mee was.
Ik reed eigenlijk overal naar toe in de omgeving behalve als we verder gingen reed mijn ex altijd dus op de grote weg reed ik eigenlijk nooit.

Na een paar jaar kreeg ik een hyperventilatie aanval in de auto en ik werd bang, soms zelfs panisch voor autorijden en ik vermeed het zo veel mogelijk. Ik bleef wel rijden maar meestal alleen als we ergens naar toe gingen en ik terug reed als mijn ex wat gedronken had.
Net voor mijn scheiding toen de spanningen heel hoog opliepen in ons huwelijk raakte ik helemaal in paniek een keer, liet de auto staan en ben naar huis gegaan en reed helemaal niet meer.

Het bedrijf waar ik ging werkte ging verhuizen, met openbaar vervoer was geen optie (4 ½  uur onderweg) en ik mocht de auto van mijn zus gebruiken. Had al bijna twee jaar niet meer gereden. Ik stapte in de auto en het voelde goed maar ik had nog heel wat te overwinnen voordat ik iedere dag naar mijn werk ging. En een enkele keer sloeg de onzekerheid nog wel een toe. Hard meezingen met een CD van Paul de Leeuw hielp me deze angsten te overwinnen.
Na een half jaar kon ik de auto van mijn zus kopen, had het geld er voor gespaard, ik was er trots op, had nog nooit zelf een eigen auto gehad. Mijn mooie blauw VW Polo, 4 jaar jong.
En wat ik nooit voor mogelijk gehouden had, ik ging rijden zelfs leuk vinden, het gevoel van vrijheid dat het me gaf hoewel ik nog steeds niet op de grote weg reed.

Vorig jaar verloor ik mijn baan en werd mijn auto eigenlijk een beetje overbodig, ja voor het gemak en de fun eigenlijk maar niet echt nodig voor dagelijks gebruik. En deze zomer kwam ie eigenlijk helemaal niet meer van stal omdat ik altijd ging fietsen.
Ik speelde al lang met de gedachte om de auto te verkopen, krijg er nu nog een goede prijs voor en ik moet het gewoon nuchter bekijken zoals ik altijd naar auto’s keek “Het is gewoon een stuk blik”.

Maar dat is het eigenlijk niet voor me, het is meer geworden, het is het bewijs dat ik mezelf kon overwinnen om dingen te doen die ik niet meer durfde. Het geeft me een stuk vrijheid om ergens naar toe te gaan zonder van een ander afhankelijk te zijn en dat is voor mij heel belangrijk.

Toch heb ik de beslissing genomen om mijn auto te verkopen en het feit dat mijn zoon hard nodig een andere nodig heeft, deed mij de knoop doorhakken en vorige week heeft hij hem vast meegenomen en binnenkort gaan we het officieel maken.
Zo blijft “mijn meissie” toch nog een beetje in de buurt en als het nodig ik kan ik hem dan nog wel eens gebruiken van hem. Ook mijn zus die zelf ook praktisch nooit rijdt heeft gezegd dat ik haar auto mag gebruiken.
Maar ik weet dat ik er weinig gebruik van zal gaan maken, ik ken mezelf, hoe lief het allemaal ook bedoeld is. Ik wil onafhankelijk blijven en zal alleen als het niet anders kan er een beroep op doen.
Wel heb ik afgesproken als we samen ergens naar toe gaan dat ik zal blijven rijden want als ik dat niet bij blijf houden is mijn routine op een gegeven moment ook weg.

Een heel moeilijke beslissing en toen ik vandaag helemaal kleddernat geregend was realiseerde ik me opeens dat dit mijn voorland is, weer of geen weer fietsen om ergens te komen of openbaar vervoer. Het zal heel erg wennen worden…………..