Het ijs breken…..

Je op glad ijs bevinden, het ijs is gebroken, beslagen ten ijs komen, niet over een nacht ijs gaan…… er zijn gewoon veel uitdrukkingen die met ijs te maken hebben.
Alleen de watervogels kennen die vast niet hoewel ze sommige wel heel letterlijk opvatten.
Zoals de twee zwanen die ik zag proberen te zwemmen in een randje tussen weiland en ijs, dat lukte niet dus moesten ze letterlijk eerst het ijs breken voordat ze weer bij elkaar kwamen.
Om daarna meteen maar elkaar te gaan liefkozen, hou eens even op het is nu nog geen lente hoor…… hoewel waarom ook niet eigenlijk. Zeker in de winter is het toch heerlijk om tegen elkaar aan te kruipen en elkaar lief te hebben.
Sommige watervogels gingen ook over een nachtje ijs, zoals de krakeenden die voorzichtig op het ijs liepen maar toch maar weer gauw het water op gingen zoeken.
Op een of andere manier heb ik altijd een beetje te doen met die watervogels, als ik er al aan denk met die blote eendenpootjes op het ijs..brr zou ze zo allemaal wel mee willen nemen om ze op te laten warmen.
Wat natuurlijk onzin is en daarmee zou ik ze juist ziek maken…..maar toch……. Zeker als zoals vanmiddag dan een groepje eenden aan kwamen vliegen en na geland te zijn in een stukje open sloot zich “heerlijk” gaan zitten wassen. Brrr…. krijg het al koud als ik het zie.


Veel watervogels bevonden zich dus vandaag al weer op glad ijs en het blijft altijd een mooi gezicht, zeker als ze aan komen vliegen en glijdend het ijs overgaan en verder landen dat de bedoeling was. Die kwamen dus niet helemaal beslagen ten ijs.
IJs in de polder, dichte sloten, een zonnetje, fietsen, hier en daar wat fotograferen, koude handen krijgen.
Het is winter en dit weer vind ik gewoon zo heerlijk…….

Langs Lek en Surfplas

Vandaag had ik me voorgenomen, hoe koud het ook is, ga gewoon fietsen, ik zie het wel.
Twee dagen amper buiten geweest, dat is niet goed voor me, wil frisse lucht en bewegen buiten.
Dus eerst gewerkt en daarna naar mijn fiets gelopen. Bij het windscherm van het café staat een man met een fiets.  Hij zegt ben maar even hier gaan staan want er is zo’n koude wind over de Lek, sta op de pont te wachten.
Valt het tegen om te fietsen vraag ik hem, waar komt u vandaan. Hij noemt de naam van het dorp waar mijn moeder woonde. En u bent er toch best op gekleed zeg ik tegen de man die gestoken is in warme jas, handschoenen, muts, soort skibroek.
Het valt echt tegen die harde oostenwind antwoord hij, het viel mij heel erg tegen ik kwam er bijna niet tegenin.
Ik vertel dat ik zo’n zelfde afstand wil gaan fietsen, even twijfel ik maar ik denk, ach als die man het kan, kan ik het toch ook wel en tenslotte heb ik ondersteuning wat die man niet had dus ik ga gewoon lekker op weg.
Heen natuurlijk helemaal geen probleem, langs de Lek fietsen met de wind in mijn rug. Onderweg tegenover eendenkooi de Bakkerswaal even afgestapt. De rietkragen zijn net een week geleden gesnoeid en door de harde oostenwind van de laatste dagen staat het water in de Lek bijzonder laag. In de geulen die goed zichtbaar zijn ligt overal ijs.
Later kom ik langs een surfplas. En daar is het alle eenden verzamelen. Ze zitten allemaal dicht bij elkaar zie veel bergeenden, futen, smienten en nog andere soorten die met elkaar in het grote wak zitten of eigenlijk meer op de rand van het water. Ze zullen zo elkaar wel meer warm kunnen houden en het water open.
Even bij Peter en Chantal de post opgeruimd, alles ziet er nog goed uit, morgen komen ze weer naar huis. Het is allemaal heel goed gegaan ook met Yenthe en ze hebben het prima naar hun zin gehad. Ze is echt gegroeid, wat een schatje is het toch, ga er gauw weer naar toe als ze weer terug zijn.
Op de terugweg is het wel kouder natuurlijk tegen de wind in maar het valt me eigenlijk allemaal nog wel mee hoor. Moet me niet zo vaak laten leiden door die weerberichten en adviezen en mensen die doen alsof we een paar dagen op de noordpool moeten wonen.
Ja het is koud, het is ook winter tenslotte en dat zijn we niet meer zo gewend natuurlijk de laatste jaren waren zo zacht.  Maar denk voor de natuur dat het helemaal geen kwaad kan zo’n paar weken winter…… Volgende week gaat het weer dooien, ook prima want heb ook wel zin in de lente hoor.

It giet oan

Zo vandaag naar het ziekenhuis geweest naar de anesthesist, de chirurg en een hartfilmpje gemaakt. Goed geregeld in het ziekenhuis zodat alle afspraken achter elkaar plaats konden vinden en op tijd. Nou ja mijn bloeddruk was wel te hoog maar de operatie kon wel doorgaan. Moet ik wel wat aan gaan doen. Bewegen doe ik wel genoeg maar moet wel wat af gaan vallen dat scheelt ook wel. Dus vanaf vandaag de knop maar om. Normaal eten en geen extraatjes voorlopig. Weet wel als ik naar zo’n ziekenhuis ga ik altijd gespannen en nerveus ben dus afgesproken volgende week nog een keer bij mijn eigen huisarts een keer op te laten meten.
Zussie en vriendin hadden aangeboden mee te gaan maar ik dacht ga toch alleen maar voor dat gesprek en die onderzoeken dan zitten ze toch alleen maar te wachten. Dus ik was gewoon alleen gegaan. Maar toen ik daar eenmaal was had ik wel een beetje spijt, een beetje feedback is toch wel gezellig.  Eerste stukje op de fiets, prachtig weer in de polder, wel een koud windje. Laatste stukje met bus en nog een eindje lopen.
Vanmorgen nog gewerkt en in het ziekenhuis ook aardig wat afgelopen van afdeling naar afdeling dus toen ik thuiskwam, lopen, bus, fietsen had ik het wel even gehad.
Op de terugweg naar huis zie ik op sommige kleine slootjes naast boerderijen al

kinderen schaatsen. Als ik zo door de polder fiets zie ik nog zoveel open plekken dat het ijs gewoon ontzettend onbetrouwbaar en gevaarlijk is dus.
Zie hele weilanden met watervogels die gebroederlijk met allerlei soorten door elkaar bij elkaar zitten (hier en daar de nodige onenigheden) om water open te houden of warmte bij elkaar te zoeken.
Het is best een prachtig gezicht maar had geen zin om af te stappen om te fotograferen.
Een Elfstedentocht zal er dit jaar zeker niet in zitten maar wat betreft de operatie it giet oan…… en nu maar afwachten wanneer ze me verwachten daar. Kon zelf opgeven wat mijn voorkeur had en heb ingevuld volgende week sowieso niet, dan heb ik nog teveel afspraken staan en het liefst na 21 maart want ik had me opgegeven om op het stembureau te zitten die dag. Nou ja ik zie het wel, als ze me oproepen ga ik want ik zit er nu toch ook wel aardig tegenaan te hikken en het kan maar gebeurd zijn.
Foto’s die ik vorige week nam van drie mannen zwanen op het ijs die indruk probeerden te maken op een vrouw…… 

Katie Melua weer……….

2005002355675_Front_01Een titel die je op twee manieren kan lezen, probeer het maar uit en eigenlijk gold het vanmiddag op beide manieren voor mij.
Het was een tijd geleden dat ik haar muziek opgezet had en dit weer vandaag, schitterend toch, zon, beetje vriezend dus lekker de polder in gaan fietsen.
Na mijn werk meteen op de fiets gestapt, onderweg zag ik al veel watervogels op het ijs proberen te lopen, glijden, schaatsbewegingen maken, ja dan geniet ik hoor.
Natuurlijk onderweg afgestapt en wat foto’s gemaakt hier en daar, het weer leende zich er weer eens voor en had er ook weer helemaal zin in.
Ik bloei altijd op met een zonnetje er bij en hoewel mijn stem het ongeveer begeven heeft en mijn keel aanvoelt als schuurpapier denk ik dat ik buiten toch het beste af was. Gezonde vrieslucht en in beweging zijn.
Van de week zag ik bij Zeeman zo’n schattig rompertje met broekje erbij. Op het rompertje stond “Will you be my valentine” .  Ik kon het echt niet laten hangen dus vandaag even bij Yenthe gebracht. Chantal vond het zo leuk, ze zei, sttt niks tegen Peter zeggen dan doe ik het aan op Valentines dag…. zo leuk toch. Even maar niet geknuffeld vandaag met misschien al die ziektekiemen bij me.
Via een lange omweg door de polder weer naar huis gefietst.  Lekker de verwarming aan, warm kopje thee genomen en mijn foto’s gaan zitten bekijken en bewerken.
Het zonnetje schijnt zo lekker in huis en dan de muziek van Katie Melua er bij aan. Ooit kreeg ik van een man een bestand met allemaal Katie Melua muziek opgestuurd en op een of andere manier vind ik dat altijd passen bij mooi weer, lekker zonnetje in huis, bezig zijn met foto’s bewerken.  Ja dat is het wel helemaal voor me dan……
Laat dit weer nog maar een poosje blijven hoor, van mij mag het……….

Door het ijs gezakt….

De vorstperiode lijkt weer op een eind te lopen, hier bij ons in het dorp kon er toch nog enkele dagen geschaatst worden. Vanmiddag kwam Peter ook nog gauw even de kaarten van de ijsbaan ophalen om toch nog even te gaan schaatsen.
Vorige week vrijdag toen het ijs echt nog niet betrouwbaar was fietste ik langs de surfplas en ik zag een groep scholieren proberen of ze op het ijs konden staan.
Het viel me trouwens op dat de meiden verder durfden te gaan dan de jongens, wel harder gilden als het begon te kraken. Er was een meisje die ging best heel ver al de surfplas op dat vond ik eigenlijk best gevaarlijk. Ik maakte een aantal foto’s en ging weer verder. (in mijn opruimwoede de foto’s al weggedaan)
Gisteren zag ik ook overal scholieren het ijs in de polder uitproberen. Niets nieuws onder de zon dat werd vroeger ook al gedaan. Weet nog wel dat jongens vaak gingen ijsdrossen met zijn allen naast elkaar net zo lang over het ijs rennen en stampen tot er ergens een gat of wak ontstond.
Vandaag fietste ik richting Krimpen aan den IJssel, ik heb een leuk ideetje gekregen om mijn bijkeuken en toilet op te pimpen dus ik wilde even bij de kringloop gaan kijken of ik daar iets van mijn gading kon vinden.
Ik kwam langs de rietkragen van de Lek en zag dat ze bezigwaren met het snijden van het riet en ook het verbranden er van.  Ik was er al voorbij gefietst toen ik dacht, dit is eigenlijk veel leuker dan even naar de kringloop. Normaal kan je daar nooit komen, ik ga vragen of ik wat foto’s mag maken en er iets over schrijven voor de krant. Dus weer teruggefietst en het gevraagd. De boswachter van het Zuid-Hollands landschap waar dit terrein van is, stond me heel enthousiast te woord en vertelde veel over het gebied, de vogels, het riet, het waarom, wat er mee gedaan wordt etc. Echt leuk. Ik krabbelde zoveel mogelijk achterop een kassabon want ik had geen kladblok bij me. Er werd gewerkt met vakkrachten maar ook een grote groep vrijwilligers zo’n 12 man waren er actief bezig.
Doordat het al een tijdje droog was konden ze er goed rijden al was het best koud langs de Lek zo.  Ik mocht het terrein op om foto’s te maken. Werd wel gewaarschuwd voor de gleuven die met water staan die bevroren zijn en waar dan rijbanen op lagen voor de kleine tractoren die gebruikt werden.
Het riet wordt gebruikt in de eendenkooien van het Zuid-Hollands landschap en wat niet gebruikt kan worden wordt verbrand ter plaatse. Ze laten ook delen staan waar de vogels in het voorjaar in kunnen nestelen. Het jonge riet is daar dan nog niet stevig genoeg voor.  Er wordt dan een hoop riet gemaakt en in de brand gestoken. En volgens mij vonden die mannen dat ook best leuk om te doen. En ik moet zeggen die vuurtjes waren lekker warm.


Mooi om even daar rond te lopen. Ik kwam bij een vrij brede gleuf en de twee rijbanen die er lagen paste mijn schoen krap in dus ik zag het al gebeuren, ik stap er op en hij blijft haken en daar lig ik. Dus dacht ik lekker slim te zijn en stapte op het ijs dat ik zag op het water in de gleuf om hem zo te overbruggen. Nou ja natuurlijk ging ik meteen tot mijn knie door het ijs en in de modder en drab. Het zou niet waar zijn. Ik klom er weer uit en dacht, de wasmachine is er goed mee toch. Ik vond het echt prachtig om daar even rond te lopen en te kijken, natuurlijk foto’s te maken waar je normaal nooit kan komen. Praatje maken met de mannen en jongens die daar bezig waren.
Op de terugweg toch maar via de rijbanen er over heen gedaan en dat ging eigenlijk best gemakkelijk. Nog even staan praten met een van de vrijwilligers. Hij was al 20 jaar vrijwilliger en is vaak werkzaam in een eendenkooi in Berkenwoude, een kleine kooi in een van de omliggende dorpen. Hij wist veel te vertellen over de bloemen die hier in de zomer groeien zoals de spindotter en het zomerklokje.
Ik had geen spijt dat ik deze keuze had gemaakt en dat bezoekje aan die kringloopwinkel komt nog wel een keer.

Genieten zonder schuldgevoel..

zwanenkunst-smallVandaag weer opgekomen met de zon in mijn slaapkamer (oké ik sta niet vroeg op, ga wel laat naar bed). Toen ik de buurman zo half 7 zijn auto hoorde krabben draaide ik me nog lekker even om, heerlijk hoor dat hoef ik niet meer.
Met mijn zus afgesproken om een keer bij een nieuwe Action te gaan kijken in winkelcentrum de Koperwiek in Capelle aan den IJssel. Bij mij vandaan zo’n 14 km fietsen dus goed te doen. Ik voel aan de wind dat hij gedraaid is, ik heb op de heenweg tegenwind, waarschijnlijk de laatste dag met dit mooie heldere winterweer dus nog maar even genieten er van.
Eerst even een bakje gedaan, even bijgekletst toen we er waren en daarna lekker gaan snuffelen in de winkels daar, best een gevarieerd winkelcentrum is het inmiddels geworden met weinig of geen leegstand.
En natuurlijk bij de Action nog wat dingen gekocht die ik niet echt nodig had zo gaat dat vaak in die winkels.
Op de terugweg zie ik op een grote waterplas in het midden op het ijs een aalscholver staan en ik zeg tegen mijn zus, even een foto maken.
Maar ja voordat ik mijn camera te pakken heb, handschoenen uit, fiets weggezet dan is hij letterlijk gevlogen.
“Nou dan maar die zwaan even op de foto zetten”, zeg ik tegen mijn zus. Een jonge eerste jaars zwaan, het lijkt wel op hij vastgevroren zit op het ijs maar als ik wat dichterbij kom begint hij toch om te proberen weg te komen. Het lukt niet heel erg goed. Ik schiet een paar plaatjes en kijk even terug en zie dan pas die prachtige spiegeling op het water. Nog even hoor zeg ik tegen mijn zus. De zwaan gaat op allerlei manieren proberen vooruit en van het ijs af te komen en dat levert gewoon mooie beelden op. Denk veel mooier dan die foto van de aalscholver geweest zou kunnen zijn. Het is echt genieten. We zijn al dicht bij het huis van mijn zus inmiddels dus ik zeg, je mag wel naar huis gaan hoor. Maar ze vind het ook wel leuk om te kijken en het is ook gewoon lekker weer in het zonnetje zo. Het lukt de zwaan wel hoor om overeind te komen op het laatst.


Thuis meteen even gaan kijken naar de foto’s, ik vind het echt zo’n winters sfeertje en zet kerstmuziek op, heb een map met redelijk klassieke nummers die ik wel vond passen bij dit weer. Lekker meezingen en mijn foto’s bekijken en bewerken. Het schuldgevoel dat ik iedere dag iets nuttigs moet doen zoals ik in het begin had toen ik net mijn baan kwijt was geraakt ben ik gelukkig helemaal kwijt.
Momenteel kan ik echt ongegeneerd genieten van het prachtige weer zoals de laatste paar dagen, gewoon kiezen voor iets wat ik graag doe, fietsen en fotograferen.
Beetje goochelen in photoshop met mijn foto’s, muziekje luisteren. Deze mooie dagen pakt niemand me meer af.

Op glad ijs…..

Vanmorgen al vroeg een appje van mijn zoon dat het pakketje onderweg weg, opluchting alom, daar mocht ie me wel voor wakker maken.
Wij hebben zo’n leuke postbezorger, weet niet uit welk land hij afkomstig is, maar hij heeft altijd wel grappige opmerkingen. Als ik niet thuis ben schrijft ie altijd op de briefjes waar het pakje dan is, groetjes.  En vandaag zei hij, je bent wel weinig thuis de laatste tijd haha terwijl ik toch echt niet zoveel pakjes krijg. Maar goed was ieder geval heel blij en het ziet er prachtig uit met mooi glanzend papier waardoor de foto’s mooi uitkomen. Ik zie nog wel een paar schoonheidsfoutjes maar een kniesoor die daar op let denk ik dan maar.
Vanmiddag even naar mijn moeder, ze ligt blijkbaar net op haar bed even na de middag zoals ze altijd doet. Ze wordt met moeite wakker en gaat in haar stoel bijna meteen verder met slapen. De pedicure was geweest, dat wist ik niet, normaal zet ze dat altijd in de agenda nog na het eten dus ze was gewoon moe.
Kan merken dat ze er ook moeite mee heeft hoe morgen alles geregeld is en moet worden. En de opmerking dat alles geregeld is en ze zich nergens druk over hoeft te maken komt niet echt binnen. Kan je me voortaan ’s morgens niet even bellen zegt ze, dan heb ik iemand om tegen te praten. Nou dat heb ik haar wel even uit haar hoofd gepraat, daar begin ik niet aan. Ze belt me al heel vaak en dat vind ik prima maar ga niet iedere morgen als verplichting bellen. Ze krijgt iedere ochtend iemand van de zorg dan maakt ze daar maar een praatje mee, hoewel die meiden, dat snapt ik wel, het meestal druk hebben.
Merk toch wel dat het steeds wel moeilijker wordt voor haar, ze voelt zich ondanks alle bezoekjes van ons best, de zorg en iedereen best eenzaam. Het liefst zou ze heel de dag iemand om haar heen hebben. Maar ja dat kan nou eenmaal niet. Op de terugweg lekker een lang rondje door de polder gaan fietsen en hier en daar wat foto’s gemaakt. Zo leuk die schaatsende watervogels op het ijs, er is gewoon genoeg te zien in de polder. Best wel koud maar met een lekker zonnetje en dat maakt het toch weer heerlijk om hier en daar even af te stappen en wat foto’s te maken.


De sigaren beginnen allemaal open te barsten en de pluizen zijn overal al te vinden. De sloten zijn er bijna mee dichtgegroeid. Er is een tijd geweest dat ze zeldzaam waren maar in het Loetbos zijn er zat te vinden. En meerkoeten, blijven mijn favoriete watervogels. Altijd bezig, elkaar nazitten, uitglijden met die grote mooi getekende poten. De hooligans van de polder……