Blog zonder inspiratie

Eigenlijk heb ik al heel lang geen last meer van voorjaar of najaarsdipjes maar met dit weer van de laatste dagen komt het wel weer heel dicht in de buurt. Getver wat kan ik daar slecht tegen.
Zondag kwam ik weer thuis met een dikke keel en flink verkouden, het is ook geen wonder met dit weer ook eigenlijk.
Blog zonder inspiratie maar wel lekker even zeuren haha…..
Vanmorgen na mijn werk gaan fietsen een eindje, het was droog en ik had afgesproken dat ik nog een collage even bij de zus van mijn vriendin zou brengen. Haar moeder hoopt binnenkort 90 jaar te worden en ze wilden haar een boek geven van mensen die haar kennen met herinneringen of gewoon leuke kaarten.
Op de terugweg had ik minder geluk, regen en een flinke hagelbui. Had al spijt dat ik een paar weken geleden mijn handschoenen uit mijn fietstas gehaald had. Gewoon ijskoude handen, gelukkig voor de wind en met ondersteuning. En dan kom ik al die schoolkinderen tegen, tegen wind zonder ondersteuning en denk dan toch maar die hebben het nog veel zwaarder als ik.
Zo koud geworden dat alleen een warme trui, hete thee en een dekentje me weer een beetje op kon warmen. Paracetamolletje erbij en ik sliep lekker een uurtje.
Van alle mensen die ik vandaag sprak heeft eigenlijk niemand zin om morgen Koningsdag te vieren. Te koud voor de buitenactiviteiten. Denk ook dat ik heel snel misschien een paar foto’s ga maken en dan lekker een dagje thuis er van maak. Hoewel als het er niet te druk ik ga is ’s middags misschien nog wel even naar het café waar een leuke band speelt. Wie weet wordt het toch nog even gezellig. Toch nog maar even de vlag van de zolder halen en morgen buiten hangen.
Wie weet valt het allemaal mee en wordt het toch nog een gezellige dag……
Foto’s zijn van vorige week toen het zonnetje nog wel scheen (het lijkt wel of regendagen langer blijven hangen).  Ze lijken altijd helemaal zwart maar van dichtbij hebben ze eigenlijk best een mooie verenpatroon de Aalscholvers……

Womanpower

Afgelopen week ging ik naar een aantal jubilarissen van de Vrouwen van Nu. Voorheen was dit de Plattelandsvrouwenbond maar de naam is een aantal jaren geleden aangepast om het beetje oubollige imago op te krikken. (eigen interpretatie) .IMG_8876 (Small).JPG
De voorzitter vroeg of ik een mevrouw die 65 jaar lid was een beetje in de schijnwerpers wilde zetten dus ik ging even een gesprekje met haar hebben.
Ik ken haar al jaren, een dame waar ik veel respect voor heb en als ik 100 mag worden dan graag zoals zij is. Iemand die nog volop in het leven staat, veel leest, overal mee naar toe gaat ondanks dat ze slecht loopt. Ze is inmiddels 96 jaar oud en haar man was huisarts bij ons in het dorp.
Ze vertelt me dat in de tijd dat zij lid werd van de club, zal ik het maar even noemen, dit eigenlijk voor de vrouwen het enige was waar zij eens zelf aan het woord kwamen want in die tijd was het toch nog wel voorbehouden aan de mannen.
Zelf was ze ook voorzitter geweest en ze vertelt me dat het haar heel erg verrijkt heeft. Een cursus spreken in het openbaar, boekbesprekingen, gezellige uitjes met elkaar, Engelse les gegeven door een docent van school.
Onder haar voorzitterschap ging een groep een uitwisselingsreis maken met Engelse dames.
In die tijd werd een klein vliegtuig afgehuurd en ze vertelde dat iemand van de KLM bij haar thuis kwam om dit te regelen. (?? )  De mannen gingen toen ook mee. Daarvoor hadden de dames die cursus Engels gevolgd.
Daarna gingen ze nog een keer naar Denemarken en werden ook met uitwisselingen alles provincies in Nederland bezocht.
Daarmee werden contacten opgebouwd die nog jaren geduurd hebben. Gezien haar leeftijd zijn er inmiddels natuurlijk al veel overleden.
Vol enthousiasme vertelt ze over deze club waar ze nog eigenlijk alle avonden dat er iets georganiseerd wordt komt. Ook op deze avond waren er toch meer dan 100 leden.
Zelf zat ze in het bestuur van een rustfonds. Daar werd door de leden 25 cent voor betaald om mensen die ernstig ziek waren geweest aan te laten sterken in een huis in de Lage Vuursche. Een bevlogen dame met mooie verhalen.
Ze hebben nu nog steeds heel interessante onderwerpen en regelmatig word ik gevraagd om er iets over te schrijven. De meest indrukwekkende vond ik van een vrouw die zelf besneden was en daar nu actie voor voerde om dit af te laten schaffen. Om kippenvel van te krijgen.
Daarnaast zijn er ook allerlei clubs waar je lid van kan worden, een tuinclubje, quilten, fietsen, boekbespreking en nog meer activiteiten.
Heel veel vriendschappen en contacten zijn via deze vrouwenclub ontstaan. Maar als ik zo van achteruit de zaal waar ik zit naar voren kijk zie ik praktisch allemaal grijze en witte kopjes. Ook deze club veroudert. Op de dringende oproep van de voorzitter voor nieuwe bestuursleden reageert nog niemand ondanks het grote leden bestand.
Pogingen om nieuwe jonge leden te enthousiasmeren zijn niet gelukt. Ik zie het bij al dit soort verenigingen die op een of andere manier de aansluiting met de jeugd missen.
downloadVrouwen zijn natuurlijk nu veel mondiger , hebben andere interesses en dat snap ik best wel ook.
En hoewel ik het een prima club vind ben ik zelf ook niet zo’n clubjesmens al hebben ze me al regelmatig gevraagd om ook lid te worden.
Toch eigenlijk wel jammer dat deze clubs op den duur ook gedoemd zullen zijn om uit te sterven want ze hebben toch veel bijgedragen aan de ontwikkeling en zelfverzekerdheid van veel vrouwen toen dit allemaal nog niet zo vanzelfsprekend was.

Dat maakt het zo leuk…

Pas hoorde ik in een programma een journalist zeggen, het leuke van journalist is dat je iedereen vragen mag stellen, nieuwsgierig mag zijn. picasso
En hoewel ik mezelf geen journalist wil noemen en eigenlijk toevallig in dit werk terecht gekomen ben kan ik me heel erg vinden in hetgeen die journalist zei.
Zoals vorige week bij een expositie van een project “kunst bij de koffie” . Een initiatief van een ouderen stichting om mensen van 60 jaar en ouder in aanraking te brengen met kunst en zelf aan de slag te laten gaan met schilderen.
Eerst kregen ze een stukje kunstgeschiedenis, het waren 4 zaterdagen en daarna gingen ze zelf aan de slag. Vier kunstrichtingen werden behandeld en aan de hand van bekende schilderijen maakten ze zelf een schilderij. Daarna werd alles geëxposeerd. Monet, Matisse, Picasso en Vincent van Gogh kwamen aan de orde.
Interview die en die mevrouw maar eens een keer, zei de docente, dat is een van de oudste deelnemers.
En zo kwam ik in gesprek met een 84 jarige mevrouw. Ze tekende al vanaf haar derde jaar vertelde ze en had in de loop der jaren verschillende cursussen gevolgd.
Ze vertelde dat ze alleen was en geen kinderen had. Pas was haar hulp die al 20 jaar bij haar kwam overleden en daardoor was ze vaak alleen en zeker in het weekend.
Daarom vond ze dit zo’n mooi initiatief om het weekend te breken. Het is echt een heel inspirerend en creatief mens de docente, vertelde ze. En we hebben zo’n leuke club van mensen die elkaar ook waarderen en respect hebben voor de manier waarop een ieder op haar manier (er was een man en 24 dames die zich aangemeld hadden) aan de slag gaat. Er zijn leuke vriendschappen ontstaan tijdens de lessen.
Zo kreeg ik in een korte tijd een heel levensverhaal van haar te horen en ik zuig het dan op, laat het haar vertellen, heerlijk vind ik het. Ze had altijd gewerkt als arbeidsadviseuse op het arbeidsbureau. Had ook nog gezongen op een koor en vooral het schilderen was haar passie of zoals ze zelf lachend aan het einde tegen me zei : Ik noem schilderen voor mij dan ook geen liefhebberij meer maar een aandoening. Heerlijk om zulke mensen te ontmoeten, dat maakt mijn werk voor de krant hoe simpel soms ook zo ontzettend leuk eigenlijk.
En gelukkig heeft de docente het opgepikt dit initiatief en komt er een vervolg, dit keer niet meer gesubsidieerd door de stichting voord e ouderen maar bijna alle deelnemers hadden zich opnieuw aangemeld en dat vond ik ook heel leuk voor deze oudere dame voor wie deze zaterdagmiddagen toch belangrijk zijn geworden.