Schrijven…….

Heb momenteel gewoon echt zo’n drive om te schrijven, waar het ooit van vandaan gdownloadekomen is om te gaan schrijven dat weet ik niet eens meer maar het begon al heel vroeg, nog voordat ik mijn dagboek begon op 13 jarige leeftijd.
Het begon ooit met het schrijven van kleine briefjes in suikerzakjes die ik altijd meenam als er ergens wat gedronken werd in een restaurant. Nu kwam dat natuurlijk in mijn jeugd zelden voor. Alleen bij de reizen naar Friesland en de reisjes van de reisvereniging waar mijn ouders lid van waren. Overal “pikte” (ik vroeg er altijd netjes om onder het mom van ik spaar suikerzakjes) ik suikerzakjes die plakte ik in een schrift en daar deed ik dan kleine briefjes in met waar het was geweest en met wie ik daar was geweest.
Eenmaal een dagboek begon ik er regelmatig in te schrijven en ik vond het leuk, zo’n dagboek met een slotje dat als je dat wilde met een paperclips open te maken was.
Na mijn digitalisering van alle dagboeken heb ik helaas die twee oude dagboekjes ook weggedaan.
f6c44d601197a5ab381b9165928c9ad633d614efMisschien geinspireerd door de boeken die ik altijd las, kan beter zeggen verslond, er staan nog een heel stapeltjes letterlijk kapot gelezen boekjes in mijn kast. En ook in de bieb was ik wekelijks te vinden.
Schrijven was dus al vroeg mijn ding al moet ik zeggen dat ik voor mijn opstellen helemaal geen hoge cijfers scoorde en ik ook voor vreemde talen een hoger cijfer had dan voor Nederlands.
Bij al het vrijwilligerswerk notuleerde ik meestal. Bij de haven, naast de kantinediensten maakte ik ooit een voorlichtingsboekje over de haven dat alle passanten aangeboden kregen. In het clubblad maakte ik een jaarverslag over het vaarseizoen.
Dat zorgde er ook voor dat ik gevraagd werd om voor de krant te gaan schrijven, iemand uit de haven had mijn naam doorgegeven. Ik vond het best wel eng in het begin, zeker in die tijd werd het huis aan huis blad niet gelezen maar verslonden en zo taalvast vond ik mezelf nu ook weer niet. Maar aldoende leerde ik het wel en het heeft me echt zoveel moois gebracht, bij zoveel mensen over de vloer, bedrijven, winkels, gemeente, andere fotografen. Kortom best een groot netwerk van mensen die ik ken(de).
Na mijn scheiding dus gaan bloggen en dat doe ik nog steeds met zoveel plezier.
Momenteel nog interviews voor de Pet, het huisblad van de zorginstelling, deze maand had ik weer drie interviews. In vergelijking met het aantal voor de krant natuurlijk niet veel maar het zijn wel de interviews die ik altijd het leukste vond om te doen namelijk verhalen van mensen. Zoals dit keer over een 100 jarige, iemand die nieuw in dienst is gekomen en een 96 dame die in Duitsland woont en hier weer een weekje op bezoek was.CroppedImage636347-stakeholder-interview-600
Prachtig vind ik het die verhalen te lezen, er over te schrijven zonder druk, pressie of deadline. (nou ja wel een beetje natuurlijk maar veel meer ruimte dan voor de krant)
En na de zomervakantie gaan kijken of we het op kunnen zetten om levensverhalen te gaan schrijven met mensen. Een nieuwe uitdaging dus maar kijken wat daar uitkomt en hoe het uitpakt, lijkt me wel leuk voor de herfst en wintermaanden die toch niet helemaal mijn ding zijn.

De oranje leeuwinnen……

safe_imageMomenteel zijn ze weer in het nieuws De Oranje Leeuwinnen, de vrouwelijke afdeling van het voetbal. Ze kwamen deze week weer een ronde verder.
Het leuke is dat de eerste Oranje Leeuwin die ooit een doelpunt maakte tegen Duitsland in Lekkerkerk woont namelijk Lenie van Wensveen.
Afgelopen week werd zij geïnterviewd door Radio/TV Rijnmond over die tijd dat zij in het Nederlands elftal speelde.
Het was toen nog de z.g. wilde bond nog geen KNVB en ze gingen overal demonstratie wedstrijden spelen vertelt ze in Duitsland en Frankrijk. Officiële competities waren er toen nog niet.
https://www.rijnmond.nl/nieuws/183268/Eerste-doelpuntenmaakster-Oranje-Leeuwinnen-over-Nederland-Japan-Eigenlijk-niet-verdiend?fbclid=IwAR2YfIaHHTv3Sw84iSKMdABQIxjWFwLbXcNInyxtDVvnX9PohYUx3Poei-U
Toen Peter wilde gaan voetballen, wij zagen daar helemaal niets in maar de judo waar we hem opgedaan hadden werd helemaal niets, hij wilde voetballen, het was zijn lust en leven. Hij was altijd buiten te vinden.
Wisten wij veel hoe dat er aan toe ging bij de voetbal dus toen we gingen praten kwamen we bij Lenie terecht en vroegen of hij in een bepaald team mocht spelen omdat daar een paar jongens in zaten die hij kende en waar hij buiten altijd mee voetbalde, maar dat was in zijn leeftijd het eerste team F1.
Maar dat ging zo niet zei Lenie, eerst moeten we zien wat hij kan voordat we hem in een team in kunnen delen. Hij ging trainen en na een paar trainingen had ze het wel gezien, hij mocht in dat team mee gaan doen.
Wat had hij het er naar zijn zin en wat een leuke oudergroep kwamen we in terecht. Sommige jongens is hij nog steeds bevriend mee, hoe leuk is dat toch.
Lenie was de eerste jaren dus zijn trainer, het team waar Peter toen in zat was ook heel succesvol. Ze wonnen praktisch altijd en ze werden keer op keer kampioen.  Een aantal jongens werd ook gescout voor Feyenoord en Excelsior waarvan denk ik Ryan Koolwijk het nog het verst geschopt heeft. Peter werd nog een keer gescout om bij de KNWB te komen voetballen. Hij kreeg daarvoor een uitnodiging en twee jaar voetbalde hij daar dus extra naast zijn gewone wedstrijden en trainingen. Best een streng regime daar en na twee jaar werd hij niet meer geselecteerd, alleen de allerbeste gingen door en daar hoorde hij niet meer bij. scan (3)Heb nooit gemerkt dat hij er verder moeite mee had, hij voetbalde gewoon verder, wel bij een andere club in de regio die hoger speelde en hem gevraagd had. Tot vorig jaar heeft ie altijd gevoetbald met veel plezier. Maar een huis, kind drukke baan laten zich niet combineren met twee keer in de week trainen en praktisch de hele zaterdag weg voor een wedstrijd. Ik vond het niet erg, hij had ook al best wat keren iets aan zijn knie gehad, geopereerd al een keer er aan.
Al die jaren heeft Lenie de jongens nog steeds gevolgd en bij de jongens heeft zij nog steeds een speciaal plekkie want zij was gewoon zo leuk met die jongens en ook de ouders, altijd positief en eerlijk. Voetbal heeft nog steeds haar hart, nog jaren heeft is ze ook scheidsrechter geweest maar daar is ze nu ook mee gestopt.  De eerste Oranje Leeuwin die een doelpunt voor Nederland maakte verdient het voor mij dat ze eens in het zonnetje gezet is.

Mooie herinneringen….

Schrijven-vanuit-je-hartVandaag had ik weer eens een interview voor de krant van het zorgcentrum, het is geen dagtaak, het blad verschijnt 4x per jaar en dan doe ik 1 of 2 interviews per keer maar toch vond ik het wel weer leuk om te doen.
En deze keer was het zeker erg leuk.
Een mevrouw van 97 jaar oud, bijzonder goed bij de pinken qua hoofd. Wel slecht ter been maar zich goed kunnen redden nog steeds en zelfstandig wonend in een appartement.
Zij woont een jaar of 14 in Duitsland en was voor een sentimentel journey een weekje woonachtig in het zorgcentrum.
Hier in de omgeving altijd gewoond en opgegroeid hoopte ze nog weer wat oude contacten te vinden en dat lukte blijkbaar wel goed want ik was er al voor de derde keer (ze was vergeten telefoon aan laten sluiten en had geen mobieltje) voordat ze een keer thuis was.
In het zorgcentrum zelf had ze nog twee mensen gevonden die ongeveer even oud als zij zijn en daar was ze ook een praatje gaan maken.
In deze omgeving woonden ook nog twee zussen van haar ook al dik in de 90 inmiddels die ze zelden meer ziet.
Veertien jaar geleden emigreerde ze naar Duitsland met haar man omdat hun enige dochter daar woonde met hun kleinkinderen en inmiddels ook achterkleinkinderen, haar man overleed 2 jaar daarna onverwacht.
Ze vertelde haar verhaal over het wonen daar, hoe ze het vond, wat soms best moeilijk is zoals vijf maanden per jaar min of meer ingesneeuwd zitten.
Uit haar verhaal blijkt dat ze zich hier even in een warm bad voelt en als ik haar vraagt wat ze het meest mist in Duitsland hoeft ze niet na te denken.
“De Lek” , de rivier waar ze zo’n 26 jaar aan gewoond heeft. Vrienden hadden haar opgehaald een paar dagen geleden en waren met haar gaan rijden van Lekkerkerk tot aan Vianen, daar overgevaren en aan de andere kant teruggereden. Ze had er zo van genoten.
CroppedImage636347-stakeholder-interview-600Ze is heel gelukkig met haar kind/schoonzoon en kleinkinderen maar zoals ik wel meer gehoord heb van emigranten, die zeker niet terug zouden willen, het heimwee blijft toch altijd doorklinken.
En ik voelde ook wel verwantschap toen ze vertelde in de oorlog dat haar ouders een elektriciteitszaak hadden en zij haar vader ging helpen met draden trekken, apparaten repareren……natuurlijk doordat er geen mannen meer te vinden waren voor dit werk in die tijd. Maar ik deed het liever van een jurk naaien vertelde ze en dat snapte ik helemaal. Een mooi mens….een mooie ontmoeting…..

Een levensboek…

downloadIk zoek al een tijdje naar vrijwilligerswerk wat een beetje aansluit bij mijn interesses en vond dat al bij het maken van interviews voor de Pet, het blad van een zorgcentrum bij ons in het dorp. Heel leuk om te doen maar het komt maar 4x per jaar uit dus heel veel tijd gaat daar niet inzitten.
Gisteren kreeg ik opeens een mailtje van een Stichting die hier van alles organiseert voor mensen in de vorm van cursussen en waar mensen ook informatie kunnen krijgen over instanties en allerlei andere zaken.
En daarin werd gevraagd of ik het leuk zou vinden om mensen te gaan begeleiden bij het maken van hun eigen levensboek.
Wat is een levensboek, ik zocht even op www en vond dit als korte beschrijving er van:

Wat is een levensboek?

Een levensboek is een zeer persoonlijk geschiedenisboek, een levensverhaal met foto’s, met opmerkingen, met gedichten, met liederen, met geboortekaartjes, voedselbonnen uit de oorlog, rouw- en trouwkaarten, kortom met informatie over hoe iemand over bepaalde zaken zoals geloven of levensbeschouwing denkt, enzovoort. Een levensboek is een verlengstuk van iemands geheugen.Angelika Koot-Fokkink, in: Levensboeken

Een fotoalbum, een verzamelalbum, autobiografie en poëziealbum in één. Verzameling van dierbare en waardevolle herinneringen, die je helpen terug te blikken op je leven. Als je een levensboek maakt, verzamel je gaandeweg fragmenten uit je leven. Het is alsof je een ketting aan het rijgen bent. Elke keer vind je weer een kraaltje dat je mooi vindt en zo wordt de ketting langzaam maar zeker groter en groter met heel verschillende soorten kraaltjes. Bijvoorbeeld de aankondiging van een feest en een foto van jou op het feest, met daarbij jouw verhaal over het feest. Of een verhaal over iets dat je graag doet, zoals toneelspelen. Of een herinnering aan iets van vroeger.

blanco-boek-op-een-houten-tafel_1232-1016Iedereen is alleen maar een individu en kan zich eigenlijk ook alleen voor het individuele interesseren. Maar het individu gaat verloren, de herinnering aan het individu verdwijnt. Misschien is het daarom dat het voor de mens belangrijk is de herinnering te behouden en zijn eigen biografie te schrijven.Goethe

Afijn ik heb meteen gereageerd dat ik er wel een gesprek over wil hebben. Volgende week wordt er een wordshop gegeven door een journalist waar ik gratis naar toe mag dus daar heb ik me sowieso voor opgegeven.
Of ik het kan weet ik niet, dat zal de tijd leren maar het lijkt me wel ontzettend leuk om te doen en mensen misschien wat tips te geven. Dit is voor mij net iets wat ik zoek eigenlijk.

Een allegaartje…….

Even een allegaartje van dingen:
Gisteren bericht gehad dat ik aanstaande maandag 30 april geopereerd ga worden om half 11 moet ik er zijn. Vind het heel erg spannend en dat is een understatement. Mijn zus gaat met  me mee en blijft bij me. Wim wilde ook wel naar het ziekenhuis komen maar heb liever dat hij later wat voor me kan doen als ik weer thuis ben. Hij heeft ook geen auto dus moet dan toch nog iemand hebben die wil rijden.
Had weer wat gewonnen een vierkante meter tuinieren. Via zo’n weggeefhoek bij ons in de gemeente worden allerlei dingen verloot en ik doe altijd mee. Dit is al mijn derde prijs wel leuk al weet ik nog even niet waar ik hem neer zal gaan zetten. (luxe probleem)
Vandaag opgehaald met vriendin samen. Bij testcentrum van Stella fietsen geweest voor haar voor een driewielfiets. Ze durft niet meer op een gewone fiets maar ook hierop durfde ze niet meer, denk dat het fietsen voor haar over is, wel jammer want ze wil het nog zo graag maar fysiek en ook in haar hoofd wil het niet meer. Wel zonde voor haar, nu wil ze dan naar een scootmobiel om toch nog niet alleen van haar auto afhankelijk te zijn, ze rijdt nog wel steeds zelf.
Meteen samen even gaan lunchen en lekker kletsen samen. Zij trakteerde voor mijn computerlessen, zo lief.
Onderweg naar huis ook meteen maar een aantal zakken tuingrond gaan halen, die hoop ik nog te verwerken voor maandag. Denk dat ik na die operatie toch even pas op de plaats moet doen en een plantje poten zal wel gauw weer gaan (hoop ik) maar met zware zakken grond sjouwen denk ik niet.
Gisteren mijn eerste interview weer gedaan voor de krant van het zorgcentrum, wat leuk weer om iemand te interviewen, die verhalen die ik dan weer krijg te horen. Echt leuk.
Vandaag stond ik zelf in de krant met een clubje mannen gaan we een seniorenmiddag organiseren en daar had ik een collega voor gevraagd om ons te interviewen en dat is gelukt. Leuk stuk geworden alleen stond er in dat de datum 312 mei is…… dat duurt dus nog wel even haha.
Nog even ook door mijn huis alles een beetje aan kant maken dus eigenlijk nog wel genoeg te doen en dat is maar goed ook kan ik niet teveel nadenken en me bang maken want echt een held ben ik wat dat betreft niet echt.

Santa Claus is coming to town….

Vorige week was ik gevraagd of ik foto’s wilde maken van de bewoners van een zorgcentrum, personeel en bezoekers op de kerstmarkt die daar gehouden werd samen met de Kerstman konden ze dan op de foto.
Ik vond het wel leuk om te doen dus daar een paar uurtjes naar toe gegaan en een kleine 100 foto’s gemaakt.
Veel mensen vonden het zo ontzettend leuk ook omdat we langsgingen in de huiskamers bij mensen die niet naar de kerstmarkt zelf toe konden, wilden of gingen.
Sommige mensen wilden ook niet op de foto en ik vind dat ik het niemand op mag dringen.
Had zelf nog een aantal vouchers van de Hema en een daarvan was het afdrukken van 100 foto’s voor 5,00.
Dus had ik tegen de organisator gezegd, joh laten we er 100 afdrukken voor 5,00 dat is toch geen geld en hij vond het een goed idee. Dus ik kon tegen iedereen zeggen, volgende week kan je ze ophalen.
In het sneeuwweekend kon ik de foto’s mooi bewerken en opsturen naar de Hema.
Afgelopen vrijdag ging ik ze wegbrengen, kon niet eerder dan een uur of 10 en toen waren er al heel wat mensen wezen vragen aan de balie of de foto’s er al waren.
Terwijl ik ze inleverde kwamen er al aardig wat mensen er op af, alsof ze het roken dat ze klaar waren.
Kwam bij het maken van de foto’s ook nog bekenden tegen die daar nu wonen. Een man maakte ik nog een praatje mee, hij woonde altijd dicht bij mij in de buurt en kwam altijd langslopen met zijn hond. Toen ik hem daarover aansprak begon de man te huilen. Vond het zo zielig en dacht had ik maar niets gezegd. Aan de andere kant mag ie natuurlijk gewoon verdriet hebben dat hij daar niet meer kan wonen.
Nou ja vanmorgen kreeg ik al weer een appje dan de redactie van de krant van de zorginstelling die 4x per jaar verschijnt of ik voortaan de interviews voor die krant wilden gaan doen. De tamtam had blijkbaar zijn werk gedaan. Heb geantwoord dat ik even tot januari nog niets ga beslissen maar op zich lijkt het me wel leuk om te doen.
Het is ook dichtbij. Ik zal het nog wel zien.
Eerst me maar eens gaan storten op de kerstmis, boodschappen gaan doen, kijken wat we gaan eten…..  Het ijs en de stoofperen zijn al binnen nu de rest nog…..

 

Twintig jaar later…….

FotoEen aantal jaren geleden toen ik werkeloos was geworden kreeg ik van het UWV de opdracht om een soort cursus te doen waarmee mijn kansen op de arbeidsmarkt verhoogd zouden worden maar werd er meteen bij gezegd als eerste toen we begonnen ga er niet vanuit dat het een baan ook oplevert.
Nou ja buiten dat het gewoon best leuk was met een aantal lotgenoten ervaringen uit te wisselen leverde het niet zoveel op voor me en dat had ik ook niet verwacht.
Een van de opdrachten was toen ook om een profiel aan te maken (verplicht) op LinkedIn en zo in de loop der jaren kreeg ik best veel aanvragen van mensen of ik ze toe wilde voegen en dat deed ik dan maar en verder heb ik er dus echt nooit meer wat meegedaan en kijk ik er ook nooit op.
So far so good. De afgelopen week kreeg ik opeens berichtjes gefeliciteerd met uw jubileum op het werk….  van die vooraf gemaakte felicitaties, niets persoonlijks en ik moest echt wel even denken waar ik een jubileum had en kwam uit op de krant, inderdaad het is al weer 20 jaar geleden dat ik daar begon.
De correspondent van het naburige dorp kende ik goed vanuit de haven waar wij ook met een boot lagen. Op een dag kwam hij naar me toe en zei, ze zoeken een nieuwe correspondente voor jouw dorp en ik heb je opgegeven. Hij wist dat ik graag schreef en ook in het clubblad was ik een vaste gast om er wat wetenswaardigheden te schrijven.
Ik moest wel even slikken, want schrijven voor je eigen clubje is toch wel wat anders dan schrijven voor een groter publiek en zeker in die tijd werd onze krant echt gespeld door een groot deel van de lezers en verscheen nog in 5 dorpen in de regio.
Maar ik ging op gesprek naar de drukkerij en werd aangenomen en begon, ik weet het nog precies met mijn eerste verhaal over de binnenkomst van Sinterklaas.
Een geleende camera van mijn broer want ik moest ook foto’s er bij aanleveren, die bleek het niet gedaan te hebben, het rolletje (dat waren van die ……..hahaha jeetje nog maar zolang geleden je kan je dat nu haast niet meer voorstellen nu alles digitaal is) zat er niet goed in dus mijn eerste aanlevering had ik geen foto’s. NFoto 1u had de fotograaf waar ik mijn foto’s moest laten ontwikkelen een goede klant aan de drukkerij en had zelf ook foto’s gemaakt en ik kreeg er een aantal van hem om mee te sturen.
In de afgelopen 20 jaar ben ik echt bij heel veel mensen, bedrijven, sportverenigingen, instanties, gemeente en weet ik wat voor evenementen, openingen en wat dies meer zij geweest. Ontzettend veel leuke mensen ontmoet, soms ook blunders gemaakt, heel veel geleerd en vooral mega veel plezier er in gehad.
De laatste maanden gaan de contacten met de drukkerij niet zo heel soepel, een nieuwe directie, te weinig advertenties waardoor sommige dingen niet meer kunnen, sommige interviews niet meer geplaatst worden en mijn enthousiasme ook wel iets getemperd is.
En regelmatig heb ik ook wel gedacht, zal ik er maar mee stoppen doe het ook al zo lang wat kan ik er nog verder aan toevoegen eigenlijk. Aan de andere kant blijft het gewoon zo heel erg leuk om te doen, kom ik nog bij zoveel leuke mensen en blijkt dat hoewel de krant veel dunner geworden en door de digitalisering ook minder gelezen wordt hij toch nog wel in een behoefte te voorzien.
Zoals deze week dus wel bleek. Ik had twee dames geïnterviewd die een bedrijf begonnen zijn in huisdieren van mensen verzorgen. De een doet het al een aantal jaren en de ander is net begonnen en samen hebben ze ook een samenwerkingsverband afgesloten. Nou ja ik had daar een stuk over geschreven en ben niet altijd tevreden maar in dit geval best wel.
Meteen de volgende dag na de verschijning van de krant werd ik gebeld door een van de dames die namens beide sprak om te bedanken. Ze was ’s morgens naar de markt geweest en zoveel keren aangesproken door mensen over het artikel dat ze zei “ik hoefde nog net geen handtekeningen uit te delen” . Bovendien kregen ze de eerste dag al een aantal klanten er bij.  En dat vond ik toch best leuk om te horen moet ik zeggen, ook na 20 jaar al klinkt dat misschien gek ben ik altijd nog best onzeker. Maar misschien is dat ook wel goed om scherp te blijven. Hoe dan ook. kaasVanmiddag werd er gebeld en stond die mevrouw voor de deur met een pakket van de kaasboer. Een fles port, een stuk kaas en een potje mosterd. Niet nodig natuurlijk want ik word gewoon betaald om te schrijven maar wel heel leuk natuurlijk.
En daarom ga ik nog maar even door zolang de drukkerij ook de stekker er niet uit trekt en dat gaat me echt niet om de cadeautjes of bedankjes (al is dat wel leuk natuurlijk)  maar gewoon omdat het toch nog steeds best in een behoefte blijkt te voorzien. En neem gewoon een lekker glaasje port op mijn jubileum haha. Proost…….