Afluisteren

Agressie-in-de-zorg-FBNou afluisteren was het niet echt hoor want de vier dames die naast mij zaten aan een tafeltje waren zo hard met elkaar aan het praten en lachen dat ik wel oordopjes in had moeten doen om het niet te horen.
Het waren een aantal vrouwen, schat zo rond de 40 jaar, beetje uit een buurtje waar mensen elkaar helpen maar ook niet bang zijn om elkaar de waarheid te zeggen. Uit een echte volksbuurt dus.
Eerst ging het verhaal over verschillende scholen waar de middelbare scholieren naar toe zouden gaan.
Daarna kwam het verhaal op de filmpjes die pas te zien waren waarop een jongen door een groepje andere jongens in elkaar werd geslagen.
Je durft ook niets meer te zeggen, hoorde ik een van de vrouwen zeggen “want voor het zelfde geld hebben ze een mes en steken ze je zo neer als je wat zegt”.
De andere dames waren het met haar eens.
Natuurlijk sloeg het ook wel een beetje door bij de dames want daarna was het gesprek dat “nieuwkomers” toch wel vaak de mooiste huizen krijgen terwijl er al zo weinig woningaanbod is voor de jeugd.
“Laten ze ergens op de hei lemen hutjes voor hen bouwen” merkte een vrouw op wat tot heel wat hilariteit, ook bij mij trouwens, leidde.
Een vrouw zei, o dat is te erg hoor wat je nu zegt.
Maar de tendens was gewoon dat mensen toch wel vaak wat onzekerder zijn, ook wel wat angstiger om de jeugd aan te spreken op hun gedrag. Bang voor de reacties.
En ik heb dat ook wel een beetje.
Soms ben ik ook eigenlijk wel stomverbaasd en heb niet meteen een antwoord klaar ook zoals deze week dat ik een groepje scholieren tegen kwam.
Nu heb ik zomer en winter, kortom het hele jaar door mijn fiets op automatische verlichting staan.
Deze week dus kwam ik die groep jongeren tegen en riep een van die gasten naar me “ken jij die K****r verlichting niet uitdoen”.  Was totaal verbijsterd en had niet meteen een weerwoord.
Maar eigenlijk wilde ik gewoon terug gaan, even vragen waarom ie zo tegen me durfde te praten, of ie met me geknikkerd had soms en wat er mis was met mijn verlichting op mijn fiets. agressie-gehandicaptenzorg-klein
Toch deed ik het niet en dat is misschien wel jammer, veel mensen durven het ook gewoon niet meer omdat ze gewoon bang zijn voor de reacties. Dat heb ik ook hoor. Hetgeen die gasten ook weer een soort machtsgevoel geeft.
Ik vind het best moeilijk. En natuurlijk zijn ze niet allemaal zo maar toch… het lijkt wel of er steeds meer komen en dat maakt het allemaal niet gezelliger er op.

Menselijk gedrag…….

 

Het is gewoon zo leuk om te kijken naar mensen en hoe ze zich gedragen en zeker op van die avonden in zo’n feesttent.
De feestweek wordt georganiseerd door het café waar ik normaal werk en de uren die ik daar normaal schoonmaakwerk doe ga ik nu muntjes verkopen.
In de grote feesttent staat een “hok” waar ik samen met de eigenaresse de muntjes verkoop en geloof me dat is wel hard werken. En ik leer heel goed gebarentaal want horen wat mensen zeggen lukt gewoon niet. Alleen wij samen kunnen wel praten en soms opmerkingen maken die toch niemand verstaat dat is wel lachen soms…..
Maar tussendoor ook natuurlijk wel rustige momenten en gelegenheid om te kijken naar de mensen.
Sowieso komen er natuurlijk heel veel mensen naar het “hok”  om munten te kopen dus ben ik voor een jaar weer “bij” met nieuwe relaties in het dorp. Zie ik opeens mensen waarvan ik dacht dat ze gewoon nog getrouwd waren met andere mannen/vrouwen.
Veel mensen denken altijd dat omdat ik voor een krant werk ook helemaal op de hoogte ben van al dat soort dingen in een dorp maar in de eerste plaats vind ik die dingen niet zo boeiend en kom ik ook niet vaak in gelegenheden waar dit soort verhalen de ronde doen, zoals vroeger bij de voetbal wel het geval was. En ik mis het niet ook hoor, totaal niet.
Maar goed met zo’n feestweek zie je natuurlijk een hele doorsnee van mensen van hele mooie meiden, mannen tot oud, lelijk, dik of heel dun en alles wat daar tussen zit.
Op een gegeven moment stonden er voor mij drie mannen in te lange korte broek, flinke pens, biertje in hun hand zo een beetje met elkaar te praten voor zover dat mogelijk is met zoveel herrie. Opeens komt er echt een heel mooie vrouw lang, kort jurkje aan, hoge hakken en ik zie zo de drie hoofden van links naar rechts meedraaien. Een van de mannen maakt een opmerking als ze voorbij is en alle drie schieten in de lach.
Ik ook eigenlijk haha, zo voorspelbaar die mannen toch. Zo’n grappig gezicht.
Valt met toch wel op hoor dat mannen meestal gewoon staan te kijken, biertje in hun hand en de vrouwen toch meer van het dansen zijn en lekker bewegen op de muziek.
Nou ja gisterenavond waren er Gers Pardoel en DJ La Fuente echt een jongerenavond.
Ik vond Gers Pardoel trouwens verrassend leuk om te zien en te horen.  Wel heel beweeglijk dus lastig om een paar foto’s te maken maar wel gelukt.  Het was gisteren weer drukker dan de dag er voor. Vanavond een uur langer en ik weet nu al nog drukker, wel leuk hoor, hou wel van een beetje dynamiek.
Was gisteren wel blij met de regenbui zo rond de avond wat friste dat heerlijk op ook in die tent was het een stuk aangenamer daardoor.  Alleen wen je er wel aan dat het steeds zulk mooi weer was want mijn wasmand half gevuld met droge kleding stond gewoon nog op tafel toen die plensbui kwam en ik even een uurtje op de bank lag, dus ik kon alles opnieuw ophangen. Nu schijnt regenwater een goede wasverzachter te zijn denk ik dan maar.  En het scheelde me een hoop werk en de tuin was er blij mee. Nog twee dagen te gaan………..

 

 

Die jeugd van tegenwoordig…..

jongens-zwaan-k

Ik fiets heel vaak op en landweg tussen twee dorpen waar ook de schooljeugd zich verplaatst. En ik heb er al eerder over geschreven dat ik me vaak groen en geel erger aan het afval dat langs die weg gegooid wordt in de sloten. Ik noem het ook altijd de blikjesroute.
Vandaag fietste ik weer op die weg naar huis toe, het was schitterend weer, had onderweg al hier en daar wat foto’s gemaakt, strakblauwe lucht, bijna geen wind. Een heerlijke winterdag.
Ik zag een grote Canadese gans in de sloot zitten en ik dacht die zet ik nog ff op de foto, dus mijn fiets geparkeerd en de camera gepakt.
Meteen had ik eigenlijk al door dat dit dier niet goed reageerde, hij leek wel een poging te doen om op de kant te komen, dat zou een natuurlijke reactie zijn maar hij bleef gewoon zitten.
Terwijl ik zo op een brug stond te fotograferen kwamen er twee jongens van ik schat zo eerste jaar middelbare school, 13 of zo aan fietsen en stopten bij me.
Mag ik wat vragen mevrouw, vroeg de ene jongen, die gans die daar zit die mankeert wat, hij zat hier gisteren ook al zo en hij ziet er niet goed uit. Weet u misschien het nummer van de dierenambulance voor mij.
Ja zei ik, dat heb ik wel. Na mijn zoektocht de vorige keer met de aalscholver had ik het alarmnummer van dieren en van de dierenambulance al in mijn telefoon gezet.
Zie je wel, zecanadese-zwaan-1-ki de andere jongen, ik zei het wel haha. Grappig, misschien omdat ik foto’s stond te maken dat ze dachten die weet vast dat nummer wel.
Ik zocht het nummer op en de jongen ging bellen, 35 ct per minuut zei hij tegen me, ik zeg ben je gek kost dat zoveel?
Zoveel beltegoed heb ik niet zei hij. Ik zei, wacht maar bel maar even met mijn telefoon, ik heb nog een ander nummer van de dierenalarm 144, dat is een gratis nummer.
Hij belde het nummer en werd doorverbonden met de dierenambulance en nu gratis en zo hoort het eigenlijk ook wel vond ik. Dan meldt je iets en dan zou je daar nog dik voor moeten betalen ook. Dat is toch wel raar eigenlijk.
Misschien omdat ze veel verkeerde meldingen krijgen en dat dit mensen met ongein tegenhoudt om te bellen. Maar aan de andere kant houdt het ook mensen die te goeder trouw zijn tegen om te bellen. Want er werd nog bij gezegd met een maximum van 17,50.
Dat is nogal wat.
Maar goed hij belde en de jongens zouden blijven om te laten weten waar hij te vinden was.
Ik ging weer verder nadat ik tegen de jongens gezegd had dat ik het echt heel tof van ze vond dat ze dit deden.  Het waren blijkbaar wel jongens die ook iets hadden met de natuur want ze wisten ook dat het een grote Canadese gans was, nou ik denk dat de gemiddelde canadese-zwaan-kscholier dat echt niet weer.
De jeugd van tegenwoordig, we mopperen er wel eens op, net zoals ze vroeger wel op ons gemopperd zullen hebben, lang haar, harde muziek, herrie, de laat thuis, nou ja meer hoef ik er niet op te noemen. Iedereen zal dit wel herkennen.
Deze jongens gaven mij weer een goed gevoel en de gans hopelijk een kans om weer helemaal te herstellen.

Het verhaal achter het boekenkastje

boekenkast 1Soms lijkt de wereld zo klein te zijn en gebeuren er dingen waarvan je zegt hoe is het eigenlijk mogelijk.
Zo publiceerde ik pas wat foto’s van dingen die ik onderweg tegen gekomen ben met daarbij een boekenkastje. Dat vond ik zo bijzonder. Tussen de rekken met groentes en fruit zo’n rek met boeken voor 50 cent per stuk.
Destijds toen ik de foto maakte in 2013 heb ik er dacht ik ook iets over geschreven maar kon het niet meer terugvinden.  Niet zo belangrijk ook.
Zondag was ik op de 60e verjaardag van mijn vroegere buurvrouw. Haar man heeft bij mij op de lagere school in de klas gezeten dus wij komen uit hetzelfde dorp.
Nu had hij een paar oude schoolvrienden uitgenodigd die ik natuurlijk ook nog kende (nou ja sommige ook niet herkende na zoveel jaar) van vroeger.
Op een gegeven moment zat ik met een van die mannen te praten en vroeg of hij nog op het dorp woonde en dat was het geval.
Ik vroeg waar hij woonde en hij duidde het voor me aan dus ik zei opeens is dat het huis bij dat boekenkastje.  Ja zei hij en ik vertelde dat ik twee jaar geleden daar een foto van gemaakt had omdat ik het zo origineel vond een boekenkast buiten.
Hij vertelde me toen het verhaal van het boekenkastje. Zijn vrouw kreeg regelmatig gratis boeken van mensen en daarvoor hadden ze toen dat kastje aangeschaft en buiten gezet.
Het geld dat het opbracht hadden ze in een potje gedaan om voor een goed doel te geven.
Vorig jaar gingen ze naar Gambia op vakantie en zagen daar de armoede onder de bevolking. (Ook de slimheid van die mensen die weten hoe ze toeristen moeten bespelen, maar dat is een heel ander verhaal, misschien ook nog wel een blogje waard)
Bij een gezin waar ze gingen kijken met een gids hadden de kinderen schoolkleding nodig anders mochten ze niet naar school. Daarvoor werd de opbrengst van het potje gebruikt en het geld overgemaakt.
In een jaar hadden ze wel 100 boeken verkocht en dat leverde 50 euro op geen schokkende bedragen natuurlijk maar wel schooluniformen voor een paar kinderen.
Toen ik dat verhaal gehoord had vond ik het idee achter het boekenkastje nog mooier als dat ik het toen gevonden had. It’s a small word after all.

Kind in verkeer…….

Regelmatig rij ik op een redelijke smalle landweg waar ook veel scholieren rijden, vaak breeduit fietsend,fietsers met elkaar kletsend gaan ze van huis naar school en vice versa.
Ik weet nog uit mijn eigen schooltijd dat wij dat ook zo deden, al waren er toen natuurlijk wel veel minder auto’s op de weg dan nu.
En niet alleen kletsend maar ook whatsappend, mailend en lezend op hun smartphones.
Met de auto er langs komen is eigenlijk wel een sport maar meestal lukte het me wel, de toeter doet dan soms wonderen.
Voor mijn gevoel leren kinderen zo ook met elkaar rekening te houden in het verkeer.

Maar sinds kort mogen auto’s daar ’s morgens tussen 8.00 -10.00 en ’s middags tussen 16.00 en 18.00 niet meer rijden.
En wat me nu opvalt dat de kinderen sinds die tijd met nog meer naast elkaar fietsen en ik vraag me dus af of die pampering zo’n goed idee is. Leren ze zo nog wel om rekening te houden dat er op wegen ook auto’s kunnen rijden.
(Bestemmend verkeer mag er nog wel rijden, dat is ook een rekbaar begrip met verschillende bedrijven)

Nu heb ik geen auto meer dus ik mag er wel rijden met mijn fiets en soms is dat wel grappig want met mijn trapondersteuning ben ik best snel natuurlijk en haal regelmatig de jeugd in. Wat hier en daar de nodige opmerkingen oplevert.

Van de week kwam ik een keer terugfietsen en een jongen ging echt sprinten zodat ik hem niet in kon halen. Nou houdt hij dat ook niet zo lang vol en ik schakelde een tandje hoger dus haalde ik hem al snel weer in.
“Kom op joh”, hoorde ik zijn vrienden roepen “haal die oma in”.
middelvingerMaar ik wist dat hem dat nooit zou lukken al moest ik zelf mijn longen uit mijn lijf fietsen.
Op mijn rug stak ik mijn middelvinger op en ik hoorde de jeugd van alle kanten reageren en lachen en ik zelf ook natuurlijk.