3-3-3…….

Anneke polderHet is vandaag de derde van de derde niet zo bijzonder natuurlijk alleen voor mij (en Wim) wel bijzonder want vandaag precies 3 jaar geleden hadden we onze eerste date.
In Amersfoort op het station afgesproken, eindelijk nadat we al vanaf september gechat, gemaild en gebeld hadden. Elkaar heel veel gesproken dus.
Maar op een of andere manier kwam het er maar steeds niet van om een keer af te spreken samen.
In die tijd werd mijn moeder 100 ging mijn zus trouwen druk druk met van alles maar drie maart was het dan eindelijk zover.
Misschien juist omdat het chatten, mailen en bellen altijd zo fijn was dat ik ook een beetje bang was van als het niet klikt tussen ons ben ik dat ook kwijt.
Achteraf onterecht want eigenlijk vanaf het begin konden we goed met elkaar opschieten. Hebben we Amersfoort afgestruind, het was die dag beter dan vandaag, mooi weer dus we konden zelfs nog op een terrasje zitten. Toen ik zo rond 5 uur naar huis wilde gaan vroeg Wim of ik geen zin had om ook nog samen te gaan eten en ik dacht waarom ook niet, het was zo leuk dus deden we dat en was ik pas laat weer thuis.
Het gevoel bleek wederzijds te zijn en al snel daarna spraken wel af om een keer bij elkaar thuis te komen. Hij eerst bij mij en daarna ik naar Apeldoorn.
Eerst nog maar twee dagen maar als snel werd het een lang weekend samen van vrijdag tot en met zondag en dat is nog steeds zo.
WillemAl wisselt het wel eens, blijven we wel eens een paar daagjes langer bij elkaar, gingen we samen op vakantie maar eigenlijk is het zo een weekend samen, een weekend “vrij” iets waar we ons beide goed in kunnen vinden.
Drie jaar al weer, pff kan het me soms echt niet voorstellen, aan de andere kant lijkt het soms ook wel of ik hem al veel langer ken.
De polder en de bossen, zoals ik al vaker gezegd hebt: the best of both worlds 
We hebben in die drie jaar altijd zulke fijne weekenden gehad, veel gezien, veel gedaan maar ook gewoon lekker luie weekenden samen bij elkaar zijn en we hopen er nog heel wat mooie weekenden aan vast te knopen.

Twintig jaar later…….

FotoEen aantal jaren geleden toen ik werkeloos was geworden kreeg ik van het UWV de opdracht om een soort cursus te doen waarmee mijn kansen op de arbeidsmarkt verhoogd zouden worden maar werd er meteen bij gezegd als eerste toen we begonnen ga er niet vanuit dat het een baan ook oplevert.
Nou ja buiten dat het gewoon best leuk was met een aantal lotgenoten ervaringen uit te wisselen leverde het niet zoveel op voor me en dat had ik ook niet verwacht.
Een van de opdrachten was toen ook om een profiel aan te maken (verplicht) op LinkedIn en zo in de loop der jaren kreeg ik best veel aanvragen van mensen of ik ze toe wilde voegen en dat deed ik dan maar en verder heb ik er dus echt nooit meer wat meegedaan en kijk ik er ook nooit op.
So far so good. De afgelopen week kreeg ik opeens berichtjes gefeliciteerd met uw jubileum op het werk….  van die vooraf gemaakte felicitaties, niets persoonlijks en ik moest echt wel even denken waar ik een jubileum had en kwam uit op de krant, inderdaad het is al weer 20 jaar geleden dat ik daar begon.
De correspondent van het naburige dorp kende ik goed vanuit de haven waar wij ook met een boot lagen. Op een dag kwam hij naar me toe en zei, ze zoeken een nieuwe correspondente voor jouw dorp en ik heb je opgegeven. Hij wist dat ik graag schreef en ook in het clubblad was ik een vaste gast om er wat wetenswaardigheden te schrijven.
Ik moest wel even slikken, want schrijven voor je eigen clubje is toch wel wat anders dan schrijven voor een groter publiek en zeker in die tijd werd onze krant echt gespeld door een groot deel van de lezers en verscheen nog in 5 dorpen in de regio.
Maar ik ging op gesprek naar de drukkerij en werd aangenomen en begon, ik weet het nog precies met mijn eerste verhaal over de binnenkomst van Sinterklaas.
Een geleende camera van mijn broer want ik moest ook foto’s er bij aanleveren, die bleek het niet gedaan te hebben, het rolletje (dat waren van die ……..hahaha jeetje nog maar zolang geleden je kan je dat nu haast niet meer voorstellen nu alles digitaal is) zat er niet goed in dus mijn eerste aanlevering had ik geen foto’s. NFoto 1u had de fotograaf waar ik mijn foto’s moest laten ontwikkelen een goede klant aan de drukkerij en had zelf ook foto’s gemaakt en ik kreeg er een aantal van hem om mee te sturen.
In de afgelopen 20 jaar ben ik echt bij heel veel mensen, bedrijven, sportverenigingen, instanties, gemeente en weet ik wat voor evenementen, openingen en wat dies meer zij geweest. Ontzettend veel leuke mensen ontmoet, soms ook blunders gemaakt, heel veel geleerd en vooral mega veel plezier er in gehad.
De laatste maanden gaan de contacten met de drukkerij niet zo heel soepel, een nieuwe directie, te weinig advertenties waardoor sommige dingen niet meer kunnen, sommige interviews niet meer geplaatst worden en mijn enthousiasme ook wel iets getemperd is.
En regelmatig heb ik ook wel gedacht, zal ik er maar mee stoppen doe het ook al zo lang wat kan ik er nog verder aan toevoegen eigenlijk. Aan de andere kant blijft het gewoon zo heel erg leuk om te doen, kom ik nog bij zoveel leuke mensen en blijkt dat hoewel de krant veel dunner geworden en door de digitalisering ook minder gelezen wordt hij toch nog wel in een behoefte te voorzien.
Zoals deze week dus wel bleek. Ik had twee dames geïnterviewd die een bedrijf begonnen zijn in huisdieren van mensen verzorgen. De een doet het al een aantal jaren en de ander is net begonnen en samen hebben ze ook een samenwerkingsverband afgesloten. Nou ja ik had daar een stuk over geschreven en ben niet altijd tevreden maar in dit geval best wel.
Meteen de volgende dag na de verschijning van de krant werd ik gebeld door een van de dames die namens beide sprak om te bedanken. Ze was ’s morgens naar de markt geweest en zoveel keren aangesproken door mensen over het artikel dat ze zei “ik hoefde nog net geen handtekeningen uit te delen” . Bovendien kregen ze de eerste dag al een aantal klanten er bij.  En dat vond ik toch best leuk om te horen moet ik zeggen, ook na 20 jaar al klinkt dat misschien gek ben ik altijd nog best onzeker. Maar misschien is dat ook wel goed om scherp te blijven. Hoe dan ook. kaasVanmiddag werd er gebeld en stond die mevrouw voor de deur met een pakket van de kaasboer. Een fles port, een stuk kaas en een potje mosterd. Niet nodig natuurlijk want ik word gewoon betaald om te schrijven maar wel heel leuk natuurlijk.
En daarom ga ik nog maar even door zolang de drukkerij ook de stekker er niet uit trekt en dat gaat me echt niet om de cadeautjes of bedankjes (al is dat wel leuk natuurlijk)  maar gewoon omdat het toch nog steeds best in een behoefte blijkt te voorzien. En neem gewoon een lekker glaasje port op mijn jubileum haha. Proost…….