Beter te geven dan te ontvangen…..

18619915_10154618336513008_418200161569316696_nZoals ik eerder al schreef had ik heel veel tomatenplanten, veel te veel om zelf te houden dus daar moest ik wat mee. Eerst dacht ik, ik zet ze gewoon met een potje er bij 50 cent per plant voor mijn huis. Maar later dacht ik, ik geef ze gewoon weg aan iemand die ze graag wil hebben.
Dus een bord gemaakt met wat voor planten het waren, wat voor soort tomaten en een plank tussen twee bloembakken gelegd en daar de potjes opgezet gisteren met gratis mee te nemen.
De buurvrouw aan de overkant die vroeg wat ik aan het doen was wilde meteen de eerste wel hebben. Foto katIk had zo’n 25 plantjes en ik was er gisterenavond al 10 kwijt. Vanmorgen ging ik met mijn zus op stap en toen ik thuis kwam was het plankje leeg. Zo grappig, had er nog een paar in de tuin die ik er ook bijzette en binnen een uurtje weer weg. Dat werkt dus wel.
Ik hoorde de brievenbus en er lag een envelop, ik opende hem en daar zat een kaart in, deze dus. Met de naam er onder die ik even weggehaald heb maar ik weet ik ieder geval iemand die mijn plantjes geadopteerd heeft. Toch leuk die reactie.
Vanmiddag had ik helemaal nergens zin in, gisteren aardig in de tuin bezig geweest en nu ging ik lekker op mijn kussens op de vlonder naar de vijver liggen kijken. Het was een prachtig gezicht er waren zoveel waterjuffers aan het dansen, aan het paren, eieren aan het afzetten. Stekelbaarsjes hebben ook hun nestjes die de mannetjes met hun rode buiken fanatiek verdedigen. En de tientallen kikkervisjes die overal in de vijver zwemmen. Een en al leven.
Ik kon het niet laten en pakte toch even mijn camera, liggend op het vlonder, zittend, kruipend naar andere kanten een aantal foto’s gemaakt. Om het moment nog een keer opnieuw te beleven.  Toen ik een jaar of 3 was ben ik een keer aan het oog van mijn moeder ontsnapt en in de sloot gevallen. Ik was bijna verdronken toen, er dreef nog een klein stukje van mijn jurkje boven water.

Mijn moeder stond gillend aan de kant ze kon niet zwemmen, de sloten waren toen nog veel dieper, de buurman sprong over het hek zo de sloot in en redde me. Ik lag visjes te kijken en in het water gevallen. Toen al, heb heel wat keren later ook nog op de brug over de sloot in het water liggen kijken.
Na ruim 60 jaar is er nog niets veranderd ik vind het nog steeds leuk al bleef een nat pak me vandaag gelukkig bespaard.

Het verhaal van de kaart

Zit nog steeds in de opruimmodus, ben met mijn bestanden voor de krant bijna klaar en deze vond ik nog wel grappig om te laten lezen.
Over een kaart die je zelf vanuit Frankrijk verstuurde na 38 jaar opeens bij jezelf bezorgd wordt.

kaart2
Onverwachte post

LEKKERKERK  – Het zou je toch maar gebeuren dat je de brievenbus open doet en daar een kaart ziet liggen die geschreven is in je eigen handschrift,  want je stuurt nu eenmaal meestal geen kaart aan jezelf.
Maar de verbazing werd bij mevrouw A uit Opperduit nog veel groter toen ze zag dat het een kaart was die ze bijna 38 jaar geleden verstuurd had vanuit Agay, aan de Franse Rivièra, waar ze toen met man en kinderen op vakantie was.
De kaart was gestuurd naar de familie Jonker, de ouders van mevrouw A,  die op hetzelfde adres woonden destijds waar het echtpaar A nu woont.
Heel veel verbazing bij het echtpaar A hoe zoiets kan,  maar daarnaast bracht de kaart mooie herinneringen naar boven. Herinneringen aan een van de leukste vakanties die ze met de vier kinderen hadden in Frankrijk in een tent op een mooie camping in Agay  waar ze genoten van het zonnige weer en de omgeving.
Ze hebben er totaal geen idee van hoe het mogelijk is dat deze kaart na zoveel jaren opeens met de post bij hen thuisbezorgd is en daar was ik dus ook wel heel nieuwsgierig naar geworden door het verhaal.
Vandaar dat ik gebeld heb met mevrouw Kluck, communicatie adviseur bij Post.NL die mij heel vriendelijk te woord stond en vroeg de foto van de kaart op te sturen om te laten bekijken door een deskundige die de kaart daarna geanalyseerd heeft.  Zij vertelde dat dergelijke bijzonderheden gemiddeld zo’n 3 of 4 keer per jaar gemeld worden bij Post.Nl.
Uit de analyse bleek dat deze kaart die in juli 1974 verstuurd is naar alle waarschijnlijkheid op een verkeerd adres bezorgd is en misschien opeens weer eens een keer tevoorschijn kwam en alsnog door die betreffende mensen op de post is gedaan.
Grappig was ook dat op het poststempel van St. Raphael op juli 1975 stond, in die tijd moesten de “stempelaars”
  de datum iedere dag aanpassen en een slaperige beambte zat dit per ongeluk een jaar verder gezet hebben.
Uit het poststempel bleek dat deze kaart in de regio Den Haag opnieuw gepost is. Dat de kaart uit een oude sorteermachine of bij een verhuizing van een sorteercentrum tevoorschijn is gekomen leek mevrouw Kluck niet aannemelijk omdat dit centrum in den Haag nog steeds op dezelfde plaats is waar het in 1974 was gevestigd is en er daar recentelijk ook geen machines of kasten vervangen zijn. Dus waar de kaart vandaan komt, wie hem opnieuw gepost heeft zal waarschijnlijk niet opgelost worden maar blijft is wel het leuke verhaal dat zeker nog vaak in de familie A verteld zal worden.

Vanmorgen kreeg ik zelf nog een leuke brief, vorig jaar had ik afwijzing van kwijtschelding gehad van de Regionale Belastingdienst met als argumentering dat ik als freelancer onder de categorie zelfstandige viel en daardoor niet voor kwijtschelding in aanmerking kwam. Er stond ook onder dat er geen beroep meer mogelijk was op deze uitspraak. Ik belde nog een paar keer met de dienst maar ze bleven bij hun standpunt.
Op een gegeven moment was ik zo boos omdat ik op onterechte gronden een afwijzing had gekregen en heb toch nog een brief gestuurd met verklaringen van de belastingdienst en de kamer van koophandel waar ik opgezocht had wat zij voor criteria hanteren voor een zelfstandige. En dat ik vond dat ze het verweer op verkeerde gronden hadden afgewezen.  En vandaag kreeg ik het bericht dat het verzoek gehonoreerd is en dat ik alsnog kwijtschelding krijg.  Yes…..Dat is deel een, zit nog steeds te wachten op de gemeente nog niets van gehoord om bij die commissie te komen.  Nog een paar weken dan kan ik ze een brief sturen dat ze het binnen twee weken voor elkaar moeten hebben omdat ze anders een dwangsom moeten gaan betalen.  Maar zover zullen ze het best niet laten komen denk ik. Ik wacht nog maar even rustig af (nou ja rustig??).

Dom dom dom

Vandaag weer lekkerIMG_7025 gaan fietsen door de polder, fototoestel meegenomen zodat ik als ik iets leuks zag een foto kon maken.

Fietsend door een dorp zag ik opeens een reiger staan met zijn vleugels zo gevouwen dat de vleugels goed konden drogen, een plaatje, ik stapte af en hij bleef gewoon staan en ik kon geen mooie serie foto’s maken.
Ik heb al een stukje gefietst als ik ingehaald word door een man, blijkbaar heeft hij gezien dat ik stond te fotograferen want hij roept tegen me “Wat stond die reiger mooi daar hé” . Ja zei ik tegen hem, dat zie je inderdaad niet zo heel veel.

Al verder fietsend naar huis maakte ik ook een aantal foto’s van planten die ik tegen kwam. Een paar keer ging ik in het gras op mijn gemakkie zitten om foto’s te maken. En eerlijk gezegd ook omdat ik het gewoon heerlijk vind om in het gras te zitten.
Dat is het enige wat nog ontbreekt in mijn tuin, een stukje gras om op te liggen of te zitten. Bijna thuis zie ik nog een mooie reiger langs de sloot staan en weer kan ik aardig dicht in de buurt komen.

IMG_7042Thuisgekomen ben ik heel benieuwd hoe de foto’s geworden zijn en ik wil snel even kijken en dan komt de mededeling “geen kaart” @$#^&&^*^*%^^%$%$#%@@ dacht ik, stom zeg dat ik er geen erg in gehad heb om te kijken.
Nou ja gelukkig heb ik de foto’s nog in mijn eigen harde schijf opgeslagen en daar kan ik ze nog steeds terugkijken, alleen ik kan ze niet delen op mijn weblog.

Vandaar maar even een foto van een weekje geleden toen ik ook een mooie zilverreiger zag staan in het weiland. Het is niet anders, ga nog wel een keer op herhaling alleen of ik nog zo’n staande reiger dan tref dat zal wel een lukkie zijn.

Hoe bestaat het…….

ganzenEen tijdje geleden toen er een flink pak sneeuw was gevallen was ik foto’s wezen maken in de polder.
Toen ik thuiskwam bleken er een aantal foto’s te zijn verdwenen van mijn kaart.snip
Een gedeelte van de foto’s stonden er wel op en de rest was gewoon verdwenen.
Ik schreef er toen een blogje over dat ik nog zo’n 25 foto’s kwijtwas.

https://gewoonanneke.wordpress.com/2013/01/22/waar-zijn-ze-gebleven/

Vandaag was ik voor wat artikelen voor de krant op pad geweest en dacht ik net, ik zal nog even kijken hoe de foto’s geworden zijn voordat ik naar bed ga.

zwanenDus ik stop mijn kaart in de lezer en open de map en wat schetst mijn verbazing, ik zie opeens weer sneeuwfoto’s staan.
Die had ik toch allemaal van mijn kaart verwijderd denk ik nog en ga verder kijken en bizar, het zijn gewoon die 25 foto’s die ik kwijt was geraakt en echt (heb wel 10 keer de kaart bekeken destijds) er niet meer op stonden.

En nu opeens verschijnen ze daar weer, nou wie het snapt mag het zeggen, ik dus niet. sneeuw
Leuk vind ik het wel haha, opeens mijn foto’s toch weer terug.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Nou vooruit ik hoorde dat ze voor volgende week weer sneeuwbuien opgeven, niet dat ik daar op zit te wachten hoor, wil gewoon voorjaar maar hier toch nog een paar sneeuwfoto’s  😉