Een tevreden roker……

4bda1817-0c4a-4868-a1c7-35a936cc1d52 (2)

Een spreekwoord dat ik nu nooit meer hoor. Een tevreden roker is geen onruststoker…
Vroeger waren er bordjes van die je thuis op kon hangen. Daar hoef je nu niet meer mee aan te komen.
Als je nu wel eens een oude film ziet waarin gerookt wordt ziet dat er voor ons gek uit eigenlijk. Evenals dat je in treinen en bussen mocht roken. Daar kan je je nu toch niets meer bij voorstellen.
Hoe kwam ik opeens hier op. Vandaag een grijze regenachtige dag, een zegen voor de tuin hoor zo’n zacht regentje….. prima. Liever ’s nachts maar liever koekjes worden niet gebakken zei mijn moeder altijd.
Ik dwaal iedere keer af, dit wordt vast weer zo’n blogje dat ik heel anders bedoeld had.
Maar goed vandaag wat klusjes in huis gaan doen. Er stond nog een aardige strijk, wat afwas, de oude kranten uitzoeken.
Stoomtrein 19Heb altijd een doos op de keldervloer staan waar ik het oude papier en kranten in doe. Daarvoor moet ik dan een trapje af en daar heb ik niet altijd zin in. Dus wordt het meestal mikken of ze goed terecht komen in de doos en dat is natuurlijk meer niet dan wel het geval. Vandaar dat ik als de vloer weer vol is even de trap af ga om de kranten en andere papiertjes netjes in de doos te doen.
De opruimen van mijn wasgoed bracht me naar boven, ik wist dat er nog wat papieren lagen die ik in mappen wilde doen.
En dat is in mijn gevaarlijke kamer zeg ik altijd, de kamer waar mijn dozen met herinneringen en dingetjes die ik wil bewaren staan.
Heb ook nog wat papieren die ik in mijn dagboeken wil voegen en dat kan ik eigenlijk beter niet doen of waarom ook niet op zo’n regenachtige dag.
Ik ga zitten lezen en in de dozen zitten snuffelen en dan kom ik altijd wel weer wat tegen.
Mijn doos met nieuwe kaarten eens gesorteerd, ik denk nog wel twee jaar kerstkaarten genoeg te hebben van alle restjes van andere jaren. Een aantal (vaak een soort reclame) downloadkaarten doe ik ook weg. Weet dat ik die toch nooit zal versturen zoals wel 5 kaarten met een ezel er op. Nu weet ik wel een aantal mensen die ik er zo een wel graag eens toe zou willen sturen maar goed……  Dat is al de tweede keer dat ik afdwaal van het eigenlijke onderwerp, ik leer het ook niet. Na die ezel kaarten had ik toch moeten weten een ezel stoot zich in ’t gemeen geen twee maal aan dezelfde steen. Zou mezelf dus ook wel zo’n kaart kunnen sturen met zo’n ezel dan…
Wordt vervolg want ik ben nog steeds niet toegekomen aan mijn onderwerp….. het roken.. en speciaal het roken van sigaren..

Naar Leo……

Foto Veerhuys 4Onze stamkroeg was vroeger altijd het café waar ik nu werk gelegen aan de Lek met de toepasselijke naam ’t Veerhuys.
Maar in onze jonge jaren zal ik maar zeggen werd het café nooit met die naam genoemd maar naar de eigenaar van het café Leo. We gaan naar Leo was een gevleugelde uitdrukking.
De uren die we daar gezeten hebben, gekaart hebben zijn niet meer te tellen. Van hetgeen we daar besteed hebben hadden we heel veel leuke dingen kunnen doen.
Hoewel eigenlijk deden we die ook want het was er altijd gezellig. Gemengd gezelschap van jongens en meiden, mannen en vrouwen. Hans ging er op een biljartvereniging en de vrouwen/vriendinnen gingen dan kaarten met elkaar. Een beetje ons tweede huis.
Negen en twintig jaar geleden ging ik achter de bar werken in het café van 5 uur tot half 9. Dat kon ik mooi combineren met mijn exgenoot die dan thuis was en de zorg voor Peter over kon nemen.
Het waren gezellige tijden om te werken, veel mannen die uit hun werk even een biertje kwamen halen en soms ook wel te lang bleven. Kon me ook wel eens voorstellen dat die vrouwen daar niet altijd blij mee waren. Veel verhalen gehoord, lief en leed gedeeld, kortom zoals het hele leven is.
Leo was mijn werkgever en we konden goed met elkaar opschieten al had ie ook wel zijn nukken. Zo werden er ook maaltijden geserveerd, gewoon dagelijkse kost door de week voor een bonusprijs. Leo was een goeie kok. Maar er kon ook uit de menukaart gekozen worden voor wat exclusievere gerechten. De nukken van Leo bestonden er dan meestal uit dat hij gewoon als ik riep dat er eters waren zei, vandaag heb ik geen zin.
Ik herinner met nog een keer dat ik met veel moeite voor een aantal Fransen vertaald had wat er allemaal te eten was. De mensen besteld hadden bij me en Leo zei, ik kook vanavond niet. Dan sta je daar. Heb maar gezegd dat de kok ziek was en ze een gratis consumptie aangeboden. Dat was ook Leo. Het ene moment als we als laatste naar huis gingen ging hij de keuken in om een uitsmijter te bakken of iets in de frituur te gooien en een ander moment kon er niets. We hebben ook wel eens met zijn vieren mijn exgenoot en ik, een vriendin van mij en Leo zitten kaarten op zaterdagavond. Die vriendin woonde dicht bij het café, via de achterdeur konden we zo naar haar toe lopen.
We hadden eerst zitten eten, daarna gingen we kaarten tot diep in de nacht en toen ’s morgens het bier op was ging Leo naar zijn café om nog wat te halen. De kerk ging toen al aan.
Kortom we hebben daar zulke mooie tijden meegemaakt. Een jaar nadat ik er ging werken verkocht hij het café. De nieuwe eigenaars hadden geen hulp achter de bar nodig maar wel iemand die schoon ging maken en de rest is historie.
Begin vorige week kreeg ik het bericht dat Leo onverwacht was overleden. Hij had een broze gezondheid, al heel lang last van suikerziekte, kreeg een hartinfarct en zijn vrouw vond hem liggend op de computer toen ze terugkwam van de hond uitlaten.
Ik wist hun adres niet en kon niet naar de crematie. Ik vond het jammer maar de omstandigheden nu lieten het niet toe, ze waren te laat om het te kunnen publiceren in de streekbladen.
Gisteren zag ik opeens zijn vrouw bij me door de straat lopen. Ze heet net als ik Anneke. We waren ook gelijk zwanger van onze zonen. Een paar jaar waren ze ook nog onze achterburen en zaten de kinderen in hetzelfde voetbalteam. We brachten en haalden ze dan om de beurt. DSC00803
Ik liep naar buiten en riep haar. Ze vertelde haar verhaal, we haalden herinneringen op, ruim uit elkaar staand, het was niet anders. Ook het verhaal dat veel mensen niet durfden of konden komen naar de crematie zo triest. Dat ook daar maatregelen zijn en terecht. Op een gegeven moment schoot ze helemaal vol en je voelt je dan zo onmachtig dat je niet even een arm om haar heen kan slaan om haar te troosten. Dat zijn echt hartverscheurende dingen vind ik, niemand kan er iets aan doen maar als je al zo verdrietig bent en niemand mag je dan even die troost geven die je zo hard nodig hebt dat doet zeer. R.I.P Leo…..
Foto’s zomaar sfeerplaatjes uit ’t Veerhuys…..

Geen woorden voor……

Hoe beschrijf ik iets waar ik eigenlijk geen woorden voor heb. Gisteren overkwamen me twee dingen waarvan ik achteraf dacht, hoe bestaat dat nu eigenlijk.
Had gewerkt en ging even een broodje eten bij de Hema. Vind dat heerlijk even een half uurtje tot uurtje rustig zitten, zelf geen broodje te hoeven smeren en niet af te wassen, ik bedoel maar. Regelmatig zit ik met iemand te praten en soms ga ik ook wat zitten puzzelen, heb altijd een puzzelboekje bij me.
Vandaag dus ook. Naast me kwam een jonge vrouw zitten met een paar kindjes, dat hoorde ik, zat er met mijn rug naar toe en zag dus niets.images
In ging weg en zag een vrouw met twee kinderen en een kinderwagen staan met daarin nog een heel klein baby’tje, schat een paar weken oud met zuurstof ik zijn neusje. Ik zag het meteen een baby’tje met het syndroom van down. En dan voelt het toch altijd alsof ik een stoot in mijn maag krijg. Hij lag lekker wakker te kijken en ik doe zoals ik altijd doe bij baby’s een beetje kirren boven de kinderwagen. (Weer zo’n vreemde oma die dat doet pff vreselijk toch die mensen) .
De moeder ziet het lachend aan en spontaan zeg ik tegen haar, mijn dochtertje had dat ook.
De zuurstof of down vraagt de vrouw heel open aan me en ik vertel dat mijn dochtertje ook het syndroom van down had en een hartafwijking. Opeens is er een mooi gesprek van mensen die elkaar niet kennen, een generatie verschillend zijn maar toch op een of andere manier voelen hetzelfde te zijn. Als ik wegga wens ik haar veel geluk met haar kindje.  Heel de dag gaat het gezichtje van dat baby’tje niet meer uit mijn geheugen weg, steeds zie ik hem weer voor me. Zo bijzonder eigenlijk.
Ging daarna naar Peter om de garage te gaan verven. Heb er drie dagen voor uitgetrokken om het op mijn gemak te doen. Vandaag wat schuren nog, wat in de grondverf zetten en alles klaar maken voor morgen om af te gaan lakken. En natuurlijk nog een tijdje met Yenthe spelen nadat ik klaar ben.
Als ik naar huis fiets denk ik aan de overlijdensadvertentie die ik deze week uitknipte van een man waar ik heel veel mee heb zitten kaarten. Echt zo’n leuke man die de laatste jaren al zo zwaar reuma had dat hij de kaarten niet zelf meer kon schudden. Hij hield zijn humor en optimisme. Ook zijn vrouw ken ik goed, kom haar regelmatig tegen op de fiets en bij andere gelegenheden. De advertentie had ik uitgeknipt om even een kaartje te sturen maar dat was er nog steeds niet van gekomen. Wat dat betreft ben ik echt een oen.
Als ik naar huis ga, neem ik tegen mijn gewoonte in een andere weg naar huis. Terwijl ik daar fiets zit ik te denken. Ik kan nog steeds best een kaartje sturen, bij mijn moeder kregen we ook later nog wel kaarten en in gedachte zit ik de tekst te bedenken die ik daar op wil zetten.
Ik kom langs het winkelcentrum en wie zie ik daar lopen, de vrouw van die man. Ik vond het echt absurd en dacht hoe is dat nou mogelijk. Ik stap af en vertel haar dat ik net aan shutterstock_669432034-min-700x460-1haar en haar man zat te denken en wat ik op het kaartje had willen zetten en condoleer haar met het verlies. Ze vertelt haar verhaal dat hij zo’n pijn had de laatste tijd en dat het zo goed was. Niet dat ze hem niet mist, ze waren 60 jaar getrouwd, hij was 86 geworden. Het is een actieve vrouw en ze deed al vaker dingen alleen omdat haar man dat niet meer kon. Alleen zegt ze, dan kwam ik thuis en vertelde ik er over en dat ben ik nu kwijt. En dat is logisch maar zij gaat het wel redden, ze is een sterke vrouw.  We nemen afscheid en ze zegt, we komen elkaar vast nog wel eens een keer tegen op het dorp of op de fiets. Een mooi mens.
Twee zulke aparte gebeurtenissen waarvan ik denk, hoe bestaat het eigenlijk en ze blijven nog lang in mijn hoofd zitten.

Wat een woei……

windVanmorgen laat uit bed gekomen na een avondje klaverjassen in het café dat onverwacht zo gezellig was dat het én laat werd én er meer dan een afzakkertjes inschonken werden. Het is iets nieuws in het café een keer per maand met een gezellig kluppie mensen kaarten gewoon voor de fun. De laatste en de eerste hebben een klein prijsje. En ja hoor meestal verkeer ik in de bovenste regionen (zonder op te scheppen maar het is echt waar, er kwamen zelfs mensen vragen wat er met mij aan de hand was. Ben inderdaad nog nooit laatste geworden) maar deze keer was ik laatste en kreeg ik een fles wijn.
Had verder geen afspraken voor vandaag dus kon ook lekker op mijn gemakkie doen. Vast de eerste was in de machine gedaan en toen ie klaar was boven opgehangen en de tweede was er ingestopt en toch maar gaan fietsen hoewel er wel een flinke wind stond en dat is een understatement.
Maar droog en zonnig en dan kan ik er ook wel van genieten hoor die wind die zo door de polder buldert. Een paar keer dacht ik wel oei oei, goed op blijven letten dat ik niet de sloot in waai.Netherlands, Westkapelle, Light House. Woman plays with the wind during storm
Zag een paar meisjes die afgestapt waren en maar waren gaan lopen, ze konden er niet tegenin fietsen. Giebelend woeien ze bijna terug met fiets en al.
Toen ik nog jong en onbedorven was ging ik met dit weer altijd langs de IJssel lopen, jas open en proberen of je kon blijven hangen op de wind. En eigenlijk zou ik dat nu nog steeds wel willen doen.
Wat boodschappen gedaan, een bakje bij de Hema, gezellig zitten praten met een stel dat er ook heel vaak zit en weer naar huis.
Hoefde amper te trappen zo lekker ging het zonnetje er bij, je zou zo nog een stuk verder gaan fietsen ware het niet dat ik wist dat ik dan ook weer tegenwind terug zou moeten.
Thuisgekomen is de tweede was ook klaar, mijn beddengoed en ik denk, het waait zo lekker, ik hang ze buiten op.download (2) Zet er een paar extra wasknijpers (of mikken zoals mijn moeder ze altijd noemde)  op en ze wapperen heerlijk in de wind. Tegen de avond haal ik ze binnen, die geur, zo heerlijk zeg, ze zijn droog en glad gewaaid en ik kan ze zo weer op mijn bed leggen. Krijg de neiging om er meteen onder te kruipen, zo heerlijk ruikt het naar buiten maar ik hou het tegoed voor straks……… verheug me er nu al op.
Plaatjes www.

De speelgoedkist…

Kaarten (Small)Afgelopen maandag weer een uitgebreide knuffelsessie gehad met Yenthe, het liefst zou ik iedere dag wel even gaan kijken maar dat doe ik niet hoor, hou me in. Ze beginnen nu ook kraamvisite te krijgen, de eerste week hebben ze nog een beetje de boot afgehouden en het beperkt tot de naaste familie en daar hebben ze ook wel gelijk in natuurlijk. Peter moest maandag al weer gaan werken en meteen ook al helemaal naar Friesland, ja zo gaat het dan ook. De kraamverzorgster was er nog, ik ken haar vrij goed, ze komt bij ons uit het dorp en haar kinderen zijn zo’n beetje even oud als Peter dus bij voetbal, Huttendorp, scholen en dat soort dingen vaak tegen gekomen. Op een gegeven moment zei ze nog dat ze in Yenthe ook wel trekjes van mij zag.  Dus ik zei tegen Chantal, daar ben je mooi klaar mee haha, ze kon er ook wel hartelijk om lachen.  Leuk is ook wel dat ik zelf ook een aantal kaarten thuis kreeg met gefeliciteerd met je kleinkind, hoe leuk is dat zeg.
Even wat opgeruimd en toen weer naar huis, althans nog even langs de kringloop gegaan, altijd leuk om te snuffelen en ben nog steeds op zoek naar ringbanden voor mijn dagboekmissie.
En daar zag ik hem staan, zo’n leuke speelgoedkist, niet te groot, mooi bewerkt en ik zag hem zo met een ander kleurtje wel in de kamer staan. Bovendien kan je er ook nog op zitten zo stevig is ie.
Het idee dat ik eerst had om van mijn uitklapbare naaidoos een speelgoed kist te maken heb ik maar van me afgezet (ja inderdaad kleine vingertjes en knellen deed met toch aan het denken zetten)
Ik nam de maat van de kist want in een grote ruimte kan hij wel klein lijken maar ik heb niet zo’n heel grote kamer dus moet hem wel kwijt kunnen.
Vandaag ging ik zwemmen met een vriendin, had de speelgoedkist opgemeten thuis en wat precies een mooi maatje dus gevraagd of ze er even langs wilde rijden. Wist niet of ie er nog was natuurlijk voor hetzelfde geld was ie al verkocht. Maar hij stond er nog en mijn vriendin vond hem ook heel mooi. Ik wil dan de bovenkant met schoolbordenverf verven dan kan ze daar later ook lekker op tekenen of zo. Zie het al helemaal voor me. Dus de speelgoedkist gekocht en in de auto geladen.
Zo mooi als het gisteren was zulk baggerweer was het vandaag zeg. Pff niet echt lekker dus me in huis maar nuttig gaan maken. Kamer schoonmaken, een drieluik fotolijstje gevuld met foto’s van Yenthe, Peter en Chantal. Zo leuk geworden.
Kist (Small)Morgen ga ik er weer naar toe, als het een beetje weer is zou ik nog even de ramen zemen, kijk wel of dat gaat maar vooral even lekker genieten van die kleine natuurlijk.
Hoewel Chantal en Peter zelf een foto van Yenthe op FB hadden gezet voor de FB vrienden blijven ze heel streng in het plaatsen van foto’s dus helaas hoe graag ik ze ook zou willen laten zien het is niet anders. Maar geloof me maar het is een prachtig meisje en een schatje ook nog eens…..

 

Code groen/zwart en 20 graden

Ik Hand (Small)heb echt een super fijn paasweekend achter de rug. Het begon al vrijdagavond traditioneel is er dan kaarten in een café bij ons. Altijd een leuke groep met mensen toch wel een beetje in dezelfde leeftijdsgroep hoewel er de laatste paar keer ook jongeren mee doen en dat is natuurlijk ook positief.
Werd nog 3e ook en won weer een Senseo, het is niet te geloven, ga ze nu maar verkopen op marktplaats of geef hem aan iemand die ik er een plezier mee kan doen. In de verloting won ik nog 7 liter soep, allemaal verschillende smaken van Unox. Ben benieuwd hoe die zullen smaken allemaal.
Zaterdag ben ik afgereisd naar een vriend in Apeldoorn en gebleven tot zondag, het was superfijn, werd helemaal verwend. Hij had lekker eten voor me gekookt (hierover nog later een blogje) en een paasontbijtje, wat wil je nog meer.
Zondagmiddag toen ik weer thuis was appte mijn zoon of ik nog wat ging doen met het eten ’s avonds dus nodigde ik ze maar uit om samen uit eten te gaan en dat sloegen ze niet af. Meteen met mijn zoon Kasje (Small) - kopieeen nieuwe schutting besteld want met deze wind was die nu bijna helemaal omgewaaid. Dus ik hoop over een week of twee dat er een nieuwe staat. Na afloop nog zitten monopoliën met zijn drieën. Zoonlief was er het eerste af, hij kan heel slecht tegen zijn verlies haha en mijn schoondochter en ik hebben samen verder zitten strijden. Echt zo gelachen ook, wij zijn niet zo behept met het “niettegenonsverlieskunnenvirus” dus was het alleen maar lol als er weer een op een straat kwam. De huizen en hotels  vlogen er op en er af en werden gewisseld als een van ons weer in de buurt kwam af. Schoondochter won terecht de strijd deze keer.
Vanmorgen rustig aan gedaan en daarna kreeg ik opeens de kriebels om iets fysieks te gaan doen. In eerste instantie wilde ik aan mijn bijkeuken gaan beginnen maar dan moest ik zoveel eerst opruimen voor ik kon gaan schuren, daar had ik geen zin in.
Toen zag ik mijn tuinzaden staan, ben echt laat dit jaar, de geest was er nog niet helemaal maar vandaag wel.
Terwijl de wind lekker flink bulderde (enigszins overdreven, het viel allemaal wel mee hoor) rondom mijn kasje stond ik daar binnen te poten en zaaien, code groen en zwart en 20 graden. Heerlijk.
Daarna nog een sSchut (Small)tuk tuin waar straks alles uitgepoot moet gaan worden weer schoongemaakt en de aarde los. Wat een wormen zeg, dat is een goed teken. De merel is er als de kippen bij (kan dat een merel die er als de kippen bij is, nou ja vooruit maar) om een wormpje mee te pikken. Ik gun hem ze van harte.
Het waait wel hard maar de zon schijnt volop en dan is het goed werken buiten. Iets minder goed voor mijn nagels die net eindelijk eens een keer een beetje op lengte waren en zelfs gelakt (dat is al heel wat voor mij ) .
Een Paasweekend dat alles in zich had om het speciaal te maken, lekker luieren, actief bezig zijn, goed gezelschap.

Een pleidooi voor “de weg kwijt”

HeideTijdens onze vakantie in Zeeland hebben we zo’n 180 km gefietst en daarbij zijn minimaal een kilometer of 30 die we omgereden hebben omdat we niet wisten waar we waren en hoe we ergens moesten komen of gewoon verkeerd gereden waren.
De eerste dag begon al goed toen we naar Renesse, dat normaliter een stukje van een kilometer of 6 vanaf de camping is, wij al 12 km op de fietsen hadden staan. Maar goed toen hadden we wel een prachtig natuurgebied gezien waar wilde paarden liepen, de heide in bloei stond en prachtige vennen waren met foeragerende lepelaars.
Dat hadden we toch nooit gezien als we meteen “goed” gereden waren.
Of die keer dat we afgesproken hadden om een bootreis te gaan maken in Burgh haven een afstand van zo’n 10 kilometer waar we gewoon, en ik overdrijf niet, zo’n 1 1/2 uur over gedaan hebben. Iets wat toch met onze E-bikes in een half uurtje geklaard had moeten zijn.
Maar dan had ik geen gesprek gehad met die leuke man die in zijn tuin aan het werk was en heel gedienstig en vol humor aan mij uitlegde hoe we moesten rijden nadat ik
verteld had dat we al een uur aan het zoeken waren. Hij vroeg nog waar wij onze fietsen neer zouden zetten als we gingen varen. Toren OuderkerkEn toen ik zei gewoon bij de boot, en dat ik goed verzekerd was hadden we nog een leuke discussie over het gebruik maken van het collectiviteitsgevoel over verzekeringen. Waarop ik zei dat ik een verzekering van 500 euro had genomen waarmee ik flink bijdraag aan dat collectiviteitsgevoel. Dat ik daarna alleen nog maar de eerste twee van de vijf dingen die hij gezegd had had onthouden kwam niet alleen door dat gesprek maar ook door het feit dat het zo’n ontzettend leuke man was met prachtige ogen. Helaas niet meer verdwaald daar in de buurt. 😉
En geloof me, we hadden ook kaarten en mijn zus GPS op haar telefoon en uiteindelijk kwamen we toch nog op tijd voor de boot.
Ook nog een keer dat we weer de verkeerde weg genomen hadden en zo even rondkeken en er opeens twee mensen overstaken die uit mijn dorp kwamen en ik goed kende. Hoe bijzonder is dat eigenlijk als je zo’n eind weg ben. (Overkwam met trouwens nog twee keer dat ik mensen uit mijn dorp tegen kwam in verschillende plaatsen)
Zo kan ik nog een heleboel voorbeelden noemen van lieve en aardige mensen die me de weg gewezen hebben en waar ik vaak goede herinneringen aan heb.
Als iemand mij de weg vraagt geeft het me ook altijd een goed gevoel als ik ze op weg kan helpen zoals net voor de vakantie nog twee fietsers die naar Ridderkerk moesten en in Ouderkerk terecht waren gekomen. (We zijn niet de enige hoor). In mijn allerbeste Frans
heb ik ze de goede richting gewezen.
Hoe saai is een vakantie als alles goed
gaat toch, welke verhalen hoor je later nog, toch niet van die vakantie waarbij het Lepelaarmooi weer was, alles klopte en goed ging. Die ben je gauw vergeten.
Nee die vakanties die niet goed gingen, waar je verdwaald was, helemaal te pletter regende of iets anders. Die verhalen komen steeds weer terug. Vandaar mijn pleidooi voor “de weg kwijt zijn”.
Zeker als je alle tijd hebt zoals in een vakantie, wat maakt het dan eigenlijk uit om wat om te rijden.

In de prijzen…….

KaartttrenVroeger was klaverjassen echt een passie voor mij, was behoorlijk fanatiek en zeker bij toernooien was ik behoorlijk gestrest. Ik won ook regelmatig prijzen, heb ook verschillende keren grote toernooien gewonnen.
Sinds een aantal jaren is dat helemaal over. Ik vind het nu alleen nog maar gezellig om te gaan kaarten. Ga zeker altijd nog wel om te winnen maar het fanatieke is er wel een beetje af.
Toernooien van 12 uur doe ik niet meer, ik vind het te lang worden om een hele dag binnen te zitten om te kaarten.
Maar de paar keren per jaar dat er in “mijn” café gekaart wordt sla ik nooit over. Met de Pasen, soms een paar keer op zondagmiddag en de laatste vrijdag voor de Kerstmis zoals gisterenavond.
Had er zin in, een record aantal deelnemers hadden zich aangemeld en daar zitten veel mensen bij van mijn leeftijd. Ook wel wat jongeren maar praktisch allemaal mensen die ik redelijk goed ken en die altijd bij die kaartavonden komen.
Dus een gezellig avondje uit daar was ik ook wel even aan toe moet ik zeggen.
Het begon goed met een leuke pot, had de meeste punten de eerste ronde, tweede ronde dezelfde tegenstander geloot. Dat is toevallig maar het gekke is dat het heel vaak gebeurt bij kaartwedstrijden dat je ook al zijn er 40 kaarters je toch soms met dezelfde zit.
Maar goed dit terzijde, de tweede pot ging niet zo heel goed en had veel minder punten.
Daarna kwam de laatste pot, ik speelde met een man die ik goed ken, weet hoe ie kaart. Hij had totaal al 14 punten meer dan ik dus winnen van hem zou ik nooit meer kunnen.
Het liep als een trein het spel en behalve het laatste potje waarin we nat gingen behaalden we een mooi puntenaantal.
Bij de prijsuitreiking bleek hij 3e en ik 4e geworden. Dat was een tijd geleden dat ik zo hoog had gekaart. Ook wel weer een keer leuk.Senseo En ik won een Senseo koffieapparaat.
Niet dat ik het nodig had, moest wat kiezen en heb heel eerlijk gezegd nog een nieuw apparaat op de zolder staan wat ik ook een keer gewonnen heb. Dus deze ga ik maar te koop zetten of zo want wat moet ik met 3 van die apparaten.
Nou ja de afterparty was nog even heel gezellig en vandaag kon ik heerlijk uitslapen dus het werd een latertje. Dat heeft een mens soms even nodig zo’n avondje uit.

 

Bedelbrieven

September/oktober zijn de maanden van de collectes, al een paar weken achter elkaar komen er mensen langs met een collectebus.
Ik vind dat een hele prestatie om langs de deuren te gaan en alleen daarom gooi ik altijd voor wat voor doel ze ook komen iets in de collectebus.

In de meterkast (tip kreeg ik van iemand) heb ik een potje met wat muntgeld staan en naargelang het doel gooi ik daar wat van in, je hoeft niet naar een portemonnee te gaan zoeken dus best makkelijk zo.

Meer moeite heb ik met de bedelbrieven, ook voor hele goeie doelen, ik weet het maar net als vanmorgen kreeg ik een brief voor de Stichting MS met daarin een aantal enveloppen met hele leuke kaarten en daarbij een velletje met naamstickers.

En dan gaan mijn haren al weer overeind staan, ik word dan namelijk heen en weer geslingerd door een soort schuldgevoel als ik het bij de oude kranten gooi en de kaarten wel er uit haal en ergernis dat ze op zo’n manier dat gevoel bij me opwekken. En alleen daarom geef ik daar niet aan. Inmiddels heb ik al een doos vol met kaarten die ik ook zelden gebruik.

Eigenlijk vind ik het ergste nog dat sinds ik alle goede doelen van mijn broer (die gaf echt aan alles, dat is te prijzen in hem ) heb afgeschreven en op mijn eigen naam een bevestiging daarvan gevraagd had  ik opeens in allerlei systemen schijn te zitten.

De een is dood en dan probeer ik het maar bij de ander is misschien de gedachte er achter, ik weet niet hoe dat werkt maar leuk vind ik het helemaal niet en dat is een understatement.

Ik heb ook geen zin om al die instanties weer aan te gaan schrijven dus gaat het bij mij brievenbus/oprapen/kijken/versnipperaar/oudpapierdoos.
Dan heeft het toch nog nut namelijk voor de voetbalvereniging die het oude papier ophaalt.
En de goede doelen waar ik uit eigen beweging aan wil geven die weet ik zelf best te vinden.