Kamerplanten……

Plant 2 (Klein)Ik weet niet hoe het bij jullie in huis is maar ik heb nog wel een aantal kamerplanten, niet zo heel veel en zeker geen bloeiende.
Mijn kamerplanten hoeven maar aan een paar voorwaardes te doen, het liefst niet te hard groeien en niet iedere week een bakje water, dompelen of andere flauwekul.
Met andere woorden ze moeten wel tegen een stootje kunnen.
Net zo min als ze me een plezier doen met een bos bloemen geldt dat ook voor bloeiende kamerplanten met als topper die ik zeker nooit zou willen hebben de orchidee.
Plant 3 (Klein)Weet nog toen we trouwden we van die bloeiende planten kregen zoals cyclamen en azalea’s.  Mijn schoonmoeder kreeg bijna een hartverzakking kreeg toen ze zag dat ik meteen alle bloemen een dag later er al uitgeknipt had.
En een lang leven waren ook die niet bij mij beschoren…..
Mijn moeder had twee planten in die categorie dit ik altijd mooi vond. Ook wel een paar keer van de verdrinkingsdood gered heb bij mijn moeder omdat ze niet meer zag hoeveel water ze gaf en zoals mijn tuingoeroe altijd zegt “er gaan meer planten dood van te veel dan van te weinig water”.  Een stond in de gang en de andere in het keukenraam.
Twee dezelfde planten en ik vond ze prachtig. Bij de verdeling van de spullen na haar overlijden vroeg ik of ik er in ieder geval een mocht hebben maar niemand had er belangstelling voor dus nam ik ze beide mee naar huis.Plant 7 (Middel)
Ik zette ze in twee vrij hoge potten voor het raam maar daar deden ze het niet zo goed, er vielen regelmatig blaadjes af en dat vond ik wel zonde.
Nu had ik ooit in die twee potten ook twee van die mooie bolletjes gekocht die net over de rand vielen maar deze twee groeiden als kool en al gauw waren ze daar eigenlijk te groot voor dus had ik die overgepoot in een grotere pot waar ze samen in stonden.
Opeens dacht ik, even omwisselen die handel, dus die grote plant twee stekjes van genomen en in die

Plant 6 (Klein)

 grote pot die twee planten van mijn moeder gezet. En daar doen ze het hartstikke goed, zie eigenlijk geen vallende blaadjes meer.
Waarom opeens over mijn kamerplanten schrijven?  Omdat de laatste twee weken al drie mensen tegen me zeiden die hier binnen kwamen. Wat heb je daar een mooie plant staan, dat vind ik best leuk om te horen natuurlijk.
Mijn manier van planten water geven (zo van o ja al weer drie weken geleden of zo) onregelmatig en weinig blijkt voor mijn planten goed te werken. Plant 4 (Klein)
Eigenlijk hebben al mijn kamerplanten wel een eigen verhaal. Ik kocht een keer een klein plantje soort sanseveria en de steeltjes of blaadjes weet niet hoe ik ze moet noemen waren samengebonden met een plastic om het decoratief te maken.
Dat vond ik zo zielig dus ik maakte ze los en nu is het een grote en vrij groeiende plant geworden.
Plant 1 (Klein)Twee jaar geleden kocht ik drie mini cactussen die precies buiten in mijn vlinderrekje pasten. Ze gingen niet dood, groeiden ook niet en ik vond het wel leuk zo in dat rekje.
Maar Wim zat altijd te zeuren “je mishandelt die planten” dus maar in een grotere pot gedaan en inderdaad in twee jaar tijd zijn ze wel zeker 10 x zo groot geworden.
De laatste plant die ik nog heb ook in twee hoge potten op de vensterbank zijn een soort vetplantjes die over de rand hangen.  Ze groeien ook best hard en zo nu en dan zeg ik dus kom meiden, even je haren knippen en dat werkt ook wel goed.
Mijn voorwaarden, niet te hard groeien, trekken ze zich dus niets van aan maar ze gedijen goed met mijn onregelmatige water geven dus van mij mogen ze blijven.

Poten en verpotten…..

mamaplanten 1Vandaag met mijn zus afgesproken dat we samen bij mijn moeder de planten eens onderhanden zouden nemen, iets wat we al heel lang van plan waren.
Oude bloemstukjes die uitgebloeid waren, een vensterbank vol met allerlei soorten potjes, niks op tegen hoor maar mijn moeder was het zelf ook wel zat eigenlijk. Het was lastig met water geven en ook de hulp zei iedere keer die zijn uitgebloeid en altijd lag de vensterbank vol met uitgebloeide bloemen.
Vanmorgen dus naar de bloemenplantage gegaan en wat planten gekocht voor haar.
Van mijn buurvrouw die pas verhuisd is had ik een hele grote tas vol met mooie bloempotten gekregen, allemaal dezelfde kleur die ze in haar nieuwe huis niet meer kwijt kon.
Nog een zak grond en kleikorrels en toen konden we aan de slag.
En daar bleek al meteen onze verschillen van inzichten en manieren van werken.
Mijn zus zou geen korrel grond op de vloer morsen en bij mij is het een zootje na afloop, zit de gootsteen verstopt doordat ik teveel grond er door heb laten gaan en moet ik na afloop de keukenkastjes afsoppen en de vloer dweilen.
Bovendien heb ik toch altijd moeite met het weggooien met planten die het gewoon nog doen en volgens mij wel verpot nog konden worden en verder kunnen groeien en bloeien.
Maar goed als je dat samen gaat doen moet je compromissen sluiten. Dus mijn zus zou de planten er uithalen en weggooien, ik mijn ogen dichthouden en niet kijken wat ze weggooide behalve de paar waarvan ik gezegd had dat die nog goed te verpotten waren. Onder andere mijn lievelingsplant bij mijn moeder met van die prachtige luchtwortels die er volgens mij al 10 jaar staat.  En daar kon ze (met moeite) mee akkoord gaan. Ik zou alles in potten zetten.
En zo gingen we aan de slag.  In de kamer, de keuken en de slaapkamer, mijn moeder heeft overal planten staan, het was altijd haar lust en leven en nog steeds vind ze het heerlijk om ze iedere week water te geven allemaal.
Alles had ik zo gepoot dat ze een goede gietrand heeft nu zodat ze niet hoeft te knoeien en voorzien van een laag kleikorrels want ze wil nog wel eens of te veel of te weinig geven. ;).
Na een uurtje stonden alle potten weer in de kamer, was de keuken dus een zootje, ging zij koffie zetten en ik alles opruimen en na afloop gezellig met moeders een bakje koffie (thee) drinken.
Mama planten 1Ze was zo er zo blij mee en vroeg wel 10 x waar die bloempotten nou eigenlijk vandaan kwamen maar goed dat mag als je 99 bent wel hoor. Ze snapte niet dat iemand zoveel mooie potten ( de prijsjes stonden er nog op ) zomaar voor niks wegdoet.
Toen ik amper weer thuis was belde ze al weer, ze had alles eens op haar gemakkie bekeken en vond het er zo mooi uit zien en dat is geeft toch wel een goed gevoel, zo’n kleine moeite eigenlijk.