DNA (on)bekend

downloadAfgelopen zaterdag zat ik dus een bakje te doen zoals ik eerder schreef en ik waarschuwde de vrouw naast me om op te passen als ze op zou staan omdat ik een stekker van mijn telefoon in het stopcontact tussen ons had gestopt.
De mevrouw begon meteen een gesprek en hoe vreemd kan een gesprek soms lopen dan ook. Het begon gewoon over het feit dat ik mijn telefoon op wilde laden en ik zei dat ik nog een eindje moest fietsen en graag een opgeladen telefoon had. En zo gaat een gesprek dan van waar moet je naartoe en waar kom je vandaan.
Nou ja het bleek dat zij woonde in het dorp waar ik geboren ben.
Ze vertelde op een boerderij in een ander dorp geboren en opgegroeid te zijn als tweede van 10 kinderen. Zij was zelf 65 vertelde ze me.
Haar moeder trouwde maar blijkbaar was het niet een huwelijk “made in heaven” want zij ging twee keer terug naar haar ouders op de boerderij. Daar was ook de knecht op de boerderij en die vond ze blijkbaar wel heel erg leuk want beide keren kwam ze zwanger terug.
Dat werd door kerk en gemeenschap “onder de hoed” gehouden en zij wist niet beter dan dat haar vader haar vader was.
Een keer hoorde zij een paar nichtjes over haar praten en vroeg wat er aan de hand was.
Die nichtjes zeiden dat zij niet het kind van haar vader was en met die boodschap ging zij naar huis. Haar moeder werd heel boos en verbood haar om hier ooit nog vragen over te stellen. En dat durfde ze ook niet meer en liet het rusten. Maar ergens waren die opmerkingen wel in haar achterhoofd blijven zitten.
Voordat haar moeder overleed vertelde ze toch haar dochter en een van haar broers dat die beide een andere vader hadden. Ze hoorde het verhaal en kwam de naam te weten.
Haar moeder overleed, de man waarvan ze altijd had gedacht dat hij haar vader was, was ook al overleden. Hij was voor haar altijd een goede vader geweest vertelde ze, hij behandelde haar niet anders en had zelfs een koosnaampje voor haar.
Ze trouwde zelf met een man die een groot bedrijf had, ze trouwden over in de kerk, de man en zijn familie waren allemaal van de “zware” kerk zal ik maar zeggen. Wij noemden het altijd de zwarte kousenkerk. Altijd met een hoedje naar de kerk moest ze.
Zij gaf flink af op de schijnheiligheid van de kerkmensen. Haar man was al jaren depressief. Soms denk ik wel eens weg te gaan zei ze, maar ja hoe gaat het dan worden. We hebben het verder goed met de kinderen en kleinkinderen en misschien verandert dat ook als ik wil gaan scheiden. Financieel had ze het ook goed vertelde ze.
Na het overlijden van haar ouders ging ze op zoek naar haar biologische vader en die vond ze. Ze werd ontvangen door de vrouw van deze man die wist van de twee kinderen en ze was er welkom. Zelf hadden ze nooit meer kinderen gekregen. Maar ook daar voelde ze zich min of meer belazerd, die vrouw en man wisten het ook en had ook nooit contact opgenomen of iets gezegd. Haar biologische vader was ook al overleden dus nooit had ze meer de kans gehad om hem te leren kennen. Ze was alleen even naar het kerkhof geweest. Met haar broer van diezelfde vader had ze een goede band. Van de rest van haar broers en zussen had ze afstand genomen.  Zondags in de kerk en om de erfenis alleen maar vechten en ruziemaken. Ik heb overal afstand van gedaan, wilde geen spullen en geen geld vertelde ze. Had het er helemaal mee gehad.
Een heel verhaal dat ze me zomaar toevertrouwde. Ik ben heel nuchter hoor zei ze, het is zo en ik ga gewoon door. Het is niet anders.  Heb mijn vriendinnen in Rotterdam, daar 63109164-witte-spiraal-dna-streng-geïsoleerde-beeld-op-een-witte-achtergrond-3d-illustratie-voor-het-ontwerp-ben ik net ook weer geweest. Ik maak er wel wat van. Nou meid zei ze op een gegeven moment, ik kan nog wel uren met je praten maar ik ga weer naar huis.
Ik wenste haar nog een fijne dag en ze verdween weer. Zelf ging ik ook verder maar haar verhaal (zeker om ik die families ook wel kende) bleef toch nog wel even in mijn hoofd hangen.  Ieder mens heeft zijn of haar eigen verhaal.  Het blijkt ook wel dat mensen vaak hun hele hebben en houwen makkelijker aan een vreemde vertellen dan aan familie of iemand uit eigen kring.  En ik zuig ze op….. en spuug ze er hier weer uit……

Kerkenbrood

rangVan de week zag ik in de winkel rollen rang liggen, anders dan ze er vroeger uitzagen dus dacht ik, ik koop er een en kijken of die nog hetzelfde smaken als toen. En inderdaad ik proefde geen verschil en eigenlijk vind ik ze best lekker. Vroeger als we naar de kerk gingen kregen we toen ik klein was 3 pepermunten mee, daar moesten we de hele dienst mee doen. Het pakken om ze op te eten wdropas een sport op zich want ik mocht natuurlijk niet te vele kraken als ik er een pakje uit mijn tasje, laat staan dat ik dat tasje zou laten vallen. En het liefst zo onopvallend mogelijk natuurlijk. Opgaven die voor mij heel erg moeilijk waren en regelmatig misgingen die me dan weer boze blikken van moeder en omzittende mensen opleverden. En het ergste was als ie viel en wegrolde……
Heel de dienst mee doen was ook wel een probleem want het gebeurde mij vaak genoeg dat ik ze voor de preek, het ultieme moment om te snoepen natuurlijk,  al alle drie opgegetenkind had. Op een gegeven moment kwamen er ook kleine rolletjes met snoep en mijn ouders zullen het toen wel dat beter financieel gehad hebben want toen kregen we eerst een half rolletje en later een heel rolletje voor de heel zondag.
En naast de rolletjes pepermunt waren er ook rolletjes met dropjes. Het allerlekkerste vond ik dus om een dropje even in mijn mond te houden,dan een pepermuntje er tegenaan plakken en ze daarna langs samen opeten. Heerlijk vond ik dat, alleen zaak om even te ruilen met een van mijn broers en zussen maar dat lukte meestal wel.
Nog later kwamen ook de fruitella rollen maar voor mij hadden die het toch niet helemaal.
stophoestenMijn vader kan ik nog herinneren had zijn leven lang altijd rollen met stophoest bij zich die hij altijd aan iedereen ook met gulle hand uitdeelde.
Heel soms koop ik ook wel eens zo’n rol stophoest alleen al voor de herinneringen die deze bij me oproepen.
Kerkenbrood werden de snoepjes door ons genoemd. Ik weet dat er ook kinderen waren die in plaats van de stuiver of het duppie dat ze meekregen voor de collecte hun pepermunt in de collectezak stopten en het geld in de loop van de week omzetten in snoep bij Siempie Pols, het plaatselijke snoepwinkeltje.
Ik had het hart niet om dat te doen al moest ik er wel vaak aan denken maar het was er zo ingeprent dat God alles zag dus ook als ik mijn pepermunt in de collectezak zou doen en ik ging er vanuit als ik van dat geld snoep zou kopen ik daar minstens drop-met-peepin zou stikken als straf van diezelfde God.  Zo was het er op school wel ingehamerd door de onderwijzer(essen)s.
Maar zo herinneringen ophalend aan die pepermunten met dropjes er op kreeg ik opeens zo’n zin om een keer te proberen of ik dat nog steeds lekker vond. Ik kocht dus een klein rolletjes pepermunt en dropjes en ja hoor……… het smaakt nog steeds heerlijk.

De kerk

Winter Lek kerkDan nu maar het tweede van mijn hersenspinsels over onze oude kerk. Een markant punt in ons dorp en heel chauvinistisch zeg ik wie heeft er zo’n mooie skyline als ons dorp eigenlijk. Zeker als je er langs vaart is het een mooi gezicht. De oude huizen langs de dijk, de muur en daar op de achtergrond de kerk.
Gisteren werd een boekje over de kerk overhandigd aan de burgemeester van onze nieuwe gemeente. Het vertelt de geschiedenis van de kerk met mooie foto’s er in.
Ooit stond er een Rooms katholieke kruiskerk langs de Lek die in 1575 werd verwoest door langstrekkende Spaanse legers die van Schoonhoven tot Krimpen aan de Lek trokken, ook veel woonhuizen werden er geplunderd.
Eerst werden na deze verwoesting de huizen van de bewoners weer op orde gemaakt en het duurde 40 jaar voor de vernielde kerk weer gedeeltelijk werd herbouwd en in gebruik genomen. Dat was in 1615 dus dit jaar 400 jaar geleden en ter gelegenheid daarvan werd dit boekje uitgegeven. Helemaal gefinancierd door een klein winkeltje waar ze tweedehands goederen verkopen voor kerkactiviteiten. Van de genoemde kruiskerk zijn geen afbeeldingen dus hoe die er precies uitzag was onbekend. Wel zijn bij de restauratie in 1980 bij bodemonderzoek de restanten van de fundering van het koor en de beide transepten gevonden waarmee vaststond dat het een kruiskerk is geweest.
Lekkerkerk kerk vanaf dak BoomgaardIn de toren, die van de gemeente was en nog altijd is, was destijds een gevangenis die nog steeds te zien is.
Op de bijeenkomst gisteren werd ook nog op het kerkorgel gespeeld en wat heeft deze kerk een prachtige akoestiek, zat dan ook met plezier te luisteren.
Dat de Lekkerkerkers de kerk belangrijk vinden bleek wel in 1980 toen er een grote restauratie was van de kerk die door de gehele bevolking werd gedragen. Zelf woonde ik destijds zo dicht bij de kerk dat als het raam zomers openstond (wij woonden toen boven een winkel) ik de klokken hoorde bewegen als ze geluid werden. En ook wij hadden, hoewel helemaal niet kerkelijk meelevend, toen een renteloos certificaat waarvan er in de loop der jaren dan weer uitgeloot werden. Veel mensen schonken het aan de kerk, zelf weet ik niet meer of we dat ooit terug gekregen hebben.
Er zijn nu weer plannen om een stukje aan de kerk te bouwen waardoor hij voor meer doeleinden te gebruiken is.
Alleen, als ik zo zat te kijken om me heen deze ochtend bij de bijeenkomst dan zie ik eigenlijk allemaal oudere mensen, de jeugd is een uitzondering en dat is toch wel iets wat je hoort en ziet in alle kerken.
Ik vraag me dan ook wel af of deze kerk in deze staat zo behouden kan worden voor het doel waar hij voor bestemd is het houden van kerkdiensten en aanverwante zaken.
Het zou best jammer zijn als dat zou verdwijnen of dat zoals in mijn geboortedorp de kerk waar ik vroeger naar toe ging onthoofd werd van de toren en in gebruik is als kantoorruimte. Nog altijd als ik er langs  fiets zie ik het als een verminkte kerk maar dat zal wel te maken hebben met eeLekkerkerkn stuk jeugdsentiment.
Ik hoop dat deze kerk waar ons dorp ook naar genoemd is, Lekkerkerk,  nog lang kan blijven zoals hij nu is al lever ik daar zelf ook geen bijdrage aan door naar de kerk te gaan…………..

Fietsen op zondag

Fietsen op zondagVandaag nog maar een pyjama dag, wat heb ik een hekel aan dat grijze weer, hoop dat morgen de zon weer schijnt haha en ik kan gaan fietsen, daar knap ik harder van op denk ik dan van binnen zitten.
Zaterdag bij de nieuw te vormen omroep had ik nog wel een paar leuke gesprekken onder andere met een man die zelf een boek had geschreven.
Een boek over de gereformeerde gemeenschap toen hij jong was in zijn eigen dorp. Hoe het er toen aan toe ging en hoe hij dat beleefd heeft en zich er ook tegen afgezet heeft.
Het heet geloof ik “fietsen op zondag” iets in die richting.  Even googelen en ja hoor gewoon gevonden het boekje en de naam van de schrijver die ik weer even kwijt was. Roel Botter.
Maar hij had zonder dorpsnamen te noemen blijkbaar de mensen zo goed beschreven dat deze zich in zijn figuren herkenden en dachten dat het over hen ging.
Hij vertelde dat het bij de boekhandel in het dorp nu niet meer verkocht mag worden. Over dorpscensuur gesproken.
Er waren mensen met het boek terug gegaan naar de boekenwinkel met het boek waarin ze zinnen hadden onderstreept waarvan ze vonden dat dit niet kon. (Welk jaar leven we nu eigenlijk dat ze zich daar zo druk om maken). Ze wilden hun geld terug hebben en hadden dat ook gekregen en de boekhandel besloot het boek niet meer in de winkel te leggen. Bestellen kan nog wel en eigenlijk maakt me dat wel heel nieuwsgierig naar dat boek om het eens te lezen wat er zo erg aan is.
Denk dat het heel herkenbaar zal zijn. Ik vertelde de man over mijn 365 dagen uitdaging met verhalen over vroeger. En dat ik nu toevallig wat dingen geschreven had over mijn zus die “moest” trouwen en daarvoor verantwoording af moest leggen in de kerk. Hij herkende dat precies, dat kerkwas ook iets wat hem bekend voor kwam.
Hij vertelde zelfs dat bij de nog zwaardere kerken deze mensen voor de mochten trouwen drie weken achter elkaar voor in de kerk moesten zitten om een soort boete te doen. Hoe bizar eigenlijk. Leuk is dat, opeens zo’n verwantschap te hebben met iemand uit een heel ander dorp die ik niet kende maar dingen toch ook zo ervaren heeft.

 

Geloof het of geloof het niet

bijbelIk weet niet hoe het komt, misschien de tijd van het jaar maar ik zit helemaal een beetje in kerkelijk sferen. Terwijl ik gewoon nooit meer naar de kerk ga al 42 jaar of zo, uitzondering voor kerstavond. Ook door mijn terugkijkbloguitdaging (nee niet te gebruiken in wordfeut) omdat ik in mijn jeugd natuurlijk een christelijke opvoeding heb genoten en ik het gereformeerde stemmetje in mijn hoofd nog steeds soms moeilijk tot zwijgen krijg.
Gisterenavond was er een presentatie van de Bijbel in gewone taal. Een mijnheer van het Nederlands Bijbelgenootschap vertelt over het ontstaan ruim 200 jaar geleden in Engeland van de de British and Foreign Bible Society. Hij is een boeiende verteller trouwens.
In de lente van het jaar 1800 begeeft een onbekend meisje (16) uit Wales zich op weg naar Bala om een Bijbel te gaan kopen. Een sterke behoefte om meer te weten van de Bijbel had ze al op jonge leeftijd. Nu, na zes jaar sparen, heeft ze genoeg geld voor een Bijbel in haar eigen taal. Deze is niet in haar omgeving te verkrijgen, dus gaat ze op pad naar Bala. Ze gaat lopend, op blote voeten, 25 mile (40 km).
De dominee die de Bijbels verkoopt krijgt door haar verhaal het besef dat hij Bijbels wil verspreiden in Wales en andere landen en zo ontstaat de British and Foreign Bible Society.
http://en.wikipedia.org/wiki/Mary_Jones_and_her_Bible
Het kwam ook naar Nederland waar in 1814 het Nederlands Bijbelgenootschap werd opgericht en dus dit jaar 200 jaar bestaat.
Het was een interessante lezing en de volgende week komt hij weer om meer te vertellen over de inhoud van de nieuwe vertaling. Daar ga ik niet naar toe, het was wel weer even genoeg voor me zo.  De Bijbel in gewone taal dus. Een paar voorbeelden laat hij al horen. Zoals onder andere het Onze Vader. En ik moet zeggen, ik mis een beetje het nostalgische en het sacrale van dat gebed in de tegenwoordige taal. Iets wat het voor mij altijd heeft als ik het ergens bij een gelegenheid hoor. Beetje vergelijkbaar met het Wilhelmus of zo of Ere zij God staande zingen na een kerstdienst. Weet niet precies hoe ik dat omschrijven moet.
Misschien even terug bij dat gevoel toen ik klein was, gewoon alles geloofde wat er gezegd werd en alles nog zo simpel en ongecompliceerd was.onze vader
Ik snap echt wel dat zeker om alles wat begrijpelijker te maken voor de jeugd het wel goed is dat er zo’n vertaling is gekomen.
Of je nu wel of niet gelooft sommige verhalen in de Bijbel zijn zeker de moeite van het lezen waard.
Verbaasde me trouwens dat er zoveel vertalingen in omloop zijn en dat ieder kerkclubje weer zijn eigen vertaling gebruikt.
Dat deed me denken aan een gedichtje wat ik ooit schreef toen ik een keer bij mijn vriendin haar moeder een bakje ging doen en ze bezoek kreeg van een paar ouderlingen die haar ernstig toespraken.
Zij ging volgens hen naar de verkeerde kerk, ik was toen zo’n jaar of 16 en toen wist ik opeens zeker, zo’n kerkclubje met regels en voorwaarden en dingen die je opgelegd worden is niets voor mij.

Geloof
Onze dominee brengt het juiste woord
Die ander niet dat is ongehoord
Zonder hem ook maar te hebben gehoord
Wordt hij in de grond geboord
Waar blijft dan : Oordeelt niet opdat gij niet geoordeeld worde
Die mensen hebben voor hun hoofd wel hele grote borden.