Vaderdag…….

Papa en ikVandaag is het vaderdag, tja dat is al echt een hele tijd geleden dat er door mij wat aan die dag gedaan werd. Op de radio hoor ik allerlei reacties op Vaderdag, er kunnen songs  aangevraagd worden. In de winkels en reclames werd je er ook helemaal mee overspoeld.
Toch gaan die dingen als je er zoals ik niets meer mee van doen hebt toch wel langs me heen.
Sinds ex en Peter de deur uit zijn gegaan en mijn vader die al heel lang geleden overleden is. Op, ja dat was dus wel heel bizar eigenlijk, Vaderdag en dit jaar valt Vaderdag precies weer op deze datum 16 juni. Het is dat mijn zus het deze week zei hoor anders had ik er helemaal niet zo bij stil gestaan. Ik ben niet zo sterk in het onthouden van overlijdensdata. Zelfs bij mijn moeder en broer moet ik altijd nadenken of nakijken soms om die te onthouden.
Maar mijn vader overleed precies een dag voor de datum dat ooit onze eerste dochter geboren werd, een datum die wel geëtst is in mijn geheugen, dus die datum van mijn vader onthoud ik dan weer wel.
Vandaag is het al weer 28 jaar geleden dat mijn vader overleed en morgen al weer 41 jaar geleden dat ons eerste dochtertje Sanne geboren werd en we wisten dat ze al was overleden.
Waar blijft de tijd en wat heeft die tijd ook weer mooie dingen gebracht. Zoals deze week dat die kleine Yenthe bij me in de tuin loopt te scharrelen. Ze vandaag op het bed bij haar vader zat en hem een cadeautje voor Vaderdag gaf.  Dat blijven toch altijd bijzondere dingen zeker als die kids nog zo klein zijn. Straks weer de zelfgemaakte knutsels van school komen. De tijd heelt alle wonden luidt het spreekwoord. En het klopt voor een groot deel wel, het heden haalt het in met weer nieuwe mooie dingen waar ik ook mag van genieten en dat doe ik ook. Misschien wel dubbel op juist omdat ik ook weet hoe het anders kan zijn.Sanne (2)
Daarom is ook deze Vaderdag voor mij een speciale en blije dag met mooie herinneringen aan mijn eigen vader… zien dat mijn zoon echt zo’n leuke papa voor Yenthe is…..  en ik dat allemaal mee mag beleven door er bij te zijn, via fotootjes op de app of facetime bellen. Dat maakt mij een dankbaar mens. En vanmiddag op mijn mooie fietstocht kwam ik langs het kerkhof en al ga ik niet vaak, vandaag ben ik toch even afgestapt en wezen kijken bij hem (en natuurlijk mijn moeder en broer) en dat gaf me een goed gevoel op deze Vaderdag.

De kortste dag van ’t jaar

Gisteren de directie van de krant gesproken.  Het bleek dus (die Riet heeft toch wel een goed inzicht 😉 ) dat op het laatste moment nog een eventuele “koper” van de krant was gekomen die gevraagd had om in januari nog 2 weken door te gaan zodat de onderhandelingen rustig gedaan konden worden.  Kijk daar kon ik iets mee alleen zei ik wel waarom hebben jullie dat niet even via een mailtje of telefoontje laten weten, nu kwam het allemaal zo ontzettend raar over. Heb alleen gezegd dat per 1 januari het voor mij echt over is. Wil uit coulance nog wel de ingekomen mailtjes doorsturen maar verder houdt het helemaal op. Nou ja de frustraties die er nog zaten kreeg een min of meer onschuldige man op zijn dak. Ik ging met vriendin mijn boodschappen voor de kerst doen, onwijs druk was het overal, ook op de parkeerplaats. We hadden een plaatsje gevonden waar iemand wegging en wij stonden met knipperlicht aan te wachten toen er een auto aan kwam rijden en voor onze neus die parkeerplaats in ging. Wat een klojo zeg en dat heb ik hem ook even gezegd. Inmiddels was er tegenover ook een plaatsje vrij gekomen, beetje krap en blijkbaar wilde die man iets goedmaken en zei, zal ik even helpen. Als blikken konden doden had die man er niet meer geweest en als een volleerd coureur draaide mijn vriendin in een ruk die auto op het plekkie…… Zo doe je dat zei ik haha. Ach gut die arme man eigenlijk dacht ik later wel, twee van die wilde wijven op zijn dak.
Het meeste is dus inmiddels weer binnen, vandaag nog wat kleine dingetjes gehaald en morgen en zaterdag komt er vast nog wel iets wat ik zal missen (of niet missen heb zat eigenlijk).
Vandaag is het de kortste dag van het jaar, altijd een dubbel gevoel voor mij. Blij dat de dagen weer gaan lengen, heerlijk maar ook de sterfdag van mijn dochtertje Angela.
Gelukkig blijven de mooie herinneringen over maar ben toch wel even een bloemetje op het kerkhof wezen brengen, dat verdient ze wel.
Hart

De stenen verlegd…..

Istenenn de tuin van mijn moeder zat een gemetselde bloembak voor het raam waarin traditioneel altijd geraniums stonden. Ik hou niet van geraniums maar ik heb ze wel altijd goed verzorgd natuurlijk dus het hele jaar door bloeiden ze dat het een lieve lust was, zelfs een jaar met een hele zachte winter overleefden ze het nog.
Op de brede rand van die bak had mijn broer grote witte sierstenen neergelegd en toen we het huis leegruimden heb ik die stenen mee naar huis genomen. Wat ik er mee zou gaan doen dat wist ik nog niet maar ik wilde ze niet laten liggen.
Ze stonden in een emmer buiten en deze week opeens wist ik wat ik met die stenen ging doen.
sanneIk zocht vier mooie grote stenen uit en die zette ik in een emmer met chloor want ze waren door het buiten in de emmer staan natuurlijk groen geworden.
Het werden prachtige mooie witte stenen en vandaag hebben ze hun bestemming gekregen.
Al heel lang wilde ik iets op de grafjes van mijn twee dochtertjes die dood geboren waren zetten waar hun naam op stond en deze stenen zijn daar geknipt voor. Ooit had ik wel eens een kaars met hun namen er op gezet maar dat was niet blijvend.
Zoals ik al eens eerder geschreven heb was het vroeger toen ze geboren werden niet de gewoonte of niet eens gevraagd of we ze een naam wilden geven.
Maar goed dat is gelukkig tegenwoordig allemaal anders geworden en wij hebben zelf op een gegeven moment onze dochtertjes wel een naam gegeven Sanne (1978) en Hannah (1985). thfisvbf8v
Niet dat ik nou zo vaak over hen praat maar als het wel een voorkomt klinkt voor mij een naam mooier dan baby 1 en baby 2 of hoe ik het daarvoor dan ook zei.
En hoewel ik een verschrikkelijk handschrift heb en een enorme kliederaar ben blijkt wel weer als je iets heel graag wilt dan lukt het ook. Dus ik schreef met mooie duidelijke letters hun namen en geboortedata op de stenen met een hartje er bij.
Vandaag was het de dag dat mijn dochtertje Angela overleden is, ik ga niet vaak naar het kerkhof maar op deze dag wel altijd. Had drie mooie vrolijke bloempotten met hyacinten gekocht en vanmiddag ben ik het allemaal naar het kerkhof wezen brengen.
Het gaf me een goed gevoel dat eindelijk duidelijk hun namen op de grafjes staan. hartOf ik daarmee ook iets af kan sluiten zo voelde het wel.
De kortste dag van het jaar vandaag, het blijft voor mij altijd een bijzondere dag maar ook weer een dag met belofte, de dagen gaan weer lengen. En als deze dag weer voorbij is ga ik en mag ik ook weer gaan genieten van de komende kerstdagen omdat het leven mij ook daarna weer zoveel mooie dingen geeft en heeft gegeven en dat wil ik graag vieren met die mij lief zijn.

 

Afsluiten

Smeerwortel2 (Small)Dit wordt mijn laatste blogje over het huis van mijn moeder, het opruimen en alles. Het heeft me ook goed gedaan om er over te schrijven zoals schrijven altijd goed voor me is. Maar het is ook een tijd om dingen weer eens af te sluiten. De focus weer op wat anders te richten (bijvoorbeeld mijn eigen huis dat heel hard roept maak me weer eens een keer een beetje schoon haha en mijn tuin waar het onkruid zich dankbaar uitbreidt door mijn tuin heen)
Vandaag kon ik het niet laten om toch nog even langs te fietsen, gisteren had mijn buurman zijn woord gehouden en de blokhut afgebroken. Maak nog even een paar foto’s.  Morgen gaat hij hem ophalen en krijgt hij een plaatsje bij hem in de tuin. Helemaal mooi natuurlijk, hij was er heel blij mee. Had niet verwacht dat het nog zo’n grote en mooie blokhut was al zou je dat niet zeggen als je hem zo in plankjes in de tuin ziet liggen. Het was ook een raar gevoel, omdat hij daar bezig was geweest zonder dat een van ons erbij was voelde het voor mij aan alsof ik in de tuin was bij een nieuwe bewoner van het huis waar ik eigenlijk niets meer te zoeken heb.
Eigenlijk is er verder niets te doen, nog een paar kleine dingen maar vandaag
had ik daar geen zin meer in. Ga nog wel even op mijn bekende randje in de tuin in het zonnetje een bak thee zitten drinken. Even wat rust creëren weer eens gaan fietsen.klaprozen (Small) En ik trof het dit keer. Afgelopen dinsdag was ik zo kleddernat geregend dat toen ik op het winkelcentrum aankwam eerst gewoon een nieuwe broek ging kopen die ik meteen aanhield.
Maar vandaag stapte ik van de fiets toen de eerste druppel viel en ging weer pas weg toen het weer droog was. En ook best warm, jasje aan, jasje uit op de fiets. Raar weer hoor.
Ga lekker door de polder fietsen, zitten kijken in het gras, zittend op mijn regenjas, naar een moeder fuut met 2 jongen. Maak nog wat foto’s voor het eerst weer sinds een aantal weken en mijn lens wil niet wat ik wil dus de foto’s waren geen succes. Ook helemaal verwaarloosd de laatste weken.
Vandaag is het ook een gekke dag voor me door alle drukte heb ik er niet zo heel erg bij stil gestaan maar het is de geboorte/sterfdag van mijn oudste dochter Sanne al weer 38 jaar geleden. Iets wat ik bijna nooit doe maar ik fiets vanavond even naar het kerkhof en ga bij haar grafje kijken.
Niet eens echt verdrietig maar voel me wel melancholisch, vol herinneringen.
Vanmiddag toen ik naar huis fietste had ik ook een soort opgelucht gevoel. En of dat nu kwam doordat het bij het huis praktisch klaar is of dat het ook een gevoel was van ik hoef niet meer iedere week een aantal keren naar mijn moeder te fietsen.
Denk dat iedere mantelzorger dat wel zal herkennen en zo niet jammer dan. Want met hoeveel liefde ik ook de laatste vijf jaar gemiddeld zo’n 3 keer per week maar vaak nog vaker naar mijn moeder ging, soms had ik ook wel eens dat ik liever iets anders had gedaan.
Maar ik heb Paardenpluis (Small)er absoluut geen spijt van en zeker de laatste jaren zijn daardoor ook heel waardevol voor me geworden met zoveel mooie herinneringen.
Zoveel gesprekken die we hadden, juist de laatste jaren waarbij mijn moeder over zo veel meer dingen sprak dan ze ooit gedaan heeft.
Dus zonder spijt en blij het te hebben kunnen doen is er weer een periode in mijn leven afgesloten zo. En dat is goed.

De bloemenmarkt

Afgelopen webloemenmarktek is het al weer vier jaar geleden dat mijn broer overleed, wat vliegt de tijd.
Natuurlijk denk ik best nog wel regelmatig aan hem niet met heel veel verdriet, hij had er vrede mee, we hebben nog een mooie laatste maanden met elkaar gehad. Daar kan ik best vrede mee hebben.
Maar zoals tweede Pinksterdag, dat was altijd onze dag. Allebei gek op tuinieren gingen we dan naar een grote bloemetjesmarkt die in een naburig dorp al jarenlang op tweede Pinksterdag wordt georganiseerd.
Als we gingen was het altijd tegen elkaar, heb jij nog wat nodig, nee was ons antwoord altijd maar toch kwamen we dan wel weer met tassen vol plantjes terug naar huis.
We voelden elkaar goed aan, eerst gingen we een rondje doen en kijken, soms al wat kopen en het in de auto brengen.
Dan gingen we in het restaurant in de buurt altijd koffie met appeltaartappeltaart nuttigen voordat we aan ons tweede rondje begonnen.
Ik weet nog de eerste keer dat hij net overleden was dat ik wel geweest ben maar het toch helemaal anders was, niet zo leuk meer. Mijn zus was wel meegegaan maar die heeft helemaal niets met tuinen, dan is het toch anders.
Maar ik sloeg nooit een jaar over tot gisteren, ik was al heel erg moe, last van mijn keel, gewoon een beetje niet lekker een paar dagen dus ik besloot om niet te gaan.
Bovendien is mijn tuin echt vol dus heb ik echt niets nodig, alleen gewoon daar rondlopen is dan nog wel leuk vind ik. Maar nu dus niet. En dat voelde best raar aan eigenlijk.
’s Middags ging ik naar mijn moeder op de fiets even, nam een route door de polder en kwam langs het kerkhof waar mijn broer en mijn vader begraven liggen. Nu ben ik niet zo’n kerkhof bezoeker, niet opgegroeid in die traditie maar een paar keer per jaar ga ik wel even kijken bij zijn graf en dat van mijn vader, eigenlijk pas sinds ik alleen ben.
Vorig jaar had ik op allebei de graven bakjes IMG_5756neergezet en daar plantjes ingepoot die uit mijn broer zijn tuin komen.
Dus ik ging gisteren even kijken daar, even de stenen schoonmaken en tot mijn grote vreugde stonden de plantjes uit zijn tuin daar volop in bloei.
En dat gaf me toch eigenlijk wel een goed gevoel, net alsof ik op tweede Pinksterdag gewoon heel even bij hem was.

Zij kregen namen……

Vandaag is het Allerzielen en hoewel ik niet in de katholieke traditie opgegroeid ben heb ik de laatste jaren veel mensen ontmoet waarvan er aan aantal wel deze achtergrond hadden.

En ik merkte dat ik sommige tradities zoals het verzorgen van het graf en het herinneren van de doden een erg mooie traditie vind.

Toen mijn eerste dochter dood werd geboren kreeg zij geen naam, dat was niet gebruikelijk, mij werd ook aangeraden haar maar niet te zien en er werd ook geen mogelijkheid geboden om mee te gaan om haar te begraven. Zij kreeg dus ook geen grafsteentje.

Mijn huisarts destijds zei bij mijn eerste bezoek,je gaat toch niet steeds naar dat kerkhof hé dat is niet goed voor je en ik dacht wel dat hij gelijk had.

Ook toen mijn dochtertje Angela later overleed ging ik alleen op haar verjaardag en sterfdag naar het kerkhof.

Ook mijn derde dochter die dood geboren werd kreeg geen naam en ik was weer niet bij de begrafenis aanwezig en ze kreeg ook geen grafsteentje, alleen heb ik haar, alleen omdat ik er zelf op stond, mogen zien heel even werd ze om het hoekje getoond terwijl ik nog half duf was van de narcose.

Natuurlijk braken deze dingen mij op een gegeven moment op en kwam ik bij een ontzettend lieve maatschappelijk werkster terecht die mij echt uit de put heeft geholpen.

Zij was degene die zei, waarom geven jullie je dochters niet alsnog namen en dat hebben we gedaan. Sanne en Hanna en dat klonk goed en samen spraken we nog wel over hen.

Verder werd er in de familie eigenlijk nooit over gesproken en toen ik alleen kwam kreeg ik steeds meer de behoefte om wel over ze te praten met mensen en dat leverde me naast een goed gevoel ook fijne en lieve reacties op.

Niet dat ik nu vaak naar het kerkhof ging maar wel vaker dan daarvoor en ook vandaag ben ik geweest.
Bij alle drie mijn dochters heb ik een kaars neergezet en aangestoken met hun naam er op. Op een mooi stenen schaaltje met roosjes omdat hun achternaam Roos is.

Die van Angela bij haar steentje en voor het eerst zijn nu ook de namen van Sanne en Hanna op het kerkhof te lezen.
Beter laat dan nooit en het voelde zo enorm goed aan toen ik vanmiddag daar bij hun grafjes stond.