Gelukkig is er nog “boer zoekt vrouw”

Boer_Zoekt_Vrouw_2017_KRO_NCRVMomenteel vind ik te televisieprogramma’s nou niet echt om naar huis te schrijven en ik heb ook niet het idee dat ik veel mis als ik (bijna) geen tv aan heb gehad zoals het afgelopen weekend.
thDYXY2L7NHoewel, ik genoten heb van Het uur van de Wolf over Joe Cocker, echt geweldig om te zien hoe heftig sommige van die levens zijn voor mensen die zo echt helemaal leven voor de muziek.  Wetend dat Wim ook een grote fan van hem is hebben we het gisteren nog een keer gekeken en dat was geen straf,  maar goed dat is dan wel een soort van uitzondering weer.
Zo spreek ik mezelf ook weer tegen en dat mag ik van mezelf.
Maar gelukkig is het zondagavond nu nog dus “Boer zoekt vrouw” en ik vind dat gewoon zo’n geweldig programma.
Ook al brandt iedereen het af het maakt mij niet uit, ik vind het zo prachtig om te zien.
En zeker nu deze buitenlandse serie. Soms vraag ik me wel af waarom dames daar op schrijven.
Volgens mij realiseren ze zich niet dat ze dan ook moeten emigreren en is het niet alleen een programma om een reisje naar Kenia of Canada of whatever te hebben. Je zou het bij sommige dames wel denken eigenlijk.
Nu is het ook niet gemakkelijk hoor lijkt me om alle schepen achter je te verbranden en te vertrekken naar het buitenland. En dan iemand met meerdere vrouwen te moeten veroveren is toch eigenlijk ook wel dubbel een beetje natuurlijk.
Volgens Wim ben ik ook wel een soort vastgeroest en misschien is dat ook wel zo want ik moet me echt niet indenken om te gaan verhuizen momenteel. Hoewel Apeldoorn helemaal niet ver is en het ook helemaal geen optie is hoor maar we er toch wel eens over praten.
Maar mijn huisje en tuin is toch wel mijn ding hoor, daar moet wel iemand met goede argumenten komen voordat ik daar afstand van zal nemen. Was toen ik ging scheiden al zo ontzettend blij dat ik hier kon blijven wonen. Het was vanaf het begin mijn huis, zo voelde het aan. En zeker nu ik het van boven tot beneden opgeknapt heb. Mijn tuin bijna zover is dat ik er zo blij mee ben. Nee, geen sprake van.
Andersom trouwens ook hoor, Wim vindt het hier prachtig waterrijk, ruimte om te fietsen maar die gaat ook niet weg uit Apeldoorn.
Maar goed dat speelt echt helemaal niet. We hebben het zo goed zo samen en dat wil ik graag ook zo houden. Samenwonen met iemand, ik geloof er niet meer zo in hoor.
Even terugkomend op Boer zoekt vrouw en waarom ik (met nog heel veel andere want het is een goed bekeken programma) dat nou zo leuk vind.
Ik zou er toch niet aan moeten denken dat je zo gefilmd wordt en met een aantal vrouwen gaat “strijden” om een man.
Gaat het dan nog om die man of wil je gewoon winnen en als je gewonnen hebt denk je dan misschien, in hemelsnaam waar ben ik nou weer aan begonnen.
Er zijn uit dit programma wel een aantal vaste relaties en huwelijken ontstaan en er zijn al heel wat Boer zoekt vrouw baby’s geboren.
Maar er zijn er ook een aantal heel teleurstellend afgelopen, het lijkt het “gewone” leven zelf wel.
Toch kijk ik er graag naar, waarom ik weet het ook niet, zit ook te zwijmelen als ik zie dat er stellen zijn waar het echt mee klikt. En dat zal ook wel het succes van dit programma zijn, ik zou het ook niet anders kunnen verklaren.
Tja en dan komen ze er opeens blijkbaar achter dat zoals die vrouw bij Olke in Canada dat een boerenbedrijf meer is dan kalfjes voeren met een fles. Dat ze ook opgegeten worden.  Geloof er niets van, ze besefte volgens mij opeens dat het nu wel echt werd allemaal en ze gewoon toch wel liever in Friesland bleef.
Die Herman helemaal verliefd voor de eerste keer, daar zie ik nog wel een echte romance opbloeien, tenslotte is Frankrijk nou ook niet de wereld uit.
En dan Marc in Zambia, het lekkerste ding onder de boeren,  tot nu toe zo onverschillig kan het opeens niet langer voor zich houden en kiest voor het “buurmeisje”  uit Zambia. En dat hoort dan dat andere meisje totaal onverwacht als ze even een dutje ligt te doen. Dat noem ik nou een echte boer.
Ja die Riks, die het gewoon niet weet, volgens mij bij geen van allen ook maar iets van vlinders in zijn buik voelt en nooit hoefde te kiezen want de twee dames kozen zelf om weg te gaan. Hoe voelt dat dan om over te blijven, ben je dan de ‘troostprijs’.??
En als laatste heb je dan nog David,  een bijzondere keuze met een leeftijdsverschil van zo’n 12 jaar tussen de dames. Waar zou hij voor kiezen, volgens mij zou ie ze het liefst allebei gezellig bij zich willen houden.
Nou ja volgende week komt de ontknoping, ik ga voor 2 echte dates (Marc en Herman)van de 5, de andere zijn volgens mij een kort leven beschoren maar ik kan er helemaal naast zitten tenslotte heb ik ook niet de wijsheid in pacht. 16a4ee457359edbf29daf37c62a874b8-1481896010

What’s in a name

imagesNamen blijken voor veel mensen toch wel belangrijk te zijn en tegenwoordig is de keuze dus ruimer geworden. Vroeger was het gewoon zo als je ging trouwen kreeg je de naam van je man met daarachter je “meisjesnaam” zoals dat genoemd werd. Ik noem het altijd mijn eigen naam gewoon, tenslotte is dat de naam die ik gekregen heb bij mijn geboorte en dat blijft ie mijn hele leven.
Toen ik trouwde hield ik dan ook mijn eigen naam, mijn eigen handtekening, ik zag geen reden om dat te veranderen. Door vele in die tijd ook wel vreemd gevonden trouwens (1972) Op officiële stukken zoals een paspoort werd wel de naam van mijn man er bijgezet.
Alleen op een gegeven moment kregen we een winkel. En dan gebeurde het regelmatig als ik met mijn eigen naam de telefoon opnam dat mensen ophingen en zeiden verkeerd verbonden. En zo besloot ik toch maar om me ook Roos, zoals de achternaam van mijn man was, te noemen.
Best een gemakkelijke naam, hoefde hem niet altijd meer te spellen zoals ik dat met mijn eigen Friese achternaam wel altijd moest, wordt het met een ij of ei geschreven.
Dus eigenlijk was het ook nog wel gemakkelijk en iedereen kende me niet anders dan Anneke Roos ook toen ik voor de krant ging schrijven en eigenlijk kende maar weinig mensen mijn eigen naam. images
Toen ik na 35 jaar huwelijk ging scheiden kreeg ik de vraag of ik de naam van mijn ex wilde blijven houden. Ik besloot dat niet te doen, geen ex meer dan ook zijn naam niet meer.
En dat was best heel erg wennen, niet alleen voor de mensen maar ook voor mezelf, ik vergiste me nog regelmatig, had tenslotte langer Roos geheten dan mijn eigen naam.
Maar het wende hoewel er na 9 jaar nog steeds mensen zijn die mij aanspreken met mevrouw Roos of dat ik mailtjes krijg met die aanhef vooral voor de krant heb ik dat best nog vaak, vorig jaar nog zelfs twee kerstkaarten.
Ik heb voor de krant regelmatig gemerkt dat mensen het op zich nog niet zo belangrijk vinden wat je schrijft over hen als je hun naam maar goed spelt. En ik snap dat best wel. Mijn broer kreeg ooit na 25 jaar vrijwilligerswerk een oorkonde waarop zijn naam met ij geschreven werd i.p.v. met ei. En ik zou dat nooit gepikt hebben, een andere oorkonde geëist hebben. eiIedere keer als ik dat ding weer zag hangen bij hem in de kamer irriteerde het me. Zo belangrijk vind ik een naam dus ook wel, in ieder geval wel dat ie goed gespeld is.
Gisteren had ik een interview met iemand en hij noemde ook een aantal namen die vermeld moesten worden. Ik vroeg hem hoe die namen geschreven moesten worden. Een van de namen was Onder de Linden en hij zei dus dat dit aan elkaar geschreven werd dus als Onderdelinden.  Vandaag toen ik mijn stukken zat te schrijven begon ik toch wel te twijfelen en zocht even op Google ( heerlijk is dat toch) en inderdaad het werd niet aan elkaar geschreven maar los. Goed dat ik even gekeken heb. Meteen de andere namen ook maar gecheckt en ik haalde er nog twee fouten uit. Slooff met dubbel ff en Berry i.p.v. Barry.
Vorige week op mijn zus haar verjaardag hadden we ook een hele discussie over namen.
Een buurvrouw van mijn zus die er was. Haar man is overleden en haar werkgever schrijft op de loonstroken nu haar eigen naam terwijl zij graag zijn naam er nog bij wil hebben.
Ook wel flauw van die werkgever als hij weet dat zij dat nog zo belangrijk vind en waarom zou je dat veranderen dan. En zo kwamen de verhalen allemaal wel naar voren over namen. Op het laatst ontaarde het wel, mede onder invloed van de nodige drankjes,  in een oeverloze discussie en tenslotte moet ook iedereen zelf weten wat hij doet.
Tegenwoordig mag je tenslotte kiezen. Je eigen naam houden, die man je man aannemen of de man die van zijn vrouw. En ook met kinderen mag je tegenwoordig kiezen.
Ach what’s in a name. Iedereen moet maar doen wat ie goed vind alleen ik zal nooit meer mijn eigen naam die ik bij mijn geboorte kreeg inwisselen voor een andere. Ik ben er helemaal tevreden mee. (plaatjes van het www)

Gewoon     animaatjes-anneke-61946

Met open mond…..

Tja mijn tandarttandartss is echt een man om te zoenen, niet dat ik dat doe natuurlijk, wil hem wel te vriend houden al weet ik niet of dat nog zo blijft sinds ik hem vanmorgen per ongeluk in zijn vinger beet.
Bij mij thuis vroeger werd er weinig aandacht besteed aan de tandarts, mijn moeder had door een tandenziekte al jong een kunstgebit en mijn vader kende ik eigenlijk ook niet anders.
Na de schooltandarts was er bij ons in het dorp ook niet altijd een tandarts en als het dan niet zo gestimuleerd wordt gaat dat wel ten koste van een gebit. En trekken was blijkbaar makkelijker dan repareren in die tijd dus toen ik een jaar of 18 was had ik al een plaatje met 2 kiezen.
Ik kan zeggen dat ik in de loop der tijden heel wat tandartsen versleten heb tot ik bij deze tandarts terecht kwam voor achterstallig onderhoud en hij het zo’n uitdaging vond
om er aan te beginnen dat hij ’s middags na het eerste gesprek van ’s morgens meteen al belde en zei “Anneke, er heeft iemand afgezegd, kan je nu meteen komen”.
Hij zorgde er voor dat ik weer durfde te lachen, al had ik boven en onder wel een paar hulpframes en tandarst2een kroon maar toch…….
Ik verdedig ook elke tand en kies bij hem met “hand en tand” (toepasselijk he) om te bewaren en hij moet er ook wel eens om lachen. Maar we komen er altijd samen wel uit.
Vorige week ging mijn kroon er uit en ik wilde eigenlijk gisteren net bellen toen er ook nog een vulling uitviel dus meteen maar gebeld en vanmorgen om kwart over 8 lag ik al in zijn stoel.
Er kwam zelfs een laserapparaat aan te pas om te zorgen dat hij mijn kroon nog kon redden en dat ik hem per ongeluk in zijn vinger beet kwam omdat hij maar bleef zeggen bijten, mond open en ik daardoor even niet oplette en te vroeg beet. Hij moest er wel om lachen.
Maandagavond was ik bij een vriendin die gewoon een goed en gezond gebit nog heeft, haar man heeft al 20 jaar een kunstgebit en kreeg nu een nieuw klikgebit.
Zelf moest ze een vulling tussen twee kiezen krijgen en ze zei, ik denk dat ik ook mtandaartsijn gebit maar laat trekken dan ben ik overal van af.
Ik zei, je lijkt het helemaal gek geworden, je hebt een goed gebit, je weet helemaal niet waar je over praat. Je laat toch je gezonde tanden en kiezen niet trekken. Kon me daar echt helemaal niets bij voorstellen maar ze meende het echt serieus.
Heeft mijn tandarts dan helemaal geen nadelen. Ja hoor, hij begint altijd verhalen te vertellen en dingen te vragen als ik met mijn mond open lig en geen antwoord kan geven.
Maar dat vergeef ik hem dan maar want heb veel aan deze geweldige tandarts te danken.