Het is maar hoe je kijkt…

Vandaag proefde het echt al als lente. Zoemende hommels op de hondsdraf, ik zag de eerste vlinders witjes en citroenvlinders. Ga lekker op een bankje zitten kijken en fotograferen.
Verkeerde lens er op helaas wel een paar foto’s gemaakt maar niet echt super mooi maar ik zie het maar als een sfeerbeeld. Overal bloeit het speenkruid volop. En degene die hier en daar langs het fietspad in de Loet een aantal narcissen gepoot heeft mag van mij  meteen teruggefloten worden. Ik vind dat echt niks terwijl er zoveel moois al weer begint te groeien. (heb al niet veel met krokussen en narcissen behalve de wilde varianten dan).
Nou ja die paar narcissen kunnen mijn goede humeur niet bederven en ik besluit nog een eind verder te gaan fietsen als ik bijna thuis ben.
Eigenlijk ging ik op zoek naar de grutto. Vorige week toen ik op deze weg fietste zag ik een stelletje maar had geen camera bij me om het vast te leggen helaas. ( wel met mijn iphone gauw een plaatje gemaakt maar dat zag er echt niet uit). Had wel onthouden in welk weiland dus dat was mijn plan. Maar hoewel ik ze wel hoorde hier en daar kon ik niet echt dicht er bij komen dit keer. Komt vast nog wel een keertje.
Ik struikel over de zwanen die bezig om nesten te maken of al met broeden. Omdat het maken van foto’s van broedende zwanen nou niet echt een uitdaging is zoek ik altijd wel naar zwanen die kiezen voor een mooi plekkie. Zoals het stel dat een nest bij een boerenhek gebouwd heeft (doen ze bijna allemaal trouwens hoor bij een hek). Er ligt een grote slang in de sloot en over het hek en als ik even op een brug ga zitten om ze te fotograferen (daar gaat mijn schone lange broek weer 😉 )  geeft dat een mooi effect in de vorm van een boog.
Als ik later het weiland verder inloop zie ik het beeld ook vertekenen, de boog gaat weg en er ontstaat met de spiegeling in het water een prachtig hart. Fotograferen is kijken, ik weet het en net op een andere plaats gaan staan heeft me al regelmatig mooie plaatjes opgeleverd.
Er zijn veel mensen aan het fietsen als ik daar op die brug wat foto’s zit te maken. Een man stapt af en zegt “mooi he”. Ik kan het niet anders dan beamen. Het is een prachtig gezicht al die hard werkende zwanen die nestjes aan het bouwen zijn.
Gewoon een paar uurtjes lekker buiten geweest, kijken genieten, een mooi zonnig weekend in het vooruitzicht, laat maar komen.

 

Here zegen deze spijze ….

heere-zegen-deze-spijze-amenSoms word ik opeens zo’n 55 jaar terug gegooid in de tijd en zit ik weer op de lagere school, een School met de Bijbel zoals dat toen heette. ’s Morgens werd er gebeden en ook voordat we weer naar huis gingen net zoals thuis voor en na het eten.
Afgelopen week ging ik voor de krant naar het afscheid van een directeur van de christelijke school en ik ontkwam er niet aan dat ik even het dankgebed van de directeur meemaakte en besefte er is in al die jaren nog niets veranderd terwijl het toch best een moderne school is.
Nog steeds worden vrijwel dezelfde woorden gebruikt hoewel naar mijn beleving ze vroeger wat meer “gedragen” werden dan nu.
Voor mij een mooie gelegenheid om eens te kijken hoe de kinderen reageerden tijdens het bidden en ik wilde geen foto’s maken maar wat had ik dat graag gedaan want het was echt een prachtig gezicht en het zou mooie plaatjes opgeleverd hebben.
Sommige kinderen echt devoot met hun handjes gevouwen en oogjes dicht maar vooral de allerkleinste, die het blijkbaar na alle plechtigheden moe waren, zaten gewoon met oogjes open flink te geeuwen.
Een aantal kinderen met hun handen voor de ogen en door de spleetjes toch kijken, zo van dan zie je het niet of net door een kiertje gaan zitten kijken. Sommige helemaal omgedraaid in hun stoel zaten. Eenbidden aantal naar elkaar gekke gezichten trekkend.
En ik besefte er is nog niets veranderd als ik onze klas zo lang geleden zo gezien had zou dat het ongeveer hetzelfde uitgezien hebben.
En allemaal met een gevoel van opluchting Amen zeggen toen de directeur klaar was met zijn gebed.
Toen ik pas alleen was lag ik nog wel eens in mijn bed te bidden s avonds, weet niet tegen wie, misschien gewoon de dag doornemen met iemand bij gebrek aan iemand. Na een tijdje ging het weer over.
Momenteel is het overal een drukte van belang voor het komende kerstfeest en de winkelstress is volop aanwezig en soms zou ik dan wel eens even terug willen naar vroeger toen alles nog zo vanzelfsprekend was.
Er werd wel wat extra’s aan het eten gedaan, de tafel ’s morgens gedekt door mijn moeder met kaarsen aan en dan naar de kerk, niet beter wetend dat er gewoon iemand was die toch wel op me lette vanuit zijn hemel dat rustige gevoel van niets kan me gebeuren.visje171
Soms heel soms zou ik wel eens terug willen naar die tijd dat alles zoveel simpeler was dan nu……… en ik voor het eten gewoon Here zegen deze spijzen Amen zei.
Misschien moeten we dat gewoon weer eens doen en beseffen dat we het eigenlijk nog zo rot niet hebben als je tenminste je ogen eens opendoet en kijkt naar de rest van de wereld naar mensen die het zoveel minder hebben of helemaal niets te eten. Of gewoon naar mensen in onze eigen omgeving die het juist in deze tijd moeilijk hebben of alleen zijn.

Bij het zoeken van plaatjes vond ik deze tekst van Visje, wel een na-aper dus van Loesje, maar vond het wel een mooie zin in deze drukke tijd.
Plaatjes internet.

Het songfestival…….

edsiliaAllemaal gekeken naar het Songfestival, ik niet dus of althans een klein stukje maar aan het einde en naar de uitslagen, eigenlijk vind ik dat altijd het leukste.
Het viel me wel op dat zowel de presentatrices als de dames die de punten door moesten geven hun uiterste best gedaan hadden om een zo laag uitgesneden mogelijk decolleté te hebben waarbij de heren ook weer op hun wenken werden bediend. Althans diegene die vallen op de borstpartijen (en dat zijn er volgens mij heel wat 😉 ).
Wat Trijntje niet aandurfde en koos voor een hobbezak met gordijn voor haar gezicht werd hier dubbel en dwars goed gemaakt en Edsilia Rombley durfde het wel aan om in Trijntjes jurk te verschijnen bij de puntentoekenning. De C tjes en D tjes werden goed geshowd.
Maar altijd bij het songfestival gaan mijn herinneringen terug naar die keer dat ik met het songfestival in het ziekenhuis lag. Ik heb het dan over 1979, had een buikoperatie gehad en was al weer aardig hersteld, had gehoopt het weekend weer naar huis te mogen maar omdat we destijds een winkel hadden die op zaterdag open was vonden ze het maar beter dat ik daar het weekend nog bleef. Zo ging dat toen dus, daar werd nog rekening mee gehouden. (Moet je nu om komen).Nou ja met een groep vrouwen lagen we op een zaal, gemengde zalen waren er nog niet bij, we hadden zo nu en dan best lol met elkaar. Aan de zuster hadden we gevraagd of we met zijn allen naar het songfestival mochten kijken en dat mochten we. Ik werd met mijn bed er naar toe gereden en sommige konden er gewoon lopend naartoe. We hadden allemaal wat lekkers meegenomen om te snoepen.
Het songfestival was toen nog heel anders dan nu, Nederland deed gewoon altijd mee, er waren nog niet allemaal van die staten die meededen, geen halve voorfinales, ieder land zong nog in zijn eigen taal en het was ook zo rond half 12 weer afgelopen. En de landen kregen allemaal punten van 1 t/m 12 bij de uitslagen. De landen werden in de volgorde van optreden gebeld.  Er werd nog niet zoals nu gekeken in welke volgorde ze om het spannend te houden de landen zouden bellen.
Met al die vrouwen bij elkaar gingen we echt iedere artiest beoordelen op wat zij of hij aan had, wat hebben we een lol gehad zeg. Kan het me nog heel goed herinneren. Alle jurken, pakken en frutsels kwamen aan bod. Zelfs de zusters kwamen zo nu en dan even bij ons zitten om te kijken of hun bakje koffie daar te doen in plaats van op de zusterkamer. We hoefden niet om 11 uur te liggen maar mochten het gewoon afkijken, de nachtploeg bracht ons bij wijze van uitzondering terug naar de kamers. Israël won met het nummer Hallelujah van de groep Milk and Honey.  Xandra deed mee voor Nederland met Colorado Milk en Honey en werd 12e. Het was een heel bijzondere belevenis moet ik zeggen,  alleen diegene die wel eens een buikoperatie gehad hebben weten dat zoiets heel pijnlijk is en zeker als je moet lachen, dan drukte ik altijd mijn kussen tegen mijn buik aan. En gelachen hebben we die avond dat heb ik ook wel gevoeld die nacht maar voor zo’n avond had ik het er graag voor over.  Heb het even gekeken op You Tube het was ook wel echt helemaal van die tijd zeg, zo zoet en lief. Eigenlijk niets mis mee. https://www.youtube.com/watch?v=PhFhvhBmzow

The bolds and the beauty

Vandaag was het prachtig weer dus lekker gaan fietsen natuurlijk. De koeien zijn bijna allemaal verdwenen uit de polder en de weilanden worden bevolkt door veel zwanen, ganzen, schapen en andere dieren.
Op een weiland zag ik een aantal zwanen tussen de schapen lopen grazen en ik maakte een aantal foto’s.
Thuis de foto’s bekijkend inspireerden ze me tot het maken van zo’n fotostrip zoals je die vroeger (misschien nog wel) kon kopen.
Ach ik vond het gewoon leuk even wat te fotoshoppen en te prutsen zo.

Nummer 1 strip

Nummer 2 strip

Nummer 3 strip

Nummer 4 strip

Nummer 5  strip