Dan zou ik het toe willen schreeuwen……

Hema 2

Het is wel een beetje een stokpaardje van me dit onderwerp, een ergernis en het gewoon zo jammer vinden omdat mensen mijns inziens pas later weten wat ze gemist hebben.
Waar heb ik het over, ik heb het volgens mij wel eerder aangehaald,  het telefoongedrag van ouders met kinderen als ze “gezellig” samen iets gaan eten en drinken bij de Hema.
Deze week zag ik weer zo’n moeder. Haar dochter hing verveeld wat op haar stoel, zo te zien was ze niets anders gewend. Even later gaat ze zitten kleuren op de placemat die je krijgt bij het kindermenu met een doosje kleurtjes.  Ze is hartstikke lief bezig het kind. Al die tijd wordt er geen woord gewisseld. Moeder was blijkbaar klaar met haar telefoon stak hem in haar tas en verwachtte blijkbaar dat het meisje meteen zou stoppen en meegaan. Maar die stopte niet, ik zag de moeder heel geïrriteerd kijken en reageren van kom nou op en dacht……..mens je zou een voorbeeld aan je kind moeten nemen. Op zo’n moment zou ik haar wel toe willen schreeuwen……. Het gaat allemaal zo snel geniet er van, stop die telefoon eens in je zak, zou je nou echt zoveel missen dan?  Praat met je kind het zijn van die leuke momenten juist waarop kinderen onbevangen zijn en dingen zeggen die er anders soms niet van komen. En dan viel het hier nog wel mee maar zag ook kinderen op banken rennen, in de winkel gaan “spelen” terwijl de mama’s met de telefoon bezig waren. Een keer zelfs een moeder die met een hand haar telefoon vast had en de andere hand met een fles in de kinderwagen. Vreselijk toch.
Ik weet het hoor in mijn tijd hadden we die telefoons niet dus was dat ook geen ding maar toch.
Zelf heb ik echt van Peter zijn kindertijd zo enorm van ieder moment genoten (natuurlijk waren er ook momenten dat ik hem wel achter het behang kon plakken) en zeker als we samen op pad waren. Dat kwam nogal eens voor want Hans was nooit zo’n winkelaar.
Weet nog wat we een keer in Gouda op de zebra liepen en ik ging zingen “hè niet zoenen op het zebrapad” Peter lag helemaal in een deuk, dat liedje had ie nog nooit gehoord en iedere zebra was het weer prijs.
We liepen altijd wel te dollen zoals die keer dat we de vorige dag gekeken hadden naar Mr. Bean die probeert een trap af te komen waar twee oude dames opliepen. Hema
Wij liepen de volgende dag ergens en twee mensen met een rollator liepen voor ons en we konden er nauwelijks door. Peter keek me aan en begon Mr. Bean na te doen.
Die momenten zitten in mijn geheugen gegrift. Of de momenten dat we naast elkaar in de auto zaten en de beste gesprekken hadden.
Misschien kwam het ook doordat ik na al het verlies van de andere kinderen er meer bewust van was. Ik weet het niet maar ik ben daar nog steeds blij mee. Ik geniet trouwens nog steeds van hem, iedere leeftijd heeft ook van die mooie kanten. Nu ook hoe hij weer omgaat met zijn dochtertje en vrouw op zijn werk bezig is.
Gelukkig zie ik ook nog wel regelmatig ouders met kinderen die het anders doen hoor, die gezellig zitten te keuvelen en lachen.  Natuurlijk is de tijd anders, gaan mensen weer anders met elkaar om maar toch…. deze “simpele” dingen lijken me nog steeds heel belangrijk in een kinderleven. Een gemiste kans denk ik dan.  De hoofden heb ik even “versierd” met gevulde koeken ;)…… 

En daar was ie dan toch weer……

sint-en-piet-smallBij ons in het dorp zijn ze altijd een week later met aankomst van Sinterklaas en dat is natuurlijk logisch. Hij kan immers niet overal tegelijk zijn, al kan hij wel veel die Sinterklaas.Er stond vanmiddag best een koude wind dus besloot ik voor het eerst eens niet bij de aankomst aan de Lek te gaan staan maar te wachten tot hij onderweg was naar een zaal waar een feest gevierd werd. Sinterklaas zelf (de onze dan ) had bij het organisatiecomité nog wel gevraagd om het al of niet hebben van zwarte Pieten te bespreken met elkaar maar dat voorstel werd met een zwaai van tafel geveegd, hoorde ik gisteren door ingewijde bronnen vertellen.
De Sint kon eieren voor zijn geld kiezen, Zwarte Pieten en anders niet. Al “doet” deze Sinterklaas het wel goed hoor ik mis nog ieder jaar de echte Lekkerkerkse Sinterklaas die het niet speelde maar het was. Ik kan er niets aan doen.
En het werd gewoon een feest zoals het feest hoort te zijn. Jong en oud, zag ook dames met hoofddoeken, donkere mensen die er gewoon met elkaar een mooi feest voor de kinderen van maakten.
Heb ook wel eens het idee dat die dingen meer spelen in de media zo’n groot platform krijgen en grote steden of zo. In dorpen gaat het gewoon zoals het altijd ging. En terecht hoor.
Wat me dan wel opvalt tegenwoordig dat kinderen op een of andere manier ook wel hebberig zijn of hebberig worden gemaakt door hun ouders zwarte-piet-smallwant ik kan me niet voorstellen dat kinderen dat uit zichzelf doen.
En dan bedoel ik het bij je hebben van een zak(je) om de pepernoten in te doen en het bedelen bij alle Pieten om pepernoten (vooral door ouders en grootouders) ….Nou ja natuurlijk wilde ik ook mijn handje pepernoten wel scoren, de eerste van het jaar, dus ik deed lekker mee. Haha niets menselijks is me vreemd natuurlijk.
Ik was eens lekker met een 20 minuten weer thuis, vond het wel best ook eigenlijk al blijft het altijd iets hebben.

Uitgestelde rust…

Je zou het nu nog niet zeggen maar de zomer schijnt terug te komen. Volgens mij hebben wij met het Huttendorp de mooiste week van het hele jaar gehad. Wat hebben we enorm geboft dit jaar. Geen druppel regen is er gevallen en dat is toch wel uniek. Ook wel heerlijk om na 3 jaar iedere dag water wegpompen om het een beetje droog te houden.
Een onwijs gezellige sfeer heerste er ook heel de week en regelmatig hadden we bijna nog meer moeite om de ouders thuis te krijgen dan de kinderen.
Bij de bbq voor de kinderen had een grote groep ouders die we voor het gemak maar de hangouders noemden patat wezen kopen en dat gingen ze bij ons op zitten eten.
Het leek wel of oude tijden herrezen want in de beginperiode van het huttendorp toen veel minder ouders werkten nog was dat ook altijd zo dat er zoveel ouders kwamen.

Maar ik moet zeggen toen we vroegen of er misschien een paar ouders waren die ’s nachts wilden waken en op vrijdagmorgen helpen met opruimen waren ze ook niet te beroerd om dat te doen.
Ben altijd na het slapen weer blij dat de week goed verlopen is, geen gekke dingen zijn gebeurd. De ergste verwonding dit jaar ook weer iemand van onze eigen club was. Een gat in zijn hoofd, netjes geplakt. Voor de rest bij de kids alleen wat schaafwondjes en dat soort kleine pijntjes waarbij een pleister al wonderen doet. Dus allemaal moe maar gezond weer naar huis op vrijdagochtend.
Zoals ieder jaar na de week gewoon even weer de tijd nodig om bij te komen en uit te rusten, de financiële zaken verder af te handelen, nog wat foto’s door te sturen voor de website.
Maar deze keer kwam dat er niet meteen van omdat Wim vrijdagmiddag al weer kwam, was er ook wel heel blij mee. Hij had ook hard gewerkt dus we hebben het rustig aan gedaan. Wat gefietst, wat gewandeld. Lekker op ons gemakkie zitten eten, vrijdag nog buiten in de tuin en gewoon veel geluierd dat mag ook wel een keertje.
Vandaag een uitgestelde rustdag dus voor mij haha. Lekker uitgeslapen, zag alleen maar regen op de ramen dus had zoiets, ik lig hier nog heerlijk hoor.
Als het droog wordt nog een paar bedankjes maken voor mensen die geholpen hebben en de rest van de rekeningen gaan betalen bij diverse winkeliers waar we heel de week op rekening kunnen kopen.
In de rij van Huttendorpen van de afgelopen 34 jaar komt deze toch zeker hoog in de top 10 te staan.
Weer terug naar het normale leven. De berichten voor de krant stromen ook weer binnen, wel weer leuk om er voor op stap te gaan daarvoor en dan maar weer uitkijken naar het volgende evenement in mijn agenda. Een weekje op vakantie over twee weken met mijn zusje, helemaal zin in.

Een goed begin…..

Wat heb je toch een hoop verschillende kinderen en ik kan er niets aan doen er zijn er altijd een paar bij die ik het liefst meteen weer buiten de hekken zou zetten.
En dan heb ik het helemaal niet over zo’n joch dat al het hout loopt op te ruimen omdat hij het zo leuk vindt om het met een boog in de container te gooien. Ook die moet wel even aangesproken worden omdat hij een beetje te enthousiast wordt en de planken soms helemaal in het rond vliegen maar daar kan ik inwendig nog om lachen want heel eerlijk gezegd vind ik het ook zo leuk het hout zo in de container te gooien.
Nee zo’n jong dat ik zie lopen met een zak chips in zijn hand, op zich niks mis mee, maar even later zie ik de lege zak in het gras liggen, ik loop er naar toe en vraag of hij hem even in de container wil gooien. Het is niet mijn chipszakje zegt hij terwijl zijn hand nog rood is van de paprikachips en er nog stukjes tussen zijn vingers zitten. Dus dat zeg ik hem even, terwijl ik hem lichtjes aanraakt, zo van die kant op. Hij begint meteen te gillen van je hoeft me niet aan te raken hoor alsof ik hem ik weet niet wat aandoet.
Hij pakt het zakje op en als ik me omkeer zie ik dat hij verdwenen is, de bosjes in waar hij het zakje weer neergooit. Ja dat moet je bij mij niet doen, dan ben je voor mij hoor echt waar.
Ik loop naar hem toe en zeg, vriend als jij hier vanmiddag nog wilt zijn dan zou ik nu heel snel dat zakje chips pakken en in de container gaan gooien. Anders is het huttendorp heel gauw afgelopen voor je. Blijkbaar hoort hij meteen wel aan mijn stem dat dit geen dreigement is wat nooit uitgevoerd wordt want hij pakt het zakje op en gaat het in een van de containers gooien.
Echt zulke kinderen ik kan ze niet uitstaan, ik beken het, van die stiekeme kinderen.
Ieder jaar hebben we altijd een groep of hut met van die donderstenen er in en ik mag daar graag een keertje langs gaan. Eerlijke ondeugd dat kan ik best waarderen hoor hoewel er dan ook natuurlijk van dingen die niet door de beugel kunnen wat gezegd wordt.
Maar goed, buiten een paar van die kleine ergernisjes was het gewoon een supermooie dag. Alles liep goed, zo’n 170 kinderen totaal. Allemaal vrolijke gezichten omdat het zulk prachtig weer was, genoeg hout.
En behalve een flinke rij met pleisters plakken van schaafwondjes, open halen met spijkers, een paar wespensteken en een opa die zijn kale bolletje openhaalde en een mooie pleister van me kreeg nadat ik het velletje weer een beetje in de goede richting geschoven had, verliep alles goed.
De sfeer onder de vrijwilligers was ook zo goed vanaf het begin dat we besloten om vanavond lekker nadat de kinderen naar huis waren met elkaar te gaan barbecueën.
Lekker rustig zonder al de kinderen met elkaar gegeten. Een prachtig begin van een week Huttendorp.
De lokale omroep kwam weer een filmpje maken, heel erg leuk is het geworden. Hij had ook een drone bij zich waarmee hij boven het Huttendorp filmde en ook een paar luchtfoto’s maakte. Wat leuk zeg. https://youtu.be/d3jBon2SWuk

Als ik mocht kiezen….

Kinderen zijn bij veel ouders prinsjes of prinsesjes. Liever geven ze de kinderen een tablet om spelletjes mee te doen dan dat ze lekker buiten gaan spelen.
Misschien overdrijf ik het een beetje hoor dat zal best want er zijn nog best veel kinderen denk ik die buiten spelen. Maar toch……
Ik zie het ook best vaak om me heen. Ouders die bezorgd zijn dat de kleren van de kinderen  vies worden. Volgens mij is het juist goed dat kinderen zo nu en dan eens lekker flink onder de modder of met grasvlekken op hun kleding thuiskomen. Zelf ben ik die leeftijd nooit ontgroeid zag ik gisteren toen in mijn kleding in de wasmand gooide.;)
Ken ook een aantal ouders die hun kinderen iedere week meeslepen naar een of andere attractie, pretpark of speeltuin.
Een buurvrouwtje vertelde me pas dat ook de kinderfeestjes momenteel de pan uitreizen het kan niet gek genoeg allemaal en dan heb ik het er nog niet over wat dat allemaal wel niet kost.
Zelf had ze pas met een kinderfeestje een speurtocht uitgezet in een natuurgebied, ze had er bij gezet, trek echt oude kleding aan want ze kwamen inderdaad smerig weer thuis maar ze hadden het zo naar hun zin gehad. Kosten alleen wat snoepjes, drinken en een patatje na afloop thuis.
Toen ik een paar weken geleden de excursie maakte op de Zaag waren er ook een aantal kinderen bij. Een stel met twee jochies en de mevrouw van Rijkswaterstaat had ook haar dochtertjes bij zich. Allemaal goed voorbereid en laarzen aan.
Geef ze zand, wat water, wat stokken en ze vermaken zich helemaal. Vond het zo leuk om te zien.
Toen ik na afloop nog op een winkelcentrum kwam om wat te gaan eten was daar een zomermarkt.
Ook voor kinderen waren er activiteiten zoals een stier waar ze op konden zitten en weer afvielen natuurlijk. Ook die kinderen hadden het naar hun zin hoor maar als ik mocht kiezen……….ik wist het wel.

Hij komt, hij komt, hij kwam……..

Sint2Ja hoor ook in ons dorp is Sinterklaas weer gearriveerd en ben ik foto’s gaan maken van zijn aankomst. Het blijft gewoon altijd leuk om te zien al die verwachtingsvolle gezichtjes, een mengeling van spanning, verwondering, blijheid.
Alleen ook na drie jaar moet ik nog steeds wennen aan de nieuwe Sint. Hij is heel aardig, enorm gefocust op de camera, heb veel mooiere foto’s van hem dan ik van de vorige Sint altijd had. Sint31Ik krijg altijd een hand van hem en hij vraagt hoe gaat het mevrouw Anneke maar toch……… is mis de echte Sint die 25 jaar in ons dorp kwam.  Ik heb het al eerder gezegd. Dat was gewoon Sinterklaas, had geen oog voor mijn camera maar alleen voor de kinderen.
Ik zag hem vandaag zitten op zijn rollator, nog steeds genietend zoals ieder jaar komt ie nog kijken. Sint32Als hij het fysiek nog gekund had weet ik zeker dat hij nooit gestopt zou zijn.
Maar goed voor de kinderen is deze Sint natuurlijk de echte Sint en zo hoort het ook. Die zien het echt niet hoor. Er waren heel wat Zwarte Pieten meegekomen met de Sint en er was zelfs een slaappiet die zomaar overal in slaap viel. Ieder jaar krijg ik van dezelfde Piet een hand met pepernoten. Sint24
Ik ben hier al voor het 12e jaar vertelde hij.
De hoofdpiet was dit jaar voor het laatst, voor de niet gelovigen onder ons, hij is de zoon van de “echte” Sinterklaas en jarenlang deden ze het samen. Inmiddels is ie verhuisd en had aangegeven dat dit zijn laatste jaar was.
Wie wordt de opvolger vroeg ik aan de Piet waar ik mee stond te praten. Wordt jij dat misschien??  Hij wist het nog niet. Daar gaan wel nog een avondje over zitten dobbelen zei hij.
SInt14Ach het blijft gewoon een leuk kinderfeest en dat moet ook zo blijven. Een mooie gelegenheid ook voor mij om al die kinderen op de foto te zetten. De mooie soms geschminkte kopjes met de vele pietenmutsen op.
Even lekker aan iets anders denken in deze toch wel moeilijke tijden voor veel mensen met terreur en dreiging. En dat kan iedereen wel gebruiken.

Een mooi gesprek….

huisartsGisteren had ik een feestje dicht in de buurt en op een gegeven moment vroeg iemand of ik wat foto’s wilde maken. Had eens een keer geen camera bij me dus ik zei, ik ga hem wel even halen.
Terwijl ik weer terugliep kwam ik mijn vroegere huisarts tegen en zij begon een praatje met me.
Zij en haar man waren allebei huisarts en ik ging meestal naar haar toe, zeker als ik iets te bespreken had. Hij was voor mij meer voor de technische kwalen.
We hadden altijd een goede band omdat we veel dingen deelden, ook zij had kinderen verloren als baby’s en dat zorgde er voor dat ik bij haar altijd terecht kon maar ook wel andersom, want zij vertelde dan ook vaak dingen.  We zijn wat dat betreft lotgenoten.
Nou ja, ze vroeg hoe het met me ging en al gauw kwam het gesprek toch weer op onze kinderen, de manier waar op mensen er toen op reageerden, de manier waarop ze nu nog altijd in onze herinnering zijn.
Het voelde goed aan.  Ik weet nog dat ik meestal zo omstreeks deze tijd, eind september, wisseling van seizoen maar ook bijna de geboorte datum van mijn dochtertje wel een keer ergens iets voelde of dacht iets te hebben en dan altijd een afspraak maakte bij haar. Zij wist dan meteen wat er aan de hand was en dat die dingen niet met een pil maar wel een een gesprek opgelost konden worden. Haar kinderen waren ook eind september overleden.
In ons gesprek vertelde ik ook dat het soms wel leek alsof ik er minder verdriet van had gehad dan mijn man en toen zei ze, wat fijn dat je dat zegt, want dat gevoel heb ik ook wel gehad. Dat het verdriet er om opeens als een blikseminslag opeens weer boven komt.
Omdat ik normaliter best een positieve inslag heb ook vind dat ik ondanks alles plezier mag hebben in het leven en genieten van leuke dingen. Sommige mensen snappen dat dan niet, denk dat je eerst zoiets meegemaakt moet hebben (en dat gun je je ergste vijand niet) voordat je dat kan begrijpen.
Maar ook dat we eigenlijk allebei pas later het besef kregen dat het ook een verlies voor de familie was, opa’s en oma’s en de rest. Op dat moment ben je gewoon teveel in je eigen verdriet om dat te beseffen. Zelf had ze ook een kleinkind gekregen dat dood geboren werd. ‘l Histoire se répète. Maar wel heel triest, het hele verhaal dat bij jezelf weer terugkomt en het verdriet dat het opnieuw met zich meebrengt. De onmacht dat je eigenlijk niets kan doen.
goed gesprekIk vond het dan ook heel jammer toen ze stopten met hun praktijk. Heb nu ook een prima huisarts die goed kan luisteren maar het is anders.
Ik voelde me heel goed na dit gesprek alsof ik weer even “op spreekuur” geweest was.
Op het feestje snapten ze niet waar ik gebleven was omdat ik zo lang weg was gebleven maar ik had het er graag voor over.

Plaatjes internet.