Wat zeg je…….

art0_6037_183_367_padToen ik jong was, was er bij ons op het dorp een jongen Jopie die een verstandelijke beperking had. Hij was heel simpel maar ook heel open in de dingen die hij vroeg aan de mensen.
Hij werd ouder en fietste heel vaak door het dorp, je kon hem al van verre aan horen komen want hij praatte altijd hardop. Hij hielp hier en daar bij bedrijven met wat klusjes. Een jongen/man waar geen greintje kwaad in zat en iedereen kende en groette hem. Toen zijn ouders nog leefden zorgden zij voor hem en later nam zijn zus die taak over. Of ie nog leeft, ik weet het eigenlijk niet, hij zou dan nu rond de 70 jaar zijn. Zou het nog eens aan mijn broer moeten vragen die nog in het dorp woont.
Waarom vertel ik dit verhaal.
Zal het uitleggen. Momenteel kom ik ook veel mensen tegen die hardop buiten, in de trein, in winkel of waar dan ook praten.
Dat zijn geen mensen met een verstandelijke beperking (al heb ik hier en daar wel mijn twijfels) maar “normale” mensen die met een oortje lopen te bellen. Alsof iedereen zo graag meeluistert naar al die verhalen.
Ik weet niet of ik de enige heb maar mij gebeurt het wel regelmatig dat ik denk dat iemand wat tegen me zegt en ik wil antwoorden als ik dan opeens dat snoertje zie lopen en denk shit die heeft het niet tegen mij.
Pas bij de trein ook een man die naast me stond en zei “wat een drukke trein” en ik (verrast dat mensen ook nog wel eens wat zeggen) antwoordde “nou he” waardoor de man meteen door ging met praten natuurlijk weer tegen zijn telefoon.
Zie ook vaak dat mensen bij kassa’s gewoon doorkletsen, bij de buschauffeur, restaurants. Echt wel aso hoor zo gebarend wat ze willen en gewoon doorkletsen.
Zag pas ergens een bordje hangen waarop stond. “Uit privacy overwegingen helpen wij niet als u aan het bellen bent” . Vond het wel een goeie spreuk eigenlijk.
Jopie wist niet beter, hij was gewoon zo en niemand stoorde zich er aan.
Ik heb ook een Iphone, zit er ook in de trein op te lezen of een spelletje te doen. Dat deed ik vroeger met een boekje of puzzelboek ook. En het is gewoon een makkelijke apparaat en niet meer weg te denken. Dat hoeft ook niet maar een beetje “normaal” er mee omgaan mag van mij wel hoor.
Vanmiddag was ik nog laat onderweg en terug naar huis zag ik de prachtigste kleuren terwijl de zon onderging. Ben heel wat keren afgestapt om te kijken en foto’s te maken, wat een geweldig gezicht.

 

Kleuren, glitter en muziek

Het was vandaag zomercarnaval in Rotterdam en met mijn zus afgesproken dat we daar naar toe zouden gaan. Al wordt het nu niet zo meer genoemd maar heet dit festijn tegenwoordig op zijn puur Hollands “Rotterdam unlimited”
Een heenweg met hindernissen want terwijl ik stond te wachten om over te steken komt er een oudere man op een brommer aanrijden die te hard remt, over de kop gaat en de man klapt met zijn hoofd op de trottoirrand. Gauw afgestapt en er naar toe gelopen om te vragen hoe het ging. Hij was wel bij kennis maar wel een beetje dizzy wat niet zo gek was. Een gat in zijn hoofd en zijn knie was ook geschaafd. Er kwam een man om te helpen, ik kende hem al heel lang, het was Joost, toevallig is het ook nog de werkgever van Peter en hij zit bij de vrijwillige brandweer. Een ervaren hulpverlener dus. Samen hebben we de man van de weg gehaald en die weer vrij gemaakt. Omdat de man best zat te trillen en ook vertelde duizelig  te zijn, nog eens allerlei medicijnen slikte, alleen woonde en thuis ook nog zuurstof gebruikte durfden we het toch niet aan om hem naar huis te brengen dus even overlegd met de ambulance. Die besloot toch maar om langs te komen om hem na te kijken.

Ook de politie kwam langs die zouden dan de brommer van de man mee kunnen nemen. Joost en zijn vriendin bleven bij hem en toen de ambulance er aan kwam ben ik verder gegaan. Kon toch niets meer doen verder al moet ik zeggen dat ik nog steeds benieuwd ben hoe het verder afgelopen is. Maar goed dat hoor ik maandag wel even van mijn zoon.
Met mijn zus naar de Capelse brug gaan fietsen en daar de metro genomen, het is al heel druk. We vinden een mooi plaatsje bij het appartementen gebouw waar Peter woont. Ik app even of er iemand thuis is, mijn schoondochter is thuis en zegt dat we ook boven mogen komen kijken op het balkon maar dan zit ik 12 hoog, dan beleef je het toch anders dan dat je op straat staat en bovendien wilde ik ook wel graag wat foto’s maken.
Nog wel een uurtje zitten wachten voordat de optocht kwam. Wel aardig weer, zo nu en dan viel er wel een spatje regen maar het was niet koud. Veel muziek, vermoeidheid bij de deelnemers hier en daar, oude en jonge deelnemers, een travestiet zagen we nog, mannen, vrouwen, glitter, kleuren, veren, kortom van alles te zien en natuurlijk daarbij de opzwepende muziek van de verschillende bands en muziekinstallaties op de auto’s.
Was al weer een aantal jaren geleden dat ik was geweest en best leuk om weer even te zien hoewel ik na zo 3/4 van de optocht het ook wel weer genoeg vond. We zijn even boven een bakje thee gaan drinken, Peter was ook net thuis.
Het was onwijs druk in de stad, er waren ook allerlei kraampjes met etenswaren en andere dingen maar daar zijn we niet meer naar toe gegaan. Het was inmiddels al half 6 en ik had nog helemaal geen boodschappen gedaan dus naar huis gaan fietsen. De Algerabrug is net weer open gegaan als we langs komen. Nog niet veel mensen weten dat blijkbaar want er rijdt maar sporadisch een auto overheen. Een dag eerder dan de planning ook dankzij het mooie weer. Even bij Appie langs gegaan en daarna lekker wat bankhangen want het was best wel vermoeiend moet ik zeggen zoveel uren staan maar wel een leuke vakantiedag zo.

Voorjaar in november…….

Gisteren hoorde ik een weervrouw zeggen dat Herfst Loetbos 2dit jaar het warmste jaar ooit zou worden als het zo door gaat. Het klonk een beetje bestraffend voor mijn gevoel, maar misschien verbeeldde ik het me. Maar toch, misschien is het ook niet goed zo’n warm najaar maar ik vind het heerlijk en geniet er met volle teugen van.
Herfst Loetbos 13’s Morgens het zonnetje meteen in huis en dan nog best fris natuurlijk, zelfs nog een beetje winters aanvoelend.  ’s Morgens mijn “verplichte nummers” doen en ’s middags gaan fietsen, het is gewoon puur genieten.  En tegen de avond als ik dan door de polder fiets en ik zie Herfst Loetbos 17daar de mist ook weer een beetje opkomen, dat is een schitterend gezicht. Zie de vogels vliegen die al weer een plekkie voor de nacht zoeken. De weilanden zitten vol verschillende soorten ganzen.
Herfst Loetbos 21Altijd een aantal van de groep die opletten als de andere aan het eten zijn. Langs de slootkanten staan heel veel reigers, het lijkt wel of ze allemaal wat meer naar de kopse kanten komen om eten te vinden. Herfst Loetbos 30
Onderweg zo nu en dan even stil staan, kijken naar de natuur, wat foto’s maken.
Soms opeens iemand tegenkomend waarvan je bijna zonder woorden voelt dat hij ook zo geniet van dit weer. Zoals die man die op een bankje zat met zijn gezicht in de zon.
Herfst Loetbos 35En ik beken, ik zit met dit weer gewoon te smilen op de fiets. En zoals ik hem zie genieten, ziet hij mij ook genieten van het mooie weer. En we elkaar gewoon gedag zeggen, elkaar even aankijken en het weten dat is dan zo bijzonder.
Afgelopen zondag ben ik naar het Herfst Loetbos 29Loetbos gegaan, dat is een natuurgebied bij ons in de buurt. Langs een klein riviertje de Loet zijn bossen aangeplant, wandelpaden, fietspaden lopen er doorheen.
Ik vind het er altijd prachtig en met dit mooie weer is het er onwijs druk Herfst Loetbos 36dus duik ik even mijn paddenstoelenbos in zoals ik dat altijd noem. Weg van het pad waar zoveel mensen lopen te wandelen. Even kijken bij de inmiddels hier en door aardig verschrompelde paddenstoelen. De prachtige kleuren. Het droge weer zorgt er voor dat ik gewoon lekker op mijn knieën even wat foto’s kan maken. Even op een omgevallen boom zitten en alles op me in laten werken.
En dan: thuiskomen,  de open haard aan, kaarsje aan, muziekje aan, een Herfst Loetbos 38kopje thee, gauw de computer aan om de foto’s nog even te bekijken en er weer van te genieten.
Voorjaar in november, ik vind het heerlijk want de winter kan nog lang genoeg duren en wie weet wat er nog komt.