Dezelfde genen….

Vnachtponorige week zaterdag was ik bij mijn moeder en ze vertelde dat een van de dames van de zorg gezegd had dat het niet meer gaat met haar nachthemd. Ze krijgt het zelf niet meer over haar hoofd en als ze het uit moet trekken stikt ze zowat zolang als dat ze er over doet. Daarom moest ze maar voortaan een bloesje aan in bed.
Maar als je weet dat mijn moeder zich ’s avonds al uit gaat kleden op haar gemak en dan in haar nachtpon in de kamer gaat zitten wachten tot de zorg komt die haar dan nog wast dan is zo’n bloesje natuurlijk niks om zo nog mee in de kamer te zitten.  Bovendien vind ik het ook niks om iemand in een bloesje te laten slapen.
Dus ik zei, ik neem wel een paar nachtponnen mee en kijk of ik de voorkant gewoon open kan maken (zo gebeurd natuurlijk met een schaar ;)) en er dan knopen op zetten zodat ze het zo zelf open en dicht kan doen zonder dat getob over haar hoofd.
Gisteren was ik er mee aan de slag gegaan, maar het is gewoon lastige stof om te naaien en zeker om er dan ook nog een fatsoenlijk boordje van te maken, laat staan al die knoopschatten. Na twee uur worstelen had ik het wel bekeken en ging ik even googelen of er niet kant en klaar dit soort nachtponnen te koop zijn.
Kon niet echt iets goeds vinden. Nu hebben wij op ons dorp een winkel waar ze echt van alles verkopen en heel veel op het gebied van nachtkleding en ondergoed. Zeker ook voor ouderen. Dus daar naar binnen gestapt en ja hoor, ze hadden ze gewoon op voorraad.
Eentje meegenomen en thuis korter gemaakt gisterenavond en vandaag naar mijn moeder gebracht.
Ze was zo ontzettend blij er mee. Gisteren was er namelijk een andere mevrouw van de zorg geweest en toen ze zei dat ze haar nachtpon niet aan wilde luisterde ze niet en had de verzorgster hem gewoon over haar hoofd gegooid en aangetrokken.
Mijn moeder vertelde dat ze zo boos was geworden en later in bed had liggen huilen omdat ze niet wist hoe ze hem dan ’s morgens weer uit moet krijgen.
Maar opeens herken ik mijn genen toen ze verder vertelde dat ze gewoon een schaar gepakt had en de voorkant open geknipt had.
Goed gedaan zei ik, dat zou ik ook gedaan hebben. Je hebt helemaal gelijk, je hoeft echt niet alles te pikken hoor.  Maar goed toen ging ze al weer lopen denken wat ze de komende nacht moest natuurlijk.
Ik had verteld dat ik de andere nachtponnen meegenomen had maar dat was haar blijkbaar ontgaan en ze was in de kast gaan zoeken. Ze wist dat ze op de bovenste plank lagen en was op een stoel geklommen.
Ik zei, ben je nou helemaal gek geworden voor zo’n rot nachtpon, straks breek je je nek, je gaat toch niet meer op een stoel klimmen.
Maar stiekem dacht ik wel, pff dat komt me toch wel heel bekend voor hoor.
Ik zei wel dat ze dat echt niet meer mocht doen en hoop dan maar dat ze daar naar luistert.
Thuis ben ik meteen nog maar een nachtpon er bij gaan kopen want een is wel krap natuurlijk.
Wel vroeg ik me af waarom die zorg niet eerder een briefje had neergelegd dat dit genenzo’n probleem voor mijn moeder werd. Dan hadden we eerder op zoek kunnen gaan.
Ik weet dat de zorg die ’s morgens en ’s avonds komt haar ook de nachtpon aan en uit kunnen en willen trekken. Maar ze doet dat nog zo graag zelf op haar eigen manier en daar is ook wat voor te zeggen natuurlijk. Ze heeft al zoveel stukjes zelfstandigheid in moeten leveren en dit zou er ook weer een zijn.  Blij dat ze dit nu nog een tijdje kan houden zo.