292 foto’s en twee filmpjes….

April 1981 O mag ik ook meedoenDe laatste twee weken heb ik al de foto’s van mijn overleden dochtertje Angela in zitten scannen voor mijn exgenoot die ook graag die foto’s wilde hebben. En er tot nu toe nog nooit om gevraagd had. Misschien ook door onze kleindochter dat die herinneringen ook bij hem terug komen.
Vandaag is het al weer 37 jaren geleden dat ze overleden is, waar blijft de tijd.
Bij het inscannen en bewerken van de foto’s beleef ik gewoon die 14 maanden en 11 dagen weer opnieuw.
En ik kijk er met andere ogen naar. Ik zie de opa’s en oma’s en andere familie zo vol liefde naar die uk krijgen, geloof me als je een kind verliest heb je daar echt geen erg in dat het voor de familie ook verdrietig is. Daarvan was ik echt pas bewust toen de scherpste kantjes bij mij er wat van af gingen en dat heeft best lang geduurd. Juli 1981 Nog even bij papa bij t vissen kijken langs de Lek op een zomerse avond .jpg 3eEn mijn exgenoot die het als mijn echtgenoot nou niet altijd zo bijzonder deed  (in mijn ogen dan) was wel een geweldige papa voor Angela. Voor Peter ook maar bij Angela had hij toch wel het besef dat zij ons meer nodig had en hij had zo’n ongelooflijk geduld om dingen met haar te doen, meer dan ik zelfs. En ik zie het ook weer in hoe hij omgaat met Yenthe, gewoon een geweldige opa. En zijn vriendin trouwens een heel leuke oma voor haar.
Toen Angela werd geboren hadden wij een winkel, daarvoor had ik al ruim drie weken in het ziekenhuis gelegen. Ik deed altijd de boekhouding en het eerste de beste weekend dat ik dus thuis was zat ik de achterstand van de boekhouding weg te werken terwijl hij Angela verzorgde en ik las bij de omschrijvingen bij de foto’s dat ik gewoon jaloers was haha.
Bij mezelf zie ik ook op de foto’s de lol die we met haar hadden. Heel toevallig sprak ik eergisteren mijn oude huisarts die langs kwam lopen toen ik de vuilnisbak buiten zette.
Hij vroeg hoe het met mijn kleindochter ging en november 1981 Mooi mama zo'n kaarsjedaarna kwam ook de vraag die ik zoveel krijg, pas je ook op. Hij kent mijn achtergrond en zei dus, dat durf ik nog steeds niet.
En hij snapte dat helemaal. Zelf hadden hij en zijn vrouw (die ook arts was) ongeveer hetzelfde als wij meegemaakt. Een zwaar gehandicapt dochtertje dat niet geleefd heeft een paar miskramen en een zoontje met 3 maanden wiegendood. Daarna nog drie gezonde zonen gekregen waarvan een zoon ook weer een doodgeboren zoontje kreeg. Hoe bizar. Beide arts zo zie je maar sommige dingen kan je niet voorkomen. Hij zei dat hij het ook nog steeds had bij zijn kleinkinderen. Als de kleinste dan zo stil ligt te slapen heb ik weer die angst zei hij dus ik begrijp je best wel. Ik weet het nog precies die dag dat ik bij jullie kwam toen Angela overleed zei hij.  Ook al ben je arts, dan gaan zulke dingen echt niet in je koude kleren zitten.
september 1981 Eten bij papa spreeuwtje 1Ben ook wel blij weer klaar te zijn met de foto’s. Vond het nog wel een hele klus om te doen.  Nu nog iemand vinden om de smallfilmpjes digitaal te maken. Heb ooit eens van iemand hier in de buurt een adres gekregen, dat ben ik kwijt. Durf ze ook niet op te sturen ergens naar toe. Wil ze persoonlijk afgeven daar en weer ophalen. Gaat vast ook nog wel een keer lukken.  Ben ook altijd wel blij als deze dag weer voorbij is. De kortste dag van het jaar die ooit voor ons de allerlangste van ons leven was……..

 

De kortste dag van ’t jaar

Gisteren de directie van de krant gesproken.  Het bleek dus (die Riet heeft toch wel een goed inzicht 😉 ) dat op het laatste moment nog een eventuele “koper” van de krant was gekomen die gevraagd had om in januari nog 2 weken door te gaan zodat de onderhandelingen rustig gedaan konden worden.  Kijk daar kon ik iets mee alleen zei ik wel waarom hebben jullie dat niet even via een mailtje of telefoontje laten weten, nu kwam het allemaal zo ontzettend raar over. Heb alleen gezegd dat per 1 januari het voor mij echt over is. Wil uit coulance nog wel de ingekomen mailtjes doorsturen maar verder houdt het helemaal op. Nou ja de frustraties die er nog zaten kreeg een min of meer onschuldige man op zijn dak. Ik ging met vriendin mijn boodschappen voor de kerst doen, onwijs druk was het overal, ook op de parkeerplaats. We hadden een plaatsje gevonden waar iemand wegging en wij stonden met knipperlicht aan te wachten toen er een auto aan kwam rijden en voor onze neus die parkeerplaats in ging. Wat een klojo zeg en dat heb ik hem ook even gezegd. Inmiddels was er tegenover ook een plaatsje vrij gekomen, beetje krap en blijkbaar wilde die man iets goedmaken en zei, zal ik even helpen. Als blikken konden doden had die man er niet meer geweest en als een volleerd coureur draaide mijn vriendin in een ruk die auto op het plekkie…… Zo doe je dat zei ik haha. Ach gut die arme man eigenlijk dacht ik later wel, twee van die wilde wijven op zijn dak.
Het meeste is dus inmiddels weer binnen, vandaag nog wat kleine dingetjes gehaald en morgen en zaterdag komt er vast nog wel iets wat ik zal missen (of niet missen heb zat eigenlijk).
Vandaag is het de kortste dag van het jaar, altijd een dubbel gevoel voor mij. Blij dat de dagen weer gaan lengen, heerlijk maar ook de sterfdag van mijn dochtertje Angela.
Gelukkig blijven de mooie herinneringen over maar ben toch wel even een bloemetje op het kerkhof wezen brengen, dat verdient ze wel.
Hart