Het ijs breken…..

Je op glad ijs bevinden, het ijs is gebroken, beslagen ten ijs komen, niet over een nacht ijs gaan…… er zijn gewoon veel uitdrukkingen die met ijs te maken hebben.
Alleen de watervogels kennen die vast niet hoewel ze sommige wel heel letterlijk opvatten.
Zoals de twee zwanen die ik zag proberen te zwemmen in een randje tussen weiland en ijs, dat lukte niet dus moesten ze letterlijk eerst het ijs breken voordat ze weer bij elkaar kwamen.
Om daarna meteen maar elkaar te gaan liefkozen, hou eens even op het is nu nog geen lente hoor…… hoewel waarom ook niet eigenlijk. Zeker in de winter is het toch heerlijk om tegen elkaar aan te kruipen en elkaar lief te hebben.
Sommige watervogels gingen ook over een nachtje ijs, zoals de krakeenden die voorzichtig op het ijs liepen maar toch maar weer gauw het water op gingen zoeken.
Op een of andere manier heb ik altijd een beetje te doen met die watervogels, als ik er al aan denk met die blote eendenpootjes op het ijs..brr zou ze zo allemaal wel mee willen nemen om ze op te laten warmen.
Wat natuurlijk onzin is en daarmee zou ik ze juist ziek maken…..maar toch……. Zeker als zoals vanmiddag dan een groepje eenden aan kwamen vliegen en na geland te zijn in een stukje open sloot zich “heerlijk” gaan zitten wassen. Brrr…. krijg het al koud als ik het zie.


Veel watervogels bevonden zich dus vandaag al weer op glad ijs en het blijft altijd een mooi gezicht, zeker als ze aan komen vliegen en glijdend het ijs overgaan en verder landen dat de bedoeling was. Die kwamen dus niet helemaal beslagen ten ijs.
IJs in de polder, dichte sloten, een zonnetje, fietsen, hier en daar wat fotograferen, koude handen krijgen.
Het is winter en dit weer vind ik gewoon zo heerlijk…….

Van winter naar lente…..

Wat een wereld van verschil in twee dagen tijd, vrijdag adviseerde iemand me nog om niet te gaan fietsen en vandaag konden de sjaal, handschoenen en muts de zolder op bij wijze van spreken, wat een prachtig zonnig voorjaarsweer was het.
Gisterenavond waren Peter en Chantal weer thuisgekomen van een geslaagde wintersportvakantie al hadden ze zelf niet geskied of zo dit jaar maar gewoon lekker een weekje met familie van Chantal doorgebracht.
Vanmiddag dus gauw even gaan kijken bij de kleine Yenthe wat was ze al weer gegroeid, zoveel wijzer geworden, al weer lachen, echt lachen en soms ook heerlijk scheel kijken.
Meteen het hete hangijzer ook maar aangepakt en een gesprek aangegaan over het oppassen. Maanden geleden hadden ze al gevraagd of ik ook een dag op wilde passen en ik had toen ja gezegd. Maar de geboorte van Yenthe heeft toch meer met me gedaan dan ik ooit verwacht had en ik wil gewoon eerst mezelf weer in orde hebben voordat ik deze verantwoording durf aan te gaan. Met pijn in mijn hart maar ze snapten het gelukkig wel. En ben dus eerste reserve geworden, bij ziekte of als ze eens wegmoeten maar niet iedere week een dag vast daar op gaan passen.

Ik vind het wel heel erg jammer maar toen ik naar huis fietste voelde ik ook een enorme last van mijn schouders vallen want ik was hier al maanden mee bezig of ik het wel aan zou kunnen.
Vandaag een lange route gefietst voordat ik bij Peter en Chantal was, langs de IJssel waar nog heel wat drijfijs in lag. Je zag in de polder dat alle vogels weer tot leven gekomen zijn.
Zaten ze twee dagen geleden nog kleumend bij elkaar nu was er volop leven, zag je weer reigers in de polder. Heel veel bergeenden, krakeenden, smienten. Een prachtig gezicht en fotograferen zonder dat je handen er af vriezen is ook niet verkeerd.