Een bittere smaak….

naamloosHad er eigenlijk best vrede mee eigenlijk dat de krant gestopt was, de manier waarop we geïnformeerd waren verdiende geen hoofdprijs en dat is een understatement maar toen vandaag de laatste krant op de mat viel deed het me toch wel weer wat.
Met veel blabla werd de wisseling van uitgeverij op de voorpagina bekend gemaakt. 
Eindelijk zag ik voor het eerst op een foto voor wie ik al een aantal jaren gewerkt had, dat geeft al te denken natuurlijk dat we die man nog nooit in het echie gezien hadden. Nooit eens waren uitgenodigd om te praten over de krant toen zij een jaar of vier geleden de uitgeverij overnamen. 
Nou ja onze afscheidsstukjes stonden er netjes in, had misschien verwacht dat in hun verhaal over de overname ook vermeld zou worden dat wij er (onvrijwillig) mee gestopt waren. 
Afijn het gaf me toch wel een bittere smaak het geheel. 
Had de krant nog nauwelijks gelezen toen ik gebeld werd door iemand van de RTV Krimpenerwaard, dat is de lokale omroep van de Krimpenerwaard.
Een keer per week hebben ze een live programma naamloos11voor tv waarin zaken uit de Krimpenerwaard aan de orde komen.
Ze nodigde me uit om vanavond dus al in het programma te komen om iets te vertellen over de overgang van onze krant. Ze overviel me er enorm mee en eigenlijk had ik er ook helemaal geen zin in om na te trappen en bovendien weet ik helemaal niet hoe en wat de nieuwe uitgever gaat doen. 
Als ik het zo lees verwacht ik dat de krant wel ergens in de bestaande bladen geïntegreerd zal worden maar ook dat weet ik niet. Wij zijn gewoon nergens over geïnformeerd dus wat moet ik daar dan over gaan vertellen. 
Dat begreep ze wel, kom dan iets vertellen over die 20 jaren dat je voor de krant gewerkt hebt zei ze daarna. Het is zo actueel nu dus wel mooi voor ons om er aandacht aan te besteden.
Maar ik heb gepast, het zat me vandaag toch nog wel hoog in mijn emoties voelde ik en weet hoe die dingen gaan, dan gaan ze toch weer vragen stellen over de toekomst of hoe het verder zal gaan. Dat is ook hun werk maar ik heb er niet aan meegewerkt.
Ze snapte het wel dus drong ze ook niet verder aan. “Je weet dat wij ook altijd nog mensen zoeken” zei ze nog wel voordat we het gesprek afsloten. 
imagesMaar even niet, ben momenteel heerlijk aan het tuinieren weer bij mijn zoon, daar lag nog wat achterstallig werk. Mijn schoondochter is natuurlijk nu ook thuis dus dat is ook wel gezellig voor een bakje thee tussendoor en een praatje. 
Nee hoor januari even pas op de plaats en dan zie ik het dus wel weer wat ik zal gaan doen, komt tijd komt raad en voorlopig verveel ik me nog voor geen cent. 

Een andere donderdagavond….

Vandaag weer heerlijk wezen Regenboog1 (Small)fietsen, was gewoon blij dat ik weer even op pad kon gaan hoewel het weer nog niet was om naar huis te schrijven, ik nog een hagelbui op mijn kop kreeg en een prachtige hagelboog zag boven de polder.
Zon en buien wisselden elkaar af maar mijn bakkie bij de Hema smaakte weer heerlijk.
Ja het restaurant was er gewoon nog, zo zie je maar soms denk ik wel dat mijn kopje koffie het in stand houdt 😉 maar niets is minder waar. Als ik niet meer kom draait alles gewoon door.
En zo gaat het dus in het hele leven denk ik filosofisch dan maar zoals ook de donderdagavond die bij mij 20 jaar lang de avond van de deadline was. Dan moest ik mijn stukken voor de krant inleveren. Meestal op het scherpst van de snede schreef ik mijn artikelen, een compliment voor KPN is wel op zijn plaats want het is nooit gebeurd dat ik mijn stukken niet door kon sturen door een computerstoring of iets dergelijks.
En dat was maar goed ook want het gebeurde zeer regelmatig dat ik pas om een uur of 3 alles doorstuurde, zeker de laatste 10 jaar dat ik gescheiden ben. De eerste tien jaar schreef ik mijn stukken altijd overdag om niet gestoord te worden door man en kind. Alleen las ik ze dan ’s avonds nog een keer door op foutjes, verkeerd lopende zinnen, nog wat dingen nakijken enz.
De laatste jaren toen alles veel digitaler werd allemaal kwam ook de zondag er nog bij om actueler te zijn. ontbijty.pngDaar was ik niet altijd blij mee dat ik iedere zondagavond ook nog zat te schrijven en mailtjes te lezen en door te sturen. Dus die zondagavond zal ik niet echt gaan missen.
De donderdagavond zal echt wel even wennen worden. Morgenochtend heb ik echt mijn laatste afspraak voor de krant staan. Ja hoor een gratis ontbijtje, why not, lijkt me een leuk idee om het zo af te sluiten. Vanavond moet ik nog mijn dankwoord schrijven, ik ga het maar kort houden denk ik.
Werd vandaag nog wel door mijn collega gebeld omdat het afgelopen week nog niet vermeld stond in de krant dat ze er mee gaan stoppen. Speelt er ergens nog iets vroegen wij onszelf af dat het toch nog doorgaat met een andere eigenaar en is dit gewoon een manier om ons er uit te wippen of ben ik nu te wantrouwig.  Ik bel nog een “spin in het web” van de media in de Krimpenerwaard of hij er iets over gehoord heeft. Hij is helemaal verrast had er nog niets over gehoord en zei ook dat hij anders wel contact met me zou hebben opgenomen. En ik weet dat hij zo is, we werken niet voor niets als 20 jaar samen voor weliswaar verschillende kranten maar zonder concurrenten van elkaar te zijn. Vorige week leverde ik hem ook nog een keer een foto aan en andersom is dat ook wel gebeurd.
Ik vind het wel raar dat ze het nog niet gemeld hebben in de krant maar aan de andere kant verbaast niets me ook meer.  5993049Ik stuur het dankwoord gewoon op met de restrictie erbij dat het dan ook wel echt de laatste keer is geweest anders sta je natuurlijk ook helemaal voor aap. Ga me nog beraden of ik wel naar de drukkerij ga op de 28e als we voor mijn gevoel als reactie op onze mails een afscheidsborrel hebben aangeboden. Als het nou nog spontaan gegaan was.
Maar goed…….. aan alle mooie dingen komt een einde dus ook aan mijn schrijverij voor de krant. Zondag verstuur ik mijn laatste mailtje en dan is het voorbij. Tijd voor wat nieuws…… ik ga het zien. Eerst maar even de feestdagen en alles weer achter de rug zijn en dan kijken wat ik ga doen. Want dat ik niet thuis blijf zitten weet ik in ieder geval zeker………
PS. Ik kom gauw weer lezen bij jullie maar had even mijn hoofd er niet zo naar staan……straks tijd genoeg haha……..

Twintig jaar later…….

FotoEen aantal jaren geleden toen ik werkeloos was geworden kreeg ik van het UWV de opdracht om een soort cursus te doen waarmee mijn kansen op de arbeidsmarkt verhoogd zouden worden maar werd er meteen bij gezegd als eerste toen we begonnen ga er niet vanuit dat het een baan ook oplevert.
Nou ja buiten dat het gewoon best leuk was met een aantal lotgenoten ervaringen uit te wisselen leverde het niet zoveel op voor me en dat had ik ook niet verwacht.
Een van de opdrachten was toen ook om een profiel aan te maken (verplicht) op LinkedIn en zo in de loop der jaren kreeg ik best veel aanvragen van mensen of ik ze toe wilde voegen en dat deed ik dan maar en verder heb ik er dus echt nooit meer wat meegedaan en kijk ik er ook nooit op.
So far so good. De afgelopen week kreeg ik opeens berichtjes gefeliciteerd met uw jubileum op het werk….  van die vooraf gemaakte felicitaties, niets persoonlijks en ik moest echt wel even denken waar ik een jubileum had en kwam uit op de krant, inderdaad het is al weer 20 jaar geleden dat ik daar begon.
De correspondent van het naburige dorp kende ik goed vanuit de haven waar wij ook met een boot lagen. Op een dag kwam hij naar me toe en zei, ze zoeken een nieuwe correspondente voor jouw dorp en ik heb je opgegeven. Hij wist dat ik graag schreef en ook in het clubblad was ik een vaste gast om er wat wetenswaardigheden te schrijven.
Ik moest wel even slikken, want schrijven voor je eigen clubje is toch wel wat anders dan schrijven voor een groter publiek en zeker in die tijd werd onze krant echt gespeld door een groot deel van de lezers en verscheen nog in 5 dorpen in de regio.
Maar ik ging op gesprek naar de drukkerij en werd aangenomen en begon, ik weet het nog precies met mijn eerste verhaal over de binnenkomst van Sinterklaas.
Een geleende camera van mijn broer want ik moest ook foto’s er bij aanleveren, die bleek het niet gedaan te hebben, het rolletje (dat waren van die ……..hahaha jeetje nog maar zolang geleden je kan je dat nu haast niet meer voorstellen nu alles digitaal is) zat er niet goed in dus mijn eerste aanlevering had ik geen foto’s. NFoto 1u had de fotograaf waar ik mijn foto’s moest laten ontwikkelen een goede klant aan de drukkerij en had zelf ook foto’s gemaakt en ik kreeg er een aantal van hem om mee te sturen.
In de afgelopen 20 jaar ben ik echt bij heel veel mensen, bedrijven, sportverenigingen, instanties, gemeente en weet ik wat voor evenementen, openingen en wat dies meer zij geweest. Ontzettend veel leuke mensen ontmoet, soms ook blunders gemaakt, heel veel geleerd en vooral mega veel plezier er in gehad.
De laatste maanden gaan de contacten met de drukkerij niet zo heel soepel, een nieuwe directie, te weinig advertenties waardoor sommige dingen niet meer kunnen, sommige interviews niet meer geplaatst worden en mijn enthousiasme ook wel iets getemperd is.
En regelmatig heb ik ook wel gedacht, zal ik er maar mee stoppen doe het ook al zo lang wat kan ik er nog verder aan toevoegen eigenlijk. Aan de andere kant blijft het gewoon zo heel erg leuk om te doen, kom ik nog bij zoveel leuke mensen en blijkt dat hoewel de krant veel dunner geworden en door de digitalisering ook minder gelezen wordt hij toch nog wel in een behoefte te voorzien.
Zoals deze week dus wel bleek. Ik had twee dames geïnterviewd die een bedrijf begonnen zijn in huisdieren van mensen verzorgen. De een doet het al een aantal jaren en de ander is net begonnen en samen hebben ze ook een samenwerkingsverband afgesloten. Nou ja ik had daar een stuk over geschreven en ben niet altijd tevreden maar in dit geval best wel.
Meteen de volgende dag na de verschijning van de krant werd ik gebeld door een van de dames die namens beide sprak om te bedanken. Ze was ’s morgens naar de markt geweest en zoveel keren aangesproken door mensen over het artikel dat ze zei “ik hoefde nog net geen handtekeningen uit te delen” . Bovendien kregen ze de eerste dag al een aantal klanten er bij.  En dat vond ik toch best leuk om te horen moet ik zeggen, ook na 20 jaar al klinkt dat misschien gek ben ik altijd nog best onzeker. Maar misschien is dat ook wel goed om scherp te blijven. Hoe dan ook. kaasVanmiddag werd er gebeld en stond die mevrouw voor de deur met een pakket van de kaasboer. Een fles port, een stuk kaas en een potje mosterd. Niet nodig natuurlijk want ik word gewoon betaald om te schrijven maar wel heel leuk natuurlijk.
En daarom ga ik nog maar even door zolang de drukkerij ook de stekker er niet uit trekt en dat gaat me echt niet om de cadeautjes of bedankjes (al is dat wel leuk natuurlijk)  maar gewoon omdat het toch nog steeds best in een behoefte blijkt te voorzien. En neem gewoon een lekker glaasje port op mijn jubileum haha. Proost…….

Herinneringen…

img_0077Ik ben nog steeds bezig met het opruimen van mijn fotobestanden en in dit geval de bestanden die ik heb bewaard voor de krant en dan kom ik soms onverwachte dingen tegen, foto’s gemaakt van mensen die ik me nauwelijks meer kan herinneren.
De een blijft je natuurlijk meer bij dan de ander. En zeker in deze tijd dat ik toch wel zo’n 7 eigen items had per week is dat ook wel logisch.
Ik luister meestal naar radio 2 terwijl ik aan het werk ben. Vanaf 12 uur heeft daar Gijs Staverman een programma en het grappige was dat ik opeens bij een bestand kwam van een evenement in een winkel waar ik hem op de foto had gezet dankbrief2terwijl ik naar hem zat te luisteren. Helemaal vergeten eigenlijk.
Zo heb ik in de loop van de jaren best veel BN’ers ontmoet en op de foto gezet, niet dat het zo bijzonder is hoor want de meeste zijn ook heel gewone mensen en waarom ook niet. Sommige hebben wel een beetje kapsones zoals ik wel met een aantal artiesten meegemaakt heb, zal geen namen noemen haha.
Zo kom ik ook een brief tegen met een voor mij heel vreemde tekst, totaal geen idee meer bij welk artikel dit hoorde, er staat dat het een bedankbrief is en wat ik kan bedenken nog is dat er een of andere actie geweest is voor een goed doel.
dscf5119Heel indrukwekkend was ook de serie foto’s die ik maakte van een begrafenis met koetsjes, met toestemming van de echtgenoot van de mevrouw die begraven werd. Wanneer zie je dat nu, ik had het nog nooit gezien maar dit herinnerde ik met nog precies dat ik het zo “mooi” vond.
Die gooi ik ook niet zomaar weg, niet dat ik er verder iets mee hoef maar sommige foto’s doen me meer dan anderen.
Trouwens eigenlijk heb ik er toch wel moeite mee om de foto’s weg te gooien. Er zitten zulke mooie foto’s bij en ik heb ook nog wel gedacht een keer om ze op FB te zetten zodat de betrokkenen ze er af kunnen halen maar ja dat is ook een mega werk weer dus heb ik alleen de originele foto die in de krant is gepubliceerd bewaard en de rest verwijderd en ook meteen de prullenbak leeggemaakt zodat ik achteraf geen spijt kan krijgen er van. Weg is weg.  haven1Soms kom ik ook onverwachte dingen tegen, een bestandje dat per ongeluk verkeerd opgeslagen is.
Zoals deze foto van een Duits stel Herbert en Hannelore die ieder jaar met hun opgebouwde sloep “Die Seehunt” uit Duitsland in Nederland met vakantie kwamen en bij ons in de haven altijd een paar dagen bleven voor de gezelligheid en daar ook vrienden gemaakt hebben. Nog ieder jaar krijg ik een kerstkaart van hen en stuur ik zelf ook een kaart. Ze komen niet meer naar Nederland met hun boot, daar zijn ze te oud voor geworden maar toch wel leuk om ieder jaar weer te horen dat ze er nog wel steeds zijn dus. En dscf7925om nog even in de havensfeer te blijven, de foto van het ambitieuze  plan van  een projectontwikkelaar om op het oude fabrieksterrein van IHC en gedeeltelijk in de Lek een aantal dure onder andere drijvende huizen te bouwen met ligplaats voor boot erbij. Een grote ontvangst van het plan met een uitgebreide catering, het mag wat kosten, maar nooit iets van gekomen. De burgemeester de middelste op de foto kijkt naar zijn nieuw gekregen pen alsof het eenpersoonskapsaloneen kostbaar kleinood is. De crisis gooide roet in het eten en nog steeds is er niets gebouwd op het terrein al is inmiddels wel de oude fabrieksloods waar wij ’s winters met de boten stonden afgebroken.
Zo spit ik weer even door de geschiedenis heen van zo’n 10 jaar geleden, ook wel weer grappig om terug te zien. Kom ik ook heel veel mensen tegen waarvan ik weet dat ze overleden zijn. Opvallend veel bedrijfjes die vol goede moed begonnen met een eigen zaak, zoals op de foto een mevrouw in een heel kleine smalle kamer een eenmanskapperszaak had gecreëerd. komkommerHeel veel van die bedrijfjes en winkels zijn inmiddels al weer verdwenen en wordt er nooit meer iets van gehoord.
En als laatste maar een keer in de komkommertijd, letterlijk een foto over aan elkaar gegroeide komkommers. Dan is het echt komkommertijd als zulke dingen in aanmerking kwamen voor plaatsing.
Weer twee jaar opgeruimd, nog een jaar of 8 te gaan dus als het echt zo koud wordt met veel sneeuw zoals voorspeld wordt hoef ik me voorlopig nog niet te vervelen.

Communicatie…..

digitale cameraCommunicatie, althans goed communiceren is iets wat blijkbaar niet echt hoog bij mensen op het verlanglijstje staat. En daar kreeg ik vandaag weer een mooi staaltje van toen ik de krant opensloeg waarvoor ik schrijf en las dat de volgende krant pas uitkomt op 16 augustus dus drie weken verschijnt er geen krant. Een luxe voor me want dat heb ik in al die jaren dat ik voor die krant werk nog nooit meegemaakt. Ook geen goed teken natuurlijk maar gelijk hebben ze wel, het is echt komkommertijd, weinig nieuws en weinig adverteerders.  Maar dat je het dan in de krant zelf moet lezen is wel apart eigenlijk. Had misschien ook wel handig geweest als ze ons daarover even een mailtje of zo gestuurd zouden hebben.
Maar dat betekent wel dat ik echt een paar weken ook echt vrij ben want ook bij het café waar ik nog een paar uurtjes in de week werk gaan ze twee weken dicht.
Echt voor mij een luxe. Want ook al ging ik op vakantie ik zorgde er altijd wel voor dat ik of van te voren al wat artikelen opstuurde en in ieder geval alle mailtjes wel doorstuurde.
Eigenlijk is het toch wel een apart verhaal mijn werken voor de drukkerij waar die krant gemaakt wordt.
Ik ging er werken in 1997 dus bijna al weer 20 jaar geleden als freelancer. floppyKreeg eigenlijk nooit een opdracht van waar ik over moest schrijven, kon gewoon mijn eigen ding doen en dat is altijd zo geweest. Natuurlijk heb je de verplichte nummers zoals Sinterklaas, Dodenherdenking, Koninginnedag, Hemelvaartsdag, artikelen voor adverteerders en dat soort evenementen.
In de begin tijd nog met een fototoestel met rolletje waarvan ik er maximaal 2 per week mocht af laten drukken. Ik ging best naar veel dingen toe in die tijd want er was altijd ruimte genoeg in de krant, veel adverteerders en de gemeente die het nieuws er in zette wat natuurlijk ook geld opleverde.
Een keer per week bracht ik het floppy (even diep nadenken, wat was dat ook al weer) en de foto’s naar een van de medewerkers van de drukkerij in een naburig dorp.
Al gauw toen de eerste digitale camera’s er kwamen kreeg ik er ook een. Een Sony cybershot. Een middag naar de drukkerij om tekst en uitleg te krijgen erover. Veel voordeliger dan al die rolletjes afdrukken en ik vond het super leuk om al zo snel een digitale camera te hebben.
Nou ja de floppy’s verdwenen en alles werd via internet aangeleverd, ook de foto’s en alle bestanden.
Contacten waren er nauwelijks. Een keer per week stuurde ik al mijn stukken door. Ik geloof dat in al die jaren ik misschien 3 x bij de drukkerij ben geweest. En we zijn met de correspondenten een keer met degene waar we het meest te maken hadden wezen eten om wat bij te praten.
Momenteel heb ik wel een goed contact met de andere correspondent. De krant is inmiddels veel dunner geworden, het gemeentenieuws is met de overgang naar de gemeente Krimpenerwaard verdwenen dus minder inkomen, minder pagina’s redactioneel ook. Er kwam een nieuwe eigenaar en het is dat ik zelf een keer gebeld heb of ik een gesprek met hem kon hebben anders had ik hem gewoon nog nooit gezien.communiceren De vaste krachten verdwenen en kwamen nieuwe mensen die ik ook alleen via de mail ken. Maar goed, nu dus opeens drie weken dat er geen krant verschijnt en dan moet je dat in je eigen krant lezen. Bijzonder toch. Ach eigenlijk is het altijd wel zo geweest dat wij als laatste op de hoogte waren of zou het een test zijn of we onze eigen krant wel lezen haha.
Het voelt wel een beetje aan alsof ik opeens eindeloos vakantie heb, ook wel gek eigenlijk maar zeker als het dit weer blijft heb ik er wel zin in. Wil eigenlijk nog een paar dagen naar Friesland en daar heb ik nu gewoon zeeën van tijd voor.

Nog even spannend……

De bruiloft van mijn zus houdt me toch nog wel bezig eigenlijk. Vandaag belde mijn zoon of de krant al binnengekomen was. Hij had alles geregeld met de drukkerij omdat hij daar afgestudeerd is dus de mensen goed kent. Er scheen iets verkeerd gegaan te zijn hadden ze hem gemaild, het label was er niet goed op gezet dus de zending schijnt ergens onderweg te zijn en niemand weet waar. Inmiddels is er een spoedbestelling gedaan om de krant opnieuw af te drukken en morgen moet hij als het goed is bezorgd worden. De kans is zelfs aanwezig dat ik hem twee keer krijg als ze achter de vergissing komen. Ik wacht het noodgedwongen maar af maar leuk vind ik het niet dat het zo loopt natuurlijk.
Dus nog even spannend hoe het gaat. Zou wel enorm balen en dat is nog zachtjes uitgedrukt als ie niet op tijd zou zijn.
Vanavond mijn camera’s vast in orde gemaakt. Alle contacten even gereinigd met alcohol en alle batterijen gecontroleerd en de accu’s opgeladen.
Morgen alleen nog even mijn broek korter maken en dan is alles klaar. Heb er wel zin in hoor, hoop dat alles goed gaat en het een leuk feest wordt.
Van mijn zus heb ik haar auto gekregen dus dat is makkelijk hoef ik niets te regelen om ’s nachts weer thuis te komen (hooguit schrappen haha).
Ze geven gelukkig mooi weer op, beetje vriezend en overdag zon. Het mag ook niet te hard gaan vriezen anders kan de rondvaartboot niet varen.
Nou voor mijn blogvrienden vast een klein stukje uit de krant. Een interview van Aimabel Weetgraag die in gesprek was met Maria Stavast een schoenenfluisteraarster:

Passen dezschoenen tinekee schoenen bij elkaar  !!!schoenenteun

Pas kwam ik ergens twee paar schoenen tegen, een paar herenschoenen en een paar damesschoenen en ik vroeg me af, passen deze schoenen bij elkaar en wat zeggen deze schoenen over deze mensen.
Ik besloot om een deskundige te raadplegen en kwam zo terecht bij de schoenenfluisteraar Maria Stavast.  Zij kan aan de hand van schoenen vertellen of deze mensen bij elkaar passen, het enige wat ze daar voor nodig heeft is een foto van de schoenen.
Een beetje likkebaardend kijk ik in de werkruimte rond van Maria, langs de wanden staan rekken vol met schoenen en laarzen in allerlei soorten en maten. Allemaal netjes op kleur en soort gesorteerd.
Ik word hartelijk verwelkomd met een kopje thee. We gaan aan tafel zitten en ik overhandig haar de foto.
Het lijkt wel of ze meteen een beetje in trance is………zoooooo zegt ze dat zijn twee paar nieuwe schoenen, laat me maar eens goed kijken.
De damesschoenen, wat zeggen die over deze dame. Een klein maatje dus dat zal een niet zo grote dame zijn, waarschijnlijk draagt ze graag rokjes of jurken, gezien het elegante schoentje.
Ze houdt ook van een verzorgd huis, alles een eigen plaatsje, is wel gastvrij, iedereen mag er altijd komen, ze houdt van gezelligheid en is creatief. Ze heeft wel een eigen mening maar staat ook wel open voor andere ideeën.  De herenschoenen, stoere maar nette schoenen. Dit moet een sportief iemand zijn, niet al te groot. Gaat meestal sportief gekleed, houdt van muziek vooral uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw. Is niet zo van de meedeiners. Maakt gemakkelijk contact met mensen en zit eigenlijn nooit om een woordje verlegen.  “En wat denkt u van deze combinatie” vraag ik Maria “Goed” antwoord ze meteen.  “Ze passen precies bij elkaar en vullen elkaar goed aan en gaan vast een goede toekomst samen tegemoet”.  Ik ben helemaal verrast eigenlijk dat iemand dit zo op kan maken uit twee paar schoenen. Zelf was ik nogal wat sceptisch toen ik hoorde over de schoenenfluisteraar. Maar na dit interview was ik helemaal om.  Ik kan zeker Maria Stavast bij u aanbevelen als u wilt weten of een komende verbintenis kans van slagen heeft.  U kunt Maria Stavast mailen op M.Stavast@hotmail.com   Van onze verslaggever A. Weetgraag

Ouderwets snel

krantDonderdagavond, altijd de avond dat ik mijn artikelen in moet leveren voor de krant en dus ook aan het schrijven ben, mailtjes lezen, foto’s bewerken en al dat soort dingen.
Daar ben ik dan heel de avond wel mee bezig en meestal wordt het ook wel nachtwerk omdat ik ook nog van alles tussendoor zit te doen dus.
Vandaag liep het eigenlijk anders. Ik was bij een nieuw bedrijf geweest voor de krant en daarna even gaan fietsen. Het was zulk zalig weer om te fietsen, wel aardig grijs maar totaal niet koud en praktisch geen wind.
Terug op de fiets en terugdenkend aan het gesprek zat ik in gedachte al het verhaal te maken voor de krant en toen ik thuis kwam dacht ik meteen maar even op papier zetten.
Het ging eigenlijk zo lekker dat ik meteen maar door ging met de andere artikelen, de mailbox leeg maakte en ook nog de foto’s ging zitten bewerken. Resultaat om 5 uur was praktisch alles al af.
Nog wel alles doorlezen natuurlijk en eventueel correcties aanbrengen.
Gewoon een raar gevoel eigenlijk.
Voordat ik alleen was ging het eigenlijk altijd zo, dan was de donderdagmiddag heilig en ging ik schrijven omdat ’s avonds met kind en man er te veel reuring in huis was om te kunnen schrijven. Moet toch een zekere rust hebben, hardop soms zinnen zeggen, niet afgeleid zijn door vragen, opmerkingen en dat soort dingen.
Het geeft me wel een rustig gevoel trouwens dus misschien is het wel voor herhaling vatbaar, terug naar mijn oude gewoonte.

Les van mijn kind……..

lerenHet kan verkeren, toen mijn zoon klein was leerde ik hem dingen, nu hij groot is leert hij mij dingen.
En dat is nog heel erg leuk ook.

Mijn zoon is momenteel bezig met een afstudeerproject op marketing gebied bij een bedrijf.
Daarnaast neemt hij als werkstudent ook zo nu en dan “klussen” aan zoals nu het voorzien van commerciële teksten op websites om in zijn onderhoud te voorzien.
Voor een kind dat zich afvroeg wat hij moest doen met een boekenbon of een boek heeft hij best een goed taalgevoel en zeker een goed gevoel voor commercie.

Meteen al had hij een paar weken geleden aan mij gevraagd of ik ook geen zin had om dat samen met hem te doen en dat leek me eigenlijk wel wat.
Als ik geen vaste baan kan krijgen, dan kan zulk soort freelance werk en het inval/vervangwerk (als ik tenminste aangenomen word 😉 ) en het werk voor mijn krant er voor zorgen dat ik misschien weer zelf in mijn eigen onderhoud kan voorzien.

Niet op de zaken vooruitlopen, gewoon kijken wat er komt en dat ook aanpakken en maar zien waar het schip strandt of misschien juist hard gaat varen.

Vanmiddag kwam mijn zoon mij les geven haha, in ieder geval vertellen wat de bedoeling was en voor welke sites hij de teksten nodig heeft, de lengte van de teksten en allemaal van dat soort dingen.

En het lijkt me leuk, ik ga het gewoon proberen dagboekkkkdit weekend om een paar te maken en daarna met hem te overleggen.
Vroeger als ik hem moest overhoren hadden we altijd ruzie, ben benieuwd hoe het zal gaan als hij mijn werk na gaat kijken en of ik een voldoende zal halen 😉

Zo lief………..

Vanavond pakte ik mijn eigen krant even om te gaan lezen en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik iemand ben die mijn eigen krant het slechts lees denk ik zomaar.

Een enquête heeft een keer aangetoond dat deze krant door 90 % van de mensen wordt gelezen en ik weet dat weel mensen hem echt spellen om te kijken wat er instaat.

Maar goed vandaag dus wel na het eten, en ik zie ergens bij een advertentie staan: Bekend van stukjes in ……….. de naam van de krant.

Ik kijk nog eens goed en daar staat mijn eigen foto in.

krant

Mijn buuf en buur en mijn oppashondje Dusty hadden deze advertentie geplaatst, ik vond het zo schattig, het maakte echt mijn dag zo goed.
Wat een lieverds zijn het ook eigenlijk, heb ze meteen opgebeld om te bedanken en zelf hadden ze al reacties van mensen gekregen.

Nou ja ik hoef dus nooit meer in mijn dorp te liegen over mijn leeftijd haha want dat is inmiddels wel algemeen bekend nu.