Het eerste krulletje…….

Vandaag is het Moederdag, het blijft een beetje gek nog steeds dat mijn moeder er niet meer is en al had ik er nu toch niet naar toe gekund, dat gevoel blijft. Eergisteren was het al weer 2 jaar geleden dat ze is overleden. Heb na haar overlijden een vestje van haar meegenomen dat ik altijd bij haar droeg als ik in de tuin werkte. Ik trek het vandaag aan en dat voelt best goed eigenlijk. 
Gisteren had ik echt een slechte dag die ik maar weer gauw wil vergeten. Het begon best goed en ik ben met mijn zus naar het dorp wezen wandelen waar een braderie was. Lekker op een terrasje koffie gedronken. Ging eigenlijk best goed, rustig aan gedaan. 
Maar weer thuis kreeg ik opeens een soort paniek, had een beetje last van mijn buikspieren die pijn deden (zal best van het lopen zijn gekomen) en ik dacht, o jee, heb vast te veel gedaan. Straks begint alles weer van voren af aan….nou ja de rest van de dag heb ik gewoon hangend en liggend afwisselend binnen en buiten doorgebracht en niks meer gedaan. 
Vandaag eigenlijk nergens last meer van, voelde me weer prima en wat kleine dingetjes gedaan zoals de afwas die er nog stond, een wasje gedraaid en de schone kleding in de kast gelegd. Allemaal dingen die niet veel energie kosten. 
Vanmiddag kwamen Peter, Chantal en Yenthe en werd ik verwend voor Moederdag.
Vanmorgen had ik Chantal al een leuke kaart gestuurd die ik gemaakt het met “Mijn eerste Moederdag” met een paar foto’s die ze nog niet gezien had van Yenthe. Ze vond het heel leuk. 
Afgelopen week appte Peter al wat ik wilde hebben voor Moederdag en ik had gezegd dat ik al zoveel moederdagmomenten ervaren had de afgelopen weken dat een cadeautje echt niet nodig was. Dat ze kwamen vond ik al het mooiste cadeau. Maar natuurlijk hadden ze wel weer wat gekocht, lekkere theesoorten met een mooie mok er bij. 
Toen Peter klein was had hij zo rond het jaar een kop met blonde krullen. Zijn krullen die hij zeker in de pubertijd regelmatig vervloekt heeft. 
Op welk tijdstip zijn krullen een beetje kwamen hadden we vorige week nog zitten bekijken in zijn fotoalbum.
Chantal, zelf in mijn beleving mooi maar wel stijl haar,  had altijd al gezegd dat ze hoopte dat Yenthe Peter zijn krullen zou erven en vandaag lieten ze trots een paar foto’s zien van haar in bad en inderdaad hoor, het eerste krulletje was een feit. Zo leuk om te zien dat ze daar zo blij mee waren haha…. alsof dat het allerbelangrijkste is. Nee hoor natuurlijk weten ze heus wel dat het niet zo is maar goed ik snap het wel.
Zelf was ik vroeger juist onwijs jaloers op mijn zus die lang en sluik haar had zonder een krul er in. Bij mij zat het nooit zo, het krulde ook aan alle kanten en ik was daar echt niet altijd blij wel. Nu wel trouwens, heb nog steeds krullend haar, het valt zonder dat ik er iets anders aan doe dan wassen en föhnen eigenlijk altijd wel goed en dat is verrekte gemakkelijk.  

Er waren eens twee kuikentjes…

Mijn schoondochter en ik zaten zo te praten over dat schaap dat op zijn kop lag en ik zei  dat ik nog wel eens een keer zou gaan kijken of het goed met haar ging en of ze lammetjes had gekregen.
“Weet je dan nog wel welk schaap het was” vroeg ze me en natuurlijk weet ik dat niet, zal ze echt niet meer herkennen maar er schoot me wel opeens een verhaal te binnen over Peter toen hij klein was en dat vertelde ik haar. En ik hoorde dat de paaseitjes al in de winkel liggen dus mag een Paasverhaal wel 😉 😉 ……..
Peter zat op de peuterspeelzaal rond Pasen dus hij was 3 1/2 jaar oud toen ze daar in de klas kuikentjes kregen.
Nu ben ik er al helemaal tegen om die beestjes, hoe leerzaam misschien ook, in een bak in de school neer te zetten zonder eigenlijk goede verzorging.
Het ging dus ook niet goed, er was geen warmtelamp boven die beestjes dus toen er nog maar twee over waren zei ik tegen de juffrouw zal ik die maar meenemen naar huis want anders gaan ze ook dood.rrr (2)
Dat vond ze wel een goed idee, zelf had ik nog een warmtelamp uit de winkel overgehouden dus we namen de twee kuikentjes mee naar huis, gingen eten kopen en ze kregen een grote teil waar ze in konden scharrelen, eten, slapen en groeien.
Peter vond het prachtig, iedere keer ging ie weer kijken bij de kuikentjes en ze groeiden als kool die twee, ze deden het goed.
Tot de op een gegeven moment te groot werden om nog zo in huis te houden dus vroeg ik aan de juf waar ze de kuikens vandaan had en belde die boer op. Ik mocht ze daar terug komen brengen.
Aanvankelijk vond Peter het wel jammer maar toen ik zei dat ze bij hun broertjes en zusjes in een grote schuur zouden komen had hij er wel vrede mee.
Samen gingen we naar de boer toe om ze weg te brengen. Geen massaproductie van kippen maar een schuur met kippen die ook naar buiten gingen gewoon voor de aardigheid, de eitjes en natuurlijk ook wel het vlees. (Maar dat vertelde ik maar niet nog)
De boer had er wel aardigheid in dat Peter de kuikentjes kwam brengen en toen we weer weggingen zei hij, kom nog maar eens een keer kijken hoor hoe het met ze gaat.
Nou ik dacht uit ’t oog uit ’t hart maar nee hoor na een paar maanden vroeg Peter gaan we nog een keer bij de kuikentjes kijken.
Dus wij weer naar de boer toe en daar liepen heel veel inmiddels al grote kippen en kwam de vraag “welke zijn het mama”.
Ik wilde hem niet teleurstellen, wees er willekeurig twee aan en zei kijk dat zijn ze Peter zie je hoe groot ze geworden zijn.
Hij had er helemaal vrede mee en voor hem was het goed zo.
Chantal vond het een prachtig verhaal en we moesten er ook smakelijk om lachen. En ook al is het al bijna 28 jaar geleden, ik weet het nog als de dag van gisteren, zo leuk was het.
Als ik de foto’s opzoek zie ik dat niet alleen de kuikentjes in drie weken goed gegroeid zijn maar ook Peter zijn krullenkopje….. wat schattig toch. Ben benieuwd of hun dochtertje ook van die krulletjes zal krijgen. En wat heb ik toch een vreselijk handschrift zeg……..

 

Van regen krijg je krullen……..

Vroeger had ik er een hekel aan, mijn krullende haar. Was altijd jaloers op mijn zus die van dat lange rechte haar met dito pony had. reggeenBij mij was het altijd aan alle kanten aan het springen en vooral mijn pony die soms zo kort geknipt werd was een ramp, zeker met regenachtig weer want het klopt inderdaad. Als het regent krult mijn haar meer.
Momenteel ben ik heel blij met mijn krullende haar dat altijd goed valt en heel gemakkelijk te knippen en te onderhouden is terwijl mijn zus altijd zit te tobben met haar dunne en steile haar. Het kan verkeren.
Na twee dagen simmen en zeuren, het weer vervloekend, mijn blog idem dito, mezelf een enorme zeur om niks vinden heb ik vandaag besloten om gewoon weer te gaan fietsen, weer of geen weer. Regen of geen regen. En ook om weer te gaan bloggen dan maar zonder foto’s. Na het Huttendorp dat volgende week begint ga ik wel eens op mijn gemak zitten kijken waar het fout zit, heb er nu geen zin in, desnoods maak ik gewoon een nieuw blog aan. (zei ze stoer).
Geprobeerd om tussen de buien door te gaan fietsen maar ja dat lukte natuurlijk niet dus op de heenweg kreeg ik een flinke bui over me heen. Wel even staan schuilen maar toch weer te weinig geduld om wat langer te wachten onder een boom en verder gegaan.
En inderdaad met een kletsnatte broek en haren (heb een hekel aan een capuchon) kwam ik bij het winkelcentrum aan. En na mijn haar gedroogd te hebben een beetje onder de blower in het toilet dacht ik, zie je wel van regen krijg je krullen nog steeds.
Een paar boodschappen gedaan, moest nog wat dingen kopen voor het jeugdwerk en weer naar huis gefietst. Het waaide flink en het was droog dus voordat ik thuis was, was mijn broek inmiddels ook weer opgedroogd.
“Je smelt niet van regen” zei mijn moeder altijd en inderdaad zo is het ook, moet gewoon lekker blijven fietsen, dan maar een keer een bui op mijn kop, het is niet anders.