Netwerken….

netwerkenVanavond had ik een uitnodiging gekregen voor de krant om aanwezig te zijn bij een jaarlijkse bijeenkomst van een Stichting die de sportparken in een aantal kernen beheert.
Een presentatie en een etentje er bij dus natuurlijk had ik die uitnodiging aangenomen want ik weet dat het meestal wel een bijeenkomst is waar aardig genetwerkt kan worden.
Vertegenwoordigers van de gemeente, de stichting en andere verenigingen die gebruik maken van de terreinen.
Als ik binnenkom valt het eerste me op dat het vrouwelijke geslacht wel heel slecht vertegenwoordigd is, sterker nog er is een vrouw die de presentatie verzorgt en ik dus.
Pas later komen er nog twee vrouwen bij en zo’n 40 mannen.
Kan je nagaan dat in heel veel besturen en stichtingen de vrouwen nog steeds niet echt heel sterk vertegenwoordigd zijn.
Een aantal sprekers over wat er tot stand gekomen is het afgelopen jaar en wat er nog in de planning zit. Zat wel aan een leuke tafel met een aantal goede gesprekken, onder andere een heel opbouwend gesprek over de krant waarvoor ik werk.
Meteen een afspraak gemaakt om eens bij elkaar te gaan zitten om te kijken hoe we toch kunnen zorgen dat er wat meer sjeu komt in de krant. Het voelt aan als heel positief.
Lekker gegeten en niet gebleven bij de nazit want ik had nog een uitnodiging voor de opening van een tentoonstelling van kunstenaars. De kunstsuper, gevestigd in een leegstaande ruimte boven de Appie waar ze een maand lang exposeren, maar ook activiteiten hebben op gebied van muziek en creatieve activiteiten waar je aan mee kan doen.
Het is er heel gezellig en na een gesprek met de drie organisatoren sluit de tentoonstelling en schuif ik nog even aan met een rood wijntje bij de tafel van de organisatoren en exposanten.
Ik ken er inmiddels al aardig wat mensen van dus een mooie gelegenheid om weer even bij te praten. Heel grappig was dat ik in gesprek kom met een vrouw die in het dorp woont waar ik geboren ben. Maar ze komt uit Rotterdam en vertelt dat ze de stad vaak wel heel erg mist. De bedrijvigheid, gewoon wat de stad de stad maakt. En in het dorp waar ik woon zegt ze, het lijkt wel of al de mensen op elkaar lijken daar. Ik zeg dat ik in dat dorp geboren ben kunsthaha. Ze probeert meteen haar stelling wat minder sterk te maken en als ik wegga zegt ze nog, ik hoop niet dat je het vervelend vond wat ik zei. Nee hoor zei ik, wij zijn daar toch import en ik snap helemaal wat je bedoelt hoor. Zo grappig.
Een avond die helemaal staat in het teken van netwerken. Dat maakt toch wel dat ik mijn werk voor de krant nog steeds geweldig vind eigenlijk. Nieuwe mensen ontmoeten, leuke gesprekken, de dingen die erbij komen zoals een etentje zo nu en dan of zo’n gezellige nazit bij een expositie zoals vanavond.  I love it……….

Kunst met een grote K….

WIMWim 2Kunst is denk ik iets heel persoonlijks, je vindt het mooi of je vindt het niet mooi. Of een heel enkele keer zoals ik dat zelf ervaren heb bij een kunstschilder ga je anders naar kunst kijken.  Deze bevriende kunstschilder maakte schilderijen met grote vlakken. Ik vond er echt helemaal niets aan tot hij een keer een lezing gaf voor een aantal dames van een vrouwenclub en hij vroeg of ik een keer koffie wilde schenken. Ik luisterde mee toen hij over zijn kunstwerken vertelde en hoe ze ontstaan waren. En opeens keek ik er anders naar ook al zou ik ze daarna nog niet in mijn huiskamer willen hangen. Grappig nu ik een foto zocht van zijn kunst zag ik dat hij toch ook weer een andere weg is ingeslagen. Waar zo’n blogje al niet goed voor is.
Afgelopen zaterdag was ik bij een onthulling van een kunstwerk bestaande uit 25 zalmen die op een kademuur gemonteerd zijn met daarbij een aantal regels uit een lied dat de zalmvissers zongen bij iedere 25e zalm die gevangen werd om God te prijzen voor hun goede vangst.
Ons dorp had vroeger een traditie van zalmvissers. Met houten schouwtjes voeren de vissers rond 1850 de Lek op om de smakelijke vis te vangen. Later werden ze vervangen door een ijzeren variant.Zalmen Rond 1910 kwam de zalmvisserij op zijn gat te liggen. Anno 2007 is er nauwelijks nog iets wat in Lekkerkerk aan die glorietijd herinnert. Volgens de overlevering dwongen dienstbodes bij hun bazinnen af dat ze niet meer dan drie keer per week ’roode visch’ wilden eten. Alle houten schouwen zijn verloren gegaan. Zonde, vond de historische vereniging Lekkerkerk door de Tijd en ze bouwde dan ook een historische schaalmodel van een zalmschouw na.
Leuk detail is wel toen alles klaar is dat ze er achter kwamen dat er fouten stonden in de regels die aangebracht waren waardoor ze opnieuw gedaan moesten worden.  De kunstenaar was blijkbaar beter in beelden maken dan in taal.
Maar goed, na afloop van het gebeuren kregen we koffie aangeboden in een zaaltje en zat ik zo te praten met een aantal mensen over kunst.
Nu is er bij ons jaren geleden een kunstwerk geplaatst bij de rotonde die de entree van ons dorp vormt.
Daar is een soort gebouwtje noem ik het altijd geplaatst. Het idee er achter is dat alles in onze Krimpenerwaard eeuwig verzakt door de veengrond. Dat gebouwtje dat
staat scheef en symboliseert dat. Het bracht een hoop commotie te weeg en het werd meteen een “pishok”genoemd. http://rotondekunstouderkerk.blogspot.nl/2013/07/kunst-aan-de-n210_27.html
En heel eerlijk gezegd daar lijkt het ook wel veel op hoor en toen ik er eens inkeek rook het zo dat het er ook wel voor gebruikt wordt, mooi vind ik het niet en het doet mmonumental5.nede ook totaal niets. Ik fiets er bijna dagelijks langs maar afgelopen week vroeg ik me af, staat dat “ding” er eigenlijk nog wel en ja hoor hij staat er alleen is er een grote fietsenstalling voor gebouwd.
Nou ja we kwamen in gesprek en ik begon over dat pishok, niet wetende dat de mevrouw die daar aan tafel zat in de kunstcommissie had gezeten toen dat kunstwerk aangeschaft werd en zij daar ook voor gekozen had. (ik kan soms zo subtiel zijn haha) Ze vloog tegen het plafond ongeveer toen ik het een pishok noemde.  Maar goed achteraf werd het toch nog wel een interessant en leuk gesprek over kunst en kunst met een grote K. IMG_5631 Ik weet niet het verschil hoor, het is ook een persoonlijke beleving. Ik kocht een keer een abstract schilderij van een heel onbekende schilder maar het deed me wat en nog steeds. In een periode dat ik het niet makkelijk had gaf dat schilderij mij altijd een soort troost.
Zo denk ik gewoon dat iedereen kunst op een andere manier beleeft en denk dat het daar ook voor bedoeld is.