High five Oma !!!

Aardbeiene 1 (Middel)Zaterdag had ik afgesproken even naar Chantal, Peter en natuurlijk Yenthe te gaan maar Peter belde, het is onstabiel mam,we komen naar jou toe.
Helemaal leuk natuurlijk.
Ik zoek al vast wat dingen op voor die kleine om mee te spelen of bezig te zijn maar ze heeft haar eigen plan al klaar hoor.
Ze wil naar buiten en het is droog en helemaal nog niet koud.
De vorige keer vond ze de kikkervisjes in de vijver zo leuk, ik pakte er toen een paar in mijn handen en liet ze aan haar zien.
Vandaag wilde ze dus ook naar buiten. Ik liet haar de aardbeien zien en natuurlijk werden de mooie rode die er aan hingen geoogst en mocht zij ze opeten.
Eerst wassen hè en dan lekker smikkelen.
Waar zijn de kikkervisjes, ik vertelde dat het nu kikkertjes geworden zijn en in de tuin rond hippen. Als ze een jaartje verder is snapt ze dat vast weer beter hoe dat gaat met kikkertjes.
Kikkers 3 (Middel) Ook de schaatsenrijders die op het water lopen vindt ze zo mooi om te zien. Ze noemt ze spinnen. Ik zeg, kijk ze spelen tikkertje….ja zegt ze haha. Heerlijk dat ze zo van alles wil ontdekken.
Peter zei ook, deze tuin is een hele ontdekkingstocht voor haar.
Ik liet haar de boontjes zien die aan het groeien waren. De frambozen en komkommers en tomaatjes.
Ze is al bijna weer 2 1/2 jaar.
Toen ze geboren werd hadden haar ouders een boekje waarin alle kraamvisite iets mocht schrijven wat je wilde doen voor haar. Waar je haar mee kennis wilde laten maken.
En ik had er in geschreven dat ik haar wilde kennis laten maken met de natuur om ons heen.
En die belofte kan ik zo heel goed waarmaken. Had ook nog een heel mooi boekje voor haar gekocht in Apeldoorn.
Voordat ze het uitpakte vertelde ik haar dat ik in de bossen was geweest en daar heel veel dieren had gezien, hertjes en nog meer. En dat in het boekje al die dieren stonden en ook waren daar bij de plaatjes “voelplaatjes” gemaakt zodat je kon voelen hoe zo’n dier aanvoelde. Van het hertje tot een egel. Zo grappig en leuk boekje.  schrijvers 2 (Middel)Ze vond het prachtig.
Kijken naar de vissen in de vijver, wel opletten natuurlijk want in haar enthousiasme zou ze er zo in duikelen.
Ze had het prima naar haar zin. Als ze weer weg gaan en op weg is naar de auto roept ze: Oma high five en ze komt weer terug lopen. Ik geef haar een high five en een dikke knuffel wil ze ook nog hebben.
Wat is het geweldig toch zeg, zo’n kleinkind, bijzonder en ik geniet daar echt zo heel erg van. Het mocht weer een keer een kleinkind blog. Zo jammer dat ik geen foto’s mag plaatsen of filmpjes want had zo’n mooie foto uit Wildlands waar ze geweest zijn waarop Peter staat met 3 parkieten op zijn handen en hoofd en zij helemaal in verwondering er naar staat te kijken. Echt prachtig en een nieuwe achtergrond van mijn computer.

De knop om……

Bijene 1 (Middel)Gisterenavond na het fietsen ging ik wat papieren uit zitten zoeken en opruimen en opeens betrapte ik mezelf er op dat ik opeens niet meer aan pijntjes en dingen dacht en ik me een stuk rustiger voelde worden. Niet als een gestreste kip zoals de dagen er voor op de bank zat, zo van wanneer begint het weer.
Wim had al weer gebeld, wat een schat is het toch. Ik twijfelde nog of ik vandaag wel zou gaan werken en hij zei ook, misschien kan je het beter wel doen. Hommelel (Middel)Gaat het niet dan kan je altijd nog naar huis gaan toch. (Hij weet dat ik een makkelijke werkgeefster heb).
Vannacht weer heerlijk geslapen (alle nachten hoor trouwens ondanks mijn stress/paniekdingen) en vanmorgen gaan werken.
Niet dat ik niks meer voelde maar het leek wel of het een plaatsje had gekregen en dacht, oké Bloempjes tuin 5 (Middel)precies bij die beweging heb ik er last van en voel ik pijn. Ik ging me steeds beter voelen.
Weer op de fiets gestapt, het was net weer droog en heerlijk bij de Hema weer eens een keer een bakje/broodje gedaan. Een prima medicijn.
Gewoon weer dingen doen had ik blijkbaar even nodig.
Ooit in de laatste jaren van mijn huwelijk heb ik ook best vaak last gehad van paniekaanvallen, geen auto meer durven rijden, op zijn slechts alleen nog maar zo snel mogelijk naar mijn weg, het aller-kortste Hommelele (Middel)rondje met de hond doen om zo snel mogelijk weer thuis en binnen te zijn. Hyperventilatie… gewoon rottige dingen allemaal, veel stress.
Eigenlijk de laatste jaren (op soms een dipdagje) weinig last van gehad en dit overviel me best, was gewoon een rottige week zo voor mezelf. Dacht dat ik dat wel helemaal achter me gelaten had.
Destijds ben ik gaan praten met een maatschappelijk werkster die mij enorm geholpen heeft met praten en tips…. Ze deed haar naam eer aan Rietje Raatgever (niet te krap kijken hé ik weet dat raadgever met een d is maar zij heette nu eenmaal zo)
Vanmiddag voelde ik me weer zo prima dat ik meteen weer van alles wilde gaan doen maar ik dacht, ho ff draaf nou weer niet gelijk door Anna (zo noem ik mezelf altijd als ik me streng toe moet spreken). Bloempjes tuin 1 (Middel)
Vandaar dat ik maar een lekker bakje thee genomen heb, een filmpje opgezet in het kinder/flauw/leuke/ontspannende genre. Hugo echt zo’n sentimenteel verhaal maar zo heerlijk om even te zien lekker liggend onder een dekentje op de bank, zelfs zonder in slaap te vallen.
Ben best blij dat de knop blijkbaar weer een beetje omgezet is en hoop maar dat het ook zo blijft want paniek/angst is gewoon een slechte raadgever. En als ik me zo blijf voelen aankomende weekend weer naar Wim.. zo’n zin in.
Wat hommel(e)s omdat ik ze gewoon zo mooi vind, heel de dag bezig om al mijn plantjes te bezoeken……en nog belangrijker te bestuiven….

Het kleine boekje “Over romantiek”

Noekje liefdereTijd geleden maar weer eens een klein boekje uit mijn mini boekenkastje getrokken.
En nu mijn eerste weekend weer met Wim vond ik dit wel een toepasselijke titel.
Al moet ik wel zeggen als er twee niet romantisch, sentimenteel en wel bijzonder nuchter zijn, wij dat wel zijn.
Maar we waren (en hoop ik zijn we dat nog steeds) maatjes die elkaar heel goed begrijpen, dezelfde interesses hebben en dat is in ieder geval voor mij belangrijker dan romantiek. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik het fysieke samenzijn (wat zeg ik dat netjes he) niet fijn vind, integendeel daar genieten we ook enorm van.  En Wim verwent me altijd met aandacht, iets speciaals te eten maken, vaak een aardigheidje voor me.
Nou ja niet te veel uit de school klappen……. haha….. Hier een paar gedichtjes die voor mij nog net konden want de meeste vond ik echt wel veel te zoetsappig……

Boekje lifede 2

Boekje liefder 6

Boekje lieefdfe

Moederdag….

Sticker tekeningVandaag moederdag, wel een bijzondere dag en vanmorgen was ik wel een beetje weemoedig er van. Heel veel herinneringen kwamen boven, aan mijn moeder, toen Peter klein was, ontbijtjes op bed, de andere kinderen en dat mag ook wel op deze dag.
Beetje raar weer ook, vanmorgen nog onverwacht warm, ook wel een beetje broeierig.
Soms weet je ook niet wat je aan moet trekken aan kleding.
Had het ook niet verwacht dus de plannen maar even omgegooid en een poosje in de tuin gaan werken. En de tuin ook eens goed gesproeid want jeetje wat is alles ook droog zeg.
Vanmiddag kwamen Peter, Chantal en Yenthe wat een geluk zeg….
Had de doos met stickers en een boekje klaargezet voor Yenthe en had ook nog een spelletje voor haar gekocht. Dat vond ze leuk maar ze ging ook meteen mijn huis doorlopen en wees alle dingen aan die ergens stonden en waar ze de vorige keer ook mee mocht spelen. Een klein boekje uit de kast, een paar poppetjes en een eendje. De duplo blokken die ik deze keer niet gepakt had haha. Nou ja natuurlijk ging ik ze even halen voor haar. Zo grappig, ze was echt niets vergeten.
Kreeg ook nog een mooie bak met planten voor buiten op tafel. Kortom zo geweldig leuk toch. Het deed me meer dan goed. De stickertekening kreeg een mooi plaatsje op het magneetbord.
Vandaag verder een vrije dag genomen, niet gefietst en niet gewandeld maar toen Peter, Chantal en Yenthe weer naar huis waren gewoon drie uur achter elkaar liggen slapen op de bank. ….Count my blessings……. wat een mooie dag.
Bloemen

Echt een goede vrijdag…..

Nespolder (Middel)Gisterenavond zo genoten van de Passion, vooral het laatste lied, ik hoopte zo dat er een stukje vanuit Gouda bij zou zitten dat Sieb van der Ploeg als Jezus op het stadhuisbalkon verscheen. Voor mij (ook omdat het natuurlijk zo herkenbaar was en ik fan ben van Sieb van der Ploeg) was de aflevering in Gouda de allermooiste.
Ik werd op mijn wenken bediend en voelde van top tot teen kippenvel…. geweldig. Ik vond het zo indrukwekkend.
Vandaag weer zo’n prachtige voorjaarsdag. Ik word steeds luier haha en ga lekker buiten zitten lezen in het zonnetje….  Even tussendoor met mijn vriendin zakken tuinaarde op gaan halen. Ik op de fiets naar de winkel, zij met de auto (het is dichtbij mij) zodat we de afstand bewaren. NEspolder 3 (Middel)Fijn dat ze het even wilde doen dan kan ik ook weer vooruit in mijn tuin met dingen uitpoten. Even nog staan kletsen in de tuin, moet kunnen.
Peter appt weer een filmpje door van Yenthe waarmee hij in de kamer aan het voetballen is. Zo schattig om te zien. En de opmerking als ze een keer mis trapt en Peter zegt “mispoes” en zij antwoord “mispoes appelmoes”….. geweldig wat een kind haha.
Ik zei wel “jij mocht van mij niet voetballen hoor in de kamer” en ik weet dat Yenthe dat eigenlijk ook niet mag en terecht maar goed even een keer voor een filmpje leuk toch.
Voor vandaag had ik de pakketten voor de Pasen besteld voor hen en voor mijn zus en zwager ook een pakket. Even later al weer een filmpje hoe ze het uitpakt en dat grote ei laat ze zich niet meer afpakken….. ik krijg wel tien kushandjes…… Ff slikken maar ook zo genieten er van.Bergeenden (Middel)
Ik blijf lekker zitten/liggen lezen in het zonnetje……. goh een tijd geleden dat ik me tijd gunde om een boek te lezen en dit is al mijn tweede van deze week.
Vanmiddag ben ik eerst een eind gaan fietsen en een stuk verderop in een natuurgebied gaan wandelen. Heerlijk is het..   wat is het momenteel toch mooi overal.
Als ik daar aan het wandelen ben belt mijn zus, ze heeft haar pakket ook gehad en vond het zo leuk. Ook wel grappig dat we hetzelfde idee hadden om wat te sturen.
Vanavond lekker een Chineesje opgehaald en nog buiten zitten eten… Even geen zin om te koken……  Nog een hele tijd met Wim zitten praten. Hij mist het ook dat we het weekend niet samen wat kunnen doen en bij elkaar zijn met Pasen……. Er komen vast wel weer betere tijden.
Wat een mooie dag……. en al weet ik dat Goede Vrijdag een andere betekenis heeft, voor mij was het ondanks alles echt een goede vrijdag.

 

 

Het dilemma….

06274c0b-1506-4e5d-ab69-2ea5abeb65d2_thumb840Daar zit ik dan vanmiddag in mijn schone huisje helemaal klaar om morgen te vertrekken naar Apeldoorn als ik de extra uitzending hoor over het coronavirus en de maatregelen en adviezen die gegeven worden.
Een daarvan is vermijd het openbaar vervoer als je ouder bent.
Om een uur of 5 belt Peter me op en ik vertel hem mijn dilemma, wat moet ik doen, wel of niet naar Apeldoorn gaan. Hij is er redelijk luchtig over, je gaat de goede kant op mam, als je nou richting Brabant zou moeten. En ja in Italië daar is alles toch wel anders dan hier in Nederland geregeld. Je bent toch gezond en mankeert niets.
Had er zelf ook al over na zitten denken. Dan maar met de fiets naar Gouda (nog wel een dingetje met die knie maar goed, wel te doen, dan maar wat langer onderweg) zodat ik de bus zou vermijden. En had me voorgenomen, ik neem dan een 1e klas kaartje daar zitten altijd maar een paar mensen.
De trein waar ik gewoonlijk mee gaat is altijd een heel drukke trein en zeker als ik naar huis ga is het altijd wel stampen.
Eigenlijk had ik mijn besluit al genomen om toch maar te gaan.
Zo’n uur of 7 belt Peter me weer en zegt, mam denk er toch maar eens over na hoor, ze raden toch echt aan oudere mensen om niet met het OV te gaan. En ik hoorde dat het hier nu al net zo erg is als twee weken geleden in Italië het geval was.
image-2018-09-27_1Mijn twijfel die ik al had werd nog wel groter en ik ging Wim opbellen en vertelde mijn dilemma. Tja en ook hij had zoiets ik snap het best als je niet komt met het OV. Ja als ik naar hem op de fiets zou kunnen was het totaal geen probleem. Vorige week kon ik ook al niet door mijn val. Ik baal er best van maar ja soms zijn dingen belangrijker.
En ik ben echt niet iemand die als een slaaf van alles opvolgt wat er gezegd wordt maar toch, we zullen dit als Nederland met elkaar moeten klaren en die adviezen worden niet voor niets gegeven. Je moet toch vertrouwen op deskundigen. Hoewel die het naar mijn gevoel ook niet altijd precies weten omdat het gewoon zoiets onbekends is.
Ik blijf dus thuis.  Wim gaat alles op zitten noemen wat hij al voorbereid heeft voor ons weekend. Hij kookt altijd iets bijzonders en had voor morgen een Japans gerecht gedacht. De pestkop.
Alle inkopen al gedaan……. ik zeg hou op, hou op, het is kwart voor 8 stop maar ik fiets gauw naar Appie en koop een fles wijn en ga me bedrinken vanavond. Hij schiet in de lach maar gaat vrolijk verder. Ik had voor zaterdag al een leuke route opgezocht om te gaan fietsen. Speciaal voor jou van die beschuiten gekocht die je zo lekker vind.
Mijn schuldgevoel groeit en groeit maar nee hoor, hij snapt het best hoor.busstationDit wordt weer een weekendje zonder hem..  ik ga hem zeker missen. Getver. Dat is het risico van een lange afstandsliefde en beide zonder auto afhankelijk van OV. Het is niet anders maar ik hoop dat het snel beter gaat met dat virus en het onder controle is. We moeten het met elkaar maar uitzitten….. ben niet de enige die zijn planning moet omgooien.
Kan gelukkig weer lekker fietsen en buiten zijn, in de tuin werken op mijn gemakkie als het weer meezit, daar heb ik geen last van virussen en dat soort dingen…… vervelen zal ik me zeker niet maar jammer is het wel.

Elkaar sparen…..

101 Oktober 1981 Carolien en Carolien kwamen graag in de winkel helpen maar ook met jou spelen .jpg 1 (2)Soms sparen mensen onbewust elkaar door dingen niet uit te spreken. En opeens als het uitgesproken wordt dan is dat zo bijzonder mooi zo hartverwarmend en dat had ik dus vanmiddag toen ik met Peter aan de telefoon was.
Een paar weken geleden had ik mijn filmpjes en video’s van Angela en Peter weggebracht en in het weekend kreeg ik bericht dat ze klaar waren dus vanmiddag ben ik ze op gaan halen.
Ik stuurde Peter een appje want hij vertelde pas al dat hij er zo nieuwsgierig naar was en ook naar de filmpjes van Angela. Het is natuurlijk zijn zusje maar omdat ze al overleden was voor hij geboren werd heeft hij daar weinig van meegekregen.  Toen hij wat groter werd wilde hij wel altijd naar de foto’s kijken van die baby in het fotolijstje op de kast en nog later hebben we wel dingen verteld wat hij voor zijn leeftijd kon begrijpen. En er werd dan ook wel regelmatig over haar gesproken.
Maar voor hem was het natuurlijk ook wel wat vreemd, hij had wel een zusje ( of eigenlijk 3) maar was toch “enigst” kind voor iedereen.
Een paar weken geleden had ik de foto’s van Angela allemaal aan mijn ex gegeven en zijn vriendin Erica vertelde mij dat ze op sommige foto’s Yenthe zo op Angela vond lijken. En natuurlijk dat had ik ook al gezien, vooral die ogen en dat blonde kopje met haar,  maar ik durfde dat nooit te zeggen tegen Chantal of Peter.
Omdat ik het gewoon moeilijk vond omdat Angela het syndroom van Down had. Nou ja dat kan ik eigenlijk niet uitleggen maar daar had ik moeite mee omdat ik bang was dat zij dat niet leuk zouden vinden als ik dat zou zeggen.
Ook mijn zusje die Yenthe een tijdje niet gezien had en haar weer zag vertelde dat ze gewoon geschrokken was omdat ze ook die gelijkenis met Angela zo zag.
Mijn zusje woonde toen Angela geboren was bij ons op kamers, voor haar was het een soort zusje en zij maakte haar natuurlijk intensief mee omdat we altijd met elkaar aten en in een zelfde huis woonden.
102 nov 1981 allebei een staartje mama .jpg 1.jpg 2 (2)Afijn, vanmiddag had ik Peter aan de telefoon en hij vertelde heel benieuwd te zijn ook naar de filmpjes van Angela.
“Ik heb het nooit willen zeggen mam” zei hij, “maar er zijn momenten dat ik Yenthe zo op Angela vind lijken als ik die foto’s van haar zie”.  Een onbeschrijflijk warm gevoel ging er door me heen. Dat heb ik ook wel gehad hoor Peter zei ik, maar ik heb het ook nooit willen zeggen.
We hebben een avondje filmpjes kijken gepland. De filmpjes van Angela waren langer dan ik in gedachte had en op verschillende tijden gefilmd. Had gedacht er emotioneel van te worden of verdrietig maar nee ik was alleen maar blij, trots en zo blij dat die filmpjes er zijn en ik koester ze zo als een mooie herinnering.

Dit jaar……

41247514_23842974263560772_6821959073227866112_n.pngDe laatste dag van het jaar en eigenlijk de laatste week kijk ik toch wel regelmatig terug op dit jaar. Een heel bijzonder jaar werd het voor mij in veel opzichten.
Het belangrijkste natuurlijk 23 januari dat mijn kleindochter Yenthe werd geboren. Een zo blije maar ook zo emotionele gebeurtenis en de blijdschap dat ze gezond was, een prachtige baby en nu al weer zo’n geweldig leuk kleinkind, al weer bijna  lopend waar ik het hele jaar al zo van genoten heb.
De zo moeilijke beslissing om niet op te gaan passen, achteraf een heel goede beslissing maar hoe graag was ik wel een oppasoma geweest maar het is goed zo. De rollercoaster waarin ik terecht kwam door al mijn eigen herinneringen aan mijn eigen “meisjes” die zo sterk terug kwamen.
Ik ben de tuinoma geworden die ook een bijdrage levert aan dit jonge gezinnetje door regelmatig de tuin bij te werken. En ik stel me zo voor volgend jaar dan loopt die kleine uk al achter me aan om oma te helpen in de tuin.
Wim en Ik.jpgTwee keer geopereerd, best heftig allemaal, me nog nooit zo beroerd gevoeld dat weekend dat het helemaal mis ging. Maar ook zo mooi om te ervaren dat Wim echt een maatje voor me is in goede en slechte tijden.
Blij dat het allemaal weer achter de rug is en ik me weer helemaal gezond voel. Iets om zo dankbaar voor te zijn.
Zo’n geweldige zomer beleefd dit jaar, zowel hier als in Apeldoorn zo genoten van dat mooie weer en de weekenden samen met Wim.  Veel gewandeld en gefietst in de natuur, wat dat betreft en nog veel meer zitten we zo op een lijn. Hij voegt zoveel moois toe aan mijn leven.
Dit jaar ook vaak gekozen voor mezelf, de dingen doen die ik leuk vind zoals gaan fotograferen. De polder, de natuur ingaan voor mij puur genieten.
Officieel met pensioen gegaan, aow-er geworden. Zo opgelucht van de gemeente af te zijn. (Al moest ik deze laatste maand gewoon weer drie keer bellen omdat ze me niet uitbetaald hadden, ze leren het ook nooit maar het is weer goed gekomen).
Kortom een jaar dat alles in zich had, diepe emoties, liefde, verdriet alles zoals het leven is…….
Voor iedereen voor 2019 vooral gezondheid (toch het allerbelangrijkste) liefde en een mooi jaar gewenst……. en heb het goed…….

Anneke-designstyle-cartoon-m.png

Ondanks of juist daarom ??

10409067_10152469550838008_8519951723546083157_nVandaag was weer zo’n dag, 14 november en 33 jaar geleden beviel ik van Hannah, ze leefde niet. De bevalling was een rampeplan, halverwege werd ik helemaal weggespoten en werd zij letterlijk “gehaald”.
Gisterenavond zat het helemaal in mijn systeem maar vanmorgen in eerste instantie dacht ik er helemaal niet aan.
Tot ik ging zwemmen met mijn vriendin die zei dat haar overleden zoon morgen jarig zou zijn geweest en hij zou 60 jaar geworden zijn, hij overleed vorig jaar december.
Pas toen kwam het weer in mijn gedachten. En dat heeft voor mij niets te maken met dat ik haar vergeten ben maar ik ervaar zelf wel dat data voor mij niet altijd matchen met het gevoel of de emoties als ik er aan terugdenk.
Sterker nog ik weet bijvoorbeeld heel weinig data van overlijden van mijn familieleden, geboorte data wel maar al die overlijdensdata zitten helemaal niet zo in mijn systeem. Natuurlijk wel van mijn eigen kinderen maar zelfs van mijn moeder, vader en broer zal ik diep na moeten denken of zelfs nakijken op welke datum ze overleden zijn.
Maar goed mijn vriendin was natuurlijk heel verdrietig daarover, had er nog zo’n moeite mee (logisch) en zij kwam met haar verhaal tijdens het zwemmen. Heel veel meer dan aanhoren kon ik op dat moment toch niet, een dikke knuffel geven helpt dan wel.
Vanmiddag opnieuw naar Krimpen gegaan en nu op de fiets om bij Chantal en Peter in de tuin bladeren op te gaan ruimen. 40c64122-7f59-4f14-b894-4599718bd084Het gaat nu heel hard met de bladeren en zij hebben veel bomen en de buren ook dus ook veel bladeren. Gisteren stuurde Peter een appje met een foto. Hij vroeg niks maar ik kan tussen de regels door lezen en begreep de hint.
Ik vind het heerlijk werk om te doen en ben graag in hun tuin bezig. En natuurlijk meteen Yenthe weer even zien.
Een volle container, lege grasvelden, straten en een goed gevoel.
Inmiddels is Yenthe ook opgekomen en als ik nog buiten bezig ben zit ze in haar kinderstoel bij het raam te kijken. Ze vindt het prachtig dat ik zwaai naar haar en me achter het muurtje verstopt, kiekeboe is van alle tijden. Ik zie haar helemaal schaterlachen..heerlijk hoor.
Als ik naar binnen ga staat er al een kopje thee voor me klaar. Yenthe heeft ook haar hapje op en Chantal geeft ze aan mij.
Maar ja, zij wil echt niet meer op schoot zitten hoor, ze wil bewegen, bezig zijn dus neem ik haar mee naar haar speelhoekje dat ze voor haar gemaakt hebben. We gaan boekjes lezen, vormpjes in een emmer doen en er ook weer uithalen. Echt zo leuk om met haar te spelen. Chantal ook blij, die heeft even haar handen vrij om de ovenschotel die op het menu staat voor ’s avonds klaar te maken verder.  En voor Yenthe ook leuk anders wordt ze even in de box geparkeerd, waar ze trouwens ook graag zelf zit te spelen.
Als Peter thuis komt is ze door het dolle heen, echt papa of mama zegt ze nog niet maar het komt er al dicht in de buurt. Kortom ik geniet zo enorm van die kleine uk. Ik vind ook dat Peter en Chantal het best goed doen. Naar het strenge toe maar ze ook een flink stuk vrijheid gevend. Denk wel zoals wij het zelf ook gedaan hebben. Ze gaat overal zelf al staan, stapjes langs de tafel,  ook zelf weer zitten en kruipt de hele kamer door, zo schattig. Oké genoeg er over. Paddoo mini nEn dat bedoelde ik dus met mijn titel van dit blogje. Ondanks dat het de geboorte/overlijdensdag van Hannah is toch een geweldige dag voor me. Of misschien juist daarom, zo’n cadeautje zo voelt het toch wel aan dat we toch gekregen hebben met deze kleindochter. Het maakt het leven zoveel mooier……  en dat voelt goed aan.  Deze foto van twee paddo’s maakte ik gisteren, vind het zo’n liefie… Alsof de ene de andere beschermt…..

 

Herfstig…….

Herfst Loetbos 36Eigenlijk vind ik alle vier de seizoenen ook wel lekker als het echt seizoenen weer is. In het voorjaar het ontwaken van de natuur, in de zomer lekker strak blauwe lucht en warm, in de herfst regen, wind en een grijze lucht en in de winter sneeuw, kou en vriezen.
Zoals vandaag echt herfstweer. Regen, harde wind, grauw en grijs…..
Natuurlijk is het niet waar hoor ik geniet veel meer van een zonnetje en 20 graden in de herfst. 😉
Maar toch had het wel wat vandaag en precies toen ik klaar met werken was, was het ook droog dus lekker nog een eind gaan fietsen.
Flinke bries en ik zet dan expres mijn ondersteuning niet sterker (veel mensen denken dat je met een Ebike vanzelf gaat) zodat ik ook echt het gevoel wel heb dat ik tegen de wind in moet fietsen lekker langs de Lek met het opspattende water.
Even bij de Hema een bakje gedaan en een poosje zitten puzzelen, nog een praatje met een dorpsgenoot.  En terug naar huis is het nog droog, dus ik trof het toch, even uitgewaaid.
De tijd nemen voor mijn eten, wat minder eten en een extra maagtablet hebben er voor gezorgd dat mijn maag weer aardig tot rust begint te komen gelukkig.
Als ik net thuis ben wordt er gebeld en de man waar ik een paar weken geleden een toespraak voor geschreven had staat voor de deur en ik laat hem binnen.
Hij geeft me een VVV cadeaubon van 25 euro, wat leuk. Hij had destijds wel gezegd dat ik er iets voor zou krijgen maar het was voor mij ook de eerste keer dat ik zoiets deed vandaar dat ik gezegd had dat ik er niets voor hoefde te hebben. Het was inmiddels al weer een tijdje geleden dus dacht dat is ie vast vergeten. Ook prima.
Misschien doe ik nog wel eens een keer een beroep op je zei hij, ik ben altijd zo zenuwachtig als ik moet speechen (zo grappig een vent van bijna 2 meter altijd in het bedrijfsleven gezeten).
Nou je hebt mijn nummer zei ik, laat het maar weten als ik wat kan doen voor je.
Had over deze toespraak een half uur gedaan ongeveer dus vond het nog wel snel verdiend eigenlijk. In het café moet ik er harder voor werken voor veel minder.
Vanavond even appen met Peter nog over zondag en mijn tranen.  Herfst Loebos 1 (Middel)Bedankte hem voor zijn luisterende oor.  Je bent echt een lieve moeder en oma voor ons zei hij en we houden echt van je. Dan komen de tranen bijna weer maar dan van zo’n fijn gevoel.
En als dan mijn lief als we bellen zegt dat hij weer zo uitkijkt naar ons weekend samen kan mijn dag echt niet meer kapot.
Count my blessings, ik doe het echt hoor en soms zo’n herfst dipje mag ook best een keer.  (foto’s archief)