Versnipperd……

Van de week was ik op zoek bij mijn moeder naar een pasfoto van haar voor een ID kaart. Mama en papa trouwfotokopieHeb heel wat dozen doorgespit en wel gemerkt dat ik erfelijk belast ben. Mijn moeder heeft echt ook overal kaarten van bewaard, niet zo gek als ik die alle kaarten die ik ooit kreeg heb bewaard maar wel degene die ze mooi en bijzonder vond blijkbaar. Best jammer dat ze zo slecht ziet dat ze dat allemaal niet eens een keer terug zou kunnen kijken of lezen.
Er was ook een hele doos nog met rouwkaarten van mijn vader en broer, op een of andere manier heb ik ook altijd moeite om dat soort dingen weg te gooien maar nu heb ik ze toch maar meegenomen naar huis.  Een aantal wel bewaard natuurlijk maar de rest moet toch een keer weg dus vanavond heeft de versnipperaar overuren gedraaid.
Het geeft me altijd een beetje weemoedig gevoel, ik weet dat dingen opgeruimd moeten worden maar vaak zijn het toch zaken die voor diegene zijn ziel en zaligheid betekende zoals voor mijn broer alle foto’s van zijn tuin.  Niemand wil ze hebben eigenlijk. Ik heb zelf een cd met foto’s van zijn tuin bewaard maar de rest zal toch opgeruimd moeten worden.
Dat is nog heel wat avondjes versnipperen te gaan want ze zo bij de oude kranten gooien dat kan ik gewoon niet.
Van mijn vader lagen ook alle condoleance kaarten er nog, die van mijn broer hebben we al eerder weggedaan. Het waren heel veel kaarten, denk wel zo’n 150 en met terugwerkende kracht geeft me dat toch een warm gevoel. Mijn vader was een heel aimabele man, altijd een grapje en grol, een beetje ondeugend en dat kan je teruglezen in die kaarten dat hij heel geliefd was.
Voordat ze de versnipperaar doorgaan lees ik ze allemaal nog een keer en het geeft me een warm gevoel al is mijn vader al bijna 24 jaar geleden overleden.
De laatste 1 1/2 jaar woonde hij in een verpleegtehuis omdat hij dementeerde door de vele tia’s die hij had gehad.
Mijn moeder ging er iedere dag naar toe met de bus naar Gouda waar hij woonde. En ook van dat tehuis waren er kaarten van bewoners en verzorgers. En van mensen waarmee ze iedere dag in de bus zat die ook naar hun man gingen. Een groepje van drie vrouwen was dat.
Van alles blijft niets anders over dan twee grote dozen met snippers maar het warme gevoel en de liefde voor mijn vader kan ook niet door een versnipperaar verdwijnen.

Onvoorwaardelijke liefde

AfAalscholvergelopen vrijdag heb ik de auto weer teruggebracht bij mijn zus, ik heb hem meer dan twee maanden mogen gebruiken en daar was ik met al die natte moessonregens van de laatste maanden wel blij mee.
Maar met dit weer ga ik toch graag weer fietsen hoor en de afgelopen weken heb ik dat ondanks mijn auto toch al gedaan.
Het is alleen even wat beter opletten op het weer zoals vandaag. Met een zonnetje van huis gegaan maar ik zag op weeralarm dat er na een half uur ongeveer een bui zou komen dus even doorfietsen naar mijn moeder toe.
AalscholversGekozen voor de kortste route en die loopt langs een boom waar bijna altijd wel een aantal aalscholvers hoog bovenin zitten te drogen en dat was nu ook het geval. Toch maar even afgestapt om een paar foto’s te maken. Het lijkt of ze er soms zo ingegooid zijn, het blijft een mooi gezicht.
Het is in de buurt van een bushokje en opeens stopt er een auto, ik zie dat het mijn zoon is, met mijn camera in de hand kan ik het niet laten om meteen een foto te maken.
Wat doe je daar vraagt hij, dus ik zeg even wat foto’s maken, o, ik dacht dat je fiets weer kapot was omdat je bij de bushalte staat.  Ik vond het zo lief van hem en we staan even te praten. Waar ga je naar toe vraag ik, naar Rotterdam zegt ie, maar dat is de andere kant op zeg ik, ja zegt ie maar ik ben even gekeerd om te kijken of er wat met je aan de hand was.
Ik was helemaal ontroerd.
Na een bezoekje aan mijn moeder waar precies toen ik daar binnen was inderdaad het voorspelde buitje kwam ging ik thuis de foto’s bekijken.Peter
Ik zie de foto van mijn zoon groot in beeld zijn lachende ogen naar me kijken, ik voel een steek in mijn hart en ik besef voor de zoveelste keer. Liefde voor je kind is gewoon onvoorwaardelijk, dat kan gewoon nooit over gaan of ook maar iemand tussenkomen. En blijkbaar andersom gezien de reactie van mijn zoon.

Bokkend……..

SteenbokkenVandaag naar mijn moeder geweest weer, meestal ga ik wel op zondag even naar haar toe op de fiets. Even een bakje doen, mijn broer is er dan meestal ook tegenwoordig weer en dan kunnen we bijpraten meteen.
Mijn moeder is net als ik een echte steenbok, zo nu en dan behoorlijk eigenwijs met een eigen mening. Dan kan ze heel irritant zijn zoals vandaag ook toen we een discussie hadden over de beha’s die ik voor haar gekocht had en waarvan ze overtuigd was dat ik verschillende maten had gekocht. En ik wist zeker dat dit niet het geval was, had ze speciaal voor haar nog besteld.
Je kan lekker eigenwijs zijn zei ik maar het zijn echt precies dezelfde en even kan ik het gezeur niet meer hebben en ga ik geïrriteerd weer naar huis fietsen.
Maak een flinke rondrit door de polder om even weer alles bijna letterlijk weg te laten waaien, er staat een flinke wind en het begint echt een beetje ruig herfstachtig te worden hoewel de temperatuur nog heerlijk is.
Heb onderweg nog een leuk gesprek met een boer over zijn speciale koeien, maar hierover later nog een blogje, en kom weer thuis.
Nog voordat ik aan mijn kopje thee zit gaat de telefoon en zie ik op het nummer dat het mijn moeder is. Ik neem niet op, ff maar niet.
Tien minuten later gaat weer de telefoon en weer laat ik hem helemaal over gaan.
Maar goed dan denk ik, bel toch maar even terug voordat ze nog 10x gaat bellen, dus ik bel haar op.
Ja ik moet je even wat zeggen Anneke, zegt ze, je had gelijk hoor, ze zijn precies even groot, ik heb ze op elkaar gelegd. Pluizen1
Ik was wel kribbig vandaag hé. Het woord kribbig alleen al en de manier waarop ze het zegt, ik heb haar al weer helemaal vergeven.
Ja hoor zei ik mam, zo’n bui heb ik ook wel eens dat is niet zo erg.
Ik weet dat ze moeite heeft dat ze voor veel dingen hulp moet vragen en kan me dat zo heel goed voorstellen.
Net zoals ik heeft ook zij altijd “zelf doen” bij wijze van spreken op haar voorhoofd geschreven staan.
Twee steenbokken samen, soms lekker botsend maar wel altijd elkaar ook zo goed begrijpend omdat we toch een beetje hetzelfde zijn.

Kantoortje spelen…….

getallennnnnnnnPfff zit al twee dagen binnen kantoortje te spelen, past ook wel een beetje bij mijn stemming momenteel, beetje mineur eigenlijk, zal wel door het vervelende grijze weer komen waar ik gewoon slecht tegen kan.

Nou ja wel nuttig, alle papieren van mijn zwager afgehandeld, dingen nog nagebeld en daarbij ook de jaarafsluiting van het Jeugdwerk gedaan.
Had het allemaal goed bijgehouden dit jaar maar toch gaat er nog heel wat tijd inzitten om een jaarrekening te maken en de afsluitende verslagen.
En een nieuw project begonnen om een kindermiddag te organiseren, dus bureaus bellen voor kindervoorstellingen e.d. om prijzen op te vragen en berekeningen te maken.

Gelukkig kwam zoonlief vanmiddag nog even langs en zijn we even samen een bakje gaan doen, even er uit, wat een schat is het eigenlijk,dat zal iedereen wel van zijn eigen kind zeggen natuurlijk maar toch……

Ik ken ook zijn zwakke kanten, wie heeft ie niet, maar als ik hem dan hoor praten zo in de auto over mensen dan weet ik dat het een goed mens is. Hij heeft weer een vriendin en ik ben blij voor hem. Hij vertelde dat hij samen met haar naar een programma over fondsenwerving voor kanker had zitten kijken. Ik had het niet gezien. hartjessss
Hij zei, mam, als je dat hoort dan denk je niet meer, ik zou dit of dat nog wel willen dan wil je alleen maar gezond zijn.  Mensen die zo waarderen wat ze nog wel kunnen en daar blij mee zijn. Daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen.  En dan ben ik hartstikke trots op hem.

Twee dagen met cijfertjes in de weer geweest en vanavond nog veel stukken schrijven voor de krant.  Een goeie afwisseling.
Morgen kijken of ik weer even op de pedalen kan, ben er wel weer aan toe en misschien gaat mijn mineurstemming daar ook een beetje van over, een beetje frisse buitenlucht……. ik ga er voor.

Sentimenteel……

Soms ben ik best een beetje te sentimenteel, hecht ik gewoon aan dingen waar ik niet aan zou moeten hechten en waar ik met mijn verstand en niet met mijn gevoel aan moet denken, zoals de tuin van mijn moeder.

Toen het besluit genomen was om er een hovenier in te zetten vroeg ik wat gaat hij dan doen. Alles gaat er uit zei mijn moeder.
“Alles” riep ik verschrikt dat zal toch zeker niet en ik dacht aan al die planten en bloemen die mijn broer met zoveel liefde in de tuin gepoot en gezaaid had. En aan alle keren dat ik bij mijn moeder/broer was dat we samen altijd even een rondje in de tuin gingen wandelen en soms weer verbaasd waren wat er allemaal opkwam en natuurlijk wat het soms niet goed deed en misschien een andere plaats moest hebben. Dat we samen naar tuincentra en bloemenmarkten gingen om planten uit te zoeken.

Mijn broer en ik dachten hetzelfde over tuinieren en ik ging dus nog snel wat planten redden en naar mijn eigen tuin verpoten een paar weken geleden.

Vorige week kwam ik bij mijn moeder, kijk eens zei ze, de tuin is al bijna helemaal leeg gemaakt.
Ik ga niet zeggen een hovenier van lik mijn vestje, hij doet gewoon wat hij afgesproken heeft met mijn broer maar ik zie in heel de tuin overal losse bloembollen liggen en ik weet dat er soms heel bijzondere bijzitten die je niet veel in tuinen ziet.

Het regent dat het giet maar ik zeg tegen mijn moeder, ik ga even kijken in de tuin. Zonder jas loop ik door de tuin en raap her en der de losse bollen op, mijn zus kijkt door het raam wat ik aan het doen ben.
Ik kan er niets aan doen zeg ik tegen mijn zus, ik vind dit gewoon zo erg dat alles zonder nadenken er uit gerukt wordt dus ik neem nog wat bollen mee naar huis en ik zie wel wat er nog uit komt.

Thuis leg ik alle bollen op een overdekte plaats te drogen en volgend jaar stop ik ze in de grond. Ik hoop dat het me veel verrassingen zal bezorgen en ik weer iets terug krijg van hetgeen waar mijn broer zoveel energie en liefde in gestoken heeft.