I miss my dishwasher ;)

Vannacht om 4 uur ging de wekker want om half 5 zouden mijn gasten Nettie en Bruce opgehaald worden door mijn exgenoot die ze naar Schiphol zou brengen. Daarvandaan gaan ze nog twee weken cruisen in Noorwegen en dan vliegen ze vanuit Engeland weer terug naar Australië.
Even een kopje koffie nog voor ze gemaakt terwijl zij de laatste dingen in hun koffers deden en keken of ze niets vergeten waren.
Nog even samen koffie/thee zitten drinken en daarna vertrokken ze weer.
Gisterenavond kreeg ik een heel lieve kaart met een meer dan royaal bedrag erin voor het gebruik van mijn huis en alle dingen die mensen gebruiken in een huis en ook mijn telefoon. Zelf konden ze met hun telefoon hier niet bellen en ik heb altijd veel beltegoed over dus konden ze daar goed gebruik van maken. 
Ze zijn al diverse keren de jaren dat ze samen zijn, denk zo’n 12 jaar of zo, in Nederland geweest maar deze keer vonden ze dat het de fijnste keer geweest was. Zoveel mensen gezien nog met heel vriendelijke reacties allemaal en zich zo welkom gevoeld. Sommige die Nettie 50 jaar niet meer gezien hadden. Bruce zei zelfs vannacht toen ze weggingen “Ik wil eigenlijk niet weg, wil nog wel een poosje hier blijven”.
En dat vond ik toch wel een compliment, heb best veel zitten mopperen hier op mijn blog maar blijkbaar hebben zij daar niet veel van meegekregen want ze hadden het naar hun zeggen heel fijn in mijn huis gevonden. En daar ben ik toch ook wel blij om, had ook niet gewild dat ze  met een vervelend gevoel dat ze teveel waren weg waren gegaan.
En onverwacht had ik ook een vrij weekend, eigenlijk zou Wim vandaag komen maar het openbaar vervoer staakte dus dan is het niet te doen om vanuit Gouda naar mij toe te komen en aanstaande maandag weer, dus ook geen kans om terug te gaan. Wel jammer had me er helemaal op verheugd, boodschappen in huis gehaald voor het eten. Nou is dat niet zo erg, heb een vriezer natuurlijk en hij komt dan volgende week. Maar toch gek zo opeens. Kreeg afgelopen week van mijn werkgever een zomer cadeau, twee cadeau bordjes van een restaurant, een van 50 en een van 20 euro.  Een mooi cadeau en had bedacht dan gaan we lekker daar zitten eten morgen op het terras dat bij het restaurant hoort. Nou ja dan maar een weekje uitstellen volgens mij blijft het mooie weer nog wel een tijdje aanhouden.
Vannacht toen Bruce en Nettie vertrokken was ik klaarwakker en ik dacht meteen maar even mijn eigen bed verschonen en daar in duiken, weer in mijn eigen kamer te zijn, languit in een tweepersoonsbed en ik sliep zo weer.  Beetje kinderachtig ik weet het maar het voelde wel lekker aan.
Vandaag was er bij ons in het Loetbos een food en kunstfestival “Proef de Krimpenerwaard”, waar we eigenlijk samen naar toe zouden gaan.  Met allerlei producten van bedrijven uit de Krimpenerwaard die je daar kon kopen. Ze deden goede zaken, het was onwijs druk en heel erg gezellig. Gewoon zitten in het gras, op strobalen. Er werd geschilderd waren optredens en lange rijen bij de eet- en drinkkramen. Wat foto’s lopen maken, nog veel bekenden tegen gekomen, hier en daar staan praten, een ijsje gekocht. Had geen zin om voor een broodje hamburger of een pannenkoek een half uur in de rij te gaan staan dus gewoon thuis maar weer gegeten.
Mis ik ze dan niet, nou ja ik mis Bruce wel, I miss my dishwasher zoals hij zichzelf altijd noemde. Heb drie weken geen kopje af hoeven te wassen. Alles stond iedere keer weer schoon in de kast…….. 

Een betere conditie dan gedacht……

Mijn ene knie is echt een beetje rampzalig zo nu en dan. Ben de laatste jaren nog al eens een paar keer gevallen en dat was altijd op die ene knie. Dus helemaal soepel beweegt ie dus niet meer.
Lange wandelingen zoals ik een aantal jaren geleden met mijn vriendin vaak maakte van station naar station van zo’n 15 km lukte dus niet meer. Een kilometer of 5 was wel echt het hoogst haalbare. (dacht ik)
Vandaag was ik wezen werken en daarna lekker gaan fietsen. Het was drukkend warm maar wel heerlijk weer, zonder jas wel een lekker windje heerlijk hoor.
Op de terugweg zie ik veel vlinders en ik probeer er een paar te fotograferen. Als ik daar zo sta komt er een echtpaar aanlopen en de vrouw begint een praatje.
“Je hebt zo’n mooie camera zegt ze, heb je al de wilde orchideeën gezien en op de foto gezet, ze staan zo mooi in bloei, we komen er net vandaan”.
Ik weet dat ze in het Loetbos ook groeien maar had ze zelf nog nooit gezien dus ik vraag waar ze te vinden zijn en ze legt het me uit. En zoals ze het verteld moet het aardig dichtbij zijn. We staan nog even wat verder te praten over wandelen, wat er allemaal te zien is momenteel een leuk gesprek.
Bedankt voor de tip zeg ik tegen de mevrouw, ik ga meteen even kijken daar. Ik fiets naar het bruggetje dat ze aangewezen heeft en loop het Loetbos in.
In wandel in de richting en het is nog wel een aardig stukje lopen maar heb wel het idee waar ik het moet zoeken en ja hoor opeens zie ik ze staan. Een veld vol wilde gevlekte orchideeën een prachtig gezicht. Als ik er dichterbij wil komen voel ik dat de grond beweegt, drassig is en dat klopt wel dat hebben ze nodig natuurlijk.  Ik maak een aantal foto’s en ga dan weer teruglopen.
Voor mijn gevoel had ik heen best een flink stuk gelopen dus als ik terugga vergeet ik af te slaan en loop te ver door. Ik wil niet zeggen dat ik verdwaald ben want hoewel het Loetbos heet is het gewoon een brede strook tussen fietspad en provinciale weg waar ze een prachtig bos gecreëerd hebben en waar je natuurlijk niet eens kan verdwalen, hooguit een beetje de weg kwijt raken zoals ik. Tegen beter weten in loop ik steeds verder en verder, heb gelukkig een flesje water bij me want het is daar met volop de zon uit de wind behoorlijk warm.
Opeens zie ik iets bekends en denk, jeetje ben ik zover al gelopen dan moet ik nog een stevig stukje terug aan ook, ik zie de watermolen van de Zuidbroekse molen staan.
Nou ja het is niet anders ik moet gewoon terug gaan lopen naar mijn fiets over het fietspad nu maar.

Het is behoorlijk warm, weinig schaduw en ik ga niet klagen over het warme weer maar het was wel een hele tippel, moest toch nog zo’n km of 4 terug lopen naar mijn fiets en dat had ik heen ook al gelopen. Dus met het stuk dat ik al eerder gelopen had bij het fotograferen van de vlinders kwam ik toch wel uit op een km of 10.
En eigenlijk ging het best goed in een aardig tempo, voelde mijn knie niet eens zeer doen maar was wel blij dat ik mijn fiets weer zag. Toch was ik best snel weer hersteld van mijn wandeling vond ik, mijn conditie is beter dan ik zelf gedacht had.
En het was het allemaal waard, ga zeker nog een keer terug om die orchideeën te fotograferen binnenkort voordat ze weer uitgebloeid zijn want wat zijn ze prachtig om te zien.

Daar geniet ik van……

Gisteren liep ik bij de Zeeman met mijn zusje, we waren lekker wezen fietsen en mijn sprei is bijna klaar dus ik wilde even kijken of ze nog leuke wol hadden om aan de volgende te beginnen. Ik vind het gewoon heerlijk zo in de winter wat te haken als ik tv kijk of naar de radio zit te luisteren. In de winkel liep een jongeman, schat hem een beetje de leeftijd van mijn zoon. Hij duwde een rolstoel met daarin zijn (neem ik aan) oma. Ze gingen de hele winkel door want oma had blijkbaar het een en ander nodig. Ik ging er helemaal vanuit dat het niet zo vaak meer voor zal komen dat ze in dit soort winkels komt en ze van de gelegenheid gebruik maakte. Een paar kopjesdoeken, schoonmaakdoekjes, zeep, shampoo.
Haar kleinzoon zocht het allemaal geduldig op. Welke shampoo wil je oma, volume of glans. Ze konden er samen om lachen en de mensen die in de buurt stonden hadden er ook duidelijk plezier in, ik ook. Ik zei tegen mijn zus, heerlijk he zo’n joch die dat doet met zijn oma daar geniet ik nou van.
Gisteren was ik ook nog even een bakje met bloemen op het graf van mijn dochtertje wezen brengen. De toegang tot het kerkhof ligt aan een polderweg en toen ik terugkwam stond er een mooie witte reiger. Ik kon aardig dicht bij komen en had mijn camera bij me dus eigenlijk voor het eerst weer eens wat foto’s gemaakt, voelde weer goed aan.
(Al kwam er wel een auto aanrijden met een paar mensen er in die op de polderweg hun hond uit gingen laten en hem parkeerden op de parkeerplaats bij het kerkhof. Niets mis mee. Ze zagen dat ik foto’s stond te maken van de reiger maar ze gooiden de hond los, klap klap met de deuren van de auto, reiger weg. Wat een lomperiken heb je er toch ook bij zeg, daar genoot ik dan even niet van)
Vanmiddag in het Loetbos wezen wandelen. Ik wilde even naar “mijn” paddenstoelenbos waar ik ieder jaar wel even paddenstoelen ga spotten. Niet de verstandigste keuze om dat te doen want daar groeien altijd veel bramen en dat is net touw waar je flink over kan struikelen maar goed. Verstandig zijn staat bij mij niet altijd op de eerste plaats. Ik deed het heel voorzichtig en goed uitkijkend waar ik liep en waar ik over heen stapte. Het ging goed alleen er was nog geen paddenstoel te zien.

De stronken die normaal om deze tijd al flink begroeid zijn stonden er droog en dor te zijn. Nu vind ik stronken altijd mooi, weet niet waarom maar ze fascineren me gewoon. En de lichtval tussen de bomen door was prachtig. Zo mooi als het echt was krijg ik het niet op een foto. Afgelopen vrijdag was ik ook al even kijken waar ieder jaar veel vliegenzwammen groeien maar ook daar is nog niets te zien.
Na een mooie wandeling (wat was het druk, gelijk hebben ze wat een prachtig weer was het vandaag weer) kwam ik op de terugweg nog oude vrienden tegen die dezelfde kant opgingen als ik. Gezellig even bijgekletst en opgelopen met elkaar. Zij waren ook op zoek naar paddenstoelen maar nog niets gevonden. Het is gewoon nog te droog, paddenstoelen zijn vochtminnend dus die hebben wat regen nodig. Maar ondanks was het heerlijk om lekker te wandelen in het Loetbos.

Ongeduld en onbegrip……

Vliegenzwam1Na een ochtend hard werken en druk bezig zijn ga ik naar mijn moeder om de was weg te brengen.
Prachtig weer om te fietsen.
Ik kom binnen en ze zit op de rand van haar bed, net een dutje gedaan.
Meteen begint ze te vertellen of er een waterval over me heen stort
Ze is een beetje verwardVliegenzwam19

Vroeger bleven gezinnen gewoon bij elkaar wonen allemaal nu is iedereen hier weg
Wat ze gisteren allemaal met elkaar hier te vertellen hadden
Ik dacht toen lag ik maar dood in het weiland
Als ik naar bed ga doe ik mijn nachthemd weer uit en trek een bloesje aan dan ben ik ’s morgens snel klaar…..

Vliegenzwam21Ik kom er amper tussen. Probeer nog te zeggen dat het nachthemd is om in te slapen (voor de zoveelste keer)
Ik voel een gevoel van ergernis bij me opkomen, misschien omdat ik moe ben maar ik kan het even niet hebben.
Zal ik even een bakje koffie zetten vraag ik halverwege een verhaal en loop naar Vliegenzwam16de keuken
Als ik weer terugkom begint hetzelfde verhaal, en nog een keer en nog een keer, ze blijft bezig niet te stoppen en mijn irritatie neemt toe en dat wil ik niet.

Ik pak een puzzelboekje en zeg zo nu en dan, doe maar hoor op je eigen manier, of ja of nee….. En denk ik hoop niet dat later de mensen zo met mij om zullen gaan.
Na een uurtje ga ik weg, ze blijft maar praten alsof ze daarmee mij nog langer in huis kan houden.
VliegenzwamHet is benauwd warm binnen en ik heb het gevoel dat ik stik en voel me schuldig dat ik het zo voel.
Ik stap op de fiets en ga zo hard mogelijk tegen de oostenwind in fietsen midden door de polder en voel me nog steeds schuldig dat ik me zo geïrriteerd voelde door mijn moeder terwijl ik het normaal gesproken altijd goed kan hebben en haar gewoon lekker laat kletsen of probeer haar focus ergens anders op te krijgen. Dat lukte me nu niet.Vliegenzwam10

Ik kom langs het Loetbos, het prachtig weer en ik vraag me af op de vliegenzwammen er al weer zullen staan en loop naar een plek waarvan ik weet dat ze er ieder jaar groeien.
Ik ben verrast door het grote aantal en ga even lekker in het bos zitten, half liggen om een aantal foto’s te maken.
Het voelt goed aan, ik kom weer helemaal tot rust en besef dat ik ook wel eens zo’n moment mag hebben en dat ik weer denk dat ik zo nodig geen 100 hoef te worden.

Dagboek…

dagboekkeVandaag bezig geweest mijn dagboek af te sluiten, daar was ik al een paar dagen mee bezig. Nog een paar dingen doen en dan is het klaar.
Ieder jaar zoek ik een andere letter op voor de teksten en weer een andere letter voor de koptekst en datum.
Dan wil ik ook nog dat al mijn blogs er in komen te staan dus ook nog wel een dingetje om te doen even.
Om het verschil met mijn dagboek te maken zijn de blogs cursief en de 365 uitdagingen dik gedrukt. Ja het moet er strak uitzien haha.
Nou ja het is mede door het vele bloggen natuurlijk een aardig dik boek geworden.
Bij alle gebeurtenissen waar ik voor de krant geweest ben zet ik er ook een klein fotootje bij.
En ik gooi ook nog een aantal leuke of lieve sms’jes er in om het leuk af te maken, die dan weer schuin en dik gedrukt staan.
Dat levert dit jaar wel zo’n 400 pagina’s op en die moet ik nog “even ” uitdraaien en in hoesjes doen.
Daarom zal ik morgen eerst maar een paar cartridges bestellen want ik ben bang dat ik het met de resterende inkt in mijn printer dit niet ga redden.
Maar ik vind het ook nog steeds zo leuk om te doen en al doende alles controlerend loop ik toch weer even zo het hele dagboek door dus eigenlijk mijn hele jaar even door.
En dan zie ik weer dingen waarvan ik denk, oeps, dat schreef ik vorig jaar ook en nu in januari heb ik dat ook weer geschreven. Zoals vorig jaar in januari dat ik schreef dat ik nodig aan de keuken moest beginnen en dit jaar weer. Nu zal ik dus wel echt moeten toch ander boet ik wel in aan geloofwaardigheid haha.
Vanmiddag nog wel de tijd genomen om heerlijk te gaan wandelen in het Loetbos met mijn hondje. Eerst met hem naar mijn moeder gegaan, ze vond het zo leuk. Hij moest meteen bij haar op schoot zitten. Gelukkig had ik mijn camera bij me.
Vanavond is hij weer opgehaald en geloof me ik mis hem gewoon al weer. Opletten met de deur open en dicht doen. Het getrippel achter me aan als ik wat uit de bijkeuken pak is weer weg. Gek hoe snel je er toch weer aan gewend bent zo’n beestje in huis.
Nou ja ook prima zo, ik heb het heel leuk gevonden met hem en wie weet komt ie nog wel eens een keer om te logeren nu ze weten dat het zo goed is gegaan.
Het was vandaag prachtig en mama en simbazonnig weer om te wandelen, heerlijk hoor. Gauw mijn fiets laten maken en weer eens op de pedalen, ik mis het echt heel.  Natuurlijk ben ik blij dat ik de auto van mijn zus nog steeds heb, dat kwam nu wel heel goed uit zo en ik waardeer dat heel erg dat ze zo makkelijk daar mee is. Maar dat fietsen is toch meer mijn ding dus gauw naar de fietsenmaker deze week, hij is inmiddels verhuisd dus ik ben straks vast zijn eerste klant maar of ie daar blij mee is??

Rust zoeken

ElsIk zit momenteel in een aardig emotioneel hectische tijd, ruim een week geleden belde mijn zwager dat bekend was wanneer hij euthanasie krijgt en dat is aanstaande vrijdag al.

Heb er nog steeds moeite mee moet ik zeggen, ik snap het van hem helemaal, het is uitzichtloos en hij ligt 23 uur per dag naar een wit plafond te kijken, als ie op is heeft ie pijn en geen enkele kans op maar enige verbetering, alleen achteruitgang. Hij wil niet meer.

Alleen het blijft vreemd, weten wanneer iemand gaat sterven, heb het ook nog nooit in de naaste omgeving meegemaakt.
Er moet natuurlijk een crematie/begrafenis geregeld worden en daar was ik een tijdje geleden al mee begonnen met offertes omdat hij gecremeerd wilde worden.
Inmiddels was het iedere keer als ik bij hem kwam wat anders en afgelopen vrijdag toen ik weer bij hem was zei hij dat hij toch in zijn woonplaats begraven wilde worden.
Bovendien wilde hij nog een keer met een rolstoeltaxi naar zijn woonplaats toe en of ik dat maar even wilde regelen.

Nou wil ik veel voor hem doen en als dit zijn laatste wens is natuurlijk zeker maar als ik dat vrijdag laat pas hoor en dan wordt het weekend zijn de mogelijkheden beperkt.
Maar het lukte me vandaag toch voor woensdag een rolstoeltaxi te regelen en door te geven hoe laat hij dan klaar moest zijn.
Een uur later werd ik gebeld, hij wilde niet meer, ik dacht echt dat ik even ontplofte helemaal, had het opeens gehad met alles. Maar goed taxi weer afgezegd en wel de begrafenis in zijn woonplaats nog geregeld.

Eenden Had het echt even nodig om er uit te gaan dus gaan fietsen in het Loetbos en ik moet zeggen dat ik daar tegenwoordig zo heerlijk rustig van word. Lekker stil en heerlijk een heel eind gefietst, het was prachtig zonnig weer. Puur genieten dus.  Hier en daar nog wat foto’s gemaakt.
Was weer helemaal rustig toen ik thuiskwam, dat had ik even nodig gehad.