Wat zeg je…….

art0_6037_183_367_padToen ik jong was, was er bij ons op het dorp een jongen Jopie die een verstandelijke beperking had. Hij was heel simpel maar ook heel open in de dingen die hij vroeg aan de mensen.
Hij werd ouder en fietste heel vaak door het dorp, je kon hem al van verre aan horen komen want hij praatte altijd hardop. Hij hielp hier en daar bij bedrijven met wat klusjes. Een jongen/man waar geen greintje kwaad in zat en iedereen kende en groette hem. Toen zijn ouders nog leefden zorgden zij voor hem en later nam zijn zus die taak over. Of ie nog leeft, ik weet het eigenlijk niet, hij zou dan nu rond de 70 jaar zijn. Zou het nog eens aan mijn broer moeten vragen die nog in het dorp woont.
Waarom vertel ik dit verhaal.
Zal het uitleggen. Momenteel kom ik ook veel mensen tegen die hardop buiten, in de trein, in winkel of waar dan ook praten.
Dat zijn geen mensen met een verstandelijke beperking (al heb ik hier en daar wel mijn twijfels) maar “normale” mensen die met een oortje lopen te bellen. Alsof iedereen zo graag meeluistert naar al die verhalen.
Ik weet niet of ik de enige heb maar mij gebeurt het wel regelmatig dat ik denk dat iemand wat tegen me zegt en ik wil antwoorden als ik dan opeens dat snoertje zie lopen en denk shit die heeft het niet tegen mij.
Pas bij de trein ook een man die naast me stond en zei “wat een drukke trein” en ik (verrast dat mensen ook nog wel eens wat zeggen) antwoordde “nou he” waardoor de man meteen door ging met praten natuurlijk weer tegen zijn telefoon.
Zie ook vaak dat mensen bij kassa’s gewoon doorkletsen, bij de buschauffeur, restaurants. Echt wel aso hoor zo gebarend wat ze willen en gewoon doorkletsen.
Zag pas ergens een bordje hangen waarop stond. “Uit privacy overwegingen helpen wij niet als u aan het bellen bent” . Vond het wel een goeie spreuk eigenlijk.
Jopie wist niet beter, hij was gewoon zo en niemand stoorde zich er aan.
Ik heb ook een Iphone, zit er ook in de trein op te lezen of een spelletje te doen. Dat deed ik vroeger met een boekje of puzzelboek ook. En het is gewoon een makkelijke apparaat en niet meer weg te denken. Dat hoeft ook niet maar een beetje “normaal” er mee omgaan mag van mij wel hoor.
Vanmiddag was ik nog laat onderweg en terug naar huis zag ik de prachtigste kleuren terwijl de zon onderging. Ben heel wat keren afgestapt om te kijken en foto’s te maken, wat een geweldig gezicht.

 

Een kwestie van tijd….

Klok 1Ik ben best iemand die een beetje leeft op de klok en in iedere kamer in mijn huis behalve het toilet, de bijkeuken en douche hangt dan ook wel een klok.
Mijn klok in de kamer had het een tijd geleden al begeven en daarvoor in de plaats had ik mijn keukenklok tijdelijk gehangen.
Vorige week zag ik bij de Lidl best een vrolijk gekleurde klok, hij kostte maar 5,00, die ik wel een vrolijke noot vond geven aan mijn toch wel redelijk strak grijs/zwart/wit ingerichte kamer.
Lek 2 (Medium)Dus ik kocht hem. Wit met gekleurde bloemen. Alleen de wijzers zijn dusdanig dat je ze overdag nog net maar ’s avonds helemaal niet meer kan zien. Dus het enige wat een klok moet doen namelijk de tijd aangeven doet hij niet. Alleen de rode secondewijzer is duidelijk.  Tja terugbrengen kan niet meer, heb geen bon meer en dus maar gekeken of ik hem misscDe Lek ....... (Medium)hien open kan maken om de wijzers te voorzien van een streep er op zodat ze wel te zien zijn. Volgens Peter moet het kunnen dus dat klusje moet ik nog even zien te klaren.
Op tijd was de gemeente ook weer niet met het terugbellen. Beloofd was dat ik vorige week teruggebeld zou worden maar niets gehoord. Waarom verbaasde dat me nou weer niet maar werd ik er wel heel pissig  om en een beetje moedeloos. De Lek................. (Medium)Ik had een privémail adres gehad van de juridische mevrouw en nadat ik dinsdag nog niets gehoord had ’s avonds haar een mail gestuurd dat ik het geen manier van doen vind deze gang van zaken.  En hoewel ik alles zwart op wit heb dat het afgehandeld was allemaal voelde het toch weer niet prettig aan, zeker niet de toon waarop zo’n brief geschreven is.
Vanmorgen werd ik gebeld door de schrijver van de brief, afdeling invorderingen van de gemeente, De Lek ................. (Medium)hij had een duidelijk accent met een zachte g. “Ik begreep van mijn collega dat u nog niets gehoord heeft” begon hij. Nee zei ik. “Ik heb hier de brief voor me die ik 1 juni gemaakt heb” zei hij. Ik heb niets ontvangen, ik weer. “Ja uw invordering lag er al een tijd en ik wist niet dat het inmiddels allemaal al opgelost was en er niets meer te vorderen was van onze kant” ………. pffffff…….. over communicatie gesproken.
“Morgen ben ik weer op mijn werk, dan zal ik hem meteen naar u toesturen en mijn excuses dat het zo gelopen is” zei hij nog. Ik wacht het af, antwoordde ikDe Lek 2 (Medium) maar.
Wim zegt altijd tegen mij die ambtenaren die voeren geen flikker uit, ik vind vaak dat hij hopeloos overdrijft als ie dat zegt maar ik begin het eigenlijk steeds meer en meer te geloven dat hij gelijk heeft. Een invordering die er al lang ligt, het ging over 2015 en 2016, ga je dan niet even controleren of er al iets aan gedaan is. Tja het zal wel aan mij liggen maar goed ik snap dat niet.
Inmiddels had ik ook een antwoord via de mail gekregen van de juridische dame..

Geachte mevrouw ……Wat vervelend dat u nog niets gehoord heeft. Ik heb het even geverifieerd bij mijn collega. Zij gaf aan dat onze terugvorderingsambtenaar vorige week aangegeven had dat hij getracht had terug te bellen, maar geen gehoor kreeg. Of hij vorige week nogmaals een poging heeft gedaan weet ik eerlijk gezegd niet. Ik kan u in ieder geval al wel verzekeren dat de terugvordering per abuis is verzonden.  De terugvorderingsbrief zal worden ingetrokken. Normaliter doe ik geen toezeggingen waarover ik geen mandaat heb (geen beslissingsbevoegdheid), maar gezien de voorgeschiedenis acht ik het naar u toe niet redelijk dat u zolang in onzekerheid blijft. Excuses voor de bij u ontstane onrust.

De Lek 3 (Medium)Tja ik kan natuurlijk niet verwachten dat die man TWEE keer probeert me te bellen of via mijn mobiel nummer dat ze me die woensdag voor de zoveelste keer gevraagd had. (Ze had dat al zoveel keer gevraagd, dat moest ze bijna uit haar hoofd kennen). Kan hoor dat hij mijn huisnummer gebeld heeft en dat ik niet thuis was maar dan probeer je het toch nog een keer in twee dagen tijd.  En dan de toelichting van “mandaat” . Blijkbaar heeft ze geen hoge pet op van mijn kennis van de Nederlandse taal. (nou heb ik dat zelf ook niet maar weet nog wel wat mandaat betekent haha).
Nou ja voor de zoveelste keer maar toch weer blij De Lek ..... (Medium)dat het opgelost is en nu maar hopen dat nog niet een andere ambtenaar een oog open doet en een blik op mijn dossier werpt……. en denkt he………
Vandaag tussen de buien door lekker wezen fietsen een eind. Had een interview bij iemand van een sleepbedrijf langs de Lek. Even een mooie gelegenheid om wat Hollandse luchten boven de rivier de Lek op de foto te zetten…….

Buienradar

buitenradarWat is ons leven eigenlijk heel erg veranderd met de komst van de buienradar.
Ik kom tegenwoordig nog weinig mensen tegen die naar de lucht kijken om te zien of er regen of een onweersbui komt maar klik, klik, klik op de smartphone en ik weet precies hoe laat ik kan gaan fietsen om niet nat thuis te komen. Bijna op de minuut kan ik zien wanneer ik mijn ramen dicht moet gaan doen omdat het gaat regenen.

Is dat leuk ??

Ik ontken niet dat het voor bepaalde evenementen heel handig is om te weten dat er windstoten komen die een tent mee kunnen nemen om ongelukken te voorkomen. En zo zijn er nog wel meer dingen te bedenken waarvoor het makkelijk is.

Even terug in de tijd:

Na een week Huttendorp, vrijdagochtend, alles opgeruimd, ik ben doodmoe na een week net zulk warm en drukkend weer als de afgelopen dagen het geval was.
Ik moet naar een dorp 10 km verder op, heb geen auto dus de keuze is met de bus of fietsen, ik kies voor het laatste.

Ik voel me helemaal relaxed worden, de drukte, de stress, de blijheid dat alles weer goed is gegaan, alles valt van me af en ik fiets tussen de weilanden door en geniet met volle teugen.

Op de terugweg zie ik “de lucht groeien” zoals ik dat geleerd heb van mijn vader, de natuur wordt heel stil. Ik probeer sneller te fietsen maar ik red het niet en de onweersbui die eigenlijk al heel de middag dreigde barst los.

Het is zo warm dat de regen die valt heerlijk verkoelend is, eigenlijk geniet ik nog meer dan op de heenweg. Alleen bij onweerluchteen weg met aan beide kanten bomen, midden in de polder voel ik me toch wel een beetje klein en angstig als het gaat onweren en vuren.  Tenslotte is me altijd verteld bij onweer niet onder bomen te staan, lopen, fietsen en zorgen dat ik niet het hoogste punt in de polder ben. En ik weet dat het geen onzin is.
En toch zit ik in mezelf zingend op de fiets en geniet van de luchten, de regen en zelfs van de onweer.
Als ik thuiskom ben ik doornat maar ik voel me super.

Buienrader, handig en makkelijk maar soms toch jammer dat we nooit meer naar de lucht kijken hoe buien ontstaan en toch onverwacht overvallen worden doordat de bui sneller komt dan we gedacht hadden, dat kan zo mooi zijn.

 

Plaatjes internet.