Wat ik zoal tegenkom..

cartoonIk schrijf ze niet genoeg op, moet ik eigenlijk meer doen want tegen de tijd dat ik er een blogje over wil schrijven ben ik er weer vergeten.
Ik bedoel dus zinnen die ik hier en daar opvang, of appjes die ik krijg en niet helemaal goed overkomen of door een automatische spelling of door de snelheid waar ze mee gestuurd worden.
Soms zinnen waar ik dan heel nieuwsgierig van wordt.
Zoals een groep vrouwen die ergens zaten te lunchen en waarvan ik er een hoorde zeggen “Ja als je twee benen mist, dan kan je niet lopen”.  Dat leek me aardig logisch. Maar daarna zei ze dus “Als je nog een half been hebt dan kan je het wel weer leren”.
Zijn dat mensen die in een revalidatiecentrum werken, zitten ze in de zorg, dat lijkt me wel. Maar met een half been weer leren lopen lijkt me ook wel een opgave en enorm werken voor zo iemand om dat voor elkaar te krijgen.
Een wat oudere vrouw met ik denk een kleindochter en achterkleindochter die wat zitten te drinken. De oudere mevrouw zit aan een gebakje en geniet er duidelijk van.
Even later staat er een andere mevrouw bij het tafeltje en die zegt “U grijpt ook alles aan om feest te vieren en gebak te eten hé, dit is volgens mij al de vijfde keer deze week”. Ze moeten er allemaal hartelijk om lachen.
En ondanks het feit dat ik zelden gebak eet denk ik, nou mevrouw u heeft groot gelijk hoor vier het leven maar en geniet er van.Foto auto sneeuw
Afgelopen week zat ik te appen met Peter die op wintersport was. Er was heel veel sneeuw gevallen daar.
Hij stuurde een foto met zijn auto die helemaal ondergesneeuwd was en de tekst was er bij “Hoer een kleinbeetje snee”.  Ik schiet in de lach en stuur hem een appje terug dat ik dit wel een heel raar zinnetje vind.  Hij moet er ook om lachen, ja hier heet het Schnee zegt hij. Dat wist ik wel natuurlijk heb niet voor niets 5 jaar Duitse les gehad, (zei ze trots)  en behalve de rijtjes die ik nog steeds op kan dreunen mit nach bei seit von zu etc. heb ik ook nog wel wat woorden overgehouden al is Duits nooit mijn favoriete taal geweest.
En gisteren bij een toilet in Gouda bij de Hema. Ik sta te wachten en te kletsen met de dame van de toiletten als er een mevrouw aan komt lopen met een klein kind. Ze stiefelt me voorbij en ik zeg, pardon mevrouw, ik sta ook te wachten. Ik heb geen geld maar ik moet zo nodig zegt ze en  vliegt het herentoilet in de toiletjuffrouw helemaal verbouwereerd achterlatend.
Ja en dan ben ik natuurlijk benieuwd hoe dat af ga lopen en ik word op mijn wenken bediend want als ik zelf uit het toilet kom (en ik heb echt mijn handen goed gewassen hoor don’t worry dat vergeet ik nooit en nu zeker niet) hoor ik de twee discussiëren.
handen wassenIk heb geen geld zegt de vrouw terwijl ze wel een tas vol boodschappen bij zich heeft, heb koffie zitten drinken in het restaurant en daarom vind ik dat ik wel gratis naar het toilet mag. De toiletdame antwoordt dat het toilet daar niets mee te maken heeft. Het is haar “winkeltje” en ze is niet in dienst bij de Hema. De vrouw trekt zich er niets van aan en gaat gewoon weg. Vond het wel behoorlijk aso trouwens hoor en die toitetmevrouw ook wel.
Nou ja toch maar eens gewoonte van maken dingen op te schrijven die ik tegenkom…. het blijft altijd leuk.

Het verhaal uit de doeken…..

Vanavond was er een avond over verhalen verzorgd door een vrouwenclub zal ik maar zeggen. Ik had de aankondiging gelezen en een paar keer per jaar als ze iets hebben wat me boeiend lijkt ga ik er naar toe om er iets over te schrijven. Dat is het voordeel dat ik zelf mijn onderwerpen kan kiezen (niet alles hoor krijg ook wel opdrachten) .
Zat vanavond lekker thuis na een drukke dag nog wel even te dubben maar ben toch gegaan.
Het onderwerp was dat alles een verhaal heeft, ieder ding, ieder mens een verhaal kan hebben en over goed luisteren en aanhoren.
Als voorbeeld vertelde ze een aantal verhalen. Een aantal kende ik wel, vrij bekende verhalen een soort “feeling good” verhalen.
Heel eerlijk gezegd viel het me een beetje tegen, had er meer van verwacht. Er was ook weinig interactie met de aanwezigen.  Ik zat naast een wat oudere dame die wat dingen op zat te schrijven. Dus in de pauze vroeg ik zo, bent u vandaag van de koffiedienst (dat hebben ze bij toerbeurt dus). Ze antwoordde dat ze een aantal mensen moest vragen om een bijdrage voor een bloemetje.
En toen op een gegeven moment de mevrouw vroeg of iedereen iets uit haar tas wilde halen waar een verhaal aan vastzat kwam ik met die mevrouw in gesprek over de pen waarmee ze schreef. En dat was de aanleiding dat ze een prachtig verhaal aan me vertelde.
Deze mevrouw had de pen nog van haar moeder die al 20 jaar geleden was overleden.  En hij schrijft nog steeds zei ik. Ja zei ze, eigenlijk komt ie nooit mijn tas uit. U heeft goede herinneringen er aan, zei ik.  Aarzelend of ze het wel of niet moest vertellen zei ze, dubbele herinneringen. Ik liet haar doorgaan luisterde toen ze ging vertellen. Ze kwam uit een gezin van 9 kinderen en haar vader was de baas als hij thuis kwam, zijn wil was wet. Haar moeder was “de koningin” zoals de kinderen haar noemden. Ze zat heel de dag mooi te wezen. De kinderen hadden voor de school en na schooltijd allemaal hun eigen taken die ze moesten doen en voor de rest was er een dienstmeisje in huis.
Na het eten gingen mijn vader en moeder in de voorkamer zitten vertelde ze en moesten wij onze werkjes doen en daarna naar bed.
Ze mochten wel allemaal naar de middelbare school want dat hoorde bij de status. Maar iets van een compliment of bemoediging was er nooit. De oudste die goed kon leren werd als een soort standaard gehouden en zij als derde kind had altijd het gevoel tekort te komen omdat ze wel kon leren maar niet zulke goede cijfers als haar zus. Een goed verzorgd, financieel goed maar liefdeloos ouderpaar zo had zij het ervaren en ook haar zussen en broers.
Met hen had ze een heel goede band, misschien omdat we het van jongsaf aan met elkaar moesten zien te rooien zei ze. Zelfs toen haar moeder dementerend werd ging ze nog wekelijks naar de kapper en toen ze merkte dat ze dement werd heeft ze zichzelf doodgehongerd. Ze bleef maar praten en praten en op dat moment was ik blij dat ik toch gegaan was en dit mooie verhaal van haar mocht horen.
Ze zei na afloop toen ze naar huis ging, fijn om kennisgemaakt te hebben. Het gaf me een warm gevoel en ik zei, bewaar de pen maar goed want daar had de spreekster wel gelijk in. In veel dingen zit een mooi verhaal.

Van die avonden….

sterrenhemelSoms heb ik zo’n avond dan wil ik gewoon niet dat er een eind aan komt, wil ik niet naar bed maar blijven genieten.
Zoals vorige week zaterdag toen ik met mijn zus weg geweest was, ’s avonds vrienden op visite had gehad die zo half 11 weer weggingen.

De deur nog open zo warm is het, zo nog even naar buiten kunnen lopen, kijken naar de sterren, denkend wie dat nog meer zou doen op dat moment. Nergens en overal aan denkend.
Een bestand opzetten van Katie Melua, heerlijke muziek als de wereld stil wordt, het nacht wordt, zachtjes aan en wat op de bank gaan liggen, half hangend, wat lezend, wat luisterend, soms even een woordje wordfeuten met dezelfde verslaafden waarvan er een paar ook altijd laat op zijn.

Gewoon wat mijmeren en dromen, niet denkend hoe laat ik weer op moet, genieten van het moment.
Vergelijkbaar met wanneer je wel eens in de auto zit, radio aan op weg naar huis over een  donkere rustige weg, lekkere muziek, niet uit willen stappen maar willen blijven rijden.
Ben wel eens doorgereden naar een rustig punt half in de polder, auto stilgezet en blijven zitten en luisteren naar de muziek. Alles donker verder om me heen of juist een mooie maan die staat te schijnen en licht geeft.

Zulke avonden ken je ze en geniet je er ook zo van, ik wel…………

Dat maakt het zo leuk…

Pas hoorde ik in een programma een journalist zeggen, het leuke van journalist is dat je iedereen vragen mag stellen, nieuwsgierig mag zijn. picasso
En hoewel ik mezelf geen journalist wil noemen en eigenlijk toevallig in dit werk terecht gekomen ben kan ik me heel erg vinden in hetgeen die journalist zei.
Zoals vorige week bij een expositie van een project “kunst bij de koffie” . Een initiatief van een ouderen stichting om mensen van 60 jaar en ouder in aanraking te brengen met kunst en zelf aan de slag te laten gaan met schilderen.
Eerst kregen ze een stukje kunstgeschiedenis, het waren 4 zaterdagen en daarna gingen ze zelf aan de slag. Vier kunstrichtingen werden behandeld en aan de hand van bekende schilderijen maakten ze zelf een schilderij. Daarna werd alles geëxposeerd. Monet, Matisse, Picasso en Vincent van Gogh kwamen aan de orde.
Interview die en die mevrouw maar eens een keer, zei de docente, dat is een van de oudste deelnemers.
En zo kwam ik in gesprek met een 84 jarige mevrouw. Ze tekende al vanaf haar derde jaar vertelde ze en had in de loop der jaren verschillende cursussen gevolgd.
Ze vertelde dat ze alleen was en geen kinderen had. Pas was haar hulp die al 20 jaar bij haar kwam overleden en daardoor was ze vaak alleen en zeker in het weekend.
Daarom vond ze dit zo’n mooi initiatief om het weekend te breken. Het is echt een heel inspirerend en creatief mens de docente, vertelde ze. En we hebben zo’n leuke club van mensen die elkaar ook waarderen en respect hebben voor de manier waarop een ieder op haar manier (er was een man en 24 dames die zich aangemeld hadden) aan de slag gaat. Er zijn leuke vriendschappen ontstaan tijdens de lessen.
Zo kreeg ik in een korte tijd een heel levensverhaal van haar te horen en ik zuig het dan op, laat het haar vertellen, heerlijk vind ik het. Ze had altijd gewerkt als arbeidsadviseuse op het arbeidsbureau. Had ook nog gezongen op een koor en vooral het schilderen was haar passie of zoals ze zelf lachend aan het einde tegen me zei : Ik noem schilderen voor mij dan ook geen liefhebberij meer maar een aandoening. Heerlijk om zulke mensen te ontmoeten, dat maakt mijn werk voor de krant hoe simpel soms ook zo ontzettend leuk eigenlijk.
En gelukkig heeft de docente het opgepikt dit initiatief en komt er een vervolg, dit keer niet meer gesubsidieerd door de stichting voord e ouderen maar bijna alle deelnemers hadden zich opnieuw aangemeld en dat vond ik ook heel leuk voor deze oudere dame voor wie deze zaterdagmiddagen toch belangrijk zijn geworden.