Man bijt hond……

Ik vind Man bijt hond altijd een leuk programma, de ene keer wamanbijthondt mooier dan de andere maar soms komen er verhalen van mensen en verbaas me soms dat mensen zo meteen hun hele hebben en houwen op de buis gooien. Weet niet of ik dat zo gauw zou doen, misschien de macht van de camera of zo, ik weet het niet, dat mensen vergeten dat ook weet ik hoeveel mensen dat later zien. En mijn favorieten zijn de twee dames van de superbuur, geweldig vind ik die.

Soms denk ik wel eens hoe komen ze aan die figuren in man bijt hond maar je komt ze gewoon tegen zoals van de week toen ik in mijn uppie een bakje zat te doen bij de Hema.

Ze zouden zo passen in een serie van bijzondere mensen. Moeder met twee dochters.
Alle drie fors van formaat, kleding freestyle zal ik maar zeggen.
Nadat de rollator, tassen en stok een plekje hadden gevonden op het terras ging een van hen erwtensoep halen. Geen drinken er bij want dat zat al in de soep zei moeder.

Er ontspon zich een gesprek waar iedereen die er zat van kon meegenieten.
De luidruchtigste dochter bleek sinds kort een nieuwe relatie te hebben, de tweede was wat rustiger.
Geef me even 70 euro zei ze tegen haar moeder want ik moet twee paar laarsjes kopen. Heb je geen laarzen meer zei moeder. Ja antwoordde de dochter zat maar hij wil dat ik rokjes en jurkjes ga dragen en daar heb ik geen passende laarsjes bij.
Vorige week liepen we hier in de snoepwinkel vervolgde ze haar verhaal en daar zag ik van die lekkere chocolade letters die luxe drie voor een tientje dus ik zei dat is lekker he, maar ik kreeg ze niet hoor.
O nee antwoorde moeder, waarom niet.  “Crisis he” zei ze alsof alles daarmee gezegd was.
Het spek op het roggebrood hoefden ze niet maar werd wel ingepakt in een servetje voor “puckie” zonde om weg te gooien toch.

Zo ging het gesprek door en ik beken ik zat er van te smullen van die verhalen en bleef langer zitten dan mijn bedoeling was om er ook maar niets van te missen.kassadames
Van het morsen van de erwtensoep van ma, het feit dat oma zeker geen cadeautjes mocht kopen voor de kleinkinderen, een half leven kwam in een klein half uurtje aan me voorbij en ik weet dat ik voortaan altijd een pen en papier in mijn tas zal stoppen om die dingen op te schrijven. Heerlijk zulke mensen al moet ik eerlijk zeggen dat ik wel blij ben dat het niet mijn buren zijn.